Mahābhārata · Adhyāya 13.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.130.1
उक्तं पितामहेनेदं गवां दानमनुत्तमम् ।
विशेषेण नरेन्द्राणामिह धर्ममवेक्षताम् ॥ १३.१३०.१ ॥
Der Großvater hat diese Schenkung von Kühen als unübertroffen bezeichnet, besonders für Könige, die hier auf den Dharma achten.
13.130.2
राज्यं हि सततं दुःखमाश्रमाश्च सुदुर्विदाः ।
परिचारेषु वै दुःखं दुर्धरं चाकृतात्मभिः।
भूयिष्ठं च नरेन्द्राणां विद्यते न शुभा गतिः ॥ १३.१३०.२ ॥
Königtum ist stets voller Leid, und die Einsiedlerstufen sind sehr schwer zu erkennen. Im Dienst liegt Leid, schwer zu ertragen für die Ungezügelten; und für Könige gibt es größtenteils kein glückliches Geschick.
13.130.3
पूयन्ते तत्र नियतं प्रयच्छन्तो वसुन्धराम् ।
सर्वे च कथिता धर्मास्त्वया मे कुरुनन्दन ॥ १३.१३०.३ ॥
Dort werden die, die die Erde schenken, sicher gereinigt. Freude der Kurus, du hast mir alle Dharmas dargelegt.
13.130.4
एवमेव गवामुक्तं प्रदानं ते नृगेण ह ।
ऋषिणा नाचिकेतेन पूर्वमेव निदर्शितम् ॥ १३.१३०.४ ॥
So hast du die Schenkung von Kühen verkündet, die König Nṛga vollzog; und zuvor hatte auch der Weise Nāciketa sie gezeigt.
13.130.5
वेदोपनिषदे चैव सर्वकर्मसु दक्षिणाः ।
सर्वक्रतुषु चोद्दिष्टा भूमिर्गावोऽथ काञ्चनम् ॥ १३.१३०.५ ॥
In den Veden und Upaniṣaden sowie bei allen Riten und allen Opfern werden Land, Kühe und Gold als Opfergaben vorgeschrieben.
13.130.6
तत्र श्रुतिस्तु परमा सुवर्णं दक्षिणेति वै ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं पितामह यथातथम् ॥ १३.१३०.६ ॥
Dort hält die offenbarte Schrift Gold für die höchste Opfergabe. Großvater, ich möchte dies genau so hören, wie es ist.
13.130.7
किं सुवर्णं कथं जातं कस्मिन्काले किमात्मकम् ।
किंदैव किंफलं चैव कस्माच्च परमुच्यते ॥ १३.१३०.७ ॥
Was ist Gold, wie ist es entstanden, zu welcher Zeit, und von welcher Natur ist es? Was ist seine Gottheit und Frucht, und warum wird es das Höchste genannt?
13.130.8
कस्माद्दानं सुवर्णस्य पूजयन्ति मनीषिणः ।
कस्माच्च दक्षिणार्थं तद्यज्ञकर्मसु शस्यते ॥ १३.१३०.८ ॥
Warum verehren die Weisen die Gabe des Goldes, und warum wird es bei den Opferriten als dakṣiṇā gepriesen?
13.130.9
कस्माच्च पावनं श्रेष्ठं भूमेर्गोभ्यश्च काञ्चनम् ।
परमं दक्षिणार्थे च तद्ब्रवीहि पितामह ॥ १३.१३०.९ ॥
Warum ist Gold reinigender und vortrefflicher als Land und Kühe, und warum ist es für dakṣiṇā das Höchste? Sag es mir, Großvater.
13.130.10
शृणु राजन्नवहितो बहुकारणविस्तरम् ।
जातरूपसमुत्पत्तिमनुभूतं च यन्मया ॥ १३.१३०.१० ॥
Höre aufmerksam zu, o König, der ausführlichen Darlegung vieler Ursachen: der Entstehung des Goldes, wie ich sie erfahren habe.
13.130.11
पिता मम महातेजाः श्तनुर्निधनं गतः ।
तस्य दित्सुरहं श्राद्धं गङ्गाद्वारमुपागमम् ॥ १३.१३०.११ ॥
Mein Vater Śantanu, von großem Glanz, ging in den Tod. Ich wollte ihm das śrāddha darbringen und ging nach Gaṅgādvāra.
13.130.12
तत्रागम्य पितुः पुत्र श्राद्धकर्म समारभम् ।
मातो मे जाह्नवी चात्र साहाय्यमकरोत्तदा ॥ १३.१३०.१२ ॥
Dort angekommen, mein Sohn, begann ich das Totenritual für meinen Vater; und meine Mutter Jāhnavī half mir hier.
13.130.13
तत्रागतांस्तपस्सिद्धानुपवेश्य बहूनृषीन् ।
तोयप्रदानात्प्रभृति कार्याण्यहमथारभम् ॥ १३.१३०.१३ ॥
Nachdem ich die vielen dort erschienenen, durch Askese vollendeten Weisen gesetzt hatte, begann ich von der Wasserspende an die Riten.
13.130.14
तत्समाप्य यथोद्दिष्टं पूर्वकर्म समाहितः ।
दातुं निर्वपणं सम्यग्यथावदहमारभम् ॥ १३.१३०.१४ ॥
Nachdem ich jenes Vorritual gemäß der Vorschrift vollendet hatte, begann ich, aufmerksam, das nirvapaṇa ordnungsgemäß darzubringen.
13.130.15
ततस्तं दर्भविन्यासं भित्त्वा सुरुचिराङ्गदः ।
प्रलम्बाभरणो बाहुरुदतिष्ठद्विशाम्पते ॥ १३.१३०.१५ ॥
Da durchbrach ein Arm jene Anordnung von Darbha-Gras, mit überaus schönen Armreifen und herabhängendem Schmuck, o Herr der Völker.
13.130.16
मुहूर्तमपि तं दृष्ट्वा परं विस्मयमागमम् ।
प्रतिग्रहीता साक्षान्मे पितेति भरतर्षभ ॥ १३.१३०.१६ ॥
Als ich es einen Augenblick sah, erfüllte mich große Verwunderung: Mein eigener Vater war es, der es unmittelbar empfing, o Stier der Bharatas.
13.130.17
ततो मे पुनरेवासीत्संज्ञा सञ्चिन्त्य शास्त्रतः ।
नायं वेदेषु विहितो विधिर्हस्त इति प्रभो।
पिण्डो देयो नरेणेह ततो मतिरभून्मम ॥ १३.१३०.१७ ॥
Dann kehrte mein Bewusstsein zurück. Nach den Schriften nachdenkend, o Herr, kam mir der Gedanke: Die Veden schreiben nicht vor, dass es durch die Hand geschehe; hier muss ein Mensch den piṇḍa geben.
13.130.18
साक्षान्नेह मनुष्यस्य पिण्डं हि पितरः क्वचित् ।
गृह्णन्ति विहितं चेत्थं पिण्डो देयः कुशेष्विति ॥ १३.१३०.१८ ॥
Tatsächlich nehmen die Ahnen einen piṇḍa, der hier von der Hand eines Menschen gegeben wird, niemals unmittelbar an; vorgeschrieben ist, dass der piṇḍa auf Kuśa-Gras gegeben werden muss.
13.130.19
ततोऽहं तदनादृत्य पितुर्हस्तनिदर्शनम् ।
शास्त्रप्रामाण्यसूक्ष्मं तु विधइं पिण्डस्य संस्मरन् ॥ १३.१३०.१९ ॥
Da missachtete ich das Zeichen, das mein Vater mit der Hand gab, und handelte so, eingedenk der feinen Vorschrift der Schrift über die Reisballopfer.
13.130.20
ततो दर्भेषु तत्सर्वमददं भरतर्षभ ।
शास्त्रमार्गानुसारेण तद्विद्धि मनुजर्षभ ॥ १३.१३०.२० ॥
Dann, o Stier der Bharatas, opferte ich all das auf dem Kuśa-Gras. O Stier unter den Menschen, wisse, dass es dem Weg der Schrift gemäß geschah.
13.130.21
ततः सोऽन्तर्हितो बाहुः पितुर्मम जनाधिप ।
ततो मां दर्शयामासुः स्वप्नान्ते पितरस्तथा ॥ १३.१३०.२१ ॥
Dann, o Herr der Menschen, verschwand die Hand meines Vaters; danach, am Ende des Traumes, zeigten sich mir ebenso die Ahnen.
13.130.22
प्रीयमाणास्तु मामूचुः प्रीताः स्म भरतर्षभ ।
विज्ञानेन तवानेन यन्न मुह्यसि धर्मतः ॥ १३.१३०.२२ ॥
Erfreut sprachen sie zu mir, o Stier der Bharatas: 'Wir sind erfreut. Durch diese deine Einsicht verwirrst du dich nicht in Bezug auf das Dharma.'
13.130.23
त्वया हि कुर्वता शास्त्रं प्रमाणमिह पार्थिव ।
आत्मा धर्मः श्रुतं वेदाः पितरश्चर्षिभिः सह ॥ १३.१३०.२३ ॥
Du handeltest hier, o König, mit der Schrift als Autorität: das Selbst, das Dharma, das Gehörte, die Veden, die Ahnen zusammen mit den Sehern — all dies ist Autorität.
13.130.24
साक्षात्पितामहो ब्रह्मा गुरवोऽथ प्रजापतिः ।
प्रमाणमुपनीता वै स्थिताश्च न विचालिताः ॥ १३.१३०.२४ ॥
Brahmā, der Urgroßvater selbst, die Lehrer und der Herr der Geschöpfe wurden als Autorität herbeigebracht und standen fest, unerschüttert.
13.130.25
तदिदं सम्यगारब्धं त्वयाऽद्य भरतर्षभ ।
किन्तु भूमेर्गवां चार्थे सुवर्णं दीयतामिति ॥ १३.१३०.२५ ॥
Stier der Bharatas, heute hast du dies recht begonnen. Doch soll Gold gegeben werden für die Erde und die Kühe.
13.130.26
एवं वयं च धर्मश्च सर्वे चास्मत्पितामहाः ।
पाविता वै भविष्यन्ति पावनं हि परं हि तत् ॥ १३.१३०.२६ ॥
So werden wir, das Dharma und alle unsere Vorfahren gereinigt werden, denn das ist die höchste reinigende Tat.
13.130.27
दश पूर्वान्दशैवान्यांस्तथा सन्तारयन्ति ते ।
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति एवं मत्पितरोऽब्रुवन् ॥ १३.१३०.२७ ॥
Wer Gold gibt, bringt zehn Vorfahren vor ihm und zehn nach ihm hinüber; so sprachen meine Ahnen.
13.130.28
ततोऽहं विस्मितो राजन्प्रतिबुद्धो विशाम्पते ।
सुवर्णदानेऽकरवं मतिं च भरतर्षभ ॥ १३.१३०.२८ ॥
Da erwachte ich, o König, Herr der Völker, erstaunt, und, Stier der Bharatas, ich richtete meinen Sinn auf die Gabe des Goldes.
13.130.29
इतिहासमिमं चापि शृणु राजन्पुरातनम् ।
जामदग्न्यं प्रति विभो धन्यमायुष्यमेव च ॥ १३.१३०.२९ ॥
Höre auch diese alte Erzählung, o König, über Jāmadagnya, o Mächtiger, die glückbringend und lebensverlängernd ist.
13.130.30
जामदग्न्येन रामेण तीव्ररोषान्वितेन वै ।
त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवी कृता निःक्षत्रिया पुरा ॥ १३.१३०.३० ॥
Rāma, der Sohn des Jamadagni, erfüllt von wilder Wut, machte einst die Erde einundzwanzigmal frei von Kṣatriyas.
13.130.31
ततो जित्वा महीं कृत्स्नां रामो राजीवलोचनः ।
आजहार क्रतुं वीरो ब्रह्मक्षत्रेण पूजितम् ॥ १३.१३०.३१ ॥
Dann, nachdem er die ganze Erde erobert hatte, vollzog der lotusäugige Held Rāma ein Opfer, das von Brahmanen und Kṣatriyas geehrt wurde.
13.130.32
वाजिमेधं महाराज सर्वकामसमन्वितम् ।
पावनं सर्वभूतानां तेजोद्युतिविवर्धनम् ॥ १३.१३०.३२ ॥
O großer König, es war das Pferdeopfer, mit der Erfüllung aller Wünsche ausgestattet, alle Wesen reinigend und Glanz und Strahlkraft mehrend.
13.130.33
विपाप्मा च स तेजस्वी तेन क्रतुफलेन च ।
नैवात्मनोऽथ लघुतां जामदग्न्योऽध्यगच्छत ॥ १३.१३०.३३ ॥
Und jener strahlende Sohn Jamadagnis, durch die Frucht jenes Opfers von Sünde befreit, erlangte in sich selbst keinerlei Minderung.
13.130.34
स तु क्रतुवरेणेष्ट्वा महात्मा दक्षिणावता ।
पप्रच्छागमसम्पन्नानृषीन्देवांश्च भारत ॥ १३.१३०.३४ ॥
Dann, o Bhārata, befragte jener Großherzige, nachdem er mit dem besten aller Opfer und reichen Gaben verehrt hatte, die in den Schriften bewanderten Weisen und die Götter.
13.130.35
पावनं यत्परं नॄणामुग्रे कर्मणि वर्तताम् ।
तदुच्यतां महाभागा इति जागघृणोऽब्रवीत् ॥ १३.१३०.३५ ॥
»Sagt, was für Menschen, die sich wilden Taten widmen, das höchste Reinigende ist, o ihr Hochgesegneten«, sprach der Sohn Jamadagnis.
13.130.36
इत्युक्ता वेदशास्त्रज्ञास्तमूचुस्ते महर्षयः ।
राम विप्राः सत्क्रियन्तां वेदप्रामाण्यदर्शनात् ॥ १३.१३०.३६ ॥
So angesprochen, sagten jene großen Weisen, Kenner des Veda und der Schriften, zu ihm: »O Rāma, mögen die Brahmanen geehrt werden, denn in ihnen zeigt sich die Autorität des Veda.«
13.130.37
भूयश्च विप्रर्षिगणाः प्रष्टव्याः पावनं प्रति ।
ते यद्ब्रूर्महाप्राज्ञास्तच्चैव समुदाचर ॥ १३.१३०.३७ ॥
Ferner soll man die Scharen der brahmanischen Weisen erneut nach dem Mittel der Reinigung fragen; was jene überaus weisen sagen, das soll man gut ausführen.
13.130.38
ततो वसिष्ठं देवर्षिमगस्त्यमथ काश्यपम् ।
तमेवार्तं महातेजाः पप्रच्छ भृगुनन्दनः ॥ १३.१३०.३८ ॥
Da fragte der Sohn Bhṛgus, der Hochstrahlende, den göttlichen Weisen Vasiṣṭha, Agastya und Kāśyapa eben über jenen Betrübten.
13.130.39
जाता मतिर्मे विप्रेन्द्राः कथं पूयेयमित्युत ।
केन वा कर्मयोगेन प्रदानेनेह केन वा ॥ १३.१३०.३९ ॥
O Besten der Brahmanen, in mir ist der Gedanke aufgekommen: Wie könnte ich gereinigt werden — durch welche Disziplin des Handelns, durch welche Gabe oder durch welches Mittel hier?
13.130.40
यदि वोऽनुग्रहकृता बुद्धिर्मां प्रति सत्तमाः ।
प्रबूत पावनं किं मे भवेदिति तपोधनाः ॥ १३.१३०.४० ॥
O Besten der Guten, wenn euer Sinn aus Gunst gegen mich bewegt ist, so verkündet, ihr Reichen an Askese, was mich reinigen würde.
13.130.41
गाश्च भूमिं च वित्तं च दत्त्वेह भृगुनन्दन ।
पापकृत्पूयते मर्त्य इति भार्गव शुश्रुम ॥ १३.१३०.४१ ॥
O Sohn Bhṛgus, durch das Geben von Kühen, Land und Reichtum hier wird selbst ein sündiger Sterblicher gereinigt — so haben wir gehört, o Nachkomme Bhṛgus.
13.130.42
अन्यद्दानं तु विप्रर्षे श्रूयतां पावनं महत् ।
दिव्यमत्यद्भुताकारमपत्यं जातवेदसः ॥ १३.१३०.४२ ॥
O Brahmanen-Weiser, höre eine andere große reinigende Gabe: den Nachkommen Jātavedas' (Agnis), göttlich und von überaus wunderbarer Gestalt.
13.130.43
दग्ध्वा लोकान्पुरा वीर्यात्सम्भूतमिह शुश्रुम ।
सुवर्णमिति विख्यातं तद्ददत्सिद्धिमेष्यसि ॥ १३.१३०.४३ ॥
Nachdem er einst die Welten verbrannt hatte, aus seiner Kraft entstanden, so haben wir hier gehört. Als 'suvarṇa' (Gold) bekannt, wird der, der es gibt, Erfolg erlangen.
13.130.44
ततोऽब्रवीद्वसिष्ठस्तं भगवान्संशितव्रतः ।
शृणु राम यथोत्पन्नं सुवर्णमनलप्रभम् ॥ १३.१३०.४४ ॥
Da sprach der ehrwürdige Vasiṣṭha, standhaft im Gelübde, zu ihm: Höre, Rāma, wie das feuergleiche Gold entstand.
13.130.45
फलं दास्यति ते यत्तु दाने परमिहोच्यते ।
सुवर्णं यच्च यस्माच्च यथा च गुणवत्तमम् ॥ १३.१३०.४५ ॥
Die höchste Frucht, die man hier durch Geben erlangt, wird es dir geben; was Gold ist, woraus es stammt und wie es an Tugend das Höchste ist.
13.130.46
तन्निबोध महाबाहो सर्वं निगदतो मम ।
अग्निषोमात्मकमिदं सुवर्णं विद्दि निश्चये ॥ १३.१३०.४६ ॥
Verstehe all dies, was ich dir sage, o Starkarmiger. Wisse sicher, dass dieses Gold aus Feuer und Soma besteht.
13.130.47
अजोऽग्निर्वरुणो मेषः सूर्योऽश्च इति दर्शनम् ।
कुञ्जराश्च मृगा नागा महिषाश्चासुरा इति ॥ १३.१३०.४७ ॥
Es erscheint als Ziege, Agni, Varuṇa, Widder, Sonne und Pferd; ebenso die Elefanten, Hirsche, Schlangen, Büffel und Asuras.
13.130.48
कुक्कुटाश्च वराहाश्च राक्षसा भृगुनन्दन ।
इडा गावः पयः सोमो भूमिरित्येव च स्मृतिः ॥ १३.१३०.४८ ॥
O Sohn Bhṛgus, die Hähne, Eber und Rākṣasas ebenso; Iḍā, die Kühe, die Milch, der Soma und die Erde – so wird überliefert.
13.130.49
जगत्सर्वं च निर्मथ्य तेजोराशिः समुत्थितः ।
सुवर्णमेभ्यो विप्रर्षे रत्नं परममुत्तमम् ॥ १३.१३०.४९ ॥
Nachdem die ganze Welt gequirlt worden war, erhob sich eine Masse von Glanz. O Seher unter den Brahmanen, aus diesen entstand das Gold, das höchste und beste Juwel.
13.130.50
एतस्मात्कारणाद्देवा गन्धर्वोरगराक्षसाः ।
मनुष्याश्च पिशाचाश्च प्रयता धारयन्ति तत् ॥ १३.१३०.५० ॥
Aus diesem Grund tragen die Götter, Gandharvas, Schlangen, Rākṣasas, Menschen und Piśācas es andächtig.
13.130.51
मुकुटैरङ्गदयुतैरलङ्कारैः पृथग्विधैः ।
सुवर्णविकृतैस्तत्र विराजन्ते भृगूत्तम ॥ १३.१३०.५१ ॥
Mit Kronen, Armreifen und verschiedenartigen Schmuckstücken aus Gold geschmückt, glänzen sie dort, o Bester der Bhṛgus.
13.130.52
तस्मात्सर्वपवित्रेभ्यः पवित्रं परमं स्मृतम् ।
भूमेर्गोभ्योऽथ रत्नेभ्यस्तद्विद्धि मनुजर्षभ ॥ १३.१३०.५२ ॥
Daher wird es als das reinigendste aller reinigenden Dinge erklärt, größer als Erde, Kühe und Juwelen. Wisse dies, o Stier unter den Menschen.
13.130.53
पृथिवीं गाश्च दत्त्वेह यच्चान्यदपि किञ्चन ।
विशिष्यते सुवर्णस्य दानं परमकं विभो ॥ १३.१३०.५३ ॥
Hat man hier Erde, Kühe oder sonst etwas gegeben, so übertrifft die Gabe von Gold sie alle. O Mächtiger, dies ist die höchste Gabe.
13.130.54
अक्षयं पावनं चैव सुवर्णममरद्युते ।
प्रयच्छ द्विजमुख्येभ्यः पावनं ह्येतदुत्तमम् ॥ १३.१३०.५४ ॥
O strahlender Unsterblicher, Gold ist unvergänglich und reinigend. Gib es den vorzüglichsten der zweimal Geborenen, denn dies ist wahrlich das reinigendste von allem.
13.130.55
सुवर्णमेव सर्वासु दक्षिणासु विधीयते ।
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति सर्वदास्ते भवन्त्युत ॥ १३.१३०.५५ ॥
Unter allen Dakṣiṇās wird allein das Gold vorgeschrieben; wer stets Gold gibt, wird ebenso.
13.130.56
देवतास्ते प्रयच्छन्ति ये सुवर्णं ददत्यथ ।
अग्निर्हि देवताः सर्वाः सुवर्णं च तदात्मकम् ॥ १३.१३०.५६ ॥
Die Götter gewähren denen Gunst, die Gold geben; denn Agni ist alle Götter, und das Gold ist von seiner eigenen Natur.
13.130.57
तस्मात्सुवर्णं ददता दत्ताः सर्वाः स्म देवताः ।
भवन्ति पुरुषव्याघ्र न ह्यतः परमं विदुः ॥ १३.१३०.५७ ॥
Daher werden durch den, der Gold gibt, alle Götter gleichsam dargebracht. O Tiger unter den Menschen, sie kennen nichts Höheres als dies.
13.130.58
भूय एव च महात्म्यं सुवर्णस्य निबोध मे ।
गदतो मम विप्रर्षे सर्वशस्त्रभृतांवर ॥ १३.१३०.५८ ॥
Höre weiter von der Größe des Goldes, während ich spreche. O brahmanischer Weiser, Bester aller Waffenträger.
13.130.59
मया श्रुतमिदं पूर्वं पुराणे भृगुनन्दन ।
प्रजापतेः कथयतो मनोः स्वायंभुवस्य वै ॥ १३.१३०.५९ ॥
O Sohn des Bhṛgu, dies habe ich früher im Purāṇa gehört, als Prajāpati es erzählte und Manu Svāyambhuva.
13.130.60
शूलपाणेर्भगवतो रुद्रस्य च महात्मनः ।
गिरौ हिमवति श्रेष्ठे तदा भृगुकुलोद्वह ॥ १३.१३०.६० ॥
Vom gesegneten, dreizackbewehrten Rudra, dem Großmütigen, damals auf dem vornehmsten Berg, dem Himavat; o Träger des Bhṛgu-Geschlechts.
13.130.61
देव्या विवाहे निर्वृत्ते रुद्राण्या भृगुनन्दन ।
समागमे भगवतो देव्या सह महात्मनः ॥ १३.१३०.६१ ॥
O Sohn des Bhṛgu, als die Hochzeit der Göttin Rudrāṇī vollzogen war, vereinte sich der erhabene, großherzige Herr mit der Göttin.
13.130.62
ततः सर्वे समुद्विग्रा देवा रुद्रमुपागमन् ।
ते महादेवमासीनं देवीं च वरदामुमाम्। ॥ १३.१३०.६२ ॥
Da näherten sich alle Götter, zutiefst erregt, Rudra. Sie sahen den großen Gott dort sitzen und die Göttin Umā, die Gewährerin der Gaben.
13.130.63
प्रसाद्य शिरसा सर्वे रुद्रमूचुर्भृगूद्वह ।
अयं समागमो देव देव्या सह तवानघ। ॥ १३.१३०.६३ ॥
O Bester der Bhṛgu, alle neigten das Haupt, besänftigten Rudra und sprachen: O Gott, o Makelloser, diese Vereinigung ist deine mit der Göttin.
13.130.64
तपस्विनस्तपस्विन्या तेजस्विन्याऽतितेजसः ।
अमोघतेजास्त्वं देव देवी चेयमुमा तथा। ॥ १३.१३०.६४ ॥
Du bist ein Asket, und sie ist eine asketische Frau, strahlend von höchstem Glanz. O Gott, dein Glanz ist unfehlbar, und ebenso ist es diese Göttin Umā.
13.130.65
अपत्यं युवयोर्देव बलवद्भविता विभो ।
तन्नूनं त्रिषु लोकेषु न किञ्चिच्छेषयिष्यति ॥ १३.१३०.६५ ॥
O Gott, o Herr, euer Nachkomme wird gewiss mächtig sein; gewiss wird er in den drei Welten nichts übrig lassen.
13.130.66
तदेभ्यः प्रणतेभ्यस्त्वं देवेभ्यः पृथुलोचन ।
वरं प्रयच्छ लोकेश त्रैलोक्यहितकाम्यया ॥ १३.१३०.६६ ॥
Darum, o Breitäugiger, gewähre diesen sich verneigenden Göttern eine Gabe. O Herr der Welten, aus dem Wunsch nach dem Wohl der drei Welten.
13.130.67
अपत्यार्थं निगृह्णीष्व तेजः परमकं विभो ।
त्रैलोक्यसारौ हि युवां लोकं सन्तापयिष्यथ ॥ १३.१३०.६७ ॥
O mächtiger Herr, halte deine höchste Energie für die Nachkommenschaft zurück. Ihr beide seid das Wesen der drei Welten; sonst werdet ihr die Welt versengen.
13.130.68
तदपत्यं हि युवयोर्देवानभिभवेद्ध्रुवम् ।
न हि ते पृथिवी देवी न च द्यौर्न दिवं विभो ॥ १३.१३०.६८ ॥
Ein Kind von euch würde die Götter sicher überwinden. O mächtiger Herr, weder die Erdgöttin noch der Himmel noch das Firmament können deine Energie tragen.
13.130.69
नेदं धारयितुं शक्ताः समस्ता इति मे मतिः ।
तेजःप्रभावनिर्दग्धं तस्मात्सर्वमिदं जगत् ॥ १३.१३०.६९ ॥
Meiner Ansicht nach ist keiner von ihnen fähig, dies zu tragen. Daher wird diese ganze Welt durch die Macht deiner Energie verbrannt werden.
13.130.70
तस्मात्प्रसादं भगवन्कर्तुमर्हसि नः प्रभो ।
न देव्यां सम्भवेत्पुत्रो भवतः सुरसत्तम।
धैर्यादेव निगृह्णीष्व तेजो ज्वलितमुत्तमम् ॥ १३.१३०.७० ॥
Daher, o gesegneter Herr, erweise uns deine Gnade. O bester der Götter, möge von dir kein Sohn von der Göttin geboren werden. Halte durch Standhaftigkeit allein diese lodernde, höchste Energie zurück.
13.130.71
इति तेषां कथयतां भगवान्वृषभध्वजः ।
एवमस्त्विति देवांस्तान्विप्रर्षे प्रत्यभाषत ॥ १३.१३०.७१ ॥
Als sie so sprachen, antwortete der gesegnete Herr mit dem Stier auf dem Banner jenen Göttern: »So sei es.« So, o Weiser unter den Brahmanen, antwortete er ihnen.
13.130.72
इत्युक्त्वा चोर्ध्वमनयद्रेतो वृषभवाहनः ।
ऊर्ध्वरेषः समभवत्ततः प्रभृति चापि सः ॥ १३.१३०.७२ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, zog der auf dem Stier reitende Herr seinen Samen nach oben. Von da an wurde er einer, dessen Same aufwärts strömt.
13.130.73
रुद्राणीति ततः क्रुद्धा प्रजोच्छेद तदा कृते ।
देवानथाब्रवीत्तत्र स्त्रीभावात्परुषं वचः ॥ १३.१३०.७३ ॥
Da sprach sie, zornig über die Unterbrechung der Nachkommenschaft, in ihrem weiblichen Zustand harte Worte zu den Göttern.
13.130.74
यस्मादपत्यकामो वै भर्ता मे विनिवर्तितः ।
तस्मात्सर्वे सुरा भूयमनपत्या भविष्यथ ॥ १३.१३०.७४ ॥
Weil ihr meinen Gatten, der sich nach Nachkommen sehnte, abgewandt habt, werdet ihr, o Götter, alle kinderlos sein.
13.130.75
प्रजोच्छेदो मम कृतो यस्माद्युष्माभिरद्य वै ।
तस्मात्प्रजा वः खगमाः सर्वेषां न भविष्यति ॥ १३.१३०.७५ ॥
Weil ihr heute die Unterbrechung meiner Nachkommenschaft verursacht habt, wird eure Nachkommenschaft wie die der Vögel sein, und nicht die aller.
13.130.76
पावकस्तु न तत्रासीच्छापकाले भृगूद्वह ।
देवा देव्यास्तथा शापादनपत्यास्ततोऽभवन् ॥ १३.१३०.७६ ॥
Das Feuer war zur Zeit des Fluches nicht dort, o Bester der Bhṛgus; so wurden die Götter durch den Fluch der Göttin kinderlos.
13.130.77
रुद्रस्तु तेजोऽप्रतिमं धारयामास वै तदा ।
प्रस्कन्नं तु ततस्तस्मात्किंचित्तत्रापतद्भुवि ॥ १३.१३०.७७ ॥
Rudra aber hielt damals jene unvergleichliche Energie; was davon herabfiel, fiel dort auf die Erde.
13.130.78
उत्पपात तदा वह्नौ ववृधे चाद्भुतोपमम् ।
तेजस्तेजसि संयुक्तमेकयोनित्वमागतम् ॥ १३.१३०.७८ ॥
Da stieg es ins Feuer empor und wuchs wunderbar; Energie vereinte sich mit Energie und gelangte zu einem einzigen Ursprung.
13.130.79
एतस्मिन्नेव काले तु देवाः शक्रपुरोगमाः ।
असुरस्तारको नाम तेन सन्तापिता भृशम् ॥ १३.१३०.७९ ॥
Zur selben Zeit wurden die von Śakra angeführten Götter von einem Asura namens Tāraka schwer gequält.
13.130.80
आदित्या वसवो रुद्रा मरुतोऽथाश्विनावपि ।
साध्याश्च सर्वे संत्रस्ता दैतेयस्य पराक्रमात् ॥ १३.१३०.८० ॥
Die Ādityas, Vasus, Rudras, Maruts, beide Aśvins und die Sādhyas waren alle vom Mut des Daitya erschreckt.
13.130.81
स्थानानि देवतानां हि विमानानि पुराणि च ।
ऋषीणां चाश्रमाश्चैव बभूवुरसुरैर्हृताः ॥ १३.१३०.८१ ॥
Die Wohnsitze der Götter, ihre himmlischen Wagen und Städte sowie die Einsiedeleien der Weisen wurden von den Asuras geraubt.
13.130.82
ते दीनमनसः सर्वे देवता ऋषयश्च ये ।
प्रजग्मुः शरणं देवं ब्रह्माणमजरं विभुम् ॥ १३.१३०.८२ ॥
Alle diese Götter und Weisen, niedergeschlagenen Mutes, suchten Zuflucht bei dem Gott Brahmā, dem Unalternden und Allgegenwärtigen.