மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.130.1
उक्तं पितामहेनेदं गवां दानमनुत्तमम् ।
विशेषेण नरेन्द्राणामिह धर्ममवेक्षताम् ॥ १३.१३०.१ ॥
பிதாமகர் இந்த பசுதானம் மிகச் சிறந்தது என்று கூறினார்; குறிப்பாக இங்கு தர்மத்தை நோக்கும் மன்னர்களுக்கு.
13.130.2
राज्यं हि सततं दुःखमाश्रमाश्च सुदुर्विदाः ।
परिचारेषु वै दुःखं दुर्धरं चाकृतात्मभिः।
भूयिष्ठं च नरेन्द्राणां विद्यते न शुभा गतिः ॥ १३.१३०.२ ॥
அரசாட்சி எப்போதும் துன்பமே; ஆசிரமங்களும் அறிய மிகக் கடினமானவை. சேவையில் துன்பம் உண்டு, அடக்கமற்றவர்களுக்குத் தாங்க முடியாதது. மன்னர்களுக்கு பெரும்பாலும் நல்ல கதி இல்லை.
13.130.3
पूयन्ते तत्र नियतं प्रयच्छन्तो वसुन्धराम् ।
सर्वे च कथिता धर्मास्त्वया मे कुरुनन्दन ॥ १३.१३०.३ ॥
அங்கு பூமியைத் தானம் செய்பவர்கள் நிச்சயமாகத் தூய்மையடைகிறார்கள். குரு வம்சத்தின் மகிழ்ச்சியே, நீர் எனக்கு எல்லா தர்மங்களையும் கூறினீர்.
13.130.4
एवमेव गवामुक्तं प्रदानं ते नृगेण ह ।
ऋषिणा नाचिकेतेन पूर्वमेव निदर्शितम् ॥ १३.१३०.४ ॥
இவ்வாறே நீர் பசுதானத்தைக் கூறினீர்; அது மன்னன் நிருகனால் செய்யப்பட்டது. முன்பு முனிவர் நாசிகேதரும் இதைக் காட்டியுள்ளார்.
13.130.5
वेदोपनिषदे चैव सर्वकर्मसु दक्षिणाः ।
सर्वक्रतुषु चोद्दिष्टा भूमिर्गावोऽथ काञ्चनम् ॥ १३.१३०.५ ॥
வேதத்திலும் உபநிஷதங்களிலும், எல்லா கர்மங்களிலும், எல்லா யாகங்களிலும் தக்ஷிணையாக நிலம், பசுக்கள், பொன் ஆகியவை கூறப்பட்டுள்ளன.
13.130.6
तत्र श्रुतिस्तु परमा सुवर्णं दक्षिणेति वै ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं पितामह यथातथम् ॥ १३.१३०.६ ॥
அங்கு வேதமே தக்ஷிணையாக பொன்னை மிக உயர்ந்ததெனக் கூறுகிறது. பிதாமகரே, இதை உள்ளபடியே கேட்க விரும்புகிறேன்.
13.130.7
किं सुवर्णं कथं जातं कस्मिन्काले किमात्मकम् ।
किंदैव किंफलं चैव कस्माच्च परमुच्यते ॥ १३.१३०.७ ॥
தங்கம் என்றால் என்ன, அது எவ்வாறு தோன்றியது, எந்தக் காலத்தில், எத்தன்மையது? அதன் தெய்வம் யார், பலன் என்ன, ஏன் அது உயர்ந்ததெனப்படுகிறது?
13.130.8
कस्माद्दानं सुवर्णस्य पूजयन्ति मनीषिणः ।
कस्माच्च दक्षिणार्थं तद्यज्ञकर्मसु शस्यते ॥ १३.१३०.८ ॥
ஞானிகள் ஏன் தங்கத்தின் தானத்தைப் போற்றுகிறார்கள்? யாகச் செயல்களில் அது தட்சிணையாக ஏன் புகழப்படுகிறது?
13.130.9
कस्माच्च पावनं श्रेष्ठं भूमेर्गोभ्यश्च काञ्चनम् ।
परमं दक्षिणार्थे च तद्ब्रवीहि पितामह ॥ १३.१३०.९ ॥
நிலத்தையும் பசுக்களையும் விட தங்கம் ஏன் தூய்மையும் உயர்வும் உடையது? தட்சிணைக்கு அது ஏன் உயர்ந்தது? பிதாமகரே, அதைச் சொல்லுங்கள்.
13.130.10
शृणु राजन्नवहितो बहुकारणविस्तरम् ।
जातरूपसमुत्पत्तिमनुभूतं च यन्मया ॥ १३.१३०.१० ॥
அரசே, கவனமாகக் கேள். பல காரணங்களுடன் கூடிய விரிவான விளக்கம், நான் அனுபவித்த தங்கத்தின் தோற்றம் பற்றியது.
13.130.11
पिता मम महातेजाः श्तनुर्निधनं गतः ।
तस्य दित्सुरहं श्राद्धं गङ्गाद्वारमुपागमम् ॥ १३.१३०.११ ॥
என் மகாதேஜஸ் கொண்ட தந்தை சந்தனு மரணமடைந்தார். அவருக்கு சிராத்தம் அளிக்க விரும்பி நான் கங்காத்வாரம் வந்தேன்.
13.130.12
तत्रागम्य पितुः पुत्र श्राद्धकर्म समारभम् ।
मातो मे जाह्नवी चात्र साहाय्यमकरोत्तदा ॥ १३.१३०.१२ ॥
அங்கு வந்து, மகனே, தந்தைக்கான சிராத்த கர்மத்தை நான் தொடங்கினேன். அப்போது என் தாய் ஜாஹ்னவி இங்கே எனக்கு உதவி செய்தாள்.
13.130.13
तत्रागतांस्तपस्सिद्धानुपवेश्य बहूनृषीन् ।
तोयप्रदानात्प्रभृति कार्याण्यहमथारभम् ॥ १३.१३०.१३ ॥
அங்கு வந்திருந்த தவத்தால் சித்தி பெற்ற பல ரிஷிகளை அமர்த்தி, நீர்ப்பிரதானத்திலிருந்து தொடங்கி நான் பின்னர் கடமைகளைத் தொடங்கினேன்.
13.130.14
तत्समाप्य यथोद्दिष्टं पूर्वकर्म समाहितः ।
दातुं निर्वपणं सम्यग्यथावदहमारभम् ॥ १३.१३०.१४ ॥
அந்த முன்கர்மத்தை விதிப்படி முடித்து, ஒருமுகமாக, நான் முறையாக நிர்வபணத்தை அளிக்கத் தொடங்கினேன்.
13.130.15
ततस्तं दर्भविन्यासं भित्त्वा सुरुचिराङ्गदः ।
प्रलम्बाभरणो बाहुरुदतिष्ठद्विशाम्पते ॥ १३.१३०.१५ ॥
பின்னர் அந்த தர்ப்பை அமைப்பைப் பிளந்து, மிக அழகான தோள்வளையும் தொங்கும் அணிகலன்களும் கொண்ட ஒரு கரம் எழுந்தது, ஓ மக்களின் தலைவனே.
13.130.16
मुहूर्तमपि तं दृष्ट्वा परं विस्मयमागमम् ।
प्रतिग्रहीता साक्षान्मे पितेति भरतर्षभ ॥ १३.१३०.१६ ॥
ஒரு கணம் அதைக் கண்டதும் பெரும் வியப்பை அடைந்தேன்; என் தந்தையே நேரில் அதை ஏற்கிறார், ஓ பரதரில் சிறந்தவனே.
13.130.17
ततो मे पुनरेवासीत्संज्ञा सञ्चिन्त्य शास्त्रतः ।
नायं वेदेषु विहितो विधिर्हस्त इति प्रभो।
पिण्डो देयो नरेणेह ततो मतिरभून्मम ॥ १३.१३०.१७ ॥
பின்னர் என் உணர்வு மீண்டும் வந்தது; சாஸ்திரப்படி சிந்தித்து, ஓ பிரபுவே, வேதங்களில் கை வழியாக இந்த விதி விதிக்கப்படவில்லை; மனிதன் இங்கு பிண்டம் அளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு உண்டானது.
13.130.18
साक्षान्नेह मनुष्यस्य पिण्डं हि पितरः क्वचित् ।
गृह्णन्ति विहितं चेत्थं पिण्डो देयः कुशेष्विति ॥ १३.१३०.१८ ॥
மனிதனின் கையிலிருந்து அளிக்கப்படும் பிண்டத்தை முன்னோர்கள் நேரில் ஒருபோதும் ஏற்பதில்லை; விதிப்படி பிண்டம் தர்ப்பைகளின் மேல் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று.
13.130.19
ततोऽहं तदनादृत्य पितुर्हस्तनिदर्शनम् ।
शास्त्रप्रामाण्यसूक्ष्मं तु विधइं पिण्डस्य संस्मरन् ॥ १३.१३०.१९ ॥
அப்போது என் தந்தையின் கை சைகையை நான் புறக்கணித்தேன்; பிண்ட தானத்தின் சாஸ்திர விதியின் நுட்பத்தை நினைவில் கொண்டு அவ்வாறு செய்தேன்.
13.130.20
ततो दर्भेषु तत्सर्वमददं भरतर्षभ ।
शास्त्रमार्गानुसारेण तद्विद्धि मनुजर्षभ ॥ १३.१३०.२० ॥
பின்னர், பரத குலத் தலைவனே, அதெல்லாவற்றையும் நான் தர்ப்பைகள் மீது அர்ப்பணித்தேன்; மனிதர்களில் சிறந்தவனே, அதை சாஸ்திர வழியின்படி என்று அறிக.
13.130.21
ततः सोऽन्तर्हितो बाहुः पितुर्मम जनाधिप ।
ततो मां दर्शयामासुः स्वप्नान्ते पितरस्तथा ॥ १३.१३०.२१ ॥
ஓ மக்களின் அதிபதியே, அப்போது என் தந்தையின் அந்தக் கை மறைந்தது; பின்னர் கனவின் முடிவில் முன்னோர்களும் அவ்வாறே எனக்குக் காட்சியளித்தனர்.
13.130.22
प्रीयमाणास्तु मामूचुः प्रीताः स्म भरतर्षभ ।
विज्ञानेन तवानेन यन्न मुह्यसि धर्मतः ॥ १३.१३०.२२ ॥
ஓ பரத சிறந்தவனே, மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள்: 'நாங்கள் மகிழ்ந்தோம்; உன் இந்த விவேகத்தால், நீ தர்மத்திலிருந்து மயங்கவில்லை.'
13.130.23
त्वया हि कुर्वता शास्त्रं प्रमाणमिह पार्थिव ।
आत्मा धर्मः श्रुतं वेदाः पितरश्चर्षिभिः सह ॥ १३.१३०.२३ ॥
ஓ அரசே, இங்கே நீ சாஸ்திரத்தை பிரமாணமாகக் கொண்டு செயல்பட்டாய்; ஆன்மா, தர்மம், சுருதி, வேதங்கள், முன்னோர்கள், ரிஷிகளுடன் கூடி — இவையனைத்தும் உன் செயலுக்குப் பிரமாணம்.
13.130.24
साक्षात्पितामहो ब्रह्मा गुरवोऽथ प्रजापतिः ।
प्रमाणमुपनीता वै स्थिताश्च न विचालिताः ॥ १३.१३०.२४ ॥
நேரடியாக பிதாமகரான பிரம்மா, குருமார்கள், பிரஜாபதி — இவர்கள் பிரமாணங்களாக முன்வைக்கப்பட்டு, அசையாமல் நிலைத்திருந்தார்கள்.
13.130.25
तदिदं सम्यगारब्धं त्वयाऽद्य भरतर्षभ ।
किन्तु भूमेर्गवां चार्थे सुवर्णं दीयतामिति ॥ १३.१३०.२५ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இன்று நீ இதனை சரியாகத் தொடங்கினாய். ஆனால் நிலத்திற்காகவும் பசுக்களுக்காகவும் பொன் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.
13.130.26
एवं वयं च धर्मश्च सर्वे चास्मत्पितामहाः ।
पाविता वै भविष्यन्ति पावनं हि परं हि तत् ॥ १३.१३०.२६ ॥
இவ்வாறு நாங்களும், தர்மமும், எங்கள் அனைத்து முன்னோர்களும் தூய்மையடைவார்கள். அது மிகச் சிறந்த தூய்மைப்படுத்தும் செயல்.
13.130.27
दश पूर्वान्दशैवान्यांस्तथा सन्तारयन्ति ते ।
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति एवं मत्पितरोऽब्रुवन् ॥ १३.१३०.२७ ॥
பொன் கொடுப்பவர்கள் முன்னிருந்த பத்து முன்னோர்களையும், பின்னிருந்த பத்துப் பேரையும் கரையேற்றுகிறார்கள் — என் முன்னோர்கள் இவ்வாறு கூறினர்.
13.130.28
ततोऽहं विस्मितो राजन्प्रतिबुद्धो विशाम्पते ।
सुवर्णदानेऽकरवं मतिं च भरतर्षभ ॥ १३.१३०.२८ ॥
அப்போது அரசே, மக்களின் தலைவனே, நான் வியப்புற்று விழித்தெழுந்தேன்; பரதர்களில் சிறந்தவனே, பொன் தானத்தில் என் மனதை நிலைநிறுத்தினேன்.
13.130.29
इतिहासमिमं चापि शृणु राजन्पुरातनम् ।
जामदग्न्यं प्रति विभो धन्यमायुष्यमेव च ॥ १३.१३०.२९ ॥
அரசே, வல்லவனே, இந்தப் பழைய வரலாற்றையும் கேள்; ஜாமதக்ன்யரைப் பற்றியது, நல்லதும் ஆயுளைக் கூட்டுவதுமானது.
13.130.30
जामदग्न्येन रामेण तीव्ररोषान्वितेन वै ।
त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवी कृता निःक्षत्रिया पुरा ॥ १३.१३०.३० ॥
கடும் கோபம் நிறைந்த ஜாமதக்ன்ய ராமர் முன்னொரு காலத்தில் இருபத்தோரு முறை பூமியை க்ஷத்திரியர்கள் அற்றதாக்கினார்.
13.130.31
ततो जित्वा महीं कृत्स्नां रामो राजीवलोचनः ।
आजहार क्रतुं वीरो ब्रह्मक्षत्रेण पूजितम् ॥ १३.१३०.३१ ॥
பின்னர் முழு பூமியையும் வென்ற தாமரைக்கண் வீரன் ராமன், பிராह்மணர்களாலும் க்ஷத்திரியர்களாலும் போற்றப்பட்ட யாகத்தைச் செய்தான்.
13.130.32
वाजिमेधं महाराज सर्वकामसमन्वितम् ।
पावनं सर्वभूतानां तेजोद्युतिविवर्धनम् ॥ १३.१३०.३२ ॥
மகாராஜாவே, அது அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும், எல்லா உயிர்களையும் தூய்மைப்படுத்தும், தேஜஸையும் ஒளியையும் வளர்க்கும் அசுவமேத யாகம்.
13.130.33
विपाप्मा च स तेजस्वी तेन क्रतुफलेन च ।
नैवात्मनोऽथ लघुतां जामदग्न्योऽध्यगच्छत ॥ १३.१३०.३३ ॥
அந்த தேஜஸ்வியான ஜாமதக்நியன், அந்த யாக பலனால் பாவமற்றவனானான்; தன்னுள் எந்த சிறுமையையும் அடையவில்லை.
13.130.34
स तु क्रतुवरेणेष्ट्वा महात्मा दक्षिणावता ।
पप्रच्छागमसम्पन्नानृषीन्देवांश्च भारत ॥ १३.१३०.३४ ॥
பாரதனே, அந்த மகாத்மா சிறந்த யாகத்தாலும் தாராளமான தட்சிணையாலும் வழிபட்டு, ஆகமத்தில் வல்ல ரிஷிகளையும் தேவர்களையும் வினவினான்.
13.130.35
पावनं यत्परं नॄणामुग्रे कर्मणि वर्तताम् ।
तदुच्यतां महाभागा इति जागघृणोऽब्रवीत् ॥ १३.१३०.३५ ॥
கடுமையான கர்மத்தில் ஈடுபட்ட மனிதர்களுக்குத் தூய்மையானதும் மிகச் சிறந்ததுமான வழி எதுவோ, அதைச் சொல்லுங்கள், மகா பாக்கியவான்களே — என்று ஜாமதக்நியன் கூறினான்.
13.130.36
इत्युक्ता वेदशास्त्रज्ञास्तमूचुस्ते महर्षयः ।
राम विप्राः सत्क्रियन्तां वेदप्रामाण्यदर्शनात् ॥ १३.१३०.३६ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட வேத சாஸ்திர அறிஞர்களான அந்த மகரிஷிகள் அவனிடம் கூறினர் — ராமா, வேதத்தின் பிரமாணத்தை நோக்கி பிராமணர்களுக்கு மரியாதை செய்யப்படட்டும்.
13.130.37
भूयश्च विप्रर्षिगणाः प्रष्टव्याः पावनं प्रति ।
ते यद्ब्रूर्महाप्राज्ञास्तच्चैव समुदाचर ॥ १३.१३०.३७ ॥
மேலும், அந்திரகள் பிராமண ரிஷி கூட்டத்தினரிடம் தூய்மையாக்கும் வழி பற்றி மீண்டும் கேட்க வேண்டும். அந்த மகாப் ஞானிகள் எதைச் சொல்கிறார்களோ, அதையே நன்கு செய்ய வேண்டும்.
13.130.38
ततो वसिष्ठं देवर्षिमगस्त्यमथ काश्यपम् ।
तमेवार्तं महातेजाः पप्रच्छ भृगुनन्दनः ॥ १३.१३०.३८ ॥
பின்னர் பிருகுவின் மகனான மகாதேஜஸ்வி, தேவரிஷி வசிட்டர், அகஸ்தியர், காசியபர் ஆகியோரிடம் அந்தத் துன்பப்பட்டவரைப் பற்றியே கேட்டார்.
13.130.39
जाता मतिर्मे विप्रेन्द्राः कथं पूयेयमित्युत ।
केन वा कर्मयोगेन प्रदानेनेह केन वा ॥ १३.१३०.३९ ॥
பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே, நான் எவ்வாறு தூய்மையடைவேன் என்ற எண்ணம் என் மனதில் எழுந்துள்ளது — எந்த கர்மயோகத்தாலா, அல்லது எந்த தானத்தாலா, அல்லது இங்கே எந்த வழியாலா?
13.130.40
यदि वोऽनुग्रहकृता बुद्धिर्मां प्रति सत्तमाः ।
प्रबूत पावनं किं मे भवेदिति तपोधनाः ॥ १३.१३०.४० ॥
சிறந்தவர்களே, உங்கள் புத்தி என் மீது அருளால் செலுத்தப்பட்டதாக இருந்தால், தவச் செல்வர்களே, எனக்கு எது தூய்மை தரும் என்று சொல்லுங்கள்.
13.130.41
गाश्च भूमिं च वित्तं च दत्त्वेह भृगुनन्दन ।
पापकृत्पूयते मर्त्य इति भार्गव शुश्रुम ॥ १३.१३०.४१ ॥
பிருகுவின் மகனே, இங்கே பசுக்களையும் நிலத்தையும் செல்வத்தையும் தானம் செய்து பாவம் செய்த மனிதன் தூய்மையடைகிறான் — ஓ பார்கவா, அப்படி நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்.
13.130.42
अन्यद्दानं तु विप्रर्षे श्रूयतां पावनं महत् ।
दिव्यमत्यद्भुताकारमपत्यं जातवेदसः ॥ १३.१३०.४२ ॥
பிரம்ம ரிஷியே, இன்னொரு பெரிய தூய்மை தரும் தானத்தைக் கேளுங்கள் — ஜாதவேதஸின் (அக்னியின்) தெய்வீகமும் மிக அற்புத வடிவமும் கொண்ட மகன்.
13.130.43
दग्ध्वा लोकान्पुरा वीर्यात्सम्भूतमिह शुश्रुम ।
सुवर्णमिति विख्यातं तद्ददत्सिद्धिमेष्यसि ॥ १३.१३०.४३ ॥
முன்பு உலகங்களை எரித்து, தன் வீர்யத்தால் தோன்றியதென இங்கு நாம் கேட்டிருக்கிறோம். 'சுவர்ணம்' என்று புகழ்பெற்ற அதை தானம் செய்பவன் சித்தியை அடைவான்.
13.130.44
ततोऽब्रवीद्वसिष्ठस्तं भगवान्संशितव्रतः ।
शृणु राम यथोत्पन्नं सुवर्णमनलप्रभम् ॥ १३.१३०.४४ ॥
அப்போது கடுமையான விரதம் கொண்ட பகவான் வசிஷ்டர் அவரிடம் கூறினார்: ராமா, அக்னிக்கு ஒத்த ஒளியுடைய சுவர்ணம் எவ்வாறு தோன்றியதென்று கேள்.
13.130.45
फलं दास्यति ते यत्तु दाने परमिहोच्यते ।
सुवर्णं यच्च यस्माच्च यथा च गुणवत्तमम् ॥ १३.१३०.४५ ॥
தானத்தில் உயர்ந்த பலனை அது உனக்கு அளிக்கும் என்று இங்கு கூறப்படுகிறது. சுவர்ணம் எது, எதிலிருந்து, எவ்வாறு மிக்க குணமுள்ளது என்பதும் கூறப்படும்.
13.130.46
तन्निबोध महाबाहो सर्वं निगदतो मम ।
अग्निषोमात्मकमिदं सुवर्णं विद्दि निश्चये ॥ १३.१३०.४६ ॥
மகாபாகுவே, நான் கூறும் இதையெல்லாம் அறிந்துகொள். இந்த சுவர்ணம் அக்னி, சோமம் ஆகியவற்றால் ஆனது என்று உறுதியாக அறி.
13.130.47
अजोऽग्निर्वरुणो मेषः सूर्योऽश्च इति दर्शनम् ।
कुञ्जराश्च मृगा नागा महिषाश्चासुरा इति ॥ १३.१३०.४७ ॥
வெள்ளாடு, அக்னி, வருணன், ஆட்டுக்கடா, சூரியன், குதிரை என்று இது தோன்றுகிறது. யானைகள், மான்கள், நாகங்கள், எருமைகள், அசுரர்களும் அவ்வாறே.
13.130.48
कुक्कुटाश्च वराहाश्च राक्षसा भृगुनन्दन ।
इडा गावः पयः सोमो भूमिरित्येव च स्मृतिः ॥ १३.१३०.४८ ॥
பிருகுவின் மகனே, சேவல்களும் பன்றிகளும் ராட்சசர்களும் அவ்வாறே. இடா, பசுக்கள், பால், சோமம், பூமி என்பனவும் அவ்வாறே என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.
13.130.49
जगत्सर्वं च निर्मथ्य तेजोराशिः समुत्थितः ।
सुवर्णमेभ्यो विप्रर्षे रत्नं परममुत्तमम् ॥ १३.१३०.४९ ॥
உலகம் முழுவதையும் கடைந்தபோது ஒளியின் குவியல் எழுந்தது. விப்ரரிஷியே, இவற்றிலிருந்து தங்கம் எழுந்தது; அது மிக உயர்ந்த ரத்தினம்.
13.130.50
एतस्मात्कारणाद्देवा गन्धर्वोरगराक्षसाः ।
मनुष्याश्च पिशाचाश्च प्रयता धारयन्ति तत् ॥ १३.१३०.५० ॥
இக்காரணத்தால் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள், மனிதர்கள், பிசாசர்கள் ஆகியோர் பக்தியுடன் அதை அணிகின்றனர்.
13.130.51
मुकुटैरङ्गदयुतैरलङ्कारैः पृथग्विधैः ।
सुवर्णविकृतैस्तत्र विराजन्ते भृगूत्तम ॥ १३.१३०.५१ ॥
பொன்னால் செய்யப்பட்ட கிரீடங்கள், பாஜுபந்தங்கள் மற்றும் பல வகை அணிகலன்களால் அவர்கள் அங்கு ஒளிர்கின்றனர், பிருகுக்களில் சிறந்தவரே.
13.130.52
तस्मात्सर्वपवित्रेभ्यः पवित्रं परमं स्मृतम् ।
भूमेर्गोभ्योऽथ रत्नेभ्यस्तद्विद्धि मनुजर्षभ ॥ १३.१३०.५२ ॥
ஆகவே எல்லாப் புனிதப் பொருட்களிலும் இது மிக்க புனிதமானதாகக் கருதப்படுகிறது — நிலம், பசுக்கள், ரத்தினங்களைவிடவும். மனுஜரிஷபமே, இதை அறிவாயாக.
13.130.53
पृथिवीं गाश्च दत्त्वेह यच्चान्यदपि किञ्चन ।
विशिष्यते सुवर्णस्य दानं परमकं विभो ॥ १३.१३०.५३ ॥
இங்கு நிலத்தையும் பசுக்களையும், வேறு எதைக் கொடுத்தாலும், அவற்றைவிட தங்கத்தின் தானமே சிறந்தது. வீபுவே, இது மிக உயர்ந்த தானம்.
13.130.54
अक्षयं पावनं चैव सुवर्णममरद्युते ।
प्रयच्छ द्विजमुख्येभ्यः पावनं ह्येतदुत्तमम् ॥ १३.१३०.५४ ॥
அமரத்யுதியே, தங்கம் அழியாததும் தூய்மையானதும் ஆகும். இதை சிறந்த துவிஜர்களுக்குக் கொடு; இது உண்மையிலேயே மிக உயர்ந்த தூய்மைதருவது.
13.130.55
सुवर्णमेव सर्वासु दक्षिणासु विधीयते ।
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति सर्वदास्ते भवन्त्युत ॥ १३.१३०.५५ ॥
எல்லா தக்षிணைகளிலும் தங்கமே விதிக்கப்படுகிறது. எப்போதும் தங்கத்தை தானம் செய்பவர்களும் அவ்வாறே ஆகிறார்கள்.
13.130.56
देवतास्ते प्रयच्छन्ति ये सुवर्णं ददत्यथ ।
अग्निर्हि देवताः सर्वाः सुवर्णं च तदात्मकम् ॥ १३.१३०.५६ ॥
தங்கத்தை தானம் செய்பவர்களுக்கு தேவர்கள் அருள்கிறார்கள். ஏனெனில் அக்னியே எல்லா தேவதைகளும்; தங்கமும் அவனுடைய தன்மையே ஆகும்.
13.130.57
तस्मात्सुवर्णं ददता दत्ताः सर्वाः स्म देवताः ।
भवन्ति पुरुषव्याघ्र न ह्यतः परमं विदुः ॥ १३.१३०.५७ ॥
ஆகவே தங்கத்தை தானம் செய்பவரால் எல்லா தேவதைகளும் அளிக்கப்பட்டவர்களாகிறார்கள். ஆடவர்களில் புலியே, இதைவிட உயர்ந்ததை அவர்கள் அறிவதில்லை.
13.130.58
भूय एव च महात्म्यं सुवर्णस्य निबोध मे ।
गदतो मम विप्रर्षे सर्वशस्त्रभृतांवर ॥ १३.१३०.५८ ॥
மேலும் தங்கத்தின் மகிமையை நான் சொல்லும்போது கேளுங்கள். விப்ரரிஷியே, எல்லா ஆயுதம் ஏந்தியவர்களிலும் சிறந்தவரே.
13.130.59
मया श्रुतमिदं पूर्वं पुराणे भृगुनन्दन ।
प्रजापतेः कथयतो मनोः स्वायंभुवस्य वै ॥ १३.१३०.५९ ॥
பிருகுவின் மகனே, இதை முன்பு புராணத்தில் கேட்டிருக்கிறேன்; பிரஜாபதி பேசும்போதும், சுவாயம்புவ மனு கூறும்போதும்.
13.130.60
शूलपाणेर्भगवतो रुद्रस्य च महात्मनः ।
गिरौ हिमवति श्रेष्ठे तदा भृगुकुलोद्वह ॥ १३.१३०.६० ॥
சூலபாணியான பகவான் ருத்ரனும், மகாத்மாவும் ஆகியவரின் (கதையில்), அப்போது உயர்ந்த இமவான் மலையில், பிருகுகுலத்தைத் தாங்குபவனே.
13.130.61
देव्या विवाहे निर्वृत्ते रुद्राण्या भृगुनन्दन ।
समागमे भगवतो देव्या सह महात्मनः ॥ १३.१३०.६१ ॥
பிருகுவின் மகனே! தேவி ருத்ராணியின் திருமணம் நிறைவேறியபோது, பகவானும் மகாத்மாவுமான சிவன் தேவியுடன் இணைந்தார்.
13.130.62
ततः सर्वे समुद्विग्रा देवा रुद्रमुपागमन् ।
ते महादेवमासीनं देवीं च वरदामुमाम्। ॥ १३.१३०.६२ ॥
பின்னர் அனைத்து தேவர்களும் மிகவும் கலக்கமடைந்து ருத்திரனிடம் வந்தனர். அங்கே அமர்ந்திருந்த மகாதேவரையும் வரங்களை அளிக்கும் தேவி உமையையும் கண்டனர்.
13.130.63
प्रसाद्य शिरसा सर्वे रुद्रमूचुर्भृगूद्वह ।
अयं समागमो देव देव्या सह तवानघ। ॥ १३.१३०.६३ ॥
பிருகுவின் சிறந்தவனே! அனைவரும் தலை வணங்கி ருத்திரனை மகிழ்வித்து கூறினர் — தேவனே! பாவமற்றவனே! இந்த இணைவு தேவியுடன் உன்னுடையது.
13.130.64
तपस्विनस्तपस्विन्या तेजस्विन्याऽतितेजसः ।
अमोघतेजास्त्वं देव देवी चेयमुमा तथा। ॥ १३.१३०.६४ ॥
நீ தவசியாவாய், இவள் தவசினியும் மிகுந்த ஒளியுடையவளுமாவாள். தேவனே! உன் ஒளி தவறாதது; தேவி உமையும் அவ்வாறே.
13.130.65
अपत्यं युवयोर्देव बलवद्भविता विभो ।
तन्नूनं त्रिषु लोकेषु न किञ्चिच्छेषयिष्यति ॥ १३.१३०.६५ ॥
தேவனே! விபுவே! உங்கள் இருவருக்கும் பிறக்கும் மகவு மிகவும் வலிமையுடையதாக இருக்கும். நிச்சயமாக அது மூவுலகிலும் எதையும் மீதம் வைக்காது.
13.130.66
तदेभ्यः प्रणतेभ्यस्त्वं देवेभ्यः पृथुलोचन ।
वरं प्रयच्छ लोकेश त्रैलोक्यहितकाम्यया ॥ १३.१३०.६६ ॥
ஆகவே, விரிந்த விழியுடையவனே! வணங்கும் இந்த தேவர்களுக்கு நீ வரம் அருள்வாயாக. உலகங்களின் தலைவனே! மூவுலகின் நன்மையை விரும்பி.
13.130.67
अपत्यार्थं निगृह्णीष्व तेजः परमकं विभो ।
त्रैलोक्यसारौ हि युवां लोकं सन्तापयिष्यथ ॥ १३.१३०.६७ ॥
வியாபகனே, மக்களுக்காக உமது உயர்ந்த தேஜஸை அடக்குவீராக. நீங்கள் இருவரும் மூவுலகங்களின் சாரமாவீர்; இல்லையேல் உலகை எரித்துவிடுவீர்கள்.
13.130.68
तदपत्यं हि युवयोर्देवानभिभवेद्ध्रुवम् ।
न हि ते पृथिवी देवी न च द्यौर्न दिवं विभो ॥ १३.१३०.६८ ॥
உங்களுக்குப் பிறக்கும் மக்கள் நிச்சயமாக தேவர்களை வெல்வர். வியாபகனே, பூமிதேவியோ, வானமோ, சொர்க்கமோ உமது தேஜஸைத் தாங்க முடியாது.
13.130.69
नेदं धारयितुं शक्ताः समस्ता इति मे मतिः ।
तेजःप्रभावनिर्दग्धं तस्मात्सर्वमिदं जगत् ॥ १३.१३०.६९ ॥
இதை அனைவரும் தாங்க வல்லவர்கள் அல்லர் என்பது என் கருத்து. ஆகையால் உமது தேஜஸின் ஆற்றலால் இந்த உலகம் முழுவதும் எரிந்துவிடும்.
13.130.70
तस्मात्प्रसादं भगवन्कर्तुमर्हसि नः प्रभो ।
न देव्यां सम्भवेत्पुत्रो भवतः सुरसत्तम।
धैर्यादेव निगृह्णीष्व तेजो ज्वलितमुत्तमम् ॥ १३.१३०.७० ॥
ஆகையால் பகவானே, பிரபுவே, எங்களுக்கு அருள் புரிவீராக. தேவர்களில் சிறந்தவரே, தேவியிடம் உமக்கு மகன் பிறக்கக் கூடாது. பொறுமையால் இந்த ஒளிரும் உயர்ந்த தேஜஸை அடக்குவீராக.
13.130.71
इति तेषां कथयतां भगवान्वृषभध्वजः ।
एवमस्त्विति देवांस्तान्विप्रर्षे प्रत्यभाषत ॥ १३.१३०.७१ ॥
அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, விருஷபக்கொடியுடைய பகவான் அந்தத் தேவர்களிடம், 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று பதிலளித்தார். விப்ரர்ஷியே, இவ்வாறு அவர் மறுமொழி கூறினார்.
13.130.72
इत्युक्त्वा चोर्ध्वमनयद्रेतो वृषभवाहनः ।
ऊर्ध्वरेषः समभवत्ततः प्रभृति चापि सः ॥ १३.१३०.७२ ॥
இவ்வாறு கூறி, விருஷபவாகனர் தமது விந்தை மேல்நோக்கி இழுத்தார். அன்றுமுதல் அவர் ஊர்த்வரேதஸ் ஆனார்.
13.130.73
रुद्राणीति ततः क्रुद्धा प्रजोच्छेद तदा कृते ।
देवानथाब्रवीत्तत्र स्त्रीभावात्परुषं वचः ॥ १३.१३०.७३ ॥
அப்போது 'ருத்ராணி' என்று கூறி, சந்ததி அழிக்கப்பட்டபோது கோபமுற்ற அவள், அங்கே பெண்மையின் காரணமாக தேவர்களிடம் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினாள்.
13.130.74
यस्मादपत्यकामो वै भर्ता मे विनिवर्तितः ।
तस्मात्सर्वे सुरा भूयमनपत्या भविष्यथ ॥ १३.१३०.७४ ॥
சந்ததி விரும்பிய என் கணவரை நீங்கள் திருப்பி விட்டதால், தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் சந்ததியற்றவர்களாவீர்கள்.
13.130.75
प्रजोच्छेदो मम कृतो यस्माद्युष्माभिरद्य वै ।
तस्मात्प्रजा वः खगमाः सर्वेषां न भविष्यति ॥ १३.१३०.७५ ॥
இன்று நீங்கள் என் சந்ததியை அழித்ததால், உங்கள் சந்ததி பறவைகளைப் போல இருக்கும்; அது அனைவருக்கும் இருக்காது.
13.130.76
पावकस्तु न तत्रासीच्छापकाले भृगूद्वह ।
देवा देव्यास्तथा शापादनपत्यास्ततोऽभवन् ॥ १३.१३०.७६ ॥
பிருகு குலத்தின் சிறந்தவனே, சாபகாலத்தில் அங்கு அக்னி இல்லை; அதனால் தேவியின் சாபத்தால் தேவர்களும் சந்ததியற்றவர்களானார்கள்.
13.130.77
रुद्रस्तु तेजोऽप्रतिमं धारयामास वै तदा ।
प्रस्कन्नं तु ततस्तस्मात्किंचित्तत्रापतद्भुवि ॥ १३.१३०.७७ ॥
ஆனால் ருத்ரன் அப்போது அந்த ஒப்பற்ற தேஜஸை தாங்கினான்; பின்னர் அதிலிருந்து சிந்திய சிறிதளவு அங்கே பூமியில் விழுந்தது.
13.130.78
उत्पपात तदा वह्नौ ववृधे चाद्भुतोपमम् ।
तेजस्तेजसि संयुक्तमेकयोनित्वमागतम् ॥ १३.१३०.७८ ॥
அப்போது அது நெருப்பில் எழுந்து அற்புதம் போல வளர்ந்தது; தேஜஸ் தேஜஸுடன் இணைந்து ஒரே மூலத்தை அடைந்தது.
13.130.79
एतस्मिन्नेव काले तु देवाः शक्रपुरोगमाः ।
असुरस्तारको नाम तेन सन्तापिता भृशम् ॥ १३.१३०.७९ ॥
அதே காலத்தில், இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் தாரகன் என்ற அசுரனால் பெரிதும் துன்புறுத்தப்பட்டனர்.
13.130.80
आदित्या वसवो रुद्रा मरुतोऽथाश्विनावपि ।
साध्याश्च सर्वे संत्रस्ता दैतेयस्य पराक्रमात् ॥ १३.१३०.८० ॥
ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்திரர்கள், மருத்துகள், அசுவினி இரட்டையர் மற்றும் சாத்தியர்கள் அனைவரும் தைத்தியனின் வீரத்தால் அஞ்சி நடுங்கினர்.
13.130.81
स्थानानि देवतानां हि विमानानि पुराणि च ।
ऋषीणां चाश्रमाश्चैव बभूवुरसुरैर्हृताः ॥ १३.१३०.८१ ॥
தேவர்களின் வாசஸ்தலங்களும், விமானங்களும், நகரங்களும், முனிவர்களின் ஆசிரமங்களும் அசுரர்களால் பறிக்கப்பட்டன.
13.130.82
ते दीनमनसः सर्वे देवता ऋषयश्च ये ।
प्रजग्मुः शरणं देवं ब्रह्माणमजरं विभुम् ॥ १३.१३०.८२ ॥
மனம் வருந்திய அந்த தேவர்களும் முனிவர்களும் அனைவரும் முதுமையற்ற, எங்கும் நிறைந்த தேவனான பிரம்மனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.