مهابهاراتا · أدهيايا 13.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.131.1
असुरस्तारको नाम त्वया दत्तवरः प्रभो ।
सुरानृषींश्च क्लिश्नाति वधस्तस्य विधीयताम् ॥ १३.१३१.१ ॥
يا رب، إن الشيطان المسمى طاراكا، الذي منحته نعمة، يعذب الآلهة والحكماء. فقرر قتله.
13.131.2
तस्माद्भयं समुत्पन्नमस्माकं वै पितामह ।
परित्रायस्व नो देव न ह्यन्या गतिरस्ति नः ॥ १३.१३१.२ ॥
فلذلك، يا جدنا، قد نشأ فينا الخوف. يا إله، احمنا؛ فليس لنا ملجأ آخر.
13.131.3
ब्रह्मोवाच ।
समोहं सर्वभूतानामधर्मं नेह रोचये।
हन्यतां तारकः क्षिप्र सुरर्षिगणबाधिता ॥ १३.१३१.३ ॥
لا أرتضي هنا الأدهرما الذي يجلب الحيرة على جميع الكائنات. فليُقتل طاراكا سريعًا، وهو الذي يعذب جماعات الآلهة والحكماء.
13.131.4
वेदा धर्माश्च नोच्छेदं गच्छेयुः सुरसत्तमाः ।
विहितं पूर्वमेवात्र मया वै व्येतु वो ज्वरः ॥ १३.१३१.४ ॥
يا خير الآلهة، لا تفنَ الفيدات والدهارمات. وهذا الدواء قد قررته من قبل؛ فليزُل عنكم قلقكم.
13.131.5
वरदानाद्भगवतो दैतेयो बलगर्वितः ।
देवैर्न शक्यते हन्तु स कथं प्रशमं व्रजेत् ॥ १३.१३१.५ ॥
بنعمة الرب المبارك، لا تستطيع الآلهة قتل الدايتيا المغرور بقوته. فكيف يبلغ السكينة؟
13.131.6
स हि नैव स्म देवानां नासुराणां न रक्षसाम् ।
वध्यः स्यामिति जग्राह वरं त्वत्तः पितामह ॥ १३.१३१.६ ॥
لقد نال منك يا جدنا هذا الوردان: "لا أُقتل على يد الآلهة ولا الأسورا ولا الراكشاسا."
13.131.7
देवाश्च शप्ता रुद्राण्या प्रजोच्छेदे पुरा कृते ।
न भविष्यति वोऽपत्यमिति सर्वे जगत्पते ॥ १३.१३१.७ ॥
قال الآلهة، وقد لعنتهم رودراني قديمًا حين جرى هلاك الخلائق: يا رب العالم، لن يكون لكم نسل.
13.131.8
ब्रह्मोवाच ।
हुताशनो न तत्रासीच्छापकाले सुरोत्तमाः।
स उत्पादयिताऽपत्यं वधाय त्रिदशद्विषाम् ॥ १३.१३१.८ ॥
قال براهما: يا خيار الآلهة، لم يكن أغني حاضرًا وقت اللعنة. وهو سيُنجب نسلًا لإهلاك أعداء الآلهة.
13.131.9
तद्वै सर्वानतिक्रम्य देवदानवराक्षसान् ।
मानुषानथ गन्धर्वान्नागानथ च पक्षिणः ॥ १३.१३१.९ ॥
سيتجاوز كل ذلك — الآلهة والدانافا والراكشاسا والبشر والغاندهارفا والنَّاغا والطيور — ويمضي قدمًا.
13.131.10
अस्त्रेणामोघपातेन शक्त्या तं घातयिष्यति ।
यतो वो भयपुत्पन्नं ये चान्ये सुरशत्रवः ॥ १३.१३१.१० ॥
سيُقتَل بسلاحٍ لا يُخطئ وبرمح، لأن الخوف قد نشأ فيكم، ولأن أعداء الآلهة الآخرين موجودون أيضًا.
13.131.11
सनातनो हि सङ्कल्पः काम इत्यभिधीयते ।
रुद्रस्य तेजः प्रस्कन्नमग्नौ निपतितं च यत् ॥ १३.१३१.११ ॥
يُسمّى العزمُ الأزليُّ شهوةً. وطاقةُ رودرا التي انسكبت وسقطت في النار،
13.131.12
तत्तजोऽग्निर्महद्भूतं द्वितीयमिव पावकम् ।
वधार्थं देवशत्रूणां गङ्गायां जनयिष्यति ॥ १३.१३१.१२ ॥
تلك الطاقة، النار، إذ تصير كائنًا عظيمًا كبافاكا ثانٍ، ستلد في الغانغا لإهلاك أعداء الآلهة.
13.131.13
स तु नावाप तं शापं नष्टः स हुतभुक्तदा ।
तस्माद्वो भयहृद्देवाः समुत्पत्स्यति पावकिः ॥ १३.१३१.१३ ॥
ولكنّ تلك النار، إذ هلكت حينئذٍ، لم تنل تلك اللعنة. ولذلك، أيها الآلهة، سيظهر لكم بافاكي (ابن النار) الذي يزيل الخوف.
13.131.14
अन्विष्यतां वै ज्वलनस्तथा चाद्य नियुज्यताम् ।
तारकस्य वधोपायः कथितो वै मयाऽनघाः ॥ १३.१३१.१४ ॥
فابحثوا الآن عن النار وعيّنوه. أيها الأطهار، لقد أخبرتكم أنا بوسيلة قتل تاراكا.
13.131.15
न हि तेजस्विनां शापास्तेजःसु प्रभवन्ति वै ।
बलान्यतिबलं प्राप्य दुर्बलानि भवन्ति वै ॥ १३.१३१.१५ ॥
إن لعنات الأقوياء الساطعين لا تؤثر في النور؛ والقوى الضعيفة، إذا لقيت قوة أعظم، تصير ضعيفة.
13.131.16
हन्यादवध्यान्वरदानपि चैव तपस्विनः ।
सङ्कल्पाभिरुचिः कामः सनातनतमोऽभवत् ॥ १३.१३१.१६ ॥
بفضل نعمة قد يقتل الزاهد حتى من لا يُقتل. والرغبة، الميل المولود من العزم، صارت الظلمة السرمدية.
13.131.17
जगत्पतिरनिर्देश्य सर्वगः सर्वभावनः ।
हृच्छयः सर्वभूतानां ज्येष्ठो रुद्रादपि प्रभुः ॥ १३.१३१.१७ ॥
رب العالم، الذي لا يُوصف، المحيط بكل شيء، مُوجد كل الكائنات، الساكن في قلوب جميع المخلوقات، الأكبر والسيد حتى على رودرا.
13.131.18
अन्विष्यतां स तु क्षिप्रं तेजोराशिर्हुताशनः ।
स वो मनोगतं कामं देवः सम्पादयिष्यति ॥ १३.१३१.१८ ॥
فابحثوا سريعاً عن ذلك الكتلة من النور، النار آكلة القرابين؛ فذلك الإله سيحقق ما في نفوسكم من رغبة.
13.131.19
एतद्वाक्यमुपश्रुत्य ततो देवा महात्मनः ।
जग्मु- संसिद्धसङ्कल्पाः पर्येषन्तो विभावसुम् ॥ १३.१३१.१९ ॥
ولما سمعت الآلهة كلام الكريم النفس، مضت وعزمها ماضٍ تبحث عن فِيبهافاسو (النار).
13.131.20
ततस्त्रैलोक्यमृषयो व्यचिन्वन्त सुरैः सह ।
काङ्क्षन्तो दर्शनं वह्नेः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १३.१३१.२० ॥
ثم طاف الحكماء مع الآلهة في العوالم الثلاثة، يتوقون إلى رؤية النار، وقد تعلقت بها قلوبهم جميعاً.
13.131.21
परेण तपसा युक्ताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ।
लोकानन्वचरन्सिद्धाः सर्व एव भृगूत्तम।
नष्टमात्मनि संलीनं नाभिजग्मुर्हुताशनम् ॥ १३.१३१.२१ ॥
كان الكاملون، ذوو التقشف العظيم والمجد المشهورون في العوالم، يطوفون العوالم، يا خير البهرغو؛ لكنهم لم يبلغوا النار التي ضاعت وتوارت في ذواتهم.
13.131.22
ततः संजातसंत्रासानग्निदर्शनलालसान् ।
जलेचरः क्लान्तमनास्तेजसाऽग्नेः प्रदीपितः।
उवाच देवान्मण्डूको रसातलतलोत्थितः। ॥ १३.१३१.२२ ॥
فنهض الضفدع، ساكن المياه، وقد أنهك قلبه وأحرقه بهاء النار، من أعماق راساتالا، وخاطب الآلهة، وقد استولى عليها الرعب وهي تتوق إلى رؤية النار.
13.131.23
रसातलतले देवा वसत्यग्निरिति प्रभो ।
सन्तापादिह सम्प्राप्तः पावकप्रभवादहम् ॥ १३.१३१.२३ ॥
أيها الآلهة، أيها الرب! يقال إن النار تسكن في أعماق راساتالا؛ وقد جئت إلى هنا معذباً بالحرارة المنبعثة من منبع النار.
13.131.24
स संसुप्तो जले देवा भगवान्हव्यवाहनः ।
अपः संसृज्य तेजोभिस्तेन सन्तापिता वयम् ॥ १३.१३१.२४ ॥
أيها الآلهة، لقد غفا ذلك الإله المبارك حامل القرابين في الماء؛ وقد امتزج بالمياه بأنواره فأحرقنا.
13.131.25
तस्य दर्शनमिष्टं वो यदि देवा विभावसोः ।
तत्रैवमधिगच्छध्वं कार्यं वो यदि वह्निना ॥ १३.१३१.२५ ॥
أيها الآلهة، إن كان رؤية فيبهافاسو (النار) مرغوبة لكم، وكان أمركم متعلقًا بالنار، فاذهبوا إلى هناك وأنجزوه.
13.131.26
गम्यतां साधयिष्यामो वयं ह्यग्निभयात्सुराः ।
एतावदुक्त्वा मण्डूकस्त्वरितो जलमाविशत् ॥ १३.१३१.२६ ॥
"نحن الآلهة، خوفًا من النار، سننجزه بأنفسنا؛ فاذهبوا." وبعد أن قال هذا، دخل الضفدع الماء مسرعًا.
13.131.27
हुताशनस्तु बुबुधे मण्डूकस्य च पैशुनम् ।
शशाप स तमासाद्य न रसान्वेत्स्यसीति वै ॥ १३.१३१.२७ ॥
لكن النار أدرك خيانة الضفدع. فاقترب منه ولعنه: "لن تعرف الطعوم."
13.131.28
तं वै संयुज्य शापेन मण्डूकं त्वरितो ययौ ।
अन्यत्र वासाय विभुर्न चात्मानमदर्शयत् ॥ १३.१३१.२८ ॥
وبعد أن قيّد الضفدع باللعنة، مضت النار القديرة مسرعةً لتسكن في مكان آخر، ولم تُظهِر نفسها.
13.131.29
देवास्त्वनुग्रहं चक्रुर्मण्डूकानां भृगूत्तम ।
यत्तच्छृणु महाबाहो गदतो मम सर्वशः ॥ १३.१३१.२९ ॥
لكن الآلهة أسدت إلى الضفادع نعمة. فاسمع كل ما أقوله لك، يا أفضل البهريغو، يا ذا الذراعين القويتين.
13.131.30
अग्निशापादजिह्वाऽपि रसज्ञानबहिष्कृताः ।
सरस्वतीं बहुविधां यूममुच्चारयिष्यथ ॥ १३.१३१.३० ॥
"وإن كنتم بلا لسان بلعنة النار، ومحرومين من معرفة الطعوم، فستنطقون سرسوتي بأشكال شتى."
13.131.31
बिलवासं गतांश्चैव निराहारानचेतसः ।
गतासूनपि वः शुष्कान्भूमिः सन्धारयिष्यति ॥ १३.१३१.३१ ॥
وأنتم الذين ذهبتم للإقامة في الجحور، جياعًا فاقدي الوعي، ستحملكم الأرض حتى وأنتم بلا حياة ويابسون.
13.131.32
तमोघनायामपि वै निशायां विचरिष्यथ ।
इत्युक्त्वा तांस्ततो देवाः पुनरेव महीमिमाम् ॥ १३.१३१.३२ ॥
قال لهم الآلهة: «ستتجولون حتى في ليل الظلام الدامس»، ثم عادت الآلهة مرة أخرى إلى هذه الأرض.
13.131.33
परीयुर्ज्वलनस्यार्थे न चाविन्दन्हुताशनम् ।
अथ तान्द्विरदः कश्चित्सुरेन्द्रद्विरदोपमः ॥ १३.१३१.३३ ॥
طافوا بحثًا عن النار، لكنهم لم يجدوا هوتاشانا. ثم جاء إليهم فيل ما، يشبه فيل إندرا.
13.131.34
अश्वत्थस्थोऽग्निरित्येवमाह देवान्भृगूद्वह ।
शशाप ज्वलनः सर्वान्द्विरदान्क्रोधमूर्च्छितः ॥ १३.१३१.३४ ॥
«هكذا يقول النار الواقفة على شجرة الأشفاتا»، قال للآلهة؛ ثم يا خير البهريغو، لعنت النار المغمورة بالغضب جميع الفيلة.
13.131.35
प्रतीपा भवतां जिह्वा भवित्रीति भृगूद्वह ।
इत्युक्त्वा निःसृतोऽश्वत्थादग्निर्वारणसूचितः।
प्रविवेश शमीगर्भमथ वह्निः सुषुप्सया ॥ १३.१३१.३५ ॥
«ستصبح ألسنتكم معادية»، قال هذا يا خير البهريغو، فخرجت النار التي أشار إليها الفيلة من شجرة الأشفاتا ودخلت جوف شجرة الشامي؛ ثم اختبأت النار هناك، راغبة في النوم.
13.131.36
अनुग्रहं तु नागानां यं चक्रुः शृणु तं प्रभो ।
देवा भृगुकुलश्रेष्ठ प्रीत्या सत्यपराक्रमाः ॥ १३.१३१.३६ ॥
اسمع يا سيدي الفضل الذي أسبغته الآلهة على الفيلة؛ يا خير سلالة البهريغو، فعلته الآلهة ذوو البأس الحق عن محبة.
13.131.37
प्रतीपया जिह्वयाऽपि सर्वाहारान्हरिष्यथ ।
वाचं चोच्चारयिष्यध्वमुच्चैरव्यञ्जिताक्षराम्।
इत्युक्त्वा पुनरेवाग्निमनुसस्रुर्दिवौकसः ॥ १३.१३१.३७ ॥
«حتى بلسانٍ مقلوب ستتناول كل طعام، وستنطق بالكلام بصوتٍ عالٍ وبمقاطع غير واضحة.» وبعد أن قالوا ذلك، تبع الآلهة أغني مرة أخرى.
13.131.38
अश्वत्थान्निःसृतश्चाग्निः शमीगर्भमुपाविशत् ।
शुकेन ख्यापितो विप्र तं देवाः समुपाद्रवन् ॥ १३.१३१.३८ ॥
خرج أغني من شجرة الأشفاتا ودخل في جوف شجرة الشمي. أيها البراهمي، لما دلّ عليه الببغاء، هرعت الآلهة إليه.
13.131.39
शशाप सुकमग्निस्तु वाग्विहीनो भविष्यसि ।
जिह्वामावर्तयामास तस्यापि हुतभुक्तदा ॥ १३.१३१.३९ ॥
لعن أغني الببغاء: «ستصبح عديم الكلام.» وحينها لوى آكل القرابين لسانه إلى الخلف هو أيضًا.
13.131.40
दृष्ट्वा तु ज्वलनं देवाः शुकमूचुर्दयान्विताः ।
भविता न त्वमत्यन्तं शुकत्वे नष्टवागिति ॥ १३.१३१.४० ॥
ولما رأت الآلهة النار المتّقدة، قالت للببغاء وقد امتلأت شفقةً: «في حال الببغاء لن تفقد الكلام تمامًا.»
13.131.41
आवृत्तजिह्वस्य सतो वाक्यं कान्तं भविष्यति ।
बालस्येव प्रवृद्धस्य कलमव्यक्तमद्भुतम् ॥ १३.१३१.४१ ॥
وإن انقلب لسانك، فسيكون كلامك عذبًا، كالهمهمة غير الواضحة لكنها العجيبة للطفل أو للكبير.
13.131.42
इत्युक्त्वा तं शमीगर्भे वह्निमालक्ष्य देवताः ।
तदेवायतनं चक्रुः पुण्यं सर्वक्रियास्वपि ॥ १३.१३१.४२ ॥
وبعد أن قالوا ذلك، ولما أدركت الآلهة النار في جوف شجرة الشمي، جعلت ذلك المكان بعينه مقامًا مقدسًا في جميع الشعائر.
13.131.43
तदाप्रभृति चाप्यग्निः शमीगर्भेषु दृश्यते ।
उत्पादने तथोपायमभिजग्मुश्च मानवाः ॥ १३.१३१.४३ ॥
ومنذ ذلك الحين يُرى النار في جوف خشب الشمي، ولجأ الناس إلى الوسيلة نفسها لإيقادها.
13.131.44
आपो रसातले यास्तु संस्पृष्टाश्चित्रभानुना ।
ताः पर्वतप्रस्रवणैरूष्मां मुञ्चन्ति भार्गव।
पावकेनाधिशयता सन्तप्तास्तस्य तेजसा ॥ १३.१३१.४४ ॥
المياه في العالم السفلي التي مسّها ذو الأشعة المتألقة تُطلق حرارتها عبر ينابيع الجبال، يا بهارغافا؛ وقد أحرقها بريقه فهي راقدة تحت المطهِّر.
13.131.45
अथाग्निर्देवता दृष्ट्वा बभूव व्यथितस्तदा ।
किमागमनमित्येवं तानपृच्छत पावकः ॥ १३.१३१.४५ ॥
فلما رأى الآلهة اضطرب أغني، فسألهم: «ما سبب مجيئكم؟»
13.131.46
तमूचुर्विबुधाः सर्वे ते चैव परमर्षयः ।
त्वां नियोक्ष्यामहे कार्ये तद्भवान्कर्तुमर्हति।
कृते च तस्मिन्भविता तवापि सुमहान्गुणः ॥ १३.१३१.४६ ॥
فقال له جميع الآلهة وكبار الحكماء: «سنكلفك بمهمة، والأولى بك أن تنجزها؛ وإذا تمّت فسيعود عليك أيضًا نفع عظيم.»
13.131.47
अग्निरुवाच ।
ब्रूत यद्भवतां कार्यं कर्तास्मि तदहं सुराः।
भवतां तु नियोज्योस्मि मावोत्रास्तु विचारणा ॥ १३.१३१.४७ ॥
قال أغني: «قولوا، أيها الآلهة، ما مهمتكم؛ فسأنجزها. كلّفوني، ولا تخافوا ولا تشكّوا.»
13.131.48
असुरस्तारको नाम ब्रह्मणो वरदर्पितः ।
अस्मान्प्रबाधते वीर्याद्वधस्तस्य विधीयताम् ॥ १३.१३१.४८ ॥
«الأسورا المسمّى تاراكا، المزهوّ بعطية براهما، يضيّق علينا بقوته؛ فليُدبَّر قتله.»
13.131.49
इमान्देवगणांस्तात प्रजापतिगणांस्तथा ।
ऋषींश्चापि महाभाग परित्रायस्व पावक ॥ १३.१३१.४९ ॥
يا عزيزي، يا باواكا ذا الحظ العظيم، احفظ هذه الجماعات من الآلهة، وكذلك جماعات أرباب المخلوقات، والحكماء أيضاً.
13.131.50
अपत्यं तेजसा युक्तं प्रवीरं जनयक प्रभो ।
यद्भयं नोऽसुरात्तस्मान्नाशयेद्धव्यवाहन ॥ १३.१३१.५० ॥
يا رب، أنجب ذرية مشرقة وبطلاً شجاعاً، يبدد الخوف الذي نعانيه من ذلك الأسورا، يا حامل القرابين.
13.131.51
शप्तानां नो महादेव्या नान्यदस्ति परायणम् ।
अन्यत्र भवतो वीर तस्मात्त्रायस्व नः प्रभो ॥ १३.१३१.५१ ॥
لنا، نحن الملعونين من الإلهة العظمى، لا ملجأ سواك، أيها البطل؛ فلذلك يا رب، احمنا.
13.131.52
इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा भगवान्हव्यवाहनः ।
जगामाथ दुराधर्षो गङ्गां भागीरथीं प्रति ॥ १३.१३१.५२ ॥
فلما خوطب بذلك قال: «ليكن كذلك»، ومضى الإله المبجل الذي لا يُقهر، حامل القرابين، نحو الغانج، بهاغيراثي.
13.131.53
तया चाप्यभवन्मिश्रो गर्भं चास्यां दधे तदा ।
ववृधे स तदा गर्भः कक्षे कृष्णगतिर्यथा ॥ १३.१३१.५३ ॥
اختلط بها وأودع فيها جنيناً، فنما ذلك الجنين كما تنمو نار ذات مسير داكن في الأدغال.
13.131.54
तेजसा तस्य देवस्य गङ्गा विह्वलचेतना ।
सन्तापमगमत्तीव्रं वोढुं सा न शशाक ह ॥ १३.१३१.५४ ॥
بتوهج ذلك الإله، اضطربت نفس الغانغا، فأصابها عذاب شديد ولم تستطع أن تحتمله.
13.131.55
आहिते ज्वलनेनाथ गर्भे तेजःसमन्विते ।
गङ्गायामसुरः कश्चिद्भैरवं नादमानदत् ॥ १३.१३१.५५ ॥
وحين وضعت النار الجنين المفعم بالتجلي في الغانغا، أطلق أحد الأسورا زئيراً مرعباً.
13.131.56
अबुद्धिपतितेनाथ नादेन विपुलेन सा ।
वित्रस्तोद्धान्तनयना गङ्गा विप्लुतलोचना ॥ १३.१३१.५६ ॥
فزعت الغانغا من ذلك الزئير المفاجئ العظيم، وتاهت عيناها واضطربتا.
13.131.57
विसंज्ञा नाशकद्गर्भं वोढुमात्मानमेव च ।
सा तु तेजःपरीताङ्गी कम्पमाना च जाह्नवी ॥ १३.१३१.५७ ॥
وقد أفقدها الذهول القدرة على حمل الجنين ولا على حمل نفسها؛ فهي الجاهنوية الغانغا، جسدها مغمور بالتجلي ترتجف.
13.131.58
उवाच ज्वलनं विप्र तदा गर्भबलोद्धुता ।
नते शक्ताऽस्मि भगवंस्तेजसोऽस्य विधारणे ॥ १३.१३१.५८ ॥
فقالت الغانغا، وقد هزها بأس الجنين، لأغني: "أيها البراهمي، أيها الجليل، لست قادرة على حمل هذا التجلي."
13.131.59
विमूढाऽस्मि कृताऽनेन न मे स्वास्ध्यं यथा पुरा ।
विह्वला चास्मि भगवंश्चेतो नष्टं च मेऽनघ ॥ १३.१३१.५९ ॥
لقد أربكني هذا، فلم يعد توازني كما كان من قبل. أيها الجليل، أنا مضطربة وقد ضاع عقلي، أيها الطاهر.
13.131.60
धारणे नास्य शक्ताऽहं गर्भस्य तपतांवर ।
उत्स्रक्ष्येऽहमिमं दुःखान्न तु कामात्कथञ्चन ॥ १३.१३१.६० ॥
أيها الأفضل بين المتوهجين، لست قادرة على حمل هذا الجنين. من الكرب سأطرحه، لكن لا البتة من شهوة.
13.131.61
न तेजसाऽस्ति संस्पर्शो मम देव विभावसो ।
आपदर्थे हि सम्बन्धः सुसूक्ष्मोऽपि महाद्युते ॥ १३.१३१.६१ ॥
أيها الإله فيباوَسُو، لا صلةَ لي بتوهّجك. أيها العظيم البهاء، إنما نشأت هذه الصلة الدقيقة جدًا لأجل النازلة.
13.131.62
यदत्र गुणसम्पन्नमितरद्वा हुताशन ।
त्वय्येव तदहं मन्ये धर्माधर्मौ च केवलौ ॥ १३.१३१.६२ ॥
أيها الهُوتاشانَ، ما هنا من ذي فضيلة أو غيره، إنني أعدّه فيك وحدك؛ فالدارما والأدارما كلاهما قائمان عليك وحدك.
13.131.63
तामुवाच ततो वह्निर्धार्यतां धार्यतामिति ।
गर्भो मत्तेजसा युक्तो महागुणफलोदयः ॥ १३.१३१.६३ ॥
فقال لها أغني: «احتفظي به، احتفظي به». إن هذا الجنين المتّصل بتوهّجي سيكون طلوعَ فضائلَ عظيمةٍ وثمارٍ جليلة.
13.131.64
शक्ता ह्यसि महीं कृत्स्नां वोढुं धारयितुं तथा ।
न हि ते किञ्चिदप्राप्यमन्यतो धारणादृते ॥ १३.१३१.६४ ॥
إنك لقادرٌ حقًّا على حمل الأرض كلها وإمساكها. وليس لك شيءٌ غير الإمساك مما يتعذّر الوصول إليه من مكان آخر.
13.131.65
एवमुक्ता तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
पावकश्चापि तेजस्वी कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्।
जगामेष्टं तदा देशं ततो भार्गवनन्दन ॥ १३.१३१.६५ ॥
وحين خوطبت بذلك، اختفت الإلهة في الحال. وأما أغني المتوقّد، فبعد أن أنجز مهمّة الآلهة مضى حينئذٍ إلى المكان الذي يشتهيه. فعندئذٍ، يا ابن البهريغو!
13.131.66
सा वह्निना वार्यमाणा देवैरपि सरिद्वरा ।
समुत्ससर्ज तं गर्भं मेरौ गिरिवेर तदा ॥ १३.१३१.६६ ॥
ومع أن أغني والآلهة صدّوها، فإن أفضل الأنهار أطلقت حينئذٍ ذلك الجنين على جبل ميرو، أفضل الجبال.
13.131.67
समर्था धारणे चापि रुद्रतेजःप्रधर्षिता ।
नाशकत्सा तदा गर्भं सन्धारयितुमोजसा।
समुत्ससर्ज तं दुःखाद्दीप्तवैश्वानरप्रभम् ॥ १३.१३१.६७ ॥
قهرتها هيبة رُدْرا، فلم تستطع، مع قدرتها على الحمل، أن تمسك ذلك الجنين بقوتها في تلك اللحظة. فأطلقته في كربها، وهو يتلألأ كنار مشتعلة.
13.131.68
दर्शयामास चाग्निस्तां तदा गङ्गां भृगूद्वह ।
पप्रच्छ सरितां श्रेष्ठां कच्चिद्गर्भः सुखोदयः ॥ १३.१३१.६८ ॥
فتجلّى أغني لِغَنْغا. يا خيرَ البهريغيين، سألها، أخيرَ الأنهار، هل سيظهر الجنين بسلام.
13.131.69
कीदृग्गुणोपि वा देवि कीदृग्रूपश्च दृश्यते ।
तेजसा केन वा युक्तः सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१३१.६९ ॥
أيتها الإلهة، بأيّ صفاتٍ هو، وبأيّ هيئةٍ يُرى؟ وبأيّ بهاءٍ يتّصف؟ أخبريني بهذا كلّه.
13.131.70
गङ्गोवाच ।
जातरूपः स गर्भो वै तेजसा त्वमिवानघ।
सुवर्णो विमलो दीप्तः पर्वतं चावभासयन् ॥ १३.१३१.७० ॥
قالت غنغا: أيها الطاهر، ذلك الجنين ذو هيئة ذهبية، يماثلك في البهاء. نقيّ، ذهبيّ اللون، متوهّج، يضيء الجبل.
13.131.71
पद्मोत्पलविमिश्राणां ह्रदानामिव शीतलः ।
गन्धोस्य स कदम्बानां तुल्यो वै तपतांवर ॥ १३.१३१.७१ ॥
عطره بارد كالبحيرات المختلطة باللوتس ونيلوفر الماء. يا أفضل المتقشّفين، هو مساوٍ لعبير أشجار الكدمبا.
13.131.72
तेजसा तस्य गर्भस्य भास्करस्येव रश्मिभिः ।
यद्द्रव्यं परिसंसृष्टं पृथिव्यां पर्वतेषु च।
तत्सर्वं काञ्चनीभूतं समन्तात्प्रत्यदृश्यत ॥ १३.१३१.७२ ॥
بِبهاء ذلك الجنين، كأنه أشعّة الشمس، صار كلّ شيءٍ لمسه على الأرض وعلى الجبال ذهبيًّا، وظهر من كل جانب.
13.131.73
पर्यधावत शैलांश्च नदीः प्रस्रवणानि च ।
व्यादीपयत्तेजसा च त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ १३.१३१.७३ ॥
اندفع نحو الجبال والأنهار والينابيع، وأشعل بتوهجه العوالم الثلاثة بما فيها المتحرك والساكن.
13.131.74
एवंरूपः स भगवान्पुत्रस्ते हव्यवाहन ।
सूर्यवैश्वानरसमः कान्त्या सोम इवापरः ॥ १३.१३१.७४ ॥
يا هافياڤاهانا، ابنك هو الرب المبارك بهذه الهيئة، مساوٍ للشمس وفايشفانارا، وفي بهائه كأنه سوما آخر.
13.131.75
एवमुक्त्वा तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
पावकश्चापि तेजस्वी कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्।
जगामेष्टं ततो देशं तदा भार्गवनन्दन ॥ १३.१३१.७५ ॥
ولما قالت ذلك اختفت الإلهة هناك، وذهب باها كا المتلألئ إلى المكان الذي يشاؤه بعدما أنجز مهمة الآلهة. ثم، يا ابن بهرغو،
13.131.76
एतैः कर्मगुणैर्लोके नामाग्नेः परिगीयते ।
हिरण्यरेता इति वै ऋषिभिर्विबुधैस्तथा।
पृथिवी च तदा देवी ख्याता वसुमतीति वै ॥ १३.१३१.७६ ॥
وبهذه الأفعال والصفات يُتغنّى في العالم باسم أغني: هيرانياريتاس، هكذا يسمّيه الحكماء والآلهة العارفون؛ وعندئذ عُرفت الإلهة الأرض أيضاً باسم فاسوماتي.
13.131.77
स तु गर्भो महातेजा गाङ्गेयः पावकोद्भवः ।
दिव्यं शरवणं प्राप्य ववृधेऽद्भुतदर्शनः ॥ १३.१३१.७७ ॥
ذلك الجنين، عظيم البهاء، ابن الغانج المولود من النار، بلغ الغابة الإلهية من القصب ونما، عجيب المنظر.
13.131.78
ददृशुः कृत्तिकास्तं तु बालार्कसदृशद्युतिम् ।
जातस्नेहास्तु तं बालं पुपुषुः स्तन्यविस्रवैः ॥ १३.१३१.७८ ॥
رأته الكريتيكات، وكان بهاؤه كالشمس الفتية؛ فنشأ فيهن الحنان، وأرضعن ذلك الطفل بتدفقات اللبن.
13.131.79
ततः स कार्तिकेयत्वमवाप परमद्युतिः ।
स्कन्नत्वात्स्कन्दतां चापि गुहावासाद्गुहोऽभवत् ॥ १३.१३१.७९ ॥
ثم نال ذلك الذي له إشراق أعظم حال كارتيكيا، ولأنه انزلق (skanna) سُمّي سكندا، ولأنه سكن الكهف صار غوها.
13.131.80
एवं सुवर्णमुत्पन्नमपत्यं जातवेदसः ।
तत्र जाम्बूनदं श्रेष्ठं देवानामपि भूषणम् ॥ १३.१३१.८० ॥
وهكذا نشأ الذهب من ذرية جاتافيداس (أغني). وظهر هناك الذهب الفاخر المسمّى جامبوناداً، وهو زينة حتى للآلهة.
13.131.81
ततःप्रभृति चाप्येतञ्जातरूपमुदाहृतम् ।
रत्नानामुत्तमं रत्नं भूषणानां तथैव च ॥ १३.१३१.८१ ॥
ومنذ ذلك الحين سُمّي هذا الذهب جاتاروبا. وهو أفضل الجواهر وكذلك أفضل الحلي.
13.131.82
पवित्रं च पवित्राणां मङ्गलानां च मङ्गलम् ।
यत्सुवर्णं स भगवानग्निरीशः प्रजापतिः ॥ १३.१३१.८२ ॥
الذهب هو المطهِّر بين المطهِّرات والمبارك بين المباركات؛ وذلك الذهب هو الإله أغني المبارك، السيد، براجاباتي.
13.131.83
पवित्राणां पवित्रं हि कनकं द्विजसत्तमाः ।
अग्नीषोमात्मकं चैव जातरूपमुदाहृतम् ॥ १३.१३१.८३ ॥
يا خيرة المولودين مرتين، إن الذهب هو حقاً المطهِّر بين المطهِّرات؛ وهذا الجاتاروبا الذي طبيعته أغني وسومة قد أُعلن كذلك.