மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.131.1
असुरस्तारको नाम त्वया दत्तवरः प्रभो ।
सुरानृषींश्च क्लिश्नाति वधस्तस्य विधीयताम् ॥ १३.१३१.१ ॥
பிரபுவே, தாரகன் என்ற அசுரனுக்கு நீங்கள் வரம் அளித்தீர்கள். அவன் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் துன்புறுத்துகிறான். அவனைக் கொல்லும் வழியைக் கட்டளையிடுங்கள்.
13.131.2
तस्माद्भयं समुत्पन्नमस्माकं वै पितामह ।
परित्रायस्व नो देव न ह्यन्या गतिरस्ति नः ॥ १३.१३१.२ ॥
ஆகவே பிதாமகரே, எங்களுக்கு அச்சம் உண்டாகியுள்ளது. தேவரே, எங்களைக் காத்தருளுங்கள்; எங்களுக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை.
13.131.3
ब्रह्मोवाच ।
समोहं सर्वभूतानामधर्मं नेह रोचये।
हन्यतां तारकः क्षिप्र सुरर्षिगणबाधिता ॥ १३.१३१.३ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் மயக்கத்தைத் தரும் அதருமத்தை நான் இங்கு ஏற்கமாட்டேன். தேவ-முனிவர் கூட்டங்களைத் துன்புறுத்தும் தாரகனை விரைவில் கொல்லுங்கள்.
13.131.4
वेदा धर्माश्च नोच्छेदं गच्छेयुः सुरसत्तमाः ।
विहितं पूर्वमेवात्र मया वै व्येतु वो ज्वरः ॥ १३.१३१.४ ॥
சிறந்த தேவர்களே, வேதங்களும் தருமங்களும் அழியாமல் இருக்கட்டும். இதற்கான வழியை நான் முன்பே நிர்ணயித்துவிட்டேன்; உங்கள் துயரம் நீங்கட்டும்.
13.131.5
वरदानाद्भगवतो दैतेयो बलगर्वितः ।
देवैर्न शक्यते हन्तु स कथं प्रशमं व्रजेत् ॥ १३.१३१.५ ॥
பகவானின் வரத்தால் பலத்தில் பெருமை கொண்ட தைத்தியனை தேவர்களால் கொல்ல இயலாது. அவன் எப்படி அமைதியை அடைவான்?
13.131.6
स हि नैव स्म देवानां नासुराणां न रक्षसाम् ।
वध्यः स्यामिति जग्राह वरं त्वत्तः पितामह ॥ १३.१३१.६ ॥
"தேவர்களாலோ அசுரர்களாலோ ராட்சசர்களாலோ நான் கொல்லப்படக்கூடாதவனாக இருப்பேன்" என்ற வரத்தை அவன் உங்களிடமிருந்து பெற்றான், பிதாமகரே.
13.131.7
देवाश्च शप्ता रुद्राण्या प्रजोच्छेदे पुरा कृते ।
न भविष्यति वोऽपत्यमिति सर्वे जगत्पते ॥ १३.१३१.७ ॥
முன்பு உயிரினங்களை அழித்தபோது ருத்ராணியால் சபிக்கப்பட்ட தேவர்கள் கூறினர்: ஓ உலகின் தலைவனே, உங்களுக்கு சந்ததி இராது.
13.131.8
ब्रह्मोवाच ।
हुताशनो न तत्रासीच्छापकाले सुरोत्तमाः।
स उत्पादयिताऽपत्यं वधाय त्रिदशद्विषाम् ॥ १३.१३१.८ ॥
பிரம்மா கூறினார்: சிறந்த தேவர்களே, சாபம் இடப்பட்ட காலத்தில் அக்னி அங்கு இருக்கவில்லை. அவனே தேவர்களின் பகைவர்களை அழிக்க சந்ததியை உருவாக்குவான்.
13.131.9
तद्वै सर्वानतिक्रम्य देवदानवराक्षसान् ।
मानुषानथ गन्धर्वान्नागानथ च पक्षिणः ॥ १३.१३१.९ ॥
அவன் தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் மற்றும் பறவைகள் அனைவரையும் கடந்து செல்வான்.
13.131.10
अस्त्रेणामोघपातेन शक्त्या तं घातयिष्यति ।
यतो वो भयपुत्पन्नं ये चान्ये सुरशत्रवः ॥ १३.१३१.१० ॥
வீணாகாத பாணத்தாலும் வேலாலும் அவனை அவன் கொல்லச் செய்வான்; உங்களுக்கு பயம் உண்டானதால் அதுவே வழி, தேவர்களின் மற்ற பகைவர்களையும் அவன் அழிப்பான்.
13.131.11
सनातनो हि सङ्कल्पः काम इत्यभिधीयते ।
रुद्रस्य तेजः प्रस्कन्नमग्नौ निपतितं च यत् ॥ १३.१३१.११ ॥
நிலையான சங்கல்பமே காமம் எனப்படுகிறது. ருத்ரனின் தேஜஸ் சிந்தி அக்னியில் விழுந்தது,
13.131.12
तत्तजोऽग्निर्महद्भूतं द्वितीयमिव पावकम् ।
वधार्थं देवशत्रूणां गङ्गायां जनयिष्यति ॥ १३.१३१.१२ ॥
அந்த தேஜஸ், அக்னி, இரண்டாவது பாவகனைப் போல பெரிய உயிரினமாக, தேவர்களின் பகைவர்களை அழிக்க கங்கையில் பிறப்பிப்பான்.
13.131.13
स तु नावाप तं शापं नष्टः स हुतभुक्तदा ।
तस्माद्वो भयहृद्देवाः समुत्पत्स्यति पावकिः ॥ १३.१३१.१३ ॥
அந்த அக்கினி அப்போது அழிந்தவனாக அந்தச் சாபத்தை அடையவில்லை. ஆகையால், தேவர்களே, உங்கள் பயத்தைப் போக்கும் பாவகி (அக்கினியின் மகன்) தோன்றுவான்.
13.131.14
अन्विष्यतां वै ज्वलनस्तथा चाद्य नियुज्यताम् ।
तारकस्य वधोपायः कथितो वै मयाऽनघाः ॥ १३.१३१.१४ ॥
அக்கினியைத் தேடுங்கள்; இன்றே அவனை நியமியுங்கள். பாவமற்றவர்களே, தாரகனைக் கொல்லும் வழியை நான் சொல்லியிருக்கிறேன்.
13.131.15
न हि तेजस्विनां शापास्तेजःसु प्रभवन्ति वै ।
बलान्यतिबलं प्राप्य दुर्बलानि भवन्ति वै ॥ १३.१३१.१५ ॥
தேஜஸ்வியரின் சாபங்கள் தேஜஸ்ஸின் மீது பலிப்பதில்லை. மிகு பலத்தை அடைந்தால் பலவீனமானவையும் பலம் பெறும்.
13.131.16
हन्यादवध्यान्वरदानपि चैव तपस्विनः ।
सङ्कल्पाभिरुचिः कामः सनातनतमोऽभवत् ॥ १३.१३१.१६ ॥
வரத்தால் தவசிகளும் அவதியர்களையும் கொல்லலாம். சங்கல்பத்தில் பிறக்கும் விருப்பம் காமம்; அது பழமையான இருளாயிற்று.
13.131.17
जगत्पतिरनिर्देश्य सर्वगः सर्वभावनः ।
हृच्छयः सर्वभूतानां ज्येष्ठो रुद्रादपि प्रभुः ॥ १३.१३१.१७ ॥
உலகின் தலைவர், விவரிக்க இயலாதவர், எங்கும் நிறைந்தவர், எல்லாவற்றையும் உண்டாக்குபவர், எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் வசிப்பவர், ருத்திரனை விட மூத்தவரும் தலைவருமானவர்.
13.131.18
अन्विष्यतां स तु क्षिप्रं तेजोराशिर्हुताशनः ।
स वो मनोगतं कामं देवः सम्पादयिष्यति ॥ १३.१३१.१८ ॥
அந்தத் தேஜோராசியான ஹுதாசனனை விரைவில் தேடுங்கள். அந்தத் தேவன் உங்கள் மனத்திலுள்ள விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவான்.
13.131.19
एतद्वाक्यमुपश्रुत्य ततो देवा महात्मनः ।
जग्मु- संसिद्धसङ्कल्पाः पर्येषन्तो विभावसुम् ॥ १३.१३१.१९ ॥
மகாத்மாவின் இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, தேவர்கள் தங்கள் உறுதியை நிறைவேற்ற விபாவசுவை (அக்னியை) தேடிச் சென்றனர்.
13.131.20
ततस्त्रैलोक्यमृषयो व्यचिन्वन्त सुरैः सह ।
काङ्क्षन्तो दर्शनं वह्नेः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १३.१३१.२० ॥
பின்னர் முனிவர்கள் தேவர்களுடன் மூவுலகங்களிலும் தேடினர்; அக்னியின் தரிசனத்தை விரும்பி, அனைவரின் மனமும் அதிலேயே நிலைத்திருந்தது.
13.131.21
परेण तपसा युक्ताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ।
लोकानन्वचरन्सिद्धाः सर्व एव भृगूत्तम।
नष्टमात्मनि संलीनं नाभिजग्मुर्हुताशनम् ॥ १३.१३१.२१ ॥
பெரும் தவம் கொண்ட, புகழ்பெற்ற, உலகப் புகழ் பெற்ற சித்தர்கள் உலகங்களில் சுற்றித் திரிந்தனர், பிருகுக்களில் சிறந்தவரே! ஆனால் தம்முள் மறைந்து போன அக்னியை அவர்கள் அடையவில்லை.
13.131.22
ततः संजातसंत्रासानग्निदर्शनलालसान् ।
जलेचरः क्लान्तमनास्तेजसाऽग्नेः प्रदीपितः।
उवाच देवान्मण्डूको रसातलतलोत्थितः। ॥ १३.१३१.२२ ॥
அப்போது அச்சமுற்று அக்னியை காண ஆவல் கொண்ட தேவர்களிடம், நீரில் வாழும் தவளை, களைத்த மனத்துடன், அக்னியின் ஒளியால் சுடப்பட்டு, ரஸாதலத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்து பேசியது.
13.131.23
रसातलतले देवा वसत्यग्निरिति प्रभो ।
सन्तापादिह सम्प्राप्तः पावकप्रभवादहम् ॥ १३.१३१.२३ ॥
தேவர்களே! பிரபுவே! ரஸாதலத்தின் ஆழத்தில் அக்னி வசிக்கிறான் என்று சொல்லப்படுகிறது; அக்னியின் ஊற்றிலிருந்து வந்த வெப்பத்தால் நான் இங்கு வந்தேன்.
13.131.24
स संसुप्तो जले देवा भगवान्हव्यवाहनः ।
अपः संसृज्य तेजोभिस्तेन सन्तापिता वयम् ॥ १३.१३१.२४ ॥
தேவர்களே! அந்த ஹவ்யவாஹனர் பகவான் நீரில் உறங்கிவிட்டார்; தம் ஒளிகளால் நீரைக் கலந்து, அவரால் நாங்கள் வெப்பத்தால் வாட்டப்பட்டோம்.
13.131.25
तस्य दर्शनमिष्टं वो यदि देवा विभावसोः ।
तत्रैवमधिगच्छध्वं कार्यं वो यदि वह्निना ॥ १३.१३१.२५ ॥
தேவர்களே, விபாவசுவை (அக்னியை) தரிசிக்க நீங்கள் விரும்பினால், உங்கள் காரியம் அக்னியுடன் இருந்தால், அங்கேயே சென்று அதை அடையுங்கள்.
13.131.26
गम्यतां साधयिष्यामो वयं ह्यग्निभयात्सुराः ।
एतावदुक्त्वा मण्डूकस्त्वरितो जलमाविशत् ॥ १३.१३१.२६ ॥
"அக்னியின் பயத்தால் நாங்கள் தேவர்கள்; நாங்களே அதைச் சாதிப்போம், நீங்கள் செல்லுங்கள்." இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு, தவளை விரைவாக நீரில் புகுந்தது.
13.131.27
हुताशनस्तु बुबुधे मण्डूकस्य च पैशुनम् ।
शशाप स तमासाद्य न रसान्वेत्स्यसीति वै ॥ १३.१३१.२७ ॥
ஆனால் அக்னி தவளையின் துரோகத்தை அறிந்தார். அவனை அணுகி சபித்தார்: "நீ சுவைகளை அறியமாட்டாய்."
13.131.28
तं वै संयुज्य शापेन मण्डूकं त्वरितो ययौ ।
अन्यत्र वासाय विभुर्न चात्मानमदर्शयत् ॥ १३.१३१.२८ ॥
தவளையை சாபத்துடன் பிணைத்து, வல்லமை மிக்க அக்னி விரைவாக வேறோர் இடத்தில் வசிக்கச் சென்றார்; தன்னை வெளிப்படுத்தவில்லை.
13.131.29
देवास्त्वनुग्रहं चक्रुर्मण्डूकानां भृगूत्तम ।
यत्तच्छृणु महाबाहो गदतो मम सर्वशः ॥ १३.१३१.२९ ॥
ஆனால் தேவர்கள் தவளைகளுக்கு அருள் செய்தனர். பிருகுக்களில் சிறந்தவனே, மகாபாகுவே, நான் சொல்வதை முழுமையாகக் கேள்.
13.131.30
अग्निशापादजिह्वाऽपि रसज्ञानबहिष्कृताः ।
सरस्वतीं बहुविधां यूममुच्चारयिष्यथ ॥ १३.१३१.३० ॥
"அக்னியின் சாபத்தால் நாக்கற்றவராகவும் சுவை அறிவிலிருந்து விலக்கப்பட்டவராகவும் இருந்தாலும், நீங்கள் பலவிதமான சரஸ்வதியை (வாக்கை) உச்சரிப்பீர்கள்."
13.131.31
बिलवासं गतांश्चैव निराहारानचेतसः ।
गतासूनपि वः शुष्कान्भूमिः सन्धारयिष्यति ॥ १३.१३१.३१ ॥
வளைகளில் வாழ்பவர்களாகவும், பட்டினி கிடந்தவர்களாகவும், உணர்வற்றவர்களாகவும் சென்ற உங்களை, உயிரற்றவர்களாக உலர்ந்த நிலையிலும் பூமி தாங்கும்.
13.131.32
तमोघनायामपि वै निशायां विचरिष्यथ ।
इत्युक्त्वा तांस्ततो देवाः पुनरेव महीमिमाम् ॥ १३.१३१.३२ ॥
அடர்ந்த இருளுள்ள இரவிலும் நீங்கள் திரிவீர்கள் என்று அவர்களிடம் சொல்லி, தேவர்கள் பின்னர் மீண்டும் இந்தப் பூமியில் சென்றனர்.
13.131.33
परीयुर्ज्वलनस्यार्थे न चाविन्दन्हुताशनम् ।
अथ तान्द्विरदः कश्चित्सुरेन्द्रद्विरदोपमः ॥ १३.१३१.३३ ॥
நெருப்புக்காக அவர்கள் சுற்றித் திரிந்தனர்; ஆனால் அக்னியைக் காணவில்லை. அப்போது இந்திரனின் யானைக்கு ஒப்பான ஒரு யானை அவர்களிடம் வந்தது.
13.131.34
अश्वत्थस्थोऽग्निरित्येवमाह देवान्भृगूद्वह ।
शशाप ज्वलनः सर्वान्द्विरदान्क्रोधमूर्च्छितः ॥ १३.१३१.३४ ॥
"அரச மரத்தில் நிற்கும் அக்னி இவ்வாறு கூறுகிறார்" என்று தேவர்களிடம் சொல்ல, ஓ பிருகுகுலச் சிறந்தவனே, கோபத்தால் மயங்கிய அக்னி எல்லா யானைகளையும் சபித்தது.
13.131.35
प्रतीपा भवतां जिह्वा भवित्रीति भृगूद्वह ।
इत्युक्त्वा निःसृतोऽश्वत्थादग्निर्वारणसूचितः।
प्रविवेश शमीगर्भमथ वह्निः सुषुप्सया ॥ १३.१३१.३५ ॥
"உங்கள் நாக்கு எதிர்மறையாகும்" என்று, ஓ பிருகுகுலச் சிறந்தவனே, சொல்லி, யானைகளால் குறிக்கப்பட்ட அக்னி அரச மரத்திலிருந்து வெளியேறி, சமி மரத்தின் கருவுக்குள் நுழைந்தது; பின்னர் அக்னி உறங்கும் விருப்பத்தால் அங்கே புகுந்தது.
13.131.36
अनुग्रहं तु नागानां यं चक्रुः शृणु तं प्रभो ।
देवा भृगुकुलश्रेष्ठ प्रीत्या सत्यपराक्रमाः ॥ १३.१३१.३६ ॥
ஆனால் யானைகளுக்குத் தேவர்கள் செய்த அருளைக் கேள், ஓ பிரபுவே. ஓ பிருகுகுலச் சிறந்தவனே, உண்மையான வீரம் கொண்ட தேவர்கள் அன்புடன் அதைச் செய்தனர்.
13.131.37
प्रतीपया जिह्वयाऽपि सर्वाहारान्हरिष्यथ ।
वाचं चोच्चारयिष्यध्वमुच्चैरव्यञ्जिताक्षराम्।
इत्युक्त्वा पुनरेवाग्निमनुसस्रुर्दिवौकसः ॥ १३.१३१.३७ ॥
"தலைகீழ் நாக்கினாலும் நீ எல்லா உணவுகளையும் உண்பாய்; உயர்ந்த குரலில் தெளிவற்ற எழுத்துக்களை உச்சரிப்பாய்." இவ்வாறு கூறி, தேவர்கள் மீண்டும் அக்னியைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
13.131.38
अश्वत्थान्निःसृतश्चाग्निः शमीगर्भमुपाविशत् ।
शुकेन ख्यापितो विप्र तं देवाः समुपाद्रवन् ॥ १३.१३१.३८ ॥
அஸ்வத்த மரத்திலிருந்து வெளியேறிய அக்னி சமீ மரத்தின் உள்ளே புகுந்தான். ஓ விப்ரரே, கிளி காட்டியதால் தேவர்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினர்.
13.131.39
शशाप सुकमग्निस्तु वाग्विहीनो भविष्यसि ।
जिह्वामावर्तयामास तस्यापि हुतभुक्तदा ॥ १३.१३१.३९ ॥
அக்னி சுகனைச் சபித்தான்: "நீ பேச்சற்றவனாவாய்." அப்போது அந்த ஹுதபுக் அக்னியும் தன் நாக்கைத் திருப்பிக் கொண்டான்.
13.131.40
दृष्ट्वा तु ज्वलनं देवाः शुकमूचुर्दयान्विताः ।
भविता न त्वमत्यन्तं शुकत्वे नष्टवागिति ॥ १३.१३१.४० ॥
எரியும் அக்னியைக் கண்ட இரக்கமுள்ள தேவர்கள் சுகனிடம் கூறினர்: "சுகனாக இருக்கும் நிலையில் நீ முற்றிலும் பேச்சற்றவனாக மாட்டாய்."
13.131.41
आवृत्तजिह्वस्य सतो वाक्यं कान्तं भविष्यति ।
बालस्येव प्रवृद्धस्य कलमव्यक्तमद्भुतम् ॥ १३.१३१.४१ ॥
நாக்கு திரும்பிய நிலையிலும் உன் சொல் இனிமையாக இருக்கும்; குழந்தையின் அல்லது வளர்ந்தவனின் தெளிவற்ற, அற்புதமான இனிய ஒலியைப் போல.
13.131.42
इत्युक्त्वा तं शमीगर्भे वह्निमालक्ष्य देवताः ।
तदेवायतनं चक्रुः पुण्यं सर्वक्रियास्वपि ॥ १३.१३१.४२ ॥
இவ்வாறு கூறி, சமீ மரத்தின் கருவில் அக்னியை அறிந்த தேவர்கள், எல்லா சடங்குகளிலும் புனிதமான அதே இடத்தை ஆலயமாக ஆக்கினர்.
13.131.43
तदाप्रभृति चाप्यग्निः शमीगर्भेषु दृश्यते ।
उत्पादने तथोपायमभिजग्मुश्च मानवाः ॥ १३.१३१.४३ ॥
அன்றிலிருந்து சமீ மரத்தின் உள்ளிலும் அக்னி காணப்படுகிறது; மனிதர்களும் அதை உண்டாக்கும் அதே வழியை நாடினர்.
13.131.44
आपो रसातले यास्तु संस्पृष्टाश्चित्रभानुना ।
ताः पर्वतप्रस्रवणैरूष्मां मुञ्चन्ति भार्गव।
पावकेनाधिशयता सन्तप्तास्तस्य तेजसा ॥ १३.१३१.४४ ॥
ரஸாதலத்தில் சித்ரபானுவால் தொடப்பட்ட நீர்கள், மலை அருவிகள் வழியாக வெப்பத்தை வெளியிடுகின்றன, பார்கவா; அவனுடைய ஒளியால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு அவை பாவகனின் கீழ் கிடக்கின்றன.
13.131.45
अथाग्निर्देवता दृष्ट्वा बभूव व्यथितस्तदा ।
किमागमनमित्येवं तानपृच्छत पावकः ॥ १३.१३१.४५ ॥
பின்னர் தேவர்களைக் கண்டு அக்னி கலக்கமடைந்தான்; பாவகன் அவர்களிடம், 'உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன?' என்று கேட்டான்.
13.131.46
तमूचुर्विबुधाः सर्वे ते चैव परमर्षयः ।
त्वां नियोक्ष्यामहे कार्ये तद्भवान्कर्तुमर्हति।
कृते च तस्मिन्भविता तवापि सुमहान्गुणः ॥ १३.१३१.४६ ॥
அப்போது எல்லா தேவர்களும் பரம ரிஷிகளும் அவனிடம் சொன்னார்கள்: 'நாங்கள் உன்னை ஒரு செயலுக்கு நியமிப்போம்; அதை நீயே செய்வது தகும். அது நிறைவேறும்போது உனக்கும் பெரும் நன்மை உண்டாகும்.'
13.131.47
अग्निरुवाच ।
ब्रूत यद्भवतां कार्यं कर्तास्मि तदहं सुराः।
भवतां तु नियोज्योस्मि मावोत्रास्तु विचारणा ॥ १३.१३१.४७ ॥
அக்னி சொன்னான்: 'தேவர்களே, உங்கள் காரியம் எதுவோ அதைச் சொல்லுங்கள்; நான் அதைச் செய்வேன். உங்களால் நான் நியமிக்கப்படுகிறேன்; அச்சமோ சந்தேகமோ கொள்ள வேண்டாம்.'
13.131.48
असुरस्तारको नाम ब्रह्मणो वरदर्पितः ।
अस्मान्प्रबाधते वीर्याद्वधस्तस्य विधीयताम् ॥ १३.१३१.४८ ॥
'பிரம்மனின் வரத்தால் செருக்கடைந்த தாரகன் என்ற அசுரன் தன் வீரியத்தால் எங்களை வருத்துகிறான்; அவனைக் கொல்லும் ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.'
13.131.49
इमान्देवगणांस्तात प्रजापतिगणांस्तथा ।
ऋषींश्चापि महाभाग परित्रायस्व पावक ॥ १३.१३१.४९ ॥
அன்பனே, மஹாபாகனே பாவகா, இந்த தேவ கணங்களையும், அவ்வாறே பிரஜாபதி கணங்களையும், ரிஷிகளையும் காத்தருள்வாயாக.
13.131.50
अपत्यं तेजसा युक्तं प्रवीरं जनयक प्रभो ।
यद्भयं नोऽसुरात्तस्मान्नाशयेद्धव्यवाहन ॥ १३.१३१.५० ॥
பிரபுவே, தேஜஸுடன் கூடிய சிறந்த வீரனான ஒரு மகனை உண்டாக்குவாயாக; அந்த அசுரனால் நமக்கு உள்ள பயத்தை அவன் அழிக்கட்டும், ஹவ்யவாஹனனே.
13.131.51
शप्तानां नो महादेव्या नान्यदस्ति परायणम् ।
अन्यत्र भवतो वीर तस्मात्त्रायस्व नः प्रभो ॥ १३.१३१.५१ ॥
மஹாதேவியால் சபிக்கப்பட்ட எங்களுக்கு உங்களையன்றி வேறு புகலிடம் இல்லை, வீரனே; ஆகையால், பிரபுவே, எங்களைக் காத்தருள்வாயாக.
13.131.52
इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा भगवान्हव्यवाहनः ।
जगामाथ दुराधर्षो गङ्गां भागीरथीं प्रति ॥ १३.१३१.५२ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவராய், 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று கூறிய பின், வெல்லுதற்கரிய பகவான் ஹவ்யவாஹனன் பாகீரதி கங்கையை நோக்கிச் சென்றார்.
13.131.53
तया चाप्यभवन्मिश्रो गर्भं चास्यां दधे तदा ।
ववृधे स तदा गर्भः कक्षे कृष्णगतिर्यथा ॥ १३.१३१.५३ ॥
அவளுடன் அவர் இணைந்தார்; அவளுள் கருவைத் தரித்தார். அப்போது அந்தக் கரு காட்டில் கருநிறத் தீப்போல வளர்ந்தது.
13.131.54
तेजसा तस्य देवस्य गङ्गा विह्वलचेतना ।
सन्तापमगमत्तीव्रं वोढुं सा न शशाक ह ॥ १३.१३१.५४ ॥
அந்தத் தேவனின் தேஜஸால் கங்கை கலங்கிய மனத்தவளாகி மிகுந்த வேதனையை அடைந்தாள்; அதைத் தாங்கிக்கொள்ள அவளால் இயலவில்லை.
13.131.55
आहिते ज्वलनेनाथ गर्भे तेजःसमन्विते ।
गङ्गायामसुरः कश्चिद्भैरवं नादमानदत् ॥ १३.१३१.५५ ॥
அக்னியால் கங்கையின் கருவில் தேஜஸ் நிறைந்த கரு வைக்கப்பட்டபோது, ஒரு அசுரன் பயங்கர முழக்கம் செய்தான்.
13.131.56
अबुद्धिपतितेनाथ नादेन विपुलेन सा ।
वित्रस्तोद्धान्तनयना गङ्गा विप्लुतलोचना ॥ १३.१३१.५६ ॥
திடீரென எழுந்த அந்தப் பெரும் முழக்கத்தால் கங்கை நடுங்கினாள்; அவளுடைய கண்கள் பதறி கலங்கின.
13.131.57
विसंज्ञा नाशकद्गर्भं वोढुमात्मानमेव च ।
सा तु तेजःपरीताङ्गी कम्पमाना च जाह्नवी ॥ १३.१३१.५७ ॥
மயங்கிய அவளால் கருவையும் தன்னையும் தாங்க இயலவில்லை; தேஜஸால் சூழப்பட்ட உடலுடன் நடுங்கிய ஜாஹ்னவி அவள்.
13.131.58
उवाच ज्वलनं विप्र तदा गर्भबलोद्धुता ।
नते शक्ताऽस्मि भगवंस्तेजसोऽस्य विधारणे ॥ १३.१३१.५८ ॥
அப்போது கருவின் வலிமையால் அசைக்கப்பட்ட கங்கை அக்னியிடம் சொன்னாள்: "விப்ரரே, பகவானே, இந்த தேஜஸைத் தாங்க நான் சக்தியற்றவள்."
13.131.59
विमूढाऽस्मि कृताऽनेन न मे स्वास्ध्यं यथा पुरा ।
विह्वला चास्मि भगवंश्चेतो नष्टं च मेऽनघ ॥ १३.१३१.५९ ॥
இதனால் நான் மயங்கிவிட்டேன்; முன்பு போல் என் நலம் இல்லை. பகவானே, நான் கலங்கியிருக்கிறேன்; குற்றமற்றவனே, என் மனம் அழிந்துவிட்டது.
13.131.60
धारणे नास्य शक्ताऽहं गर्भस्य तपतांवर ।
उत्स्रक्ष्येऽहमिमं दुःखान्न तु कामात्कथञ्चन ॥ १३.१३१.६० ॥
ஒளிர்பவர்களில் சிறந்தவனே, இந்தக் கருவைத் தாங்க நான் சக்தியற்றவள். துன்பத்தால் இதைக் கைவிடுவேன்; எவ்வகையிலும் ஆசையால் அல்ல.
13.131.61
न तेजसाऽस्ति संस्पर्शो मम देव विभावसो ।
आपदर्थे हि सम्बन्धः सुसूक्ष्मोऽपि महाद्युते ॥ १३.१३१.६१ ॥
தேவா, விபாவசுவே, உமது தேஜஸுடன் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. மகாதீப்தியே, இது ஆபத்தின் பொருட்டு ஏற்பட்ட மிக நுண்ணிய தொடர்பே ஆகும்.
13.131.62
यदत्र गुणसम्पन्नमितरद्वा हुताशन ।
त्वय्येव तदहं मन्ये धर्माधर्मौ च केवलौ ॥ १३.१३१.६२ ॥
ஹுதாசனே, இங்கு எது குணநிறைவுடையதோ அல்லது மற்றதோ, அதை நான் உம்மிலேயே உள்ளதாகக் கருதுகிறேன்; தர்மமும் அதர்மமும் கூட உம்மையே சார்ந்தவை.
13.131.63
तामुवाच ततो वह्निर्धार्यतां धार्यतामिति ।
गर्भो मत्तेजसा युक्तो महागुणफलोदयः ॥ १३.१३१.६३ ॥
அப்போது அக்னி அவளிடம், "தாங்கிக் கொள், தாங்கிக் கொள்" என்றான். என் தேஜஸுடன் கூடிய இந்தக் கருவு மகா குணங்களும் பலனும் தோன்றும் பிறப்பாக இருக்கும்.
13.131.64
शक्ता ह्यसि महीं कृत्स्नां वोढुं धारयितुं तथा ।
न हि ते किञ्चिदप्राप्यमन्यतो धारणादृते ॥ १३.१३१.६४ ॥
நீர் முழு பூமியையும் சுமக்கவும் தாங்கவும் வல்லவர். தாங்குதலைத் தவிர உமக்கு வேறெங்கிருந்தும் அடையக்கூடாதது எதுவும் இல்லை.
13.131.65
एवमुक्ता तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
पावकश्चापि तेजस्वी कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्।
जगामेष्टं तदा देशं ततो भार्गवनन्दन ॥ १३.१३१.६५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்தத் தேவி அங்கேயே மறைந்தாள். தேஜஸ்வியான அக்னியும் தேவர்களின் காரியத்தைச் செய்து முடித்து, அப்போது விரும்பிய இடத்திற்குச் சென்றான். ஓ பார்கவன் மகனே!
13.131.66
सा वह्निना वार्यमाणा देवैरपि सरिद्वरा ।
समुत्ससर्ज तं गर्भं मेरौ गिरिवेर तदा ॥ १३.१३१.६६ ॥
அக்னியாலும் தேவர்களாலும் தடுக்கப்பட்டபோதிலும், அந்தச் சிறந்த நதி அப்போது அந்தக் கருவை மேரு மலையில், மலைகளில் சிறந்த அதன் மீது, விட்டுவிட்டாள்.
13.131.67
समर्था धारणे चापि रुद्रतेजःप्रधर्षिता ।
नाशकत्सा तदा गर्भं सन्धारयितुमोजसा।
समुत्ससर्ज तं दुःखाद्दीप्तवैश्वानरप्रभम् ॥ १३.१३१.६७ ॥
ருத்ரனின் ஒளியால் அடக்கப்பட்டு, தாங்கும் ஆற்றல் இருந்தும், அப்போது அவளால் அந்தக் கருவை தன் வலிமையால் பிடித்து வைக்க முடியவில்லை. துயரத்தால் அவள் எரியும் தீயின் ஒளியுடைய அந்தக் கருவை விடுத்தாள்.
13.131.68
दर्शयामास चाग्निस्तां तदा गङ्गां भृगूद्वह ।
पप्रच्छ सरितां श्रेष्ठां कच्चिद्गर्भः सुखोदयः ॥ १३.१३१.६८ ॥
அப்போது அக்னி கங்கைக்குத் தன்னைக் காட்டினான். பிருகுவம்சத்தில் சிறந்தவனே, நதிகளில் சிறந்த அவளிடம் அவன் கேட்டான், கருவு சுகமாக வெளிப்படுமோ என்று.
13.131.69
कीदृग्गुणोपि वा देवि कीदृग्रूपश्च दृश्यते ।
तेजसा केन वा युक्तः सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१३१.६९ ॥
தேவி, அது எத்தகைய குணமுடையதாகவும், எத்தகைய வடிவத்தில் தோன்றுகிறதாகவும் இருக்கிறது? எந்த ஒளியால் அது கூடியுள்ளது? இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்.
13.131.70
गङ्गोवाच ।
जातरूपः स गर्भो वै तेजसा त्वमिवानघ।
सुवर्णो विमलो दीप्तः पर्वतं चावभासयन् ॥ १३.१३१.७० ॥
கங்கை கூறினாள்: குற்றமற்றவனே, அந்தக் கரு பொன்னுருவானது; ஒளியில் உன்னைப் போன்றது. அது பொன்னிறமும் மாசற்றதும் ஒளிர்வதுமாய், மலையையும் பிரகாசிக்கச் செய்கிறது.
13.131.71
पद्मोत्पलविमिश्राणां ह्रदानामिव शीतलः ।
गन्धोस्य स कदम्बानां तुल्यो वै तपतांवर ॥ १३.१३१.७१ ॥
அதன் நறுமணம் தாமரையும் நீலோற்பலமும் கலந்த ஏரிகளைப் போன்று குளிர்ந்தது. தவம் செய்வோரில் சிறந்தவனே, அது கடம்ப மரங்களின் நறுமணத்திற்கு ஒப்பானது.
13.131.72
तेजसा तस्य गर्भस्य भास्करस्येव रश्मिभिः ।
यद्द्रव्यं परिसंसृष्टं पृथिव्यां पर्वतेषु च।
तत्सर्वं काञ्चनीभूतं समन्तात्प्रत्यदृश्यत ॥ १३.१३१.७२ ॥
அந்தக் கருவின் ஒளியால், சூரியனின் கதிர்களால் போல, பூமியிலும் மலைகளிலும் எந்தப் பொருள் தொடப்பட்டதோ, அவையெல்லாம் பொன்னானவையாகி எங்கும் தெரியலாயின.
13.131.73
पर्यधावत शैलांश्च नदीः प्रस्रवणानि च ।
व्यादीपयत्तेजसा च त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ १३.१३१.७३ ॥
அவன் மலைகளையும் ஆறுகளையும் ஊற்றுகளையும் நோக்கி ஓடினான்; தன் ஒளியால் அசையும், அசையா உயிர்களுடன் மூவுலகையும் எரியச் செய்தான்.
13.131.74
एवंरूपः स भगवान्पुत्रस्ते हव्यवाहन ।
सूर्यवैश्वानरसमः कान्त्या सोम इवापरः ॥ १३.१३१.७४ ॥
ஓ ஹவ்யவாஹனா, உமது மகன் இத்தகைய வடிவுடைய பகவான்; சூரியனையும் வைச்வானரனையும் போன்றவர், ஒளியில் மற்றொரு சோமனைப் போன்றவர்.
13.131.75
एवमुक्त्वा तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
पावकश्चापि तेजस्वी कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्।
जगामेष्टं ततो देशं तदा भार्गवनन्दन ॥ १३.१३१.७५ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த தேவி அங்கேயே மறைந்தாள்; தேஜஸ்வியான பாவகனும் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றி, விரும்பிய இடத்திற்குச் சென்றான். ஓ பார்கவ குலமகனே!
13.131.76
एतैः कर्मगुणैर्लोके नामाग्नेः परिगीयते ।
हिरण्यरेता इति वै ऋषिभिर्विबुधैस्तथा।
पृथिवी च तदा देवी ख्याता वसुमतीति वै ॥ १३.१३१.७६ ॥
இச்செயல்களாலும் குணங்களாலும் உலகில் அக்னியின் இந்தப் பெயர் பாடப்படுகிறது — ரிஷிகளாலும் ஞானிகளான தேவர்களாலும் 'ஹிரண்யரேதஸ்' என்று; அப்போது தேவி பூமியும் 'வசுமதி' என்று புகழ்பெற்றாள்.
13.131.77
स तु गर्भो महातेजा गाङ्गेयः पावकोद्भवः ।
दिव्यं शरवणं प्राप्य ववृधेऽद्भुतदर्शनः ॥ १३.१३१.७७ ॥
அந்தக் கரு மகாதேஜஸ்வியான கங்கையின் மகன்; பாவகனிலிருந்து தோன்றியவன். தெய்வீகமான சரவனத்தை அடைந்து அவன் வளர்ந்தான்; அவன் தோற்றம் அற்புதமானது.
13.131.78
ददृशुः कृत्तिकास्तं तु बालार्कसदृशद्युतिम् ।
जातस्नेहास्तु तं बालं पुपुषुः स्तन्यविस्रवैः ॥ १३.१३१.७८ ॥
கிருத்திகைகள் அவனைக் கண்டனர்; அவனது ஒளி இளஞ்சூரியனைப் போன்றது. அன்பு பிறந்ததால் அந்தக் குழந்தையைப் பாலின் ஊற்றால் வளர்த்தனர்.
13.131.79
ततः स कार्तिकेयत्वमवाप परमद्युतिः ।
स्कन्नत्वात्स्कन्दतां चापि गुहावासाद्गुहोऽभवत् ॥ १३.१३१.७९ ॥
அப்போது அந்த மிக ஒளிமிக்கவன் கார்த்திகேயன் என்ற நிலையை அடைந்தான். சிந்தியதால் ஸ்கந்தன் என்றும், குகையில் வாழ்ந்ததால் குஹன் என்றும் ஆனான்.
13.131.80
एवं सुवर्णमुत्पन्नमपत्यं जातवेदसः ।
तत्र जाम्बूनदं श्रेष्ठं देवानामपि भूषणम् ॥ १३.१३१.८० ॥
இவ்வாறு அக்னியின் மகனிடமிருந்து தங்கம் தோன்றியது. அங்கே தேவர்களுக்கும் அணியான ஜாம்பூநதம் என்ற சிறந்த தங்கம் தோன்றியது.
13.131.81
ततःप्रभृति चाप्येतञ्जातरूपमुदाहृतम् ।
रत्नानामुत्तमं रत्नं भूषणानां तथैव च ॥ १३.१३१.८१ ॥
அன்று முதல் இந்தத் தங்கம் ஜாதரூபம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது ரத்தினங்களில் சிறந்த ரத்தினமும், அணிகலன்களிலும் அவ்வாறே சிறந்ததுமாகும்.
13.131.82
पवित्रं च पवित्राणां मङ्गलानां च मङ्गलम् ।
यत्सुवर्णं स भगवानग्निरीशः प्रजापतिः ॥ १३.१३१.८२ ॥
தங்கம் தூய்மைப்படுத்துவோரில் தூய்மைப்படுத்துவதும், மங்கலங்களில் மங்கலமுமாகும்; அது பகவான் அக்னி, ஈசன், பிரஜாபதி ஆவான்.
13.131.83
पवित्राणां पवित्रं हि कनकं द्विजसत्तमाः ।
अग्नीषोमात्मकं चैव जातरूपमुदाहृतम् ॥ १३.१३१.८३ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தோரே, தூய்மைப்படுத்துவோரில் தூய்மைப்படுத்துவது தங்கமே. அக்னியும் சோமமும் ஆன்மாவாகக் கொண்ட இந்த ஜாதரூபமும் கூறப்பட்டுள்ளது.