Mahābhārata · Adhyāya 13.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.131.1
असुरस्तारको नाम त्वया दत्तवरः प्रभो ।
सुरानृषींश्च क्लिश्नाति वधस्तस्य विधीयताम् ॥ १३.१३१.१ ॥
Señor, el demonio llamado Tāraka, a quien concediste un don, atormenta a los dioses y a los sabios. Ordena su muerte.
13.131.2
तस्माद्भयं समुत्पन्नमस्माकं वै पितामह ।
परित्रायस्व नो देव न ह्यन्या गतिरस्ति नः ॥ १३.१३१.२ ॥
Por eso, abuelo, ha nacido en nosotros el temor. Dios, protégenos; para nosotros no hay otro refugio.
13.131.3
ब्रह्मोवाच ।
समोहं सर्वभूतानामधर्मं नेह रोचये।
हन्यतां तारकः क्षिप्र सुरर्षिगणबाधिता ॥ १३.१३१.३ ॥
No apruebo aquí la injusticia que trae confusión a todos los seres. Que Tāraka, que atormenta a las huestes de dioses y sabios, sea muerto pronto.
13.131.4
वेदा धर्माश्च नोच्छेदं गच्छेयुः सुरसत्तमाः ।
विहितं पूर्वमेवात्र मया वै व्येतु वो ज्वरः ॥ १३.१३१.४ ॥
Mejores de los dioses, que los Vedas y los dharmas no perezcan. Este remedio lo establecí yo hace tiempo; que se disipe vuestra fiebre.
13.131.5
वरदानाद्भगवतो दैतेयो बलगर्वितः ।
देवैर्न शक्यते हन्तु स कथं प्रशमं व्रजेत् ॥ १३.१३१.५ ॥
Por el don del Bienaventurado, el daitya, orgulloso de su fuerza, no puede ser muerto por los dioses. ¿Cómo, entonces, alcanzará la paz?
13.131.6
स हि नैव स्म देवानां नासुराणां न रक्षसाम् ।
वध्यः स्यामिति जग्राह वरं त्वत्तः पितामह ॥ १३.१३१.६ ॥
Él obtuvo de ti, abuelo, el don: "Que no sea muerto por dioses, asuras ni rākṣasas."
13.131.7
देवाश्च शप्ता रुद्राण्या प्रजोच्छेदे पुरा कृते ।
न भविष्यति वोऽपत्यमिति सर्वे जगत्पते ॥ १३.१३१.७ ॥
Maldecidos por Rudrāṇī hace tiempo, cuando se llevó a cabo la destrucción de las criaturas, los dioses dijeron: Oh señor del mundo, no tendrás descendencia.
13.131.8
ब्रह्मोवाच ।
हुताशनो न तत्रासीच्छापकाले सुरोत्तमाः।
स उत्पादयिताऽपत्यं वधाय त्रिदशद्विषाम् ॥ १३.१३१.८ ॥
Brahmā dijo: Oh mejores de los dioses, Agni no estaba allí en el momento de la maldición. Él producirá descendencia para la destrucción de los enemigos de los dioses.
13.131.9
तद्वै सर्वानतिक्रम्य देवदानवराक्षसान् ।
मानुषानथ गन्धर्वान्नागानथ च पक्षिणः ॥ १३.१३१.९ ॥
Sobrepasando a todos ellos — dioses, dānavas y rākṣasas, humanos, gandharvas, serpientes y aves —, él seguirá adelante.
13.131.10
अस्त्रेणामोघपातेन शक्त्या तं घातयिष्यति ।
यतो वो भयपुत्पन्नं ये चान्ये सुरशत्रवः ॥ १३.१३१.१० ॥
Con un arma de tiro infalible y una lanza, hará que sea abatido, porque el temor ha surgido para ustedes y también hay otros enemigos de los dioses.
13.131.11
सनातनो हि सङ्कल्पः काम इत्यभिधीयते ।
रुद्रस्य तेजः प्रस्कन्नमग्नौ निपतितं च यत् ॥ १३.१३१.११ ॥
La resolución eterna se llama deseo. La energía de Rudra que se derramó y cayó en el fuego,
13.131.12
तत्तजोऽग्निर्महद्भूतं द्वितीयमिव पावकम् ।
वधार्थं देवशत्रूणां गङ्गायां जनयिष्यति ॥ १३.१३१.१२ ॥
Esa energía, el Fuego, convertida en un gran ser como un segundo Pāvaka, engendrará en el Gaṅgā para la destrucción de los enemigos de los dioses.
13.131.13
स तु नावाप तं शापं नष्टः स हुतभुक्तदा ।
तस्माद्वो भयहृद्देवाः समुत्पत्स्यति पावकिः ॥ १३.१३१.१३ ॥
Pero aquel Fuego, destruido entonces, no obtuvo aquella maldición. Por eso, oh dioses, surgirá para vosotros el Pāvaki (hijo del Fuego), disipador del miedo.
13.131.14
अन्विष्यतां वै ज्वलनस्तथा चाद्य नियुज्यताम् ।
तारकस्य वधोपायः कथितो वै मयाऽनघाः ॥ १३.१३१.१४ ॥
Que se busque al Fuego ahora mismo y que se le encomiende la tarea. Oh inmaculados, yo mismo os he dicho el medio para matar a Tāraka.
13.131.15
न हि तेजस्विनां शापास्तेजःसु प्रभवन्ति वै ।
बलान्यतिबलं प्राप्य दुर्बलानि भवन्ति वै ॥ १३.१३१.१५ ॥
Las maldiciones de los resplandecientes no prevalecen sobre el resplandor; y las fuerzas débiles, al encontrar una fuerza mayor, se vuelven débiles.
13.131.16
हन्यादवध्यान्वरदानपि चैव तपस्विनः ।
सङ्कल्पाभिरुचिः कामः सनातनतमोऽभवत् ॥ १३.१३१.१६ ॥
Por un don, incluso un asceta puede matar al inmatable. El deseo, la inclinación nacida de la resolución, se volvió la oscuridad eterna.
13.131.17
जगत्पतिरनिर्देश्य सर्वगः सर्वभावनः ।
हृच्छयः सर्वभूतानां ज्येष्ठो रुद्रादपि प्रभुः ॥ १३.१३१.१७ ॥
El señor del mundo, indescriptible, omnipresente, creador de todos los seres, que habita en el corazón de todas las criaturas, el mayor y señor incluso sobre Rudra.
13.131.18
अन्विष्यतां स तु क्षिप्रं तेजोराशिर्हुताशनः ।
स वो मनोगतं कामं देवः सम्पादयिष्यति ॥ १३.१३१.१८ ॥
Que se busque pronto a aquel conjunto de resplandor, el Fuego devorador de ofrendas; ese dios cumplirá el deseo de vuestro corazón.
13.131.19
एतद्वाक्यमुपश्रुत्य ततो देवा महात्मनः ।
जग्मु- संसिद्धसङ्कल्पाः पर्येषन्तो विभावसुम् ॥ १३.१३१.१९ ॥
Al oír estas palabras del magnánimo, los dioses, con su propósito cumplido, partieron en busca de Vibhāvasu (el Fuego).
13.131.20
ततस्त्रैलोक्यमृषयो व्यचिन्वन्त सुरैः सह ।
काङ्क्षन्तो दर्शनं वह्नेः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १३.१३१.२० ॥
Entonces los videntes, junto con los dioses, recorrieron los tres mundos, deseando contemplar el fuego, con la mente puesta en él.
13.131.21
परेण तपसा युक्ताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ।
लोकानन्वचरन्सिद्धाः सर्व एव भृगूत्तम।
नष्टमात्मनि संलीनं नाभिजग्मुर्हुताशनम् ॥ १३.१३१.२१ ॥
Dotados de gran austeridad, gloriosos y famosos en los mundos, los seres perfectos recorrieron los mundos, oh mejor de los Bhṛgu; pero no llegaron al fuego, perdido y oculto en sí mismo.
13.131.22
ततः संजातसंत्रासानग्निदर्शनलालसान् ।
जलेचरः क्लान्तमनास्तेजसाऽग्नेः प्रदीपितः।
उवाच देवान्मण्डूको रसातलतलोत्थितः। ॥ १३.१३१.२२ ॥
Entonces la rana, morador de las aguas, con el ánimo agotado y abrasada por el esplendor del fuego, se alzó desde las profundidades del Rasātala y habló a los dioses, que estaban llenos de temor y anhelaban ver el fuego.
13.131.23
रसातलतले देवा वसत्यग्निरिति प्रभो ।
सन्तापादिह सम्प्राप्तः पावकप्रभवादहम् ॥ १३.१३१.२३ ॥
Oh dioses, oh señor, se dice que el Fuego habita en las profundidades del Rasātala; atormentado por el calor que brota del fuego, he venido aquí.
13.131.24
स संसुप्तो जले देवा भगवान्हव्यवाहनः ।
अपः संसृज्य तेजोभिस्तेन सन्तापिता वयम् ॥ १३.१३१.२४ ॥
Oh dioses, ese bendito portador de ofrendas se ha dormido en el agua; mezclando las aguas con sus esplendores, nos ha abrasado.
13.131.25
तस्य दर्शनमिष्टं वो यदि देवा विभावसोः ।
तत्रैवमधिगच्छध्वं कार्यं वो यदि वह्निना ॥ १३.१३१.२५ ॥
Oh dioses, si deseáis la visión de Vibhāvasu, y si vuestro asunto es con el fuego, id allí y lográdlo.
13.131.26
गम्यतां साधयिष्यामो वयं ह्यग्निभयात्सुराः ।
एतावदुक्त्वा मण्डूकस्त्वरितो जलमाविशत् ॥ १३.१३१.२६ ॥
"Nosotros los dioses, por temor al fuego, lo llevaremos a cabo nosotros mismos; id." Habiendo dicho esto, la rana entró rápidamente en el agua.
13.131.27
हुताशनस्तु बुबुधे मण्डूकस्य च पैशुनम् ।
शशाप स तमासाद्य न रसान्वेत्स्यसीति वै ॥ १३.१३१.२७ ॥
Pero Hutāśana percibió la traición de la rana. Acercándose a él, lo maldijo: "No conocerás los sabores."
13.131.28
तं वै संयुज्य शापेन मण्डूकं त्वरितो ययौ ।
अन्यत्र वासाय विभुर्न चात्मानमदर्शयत् ॥ १३.१३१.२८ ॥
Atando a la rana con la maldición, el poderoso Fuego partió rápidamente a morar en otro lugar, y no se mostró.
13.131.29
देवास्त्वनुग्रहं चक्रुर्मण्डूकानां भृगूत्तम ।
यत्तच्छृणु महाबाहो गदतो मम सर्वशः ॥ १३.१३१.२९ ॥
Pero los dioses concedieron su favor a las ranas. Escucha todo lo que te digo, oh mejor de los Bhṛgu, oh de poderosos brazos.
13.131.30
अग्निशापादजिह्वाऽपि रसज्ञानबहिष्कृताः ।
सरस्वतीं बहुविधां यूममुच्चारयिष्यथ ॥ १३.१३१.३० ॥
"Aunque sin lengua por la maldición de Fuego y excluidos del conocimiento de los sabores, pronunciaréis Sarasvatī en muchas formas."
13.131.31
बिलवासं गतांश्चैव निराहारानचेतसः ।
गतासूनपि वः शुष्कान्भूमिः सन्धारयिष्यति ॥ १३.१३१.३१ ॥
Aunque fuisteis a morar en agujeros, hambrientos e insensatos, la tierra os sostendrá, incluso cuando estéis sin vida y secos.
13.131.32
तमोघनायामपि वै निशायां विचरिष्यथ ।
इत्युक्त्वा तांस्ततो देवाः पुनरेव महीमिमाम् ॥ १३.१३१.३२ ॥
Diciéndoles: «Vagaréis incluso en la noche de densa oscuridad», los dioses volvieron entonces a esta tierra.
13.131.33
परीयुर्ज्वलनस्यार्थे न चाविन्दन्हुताशनम् ।
अथ तान्द्विरदः कश्चित्सुरेन्द्रद्विरदोपमः ॥ १३.१३१.३३ ॥
Dieron vueltas en busca del fuego, pero no hallaron a Hutāśana. Entonces un elefante, semejante al elefante de Indra, se acercó a ellos.
13.131.34
अश्वत्थस्थोऽग्निरित्येवमाह देवान्भृगूद्वह ।
शशाप ज्वलनः सर्वान्द्विरदान्क्रोधमूर्च्छितः ॥ १३.१३१.३४ ॥
«Así habla el fuego que está sobre el árbol aśvattha», dijo a los dioses; y entonces, oh mejor de los Bhṛgu, Agni, cegado por la ira, maldijo a todos los elefantes.
13.131.35
प्रतीपा भवतां जिह्वा भवित्रीति भृगूद्वह ।
इत्युक्त्वा निःसृतोऽश्वत्थादग्निर्वारणसूचितः।
प्रविवेश शमीगर्भमथ वह्निः सुषुप्सया ॥ १३.१३१.३५ ॥
«Vuestras lenguas serán adversas», dijo, oh mejor de los Bhṛgu; y el fuego, señalado por los elefantes, salió del árbol aśvattha y entró en el interior del árbol śamī; entonces el fuego, deseoso de dormir, se ocultó allí.
13.131.36
अनुग्रहं तु नागानां यं चक्रुः शृणु तं प्रभो ।
देवा भृगुकुलश्रेष्ठ प्रीत्या सत्यपराक्रमाः ॥ १३.१३१.३६ ॥
Escucha, oh señor, la gracia que los dioses concedieron a los elefantes: oh mejor del linaje de Bhṛgu, los dioses de verdadero valor lo hicieron por afecto.
13.131.37
प्रतीपया जिह्वयाऽपि सर्वाहारान्हरिष्यथ ।
वाचं चोच्चारयिष्यध्वमुच्चैरव्यञ्जिताक्षराम्।
इत्युक्त्वा पुनरेवाग्निमनुसस्रुर्दिवौकसः ॥ १३.१३१.३७ ॥
"Incluso con la lengua invertida tomarás todo alimento, y pronunciarás palabras en voz alta, con sílabas indistintas." Dicho esto, los dioses volvieron a seguir a Agni.
13.131.38
अश्वत्थान्निःसृतश्चाग्निः शमीगर्भमुपाविशत् ।
शुकेन ख्यापितो विप्र तं देवाः समुपाद्रवन् ॥ १३.१३१.३८ ॥
Agni, al salir del árbol aśvattha, entró en el seno del árbol śamī. Oh brahmán, cuando el loro lo reveló, los dioses corrieron tras él.
13.131.39
शशाप सुकमग्निस्तु वाग्विहीनो भविष्यसि ।
जिह्वामावर्तयामास तस्यापि हुतभुक्तदा ॥ १३.१३१.३९ ॥
Agni maldijo al loro: "Te volverás sin habla." Entonces aquel comedor de ofrendas también volvió hacia atrás su lengua.
13.131.40
दृष्ट्वा तु ज्वलनं देवाः शुकमूचुर्दयान्विताः ।
भविता न त्वमत्यन्तं शुकत्वे नष्टवागिति ॥ १३.१३१.४० ॥
Al ver el fuego ardiente, los dioses, llenos de compasión, dijeron al loro: "En el estado de loro no serás privado por completo de la palabra."
13.131.41
आवृत्तजिह्वस्य सतो वाक्यं कान्तं भविष्यति ।
बालस्येव प्रवृद्धस्य कलमव्यक्तमद्भुतम् ॥ १३.१३१.४१ ॥
Aunque tu lengua esté vuelta hacia atrás, tu palabra será agradable, como el balbuceo indistinto pero admirable de un niño o de quien ya ha crecido.
13.131.42
इत्युक्त्वा तं शमीगर्भे वह्निमालक्ष्य देवताः ।
तदेवायतनं चक्रुः पुण्यं सर्वक्रियास्वपि ॥ १३.१३१.४२ ॥
Dicho esto, los dioses, al percibir el fuego en el seno del śamī, hicieron de aquel mismo lugar un santuario sagrado en todos los ritos.
13.131.43
तदाप्रभृति चाप्यग्निः शमीगर्भेषु दृश्यते ।
उत्पादने तथोपायमभिजग्मुश्च मानवाः ॥ १३.१३१.४३ ॥
Desde entonces el fuego se ve dentro de la madera de śamī, y los hombres también recurrieron al mismo medio para producirlo.
13.131.44
आपो रसातले यास्तु संस्पृष्टाश्चित्रभानुना ।
ताः पर्वतप्रस्रवणैरूष्मां मुञ्चन्ति भार्गव।
पावकेनाधिशयता सन्तप्तास्तस्य तेजसा ॥ १३.१३१.४४ ॥
Las aguas del mundo inferior, tocadas por el de rayos brillantes, liberan calor por los manantiales de las montañas, oh Bhārgava; abrasadas por su resplandor, yacen bajo el purificador.
13.131.45
अथाग्निर्देवता दृष्ट्वा बभूव व्यथितस्तदा ।
किमागमनमित्येवं तानपृच्छत पावकः ॥ १३.१३१.४५ ॥
Entonces, al ver a los dioses, Agni se turbó y les preguntó: '¿Cuál es el motivo de vuestra venida?'
13.131.46
तमूचुर्विबुधाः सर्वे ते चैव परमर्षयः ।
त्वां नियोक्ष्यामहे कार्ये तद्भवान्कर्तुमर्हति।
कृते च तस्मिन्भविता तवापि सुमहान्गुणः ॥ १३.१३१.४६ ॥
Entonces todos los dioses y los sabios supremos le dijeron: 'Te encomendaremos una tarea; te corresponde a ti realizarla. Cuando esté hecha, también tú obtendrás un gran beneficio.'
13.131.47
अग्निरुवाच ।
ब्रूत यद्भवतां कार्यं कर्तास्मि तदहं सुराः।
भवतां तु नियोज्योस्मि मावोत्रास्तु विचारणा ॥ १३.१३१.४७ ॥
Agni dijo: 'Decid, oh dioses, cuál es vuestra tarea; yo la cumpliré. Nombradme; no tengáis temor ni duda.'
13.131.48
असुरस्तारको नाम ब्रह्मणो वरदर्पितः ।
अस्मान्प्रबाधते वीर्याद्वधस्तस्य विधीयताम् ॥ १३.१३१.४८ ॥
'El asura llamado Tāraka, ensoberbecido por el don de Brahmā, nos oprime con su valor; que se disponga su muerte.'
13.131.49
इमान्देवगणांस्तात प्रजापतिगणांस्तथा ।
ऋषींश्चापि महाभाग परित्रायस्व पावक ॥ १३.१३१.४९ ॥
Querido, oh Pāvaka de gran fortuna, protege estas multitudes de dioses, asimismo las multitudes de los señores de las criaturas, y también a los sabios.
13.131.50
अपत्यं तेजसा युक्तं प्रवीरं जनयक प्रभो ।
यद्भयं नोऽसुरात्तस्मान्नाशयेद्धव्यवाहन ॥ १३.१३१.५० ॥
Oh señor, engendra una descendencia llena de esplendor, un héroe valiente, que destruya el temor que nos causa aquel asura, oh portador de ofrendas.
13.131.51
शप्तानां नो महादेव्या नान्यदस्ति परायणम् ।
अन्यत्र भवतो वीर तस्मात्त्रायस्व नः प्रभो ॥ १३.१३१.५१ ॥
Para nosotros, malditos por la gran diosa, no hay otro refugio sino tú, oh héroe. Por eso, oh señor, protégenos.
13.131.52
इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा भगवान्हव्यवाहनः ।
जगामाथ दुराधर्षो गङ्गां भागीरथीं प्रति ॥ १३.१३१.५२ ॥
Así interpelado, dijo: «Así sea», y el venerable e invencible Agni, portador de ofrendas, se dirigió hacia el Ganges, Bhāgīrathī.
13.131.53
तया चाप्यभवन्मिश्रो गर्भं चास्यां दधे तदा ।
ववृधे स तदा गर्भः कक्षे कृष्णगतिर्यथा ॥ १३.१३१.५३ ॥
Se unió a ella y depositó en ella un embrión; entonces aquel embrión creció, como un fuego de movimiento oscuro en la espesura.
13.131.54
तेजसा तस्य देवस्य गङ्गा विह्वलचेतना ।
सन्तापमगमत्तीव्रं वोढुं सा न शशाक ह ॥ १३.१३१.५४ ॥
Por el resplandor de aquel dios, la Gaṅgā, con la mente turbada, cayó en un tormento intenso y no pudo soportarlo.
13.131.55
आहिते ज्वलनेनाथ गर्भे तेजःसमन्विते ।
गङ्गायामसुरः कश्चिद्भैरवं नादमानदत् ॥ १३.१३१.५५ ॥
Cuando el fuego depositó el embrión lleno de esplendor en el Gaṅgā, algún asura lanzó un rugido terrible.
13.131.56
अबुद्धिपतितेनाथ नादेन विपुलेन सा ।
वित्रस्तोद्धान्तनयना गङ्गा विप्लुतलोचना ॥ १३.१३१.५६ ॥
Aterrorizada por aquel rugido súbito y enorme, el Gaṅgā, con los ojos desorbitados y turbados, perdió la compostura.
13.131.57
विसंज्ञा नाशकद्गर्भं वोढुमात्मानमेव च ।
सा तु तेजःपरीताङ्गी कम्पमाना च जाह्नवी ॥ १३.१३१.५७ ॥
Desorientada, no pudo sostener ni el embrión ni a sí misma; el Gaṅgā, hija de Jahnu, con sus miembros envueltos en esplendor, temblando.
13.131.58
उवाच ज्वलनं विप्र तदा गर्भबलोद्धुता ।
नते शक्ताऽस्मि भगवंस्तेजसोऽस्य विधारणे ॥ १३.१३१.५८ ॥
Entonces el Gaṅgā, agitada por la fuerza del embrión, dijo a Agni: "Oh brahmán, oh venerable, no soy capaz de sostener este esplendor."
13.131.59
विमूढाऽस्मि कृताऽनेन न मे स्वास्ध्यं यथा पुरा ।
विह्वला चास्मि भगवंश्चेतो नष्टं च मेऽनघ ॥ १३.१३१.५९ ॥
Esto me ha confundido, y mi serenidad ya no es como antes. Oh venerable, estoy desconcertada, y mi mente se ha perdido, oh intachable.
13.131.60
धारणे नास्य शक्ताऽहं गर्भस्य तपतांवर ।
उत्स्रक्ष्येऽहमिमं दुःखान्न तु कामात्कथञ्चन ॥ १३.१३१.६० ॥
Oh mejor de los resplandecientes, no soy capaz de sostener este embrión. Por angustia lo abandonaré, pero de ninguna manera por deseo.
13.131.61
न तेजसाऽस्ति संस्पर्शो मम देव विभावसो ।
आपदर्थे हि सम्बन्धः सुसूक्ष्मोऽपि महाद्युते ॥ १३.१३१.६१ ॥
Oh dios Vibhāvasu, no tengo contacto alguno con tu resplandor. Oh de gran brillo, esta conexión, aunque muy sutil, se ha producido solo por causa de una calamidad.
13.131.62
यदत्र गुणसम्पन्नमितरद्वा हुताशन ।
त्वय्येव तदहं मन्ये धर्माधर्मौ च केवलौ ॥ १३.१३१.६२ ॥
Oh Hutāśana, lo que aquí esté dotado de mérito o lo que sea otra cosa, lo considero en ti solamente; el dharma y el adharma dependen ambos únicamente de ti.
13.131.63
तामुवाच ततो वह्निर्धार्यतां धार्यतामिति ।
गर्भो मत्तेजसा युक्तो महागुणफलोदयः ॥ १३.१३१.६३ ॥
Entonces Agni le dijo: "Sostenlo, sostenlo". Este embrión, unido a mi energía, traerá el surgir de grandes méritos y frutos.
13.131.64
शक्ता ह्यसि महीं कृत्स्नां वोढुं धारयितुं तथा ।
न हि ते किञ्चिदप्राप्यमन्यतो धारणादृते ॥ १३.१३१.६४ ॥
Tú eres en verdad capaz de cargar y sostener toda la tierra. Aparte del sostener, no hay nada que para ti sea inalcanzable en otra parte.
13.131.65
एवमुक्ता तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
पावकश्चापि तेजस्वी कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्।
जगामेष्टं तदा देशं ततो भार्गवनन्दन ॥ १३.१३१.६५ ॥
Así hablada, la diosa desapareció allí mismo. Y el resplandeciente Agni, habiendo cumplido la tarea de los dioses, se fue entonces al lugar que deseaba. Entonces, ¡oh hijo de Bhṛgu!
13.131.66
सा वह्निना वार्यमाणा देवैरपि सरिद्वरा ।
समुत्ससर्ज तं गर्भं मेरौ गिरिवेर तदा ॥ १३.१३१.६६ ॥
Aunque la detuvieron Agni y hasta los dioses, aquella mejor de las ríos soltó entonces aquel embrión sobre el Meru, la mejor de las montañas.
13.131.67
समर्था धारणे चापि रुद्रतेजःप्रधर्षिता ।
नाशकत्सा तदा गर्भं सन्धारयितुमोजसा।
समुत्ससर्ज तं दुःखाद्दीप्तवैश्वानरप्रभम् ॥ १३.१३१.६७ ॥
Abrumada por el resplandor de Rudra, aunque capaz de sostenerlo, entonces no pudo retener aquel embrión con su fuerza. Con angustia lo soltó, resplandeciente como un fuego ardiente.
13.131.68
दर्शयामास चाग्निस्तां तदा गङ्गां भृगूद्वह ।
पप्रच्छ सरितां श्रेष्ठां कच्चिद्गर्भः सुखोदयः ॥ १३.१३१.६८ ॥
Entonces Agni se le mostró a Gaṅgā. Oh, mejor de los Bhṛgu, preguntó a la más excelsa de los ríos si el embrión surgiría con dicha.
13.131.69
कीदृग्गुणोपि वा देवि कीदृग्रूपश्च दृश्यते ।
तेजसा केन वा युक्तः सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१३१.६९ ॥
Oh diosa, ¿de qué cualidades es y en qué forma se ve? ¿Dotado de qué resplandor? Dime todo esto.
13.131.70
गङ्गोवाच ।
जातरूपः स गर्भो वै तेजसा त्वमिवानघ।
सुवर्णो विमलो दीप्तः पर्वतं चावभासयन् ॥ १३.१३१.७० ॥
Gaṅgā dijo: Oh sin mancha, aquel embrión tiene forma dorada, semejante a ti en resplandor. Inmaculado, de color dorado y resplandeciente, ilumina la montaña.
13.131.71
पद्मोत्पलविमिश्राणां ह्रदानामिव शीतलः ।
गन्धोस्य स कदम्बानां तुल्यो वै तपतांवर ॥ १३.१३१.७१ ॥
Su fragancia es fresca, como lagos mezclados con loto y nenúfar. Oh mejor de los ardientes, es igual al aroma de los árboles kadamba.
13.131.72
तेजसा तस्य गर्भस्य भास्करस्येव रश्मिभिः ।
यद्द्रव्यं परिसंसृष्टं पृथिव्यां पर्वतेषु च।
तत्सर्वं काञ्चनीभूतं समन्तात्प्रत्यदृश्यत ॥ १३.१३१.७२ ॥
Por el resplandor de aquel embrión, como por los rayos del sol, todo objeto de la tierra y de las montañas que tocó se volvió dorado y se vio por todas partes.
13.131.73
पर्यधावत शैलांश्च नदीः प्रस्रवणानि च ।
व्यादीपयत्तेजसा च त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ १३.१३१.७३ ॥
Corrió hacia las montañas, los ríos y los manantiales, y con su resplandor encendió los tres mundos, con lo móvil y lo inmóvil.
13.131.74
एवंरूपः स भगवान्पुत्रस्ते हव्यवाहन ।
सूर्यवैश्वानरसमः कान्त्या सोम इवापरः ॥ १३.१३१.७४ ॥
Oh Havyavāhana, tu hijo es un señor bendito de tal forma, igual al sol y a Vaiśvānara, y en esplendor como otro Soma.
13.131.75
एवमुक्त्वा तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
पावकश्चापि तेजस्वी कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्।
जगामेष्टं ततो देशं तदा भार्गवनन्दन ॥ १३.१३१.७५ ॥
Habiendo dicho esto, aquella diosa desapareció allí mismo, y el radiante Pāvaka, habiendo cumplido la tarea de los dioses, partió hacia el lugar que deseaba. Entonces, oh hijo de Bhṛgu,
13.131.76
एतैः कर्मगुणैर्लोके नामाग्नेः परिगीयते ।
हिरण्यरेता इति वै ऋषिभिर्विबुधैस्तथा।
पृथिवी च तदा देवी ख्याता वसुमतीति वै ॥ १३.१३१.७६ ॥
Por estas acciones y cualidades, este nombre de Agni es cantado en el mundo: Hiraṇyaretas, así lo llaman los sabios y los dioses sabios; y entonces la diosa Tierra también fue conocida como Vasumatī.
13.131.77
स तु गर्भो महातेजा गाङ्गेयः पावकोद्भवः ।
दिव्यं शरवणं प्राप्य ववृधेऽद्भुतदर्शनः ॥ १३.१३१.७७ ॥
Aquel embrión, de gran esplendor, hijo del Ganges nacido del fuego, llegó al divino bosque de cañas y creció, de aspecto maravilloso.
13.131.78
ददृशुः कृत्तिकास्तं तु बालार्कसदृशद्युतिम् ।
जातस्नेहास्तु तं बालं पुपुषुः स्तन्यविस्रवैः ॥ १३.१३१.७८ ॥
Las Kṛttikās lo vieron, cuyo resplandor era como el sol naciente; nació el afecto en ellas y alimentaron a aquel niño con flujos de leche.
13.131.79
ततः स कार्तिकेयत्वमवाप परमद्युतिः ।
स्कन्नत्वात्स्कन्दतां चापि गुहावासाद्गुहोऽभवत् ॥ १३.१३१.७९ ॥
Entonces aquel de resplandor supremo alcanzó el estado de Kārttikeya. Por haber caído (skanna) se llamó Skanda, y por habitar en una cueva se hizo Guha.
13.131.80
एवं सुवर्णमुत्पन्नमपत्यं जातवेदसः ।
तत्र जाम्बूनदं श्रेष्ठं देवानामपि भूषणम् ॥ १३.१३१.८० ॥
Así, el oro surgió de la progenie de Jātavedas (Agni). Allí apareció el excelente oro llamado Jāmbūnada, que es ornamento incluso de los dioses.
13.131.81
ततःप्रभृति चाप्येतञ्जातरूपमुदाहृतम् ।
रत्नानामुत्तमं रत्नं भूषणानां तथैव च ॥ १३.१३१.८१ ॥
Desde entonces este oro se llama jātarūpa. Es la mejor de las joyas y, de igual modo, el mejor de los adornos.
13.131.82
पवित्रं च पवित्राणां मङ्गलानां च मङ्गलम् ।
यत्सुवर्णं स भगवानग्निरीशः प्रजापतिः ॥ १३.१३१.८२ ॥
El oro es lo purificador entre lo purificador y lo auspicioso entre lo auspicioso; ese oro es el bendito Agni, el Señor, Prajāpati.
13.131.83
पवित्राणां पवित्रं हि कनकं द्विजसत्तमाः ।
अग्नीषोमात्मकं चैव जातरूपमुदाहृतम् ॥ १३.१३१.८३ ॥
¡Oh los mejores de los dvija! El oro es, en verdad, lo purificador entre lo purificador; este jātarūpa, cuya naturaleza es Agni y Soma, es declarado.