Mahābhārata · Adhyāya 13.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.131.1
असुरस्तारको नाम त्वया दत्तवरः प्रभो ।
सुरानृषींश्च क्लिश्नाति वधस्तस्य विधीयताम् ॥ १३.१३१.१ ॥
Herr, der Dämon namens Tāraka, dem du eine Gabe verliehen hast, quält die Götter und Weisen. Bestimme seinen Tod.
13.131.2
तस्माद्भयं समुत्पन्नमस्माकं वै पितामह ।
परित्रायस्व नो देव न ह्यन्या गतिरस्ति नः ॥ १३.१३१.२ ॥
Darum, Großvater, ist Furcht in uns entstanden. Gott, beschütze uns; wir haben keine andere Zuflucht.
13.131.3
ब्रह्मोवाच ।
समोहं सर्वभूतानामधर्मं नेह रोचये।
हन्यतां तारकः क्षिप्र सुरर्षिगणबाधिता ॥ १३.१३१.३ ॥
Ich billige hier keine Ungerechtigkeit, die alle Wesen verwirrt. Tāraka, der die Scharen der Götter und Weisen quält, soll rasch erschlagen werden.
13.131.4
वेदा धर्माश्च नोच्छेदं गच्छेयुः सुरसत्तमाः ।
विहितं पूर्वमेवात्र मया वै व्येतु वो ज्वरः ॥ १३.१३१.४ ॥
Beste der Götter, mögen die Veden und die Dharmas nicht untergehen. Dieses Mittel habe ich schon lange zuvor bestimmt; möge euer Fieber vergehen.
13.131.5
वरदानाद्भगवतो दैतेयो बलगर्वितः ।
देवैर्न शक्यते हन्तु स कथं प्रशमं व्रजेत् ॥ १३.१३१.५ ॥
Durch die Gabe des Erhabenen kann der Daitya, stolz auf seine Kraft, von den Göttern nicht erschlagen werden. Wie soll er dann zur Ruhe kommen?
13.131.6
स हि नैव स्म देवानां नासुराणां न रक्षसाम् ।
वध्यः स्यामिति जग्राह वरं त्वत्तः पितामह ॥ १३.१३१.६ ॥
Er erhielt von dir, Großvater, die Gabe: "Möge ich weder von Göttern, Asuras noch Rākṣasas erschlagen werden."
13.131.7
देवाश्च शप्ता रुद्राण्या प्रजोच्छेदे पुरा कृते ।
न भविष्यति वोऽपत्यमिति सर्वे जगत्पते ॥ १३.१३१.७ ॥
Einst von Rudrāṇī verflucht, als die Vernichtung der Geschöpfe geschah, sprachen die Götter: O Herr der Welt, ihr werdet keine Nachkommen haben.
13.131.8
ब्रह्मोवाच ।
हुताशनो न तत्रासीच्छापकाले सुरोत्तमाः।
स उत्पादयिताऽपत्यं वधाय त्रिदशद्विषाम् ॥ १३.१३१.८ ॥
Brahmā sprach: O Beste der Götter, Feuer war zur Zeit des Fluchs nicht dort. Er wird Nachkommen erzeugen zur Vernichtung der Feinde der Götter.
13.131.9
तद्वै सर्वानतिक्रम्य देवदानवराक्षसान् ।
मानुषानथ गन्धर्वान्नागानथ च पक्षिणः ॥ १३.१३१.९ ॥
Alle übertreffend — Götter, Dānavas und Rākṣasas, Menschen, Gandharvas, Schlangen und Vögel — wird er weitergehen.
13.131.10
अस्त्रेणामोघपातेन शक्त्या तं घातयिष्यति ।
यतो वो भयपुत्पन्नं ये चान्ये सुरशत्रवः ॥ १३.१३१.१० ॥
Mit einer unfehlbaren Waffe und einem Speer wird er ihn erschlagen lassen, da für euch Furcht entstanden ist und auch die anderen Feinde der Götter vorhanden sind.
13.131.11
सनातनो हि सङ्कल्पः काम इत्यभिधीयते ।
रुद्रस्य तेजः प्रस्कन्नमग्नौ निपतितं च यत् ॥ १३.१३१.११ ॥
Der ewige Entschluss heißt Verlangen. Die Energie Rudras, die sich ergoss und ins Feuer fiel,
13.131.12
तत्तजोऽग्निर्महद्भूतं द्वितीयमिव पावकम् ।
वधार्थं देवशत्रूणां गङ्गायां जनयिष्यति ॥ १३.१३१.१२ ॥
Jene Energie, das Feuer, wird als großes Wesen, gleich einem zweiten Pāvaka, im Gaṅgā gebären zur Vernichtung der Feinde der Götter.
13.131.13
स तु नावाप तं शापं नष्टः स हुतभुक्तदा ।
तस्माद्वो भयहृद्देवाः समुत्पत्स्यति पावकिः ॥ १३.१३१.१३ ॥
Doch jenes Feuer, damals vernichtet, erlangte jenen Fluch nicht. Darum, ihr Götter, wird der Pāvaki (Sohn des Feuers), der Furcht vertreibt, für euch entstehen.
13.131.14
अन्विष्यतां वै ज्वलनस्तथा चाद्य नियुज्यताम् ।
तारकस्य वधोपायः कथितो वै मयाऽनघाः ॥ १३.१३१.१४ ॥
Man suche nun sogleich das Feuer und bestelle es dazu. Ihr Makellosen, ich habe euch ja das Mittel genannt, Tāraka zu töten.
13.131.15
न हि तेजस्विनां शापास्तेजःसु प्रभवन्ति वै ।
बलान्यतिबलं प्राप्य दुर्बलानि भवन्ति वै ॥ १३.१३१.१५ ॥
Die Flüche der Strahlenden vermögen nichts gegen den Glanz; und Kräfte, die auf eine größere Kraft treffen, werden schwach.
13.131.16
हन्यादवध्यान्वरदानपि चैव तपस्विनः ।
सङ्कल्पाभिरुचिः कामः सनातनतमोऽभवत् ॥ १३.१३१.१६ ॥
Durch eine Gabe kann selbst ein Asket den Unverwundbaren erschlagen. Das Begehren, die aus dem Entschluss geborene Neigung, wurde zur ewigen Finsternis.
13.131.17
जगत्पतिरनिर्देश्य सर्वगः सर्वभावनः ।
हृच्छयः सर्वभूतानां ज्येष्ठो रुद्रादपि प्रभुः ॥ १३.१३१.१७ ॥
Der Herr der Welt, unbeschreiblich, allgegenwärtig, der Hervorbringer aller Wesen, im Herzen aller Geschöpfe wohnend, der Älteste und Herr selbst über Rudra.
13.131.18
अन्विष्यतां स तु क्षिप्रं तेजोराशिर्हुताशनः ।
स वो मनोगतं कामं देवः सम्पादयिष्यति ॥ १३.१३१.१८ ॥
Man suche schnell jenes Bündel des Glanzes, das Opferfeuer; jener Gott wird den Wunsch eures Herzens erfüllen.
13.131.19
एतद्वाक्यमुपश्रुत्य ततो देवा महात्मनः ।
जग्मु- संसिद्धसङ्कल्पाः पर्येषन्तो विभावसुम् ॥ १३.१३१.१९ ॥
Als die Götter diese Worte des Großherzigen gehört hatten, machten sie sich, entschlossen, auf die Suche nach Vibhāvasu (dem Feuer).
13.131.20
ततस्त्रैलोक्यमृषयो व्यचिन्वन्त सुरैः सह ।
काङ्क्षन्तो दर्शनं वह्नेः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १३.१३१.२० ॥
Dann durchsuchten die Seher gemeinsam mit den Göttern die drei Welten, alle sehnten sich danach, das Feuer zu schauen, mit den Gedanken ganz darauf gerichtet.
13.131.21
परेण तपसा युक्ताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ।
लोकानन्वचरन्सिद्धाः सर्व एव भृगूत्तम।
नष्टमात्मनि संलीनं नाभिजग्मुर्हुताशनम् ॥ १३.१३१.२१ ॥
Mit großer Askese begabt, glanzvoll und in den Welten berühmt, durchstreiften die vollkommenen Wesen die Welten, o Bester der Bhṛgus; doch sie erreichten das Feuer nicht, das verloren und in sich selbst verborgen war.
13.131.22
ततः संजातसंत्रासानग्निदर्शनलालसान् ।
जलेचरः क्लान्तमनास्तेजसाऽग्नेः प्रदीपितः।
उवाच देवान्मण्डूको रसातलतलोत्थितः। ॥ १३.१३१.२२ ॥
Da erhob sich der Frosch, ein Bewohner der Gewässer, müden Herzens und von dem Glanz des Feuers versengt, aus den Tiefen der Unterwelt und sprach zu den Göttern, die von Furcht ergriffen waren und sich danach sehnten, das Feuer zu sehen.
13.131.23
रसातलतले देवा वसत्यग्निरिति प्रभो ।
सन्तापादिह सम्प्राप्तः पावकप्रभवादहम् ॥ १३.१३१.२३ ॥
O Götter, o Herr, man sagt, das Feuer wohne in den Tiefen der Unterwelt; von der Hitze gequält, die aus dem Feuer entspringt, bin ich hierher gekommen.
13.131.24
स संसुप्तो जले देवा भगवान्हव्यवाहनः ।
अपः संसृज्य तेजोभिस्तेन सन्तापिता वयम् ॥ १३.१३१.२४ ॥
O Götter, dieser gesegnete Träger der Opfergaben hat sich im Wasser schlafen gelegt; indem er die Wasser mit seinem Glanz vermischte, hat er uns versengt.
13.131.25
तस्य दर्शनमिष्टं वो यदि देवा विभावसोः ।
तत्रैवमधिगच्छध्वं कार्यं वो यदि वह्निना ॥ १३.१३१.२५ ॥
Ihr Götter, wenn euch der Anblick Vibhāvasus erwünscht ist und euer Anliegen das Feuer betrifft, so geht dorthin und erlangt es.
13.131.26
गम्यतां साधयिष्यामो वयं ह्यग्निभयात्सुराः ।
एतावदुक्त्वा मण्डूकस्त्वरितो जलमाविशत् ॥ १३.१३१.२६ ॥
"Wir Götter werden es aus Furcht vor dem Feuer selbst vollbringen; geht nun." Nachdem er so viel gesagt hatte, tauchte der Frosch eilig ins Wasser.
13.131.27
हुताशनस्तु बुबुधे मण्डूकस्य च पैशुनम् ।
शशाप स तमासाद्य न रसान्वेत्स्यसीति वै ॥ १३.१३१.२७ ॥
Doch Hutāśana bemerkte den Verrat des Frosches. Er trat zu ihm und verfluchte ihn: "Du wirst die Geschmäcke nicht kennen."
13.131.28
तं वै संयुज्य शापेन मण्डूकं त्वरितो ययौ ।
अन्यत्र वासाय विभुर्न चात्मानमदर्शयत् ॥ १३.१३१.२८ ॥
Nachdem er den Frosch mit dem Fluch gebunden hatte, zog der mächtige Feuergott eilig fort, um anderswo zu wohnen, und zeigte sich nicht.
13.131.29
देवास्त्वनुग्रहं चक्रुर्मण्डूकानां भृगूत्तम ।
यत्तच्छृणु महाबाहो गदतो मम सर्वशः ॥ १३.१३१.२९ ॥
Doch die Götter erwiesen den Fröschen Gunst. Höre alles, was ich dir sage, o Bester der Bhṛgu, o Starkarmiger.
13.131.30
अग्निशापादजिह्वाऽपि रसज्ञानबहिष्कृताः ।
सरस्वतीं बहुविधां यूममुच्चारयिष्यथ ॥ १३.१३१.३० ॥
"Obwohl ihr durch Agnis Fluch zungenlos und vom Wissen um die Geschmäcke ausgeschlossen seid, werdet ihr Sarasvatī in vielerlei Gestalt aussprechen."
13.131.31
बिलवासं गतांश्चैव निराहारानचेतसः ।
गतासूनपि वः शुष्कान्भूमिः सन्धारयिष्यति ॥ १३.१३१.३१ ॥
Ihr, die ihr in Höhlen wohnt, hungrig und bewusstlos, werdet von der Erde getragen werden, auch wenn ihr leblos und vertrocknet seid.
13.131.32
तमोघनायामपि वै निशायां विचरिष्यथ ।
इत्युक्त्वा तांस्ततो देवाः पुनरेव महीमिमाम् ॥ १३.१३१.३२ ॥
Nachdem sie zu ihnen gesagt hatten: »Ihr werdet auch in der Nacht dichter Finsternis umherziehen«, kehrten die Götter darauf wieder zu dieser Erde zurück.
13.131.33
परीयुर्ज्वलनस्यार्थे न चाविन्दन्हुताशनम् ।
अथ तान्द्विरदः कश्चित्सुरेन्द्रद्विरदोपमः ॥ १३.१३१.३३ ॥
Sie irrten umher auf der Suche nach dem Feuer, fanden aber Hutāśana nicht. Da kam ein Elefant zu ihnen, dem Elefanten Indras gleich.
13.131.34
अश्वत्थस्थोऽग्निरित्येवमाह देवान्भृगूद्वह ।
शशाप ज्वलनः सर्वान्द्विरदान्क्रोधमूर्च्छितः ॥ १३.१३१.३४ ॥
»So spricht das Feuer, das auf dem Feigenbaum steht«, sagte er zu den Göttern. Dann, o Bester der Bhṛgus, verfluchte das von Zorn überwältigte Feuer alle Elefanten.
13.131.35
प्रतीपा भवतां जिह्वा भवित्रीति भृगूद्वह ।
इत्युक्त्वा निःसृतोऽश्वत्थादग्निर्वारणसूचितः।
प्रविवेश शमीगर्भमथ वह्निः सुषुप्सया ॥ १३.१३१.३५ ॥
»Eure Zungen werden feindlich sein«, sprach er, o Bester der Bhṛgus; dann kam das von den Elefanten gewiesene Feuer aus dem Feigenbaum heraus und trat in den Schoß des śamī-Baumes ein; da verbarg sich das Feuer dort, in dem Wunsch zu schlafen.
13.131.36
अनुग्रहं तु नागानां यं चक्रुः शृणु तं प्रभो ।
देवा भृगुकुलश्रेष्ठ प्रीत्या सत्यपराक्रमाः ॥ १३.१३१.३६ ॥
Höre, o Herr, die Gunst, die die Götter den Elefanten erwiesen: o Bester des Bhṛgu-Geschlechts, die Götter von wahrer Tapferkeit taten es aus Zuneigung.
13.131.37
प्रतीपया जिह्वयाऽपि सर्वाहारान्हरिष्यथ ।
वाचं चोच्चारयिष्यध्वमुच्चैरव्यञ्जिताक्षराम्।
इत्युक्त्वा पुनरेवाग्निमनुसस्रुर्दिवौकसः ॥ १३.१३१.३७ ॥
»Auch mit verkehrter Zunge wirst du alle Nahrung nehmen, und du wirst laut sprechen, mit undeutlichen Silben.« Nachdem sie dies gesagt hatten, folgten die Götter Agni erneut.
13.131.38
अश्वत्थान्निःसृतश्चाग्निः शमीगर्भमुपाविशत् ।
शुकेन ख्यापितो विप्र तं देवाः समुपाद्रवन् ॥ १३.१३१.३८ ॥
Agni, aus dem Aśvattha-Baum hervorgetreten, trat in den Schoß des Śamī-Baumes ein. O Brahmane, als der Papagei ihn verriet, stürmten die Götter auf ihn zu.
13.131.39
शशाप सुकमग्निस्तु वाग्विहीनो भविष्यसि ।
जिह्वामावर्तयामास तस्यापि हुतभुक्तदा ॥ १३.१३१.३९ ॥
Agni verfluchte den Papagei: »Du wirst der Sprache beraubt werden.« Da drehte auch jener Opferfresser seine Zunge um.
13.131.40
दृष्ट्वा तु ज्वलनं देवाः शुकमूचुर्दयान्विताः ।
भविता न त्वमत्यन्तं शुकत्वे नष्टवागिति ॥ १३.१३१.४० ॥
Als die Götter, von Mitleid erfüllt, das lodernde Feuer sahen, sprachen sie zum Papagei: »In der Gestalt eines Papageis wirst du nicht gänzlich der Rede beraubt sein.«
13.131.41
आवृत्तजिह्वस्य सतो वाक्यं कान्तं भविष्यति ।
बालस्येव प्रवृद्धस्य कलमव्यक्तमद्भुतम् ॥ १३.१३१.४१ ॥
Obwohl deine Zunge zurückgedreht ist, wird deine Rede angenehm sein, wie das undeutliche, doch wunderbare Gemurmel eines Kindes oder eines Erwachsenen.
13.131.42
इत्युक्त्वा तं शमीगर्भे वह्निमालक्ष्य देवताः ।
तदेवायतनं चक्रुः पुण्यं सर्वक्रियास्वपि ॥ १३.१३१.४२ ॥
Nachdem sie dies gesagt hatten, machten die Götter, da sie das Feuer im Schoß des Śamī wahrnahmen, eben diesen Ort zu einer heiligen Stätte für alle Riten.
13.131.43
तदाप्रभृति चाप्यग्निः शमीगर्भेषु दृश्यते ।
उत्पादने तथोपायमभिजग्मुश्च मानवाः ॥ १३.१३१.४३ ॥
Von da an sieht man das Feuer im Holz des śamī, und auch die Menschen griffen zu demselben Mittel, es zu erzeugen.
13.131.44
आपो रसातले यास्तु संस्पृष्टाश्चित्रभानुना ।
ताः पर्वतप्रस्रवणैरूष्मां मुञ्चन्ति भार्गव।
पावकेनाधिशयता सन्तप्तास्तस्य तेजसा ॥ १३.१३१.४४ ॥
Die Wasser der Unterwelt, von dem Hellstrahligen berührt, geben durch die Quellen der Berge Wärme ab, o Bhārgava; vom Glanz versengt, liegen sie unter dem Reiniger.
13.131.45
अथाग्निर्देवता दृष्ट्वा बभूव व्यथितस्तदा ।
किमागमनमित्येवं तानपृच्छत पावकः ॥ १३.१३१.४५ ॥
Als Agni die Götter sah, wurde er unruhig und fragte sie: »Was ist der Grund eures Kommens?«
13.131.46
तमूचुर्विबुधाः सर्वे ते चैव परमर्षयः ।
त्वां नियोक्ष्यामहे कार्ये तद्भवान्कर्तुमर्हति।
कृते च तस्मिन्भविता तवापि सुमहान्गुणः ॥ १३.१३१.४६ ॥
Da sprachen zu ihm alle Götter und die höchsten Weisen: »Wir werden dich mit einer Aufgabe betrauen; dir geziemt es, sie zu vollbringen. Ist sie vollendet, wird auch dir großer Nutzen zuteil.«
13.131.47
अग्निरुवाच ।
ब्रूत यद्भवतां कार्यं कर्तास्मि तदहं सुराः।
भवतां तु नियोज्योस्मि मावोत्रास्तु विचारणा ॥ १३.१३१.४७ ॥
Agni sprach: »Sagt, ihr Götter, was eure Aufgabe ist; ich werde sie vollbringen. Setzt mich ein; habt keine Furcht und keinen Zweifel.«
13.131.48
असुरस्तारको नाम ब्रह्मणो वरदर्पितः ।
अस्मान्प्रबाधते वीर्याद्वधस्तस्य विधीयताम् ॥ १३.१३१.४८ ॥
»Der Asura namens Tāraka, vom Segen Brahmās übermütig gemacht, bedrängt uns durch seine Kraft; mögen Vorkehrungen zu seiner Tötung getroffen werden.«
13.131.49
इमान्देवगणांस्तात प्रजापतिगणांस्तथा ।
ऋषींश्चापि महाभाग परित्रायस्व पावक ॥ १३.१३१.४९ ॥
Lieber, o Pāvaka von großem Glück, beschütze diese Scharen der Götter, ebenso die Scharen der Herren der Geschöpfe und auch die Weisen.
13.131.50
अपत्यं तेजसा युक्तं प्रवीरं जनयक प्रभो ।
यद्भयं नोऽसुरात्तस्मान्नाशयेद्धव्यवाहन ॥ १३.१३१.५० ॥
O Herr, bringe einen strahlenden Nachkommen hervor, einen tapferen Helden, der die Furcht vor jenem Asura vernichte, o Träger der Opfergaben.
13.131.51
शप्तानां नो महादेव्या नान्यदस्ति परायणम् ।
अन्यत्र भवतो वीर तस्मात्त्रायस्व नः प्रभो ॥ १३.१३१.५१ ॥
Für uns, von der großen Göttin verflucht, gibt es keine andere Zuflucht als dich, o Held. Darum, o Herr, beschütze uns.
13.131.52
इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा भगवान्हव्यवाहनः ।
जगामाथ दुराधर्षो गङ्गां भागीरथीं प्रति ॥ १३.१३१.५२ ॥
So angesprochen sagte er: »So sei es«, und der ehrwürdige, unbezwingbare Agni, Träger der Opfergaben, ging zur Gaṅgā, der Bhāgīrathī.
13.131.53
तया चाप्यभवन्मिश्रो गर्भं चास्यां दधे तदा ।
ववृधे स तदा गर्भः कक्षे कृष्णगतिर्यथा ॥ १३.१३१.५३ ॥
Er vereinigte sich mit ihr und legte in sie einen Keim; da wuchs jener Keim, wie ein dunkel dahinziehendes Feuer im Dickicht.
13.131.54
तेजसा तस्य देवस्य गङ्गा विह्वलचेतना ।
सन्तापमगमत्तीव्रं वोढुं सा न शशाक ह ॥ १३.१३१.५४ ॥
Durch den Glanz jenes Gottes geriet die Gaṅgā, verwirrten Sinnes, in heftige Qual, und sie vermochte es nicht zu ertragen.
13.131.55
आहिते ज्वलनेनाथ गर्भे तेजःसमन्विते ।
गङ्गायामसुरः कश्चिद्भैरवं नादमानदत् ॥ १३.१३१.५५ ॥
Als das Feuer den von Glanz erfüllten Embryo in der Gaṅgā niedergelegt hatte, stieß irgendein Asura ein furchtbares Gebrüll aus.
13.131.56
अबुद्धिपतितेनाथ नादेन विपुलेन सा ।
वित्रस्तोद्धान्तनयना गङ्गा विप्लुतलोचना ॥ १३.१३१.५६ ॥
Von jenem plötzlichen gewaltigen Gebrüll erschreckt, verlor die Gaṅgā mit wild geweiteten, verwirrten Augen die Fassung.
13.131.57
विसंज्ञा नाशकद्गर्भं वोढुमात्मानमेव च ।
सा तु तेजःपरीताङ्गी कम्पमाना च जाह्नवी ॥ १३.१३१.५७ ॥
Verwirrt vermochte sie weder den Embryo noch sich selbst zu tragen; die Gaṅgā, Tochter des Jahnu, deren Glieder von Glanz umhüllt waren, zitternd.
13.131.58
उवाच ज्वलनं विप्र तदा गर्भबलोद्धुता ।
नते शक्ताऽस्मि भगवंस्तेजसोऽस्य विधारणे ॥ १३.१३१.५८ ॥
Da sprach die Gaṅgā, von der Kraft des Embryos bewegt, zu Agni: "O Brahmane, o Verehrungswürdiger, ich vermag diesen Glanz nicht zu tragen."
13.131.59
विमूढाऽस्मि कृताऽनेन न मे स्वास्ध्यं यथा पुरा ।
विह्वला चास्मि भगवंश्चेतो नष्टं च मेऽनघ ॥ १३.१३१.५९ ॥
Dies hat mich verwirrt, und meine Fassung ist nicht mehr wie früher. O Verehrungswürdiger, ich bin verstört, und mein Geist ist verloren, o Makelloser.
13.131.60
धारणे नास्य शक्ताऽहं गर्भस्य तपतांवर ।
उत्स्रक्ष्येऽहमिमं दुःखान्न तु कामात्कथञ्चन ॥ १३.१३१.६० ॥
O Bester der Leuchtenden, ich vermag diesen Embryo nicht zu tragen. Aus Not werde ich ihn von mir geben, aber keineswegs aus Begierde.
13.131.61
न तेजसाऽस्ति संस्पर्शो मम देव विभावसो ।
आपदर्थे हि सम्बन्धः सुसूक्ष्मोऽपि महाद्युते ॥ १३.१३१.६१ ॥
O Gott Vibhāvasu, es gibt keine Berührung zwischen mir und deinem Glanz. O du von großer Strahlkraft, diese überaus feine Verbindung besteht allein um der Not willen.
13.131.62
यदत्र गुणसम्पन्नमितरद्वा हुताशन ।
त्वय्येव तदहं मन्ये धर्माधर्मौ च केवलौ ॥ १३.१३१.६२ ॥
O Hutāśana, was hier an Verdienst ausgestattet ist oder was sonst ist, das halte ich allein in dir; Dharma und Adharma ruhen beide allein auf dir.
13.131.63
तामुवाच ततो वह्निर्धार्यतां धार्यतामिति ।
गर्भो मत्तेजसा युक्तो महागुणफलोदयः ॥ १३.१३१.६३ ॥
Da sprach Agni zu ihr: »Trage ihn, trage ihn!« Dieser Embryo, mit meiner Kraft verbunden, wird der Aufgang großer Verdienste und Früchte sein.
13.131.64
शक्ता ह्यसि महीं कृत्स्नां वोढुं धारयितुं तथा ।
न हि ते किञ्चिदप्राप्यमन्यतो धारणादृते ॥ १३.१३१.६४ ॥
Du vermagst in der Tat die ganze Erde zu tragen und zu halten. Außer dem Tragen gibt es für dich nichts, was anderswoher unerreichbar wäre.
13.131.65
एवमुक्ता तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
पावकश्चापि तेजस्वी कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्।
जगामेष्टं तदा देशं ततो भार्गवनन्दन ॥ १३.१३१.६५ ॥
Als sie so angesprochen war, verschwand die Göttin an eben dieser Stelle. Und der strahlende Agni, nachdem er das Werk der Götter vollbracht hatte, ging dann an den Ort, den er ersehnte. Da, o Sohn des Bhṛgu!
13.131.66
सा वह्निना वार्यमाणा देवैरपि सरिद्वरा ।
समुत्ससर्ज तं गर्भं मेरौ गिरिवेर तदा ॥ १३.१३१.६६ ॥
Obwohl Agni und sogar die Götter sie zurückhielten, ließ die beste aller Flüsse damals jenen Embryo auf dem Meru fahren, dem besten der Berge.
13.131.67
समर्था धारणे चापि रुद्रतेजःप्रधर्षिता ।
नाशकत्सा तदा गर्भं सन्धारयितुमोजसा।
समुत्ससर्ज तं दुःखाद्दीप्तवैश्वानरप्रभम् ॥ १३.१३१.६७ ॥
Von Rudras Glanz überwältigt, konnte sie, obwohl fähig zu tragen, den Keim damals mit ihrer Kraft nicht festhalten. In Kummer ließ sie ihn fahren, leuchtend wie loderndes Feuer.
13.131.68
दर्शयामास चाग्निस्तां तदा गङ्गां भृगूद्वह ।
पप्रच्छ सरितां श्रेष्ठां कच्चिद्गर्भः सुखोदयः ॥ १३.१३१.६८ ॥
Da zeigte sich Agni der Gaṅgā. O Bester der Bhṛgu, er fragte die vorzüglichste der Flüsse, ob der Keim glücklich aufgehen werde.
13.131.69
कीदृग्गुणोपि वा देवि कीदृग्रूपश्च दृश्यते ।
तेजसा केन वा युक्तः सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१३१.६९ ॥
O Göttin, von welcher Art ist er, und in welcher Gestalt erscheint er? Mit welchem Glanz begabt? Sag mir all dies.
13.131.70
गङ्गोवाच ।
जातरूपः स गर्भो वै तेजसा त्वमिवानघ।
सुवर्णो विमलो दीप्तः पर्वतं चावभासयन् ॥ १३.१३१.७० ॥
Gaṅgā sprach: O Makelloser, jener Keim ist goldgestaltig, dir gleich an Glanz. Makellos, goldfarben und strahlend erhellt er den Berg.
13.131.71
पद्मोत्पलविमिश्राणां ह्रदानामिव शीतलः ।
गन्धोस्य स कदम्बानां तुल्यो वै तपतांवर ॥ १३.१३१.७१ ॥
Sein Duft ist kühl, wie Seen mit Lotos und Wasserlilien gemischt. O Bester der Asketen, er gleicht dem Duft der Kadamba-Bäume.
13.131.72
तेजसा तस्य गर्भस्य भास्करस्येव रश्मिभिः ।
यद्द्रव्यं परिसंसृष्टं पृथिव्यां पर्वतेषु च।
तत्सर्वं काञ्चनीभूतं समन्तात्प्रत्यदृश्यत ॥ १३.१३१.७२ ॥
Durch den Glanz jenes Keimes, gleich den Strahlen der Sonne, wurde jeder Gegenstand auf Erde und Bergen, den er berührte, golden und war ringsum zu sehen.
13.131.73
पर्यधावत शैलांश्च नदीः प्रस्रवणानि च ।
व्यादीपयत्तेजसा च त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ १३.१३१.७३ ॥
Er eilte zu den Bergen, Flüssen und Quellen und setzte mit seinem Glanz die drei Welten samt dem Beweglichen und Unbeweglichen in Brand.
13.131.74
एवंरूपः स भगवान्पुत्रस्ते हव्यवाहन ।
सूर्यवैश्वानरसमः कान्त्या सोम इवापरः ॥ १३.१३१.७४ ॥
O Havyavāhana, dein Sohn ist ein so gestalteter erhabener Herr, gleich der Sonne und Vaiśvānara, an Glanz wie ein anderer Soma.
13.131.75
एवमुक्त्वा तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
पावकश्चापि तेजस्वी कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्।
जगामेष्टं ततो देशं तदा भार्गवनन्दन ॥ १३.१३१.७५ ॥
So gesprochen, verschwand die Göttin an eben dieser Stelle, und der strahlende Pāvaka ging, nachdem er die Aufgabe der Himmlischen erfüllt hatte, an seinen gewünschten Ort. Da, o Sohn der Bhṛgu,
13.131.76
एतैः कर्मगुणैर्लोके नामाग्नेः परिगीयते ।
हिरण्यरेता इति वै ऋषिभिर्विबुधैस्तथा।
पृथिवी च तदा देवी ख्याता वसुमतीति वै ॥ १३.१३१.७६ ॥
Durch diese Taten und Eigenschaften wird dieser Name Agnis in der Welt besungen: Hiraṇyaretas, so nennen ihn die Weisen und die klugen Götter; und damals wurde auch die Göttin Erde als Vasumatī bekannt.
13.131.77
स तु गर्भो महातेजा गाङ्गेयः पावकोद्भवः ।
दिव्यं शरवणं प्राप्य ववृधेऽद्भुतदर्शनः ॥ १३.१३१.७७ ॥
Jener Embryo, von großem Glanz, der Sohn des Gaṅgā, aus dem Feuer geboren, gelangte in den göttlichen Schilfwald und wuchs heran, von wunderbarer Erscheinung.
13.131.78
ददृशुः कृत्तिकास्तं तु बालार्कसदृशद्युतिम् ।
जातस्नेहास्तु तं बालं पुपुषुः स्तन्यविस्रवैः ॥ १३.१३१.७८ ॥
Die Kṛttikās sahen ihn, dessen Glanz dem der jungen Sonne glich; Zuneigung erwachte in ihnen, und sie nährten jenes Kind mit Milchströmen.
13.131.79
ततः स कार्तिकेयत्वमवाप परमद्युतिः ।
स्कन्नत्वात्स्कन्दतां चापि गुहावासाद्गुहोऽभवत् ॥ १३.१३१.७९ ॥
Da erlangte jener von höchstem Glanz den Zustand Kārttikeyas. Weil er gefallen war (skanna), erhielt er den Namen Skanda, und weil er in einer Höhle wohnte, wurde er Guha.
13.131.80
एवं सुवर्णमुत्पन्नमपत्यं जातवेदसः ।
तत्र जाम्बूनदं श्रेष्ठं देवानामपि भूषणम् ॥ १३.१३१.८० ॥
So entstand das Gold aus dem Sprössling Jātavedas' (Agnis). Dort erschien das vorzügliche Gold namens Jāmbūnada, der Schmuck selbst der Götter.
13.131.81
ततःप्रभृति चाप्येतञ्जातरूपमुदाहृतम् ।
रत्नानामुत्तमं रत्नं भूषणानां तथैव च ॥ १३.१३१.८१ ॥
Von da an wird dieses Gold jātarūpa genannt. Es ist das beste unter den Juwelen und ebenso das beste unter den Schmuckstücken.
13.131.82
पवित्रं च पवित्राणां मङ्गलानां च मङ्गलम् ।
यत्सुवर्णं स भगवानग्निरीशः प्रजापतिः ॥ १३.१३१.८२ ॥
Gold ist das Reinigende unter den Reinigenden und das Glückbringende unter dem Glückbringenden; dieses Gold ist der erhabene Agni, der Herr, Prajāpati.
13.131.83
पवित्राणां पवित्रं हि कनकं द्विजसत्तमाः ।
अग्नीषोमात्मकं चैव जातरूपमुदाहृतम् ॥ १३.१३१.८३ ॥
O Beste der Zweimalgeborenen, Gold ist fürwahr das Reinigende unter den Reinigenden; dieses jātarūpa, dessen Wesen Agni und Soma sind, wird verkündet.