Mahābhārata · Adhyāya 13.140
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.140.1
द्विजातयो व्रतोपेता हविस्ते यदि भुञ्जते ।
अन्नं ब्राह्मणकामाय कथमेतत्पितामह ॥ १३.१४०.१ ॥
Wenn die Zweimalgeborenen, an Gelübde gebunden, die Opfergabe und Speise aus Verlangen nach Brahmanen essen, wie ist das, Großvater?
13.140.2
अवेदोक्तव्रताश्चैव भुञ्जानाः कामकारणे ।
वेदोक्तेषु तु भुञ्जाना व्रतलुप्ता युधिष्ठिर ॥ १३.१४०.२ ॥
Wer Gelübde ohne vedische Vorschrift hält und aus Begierde isst, verliert sein Gelübde; wer aber, was der Veda vorschreibt, isst, verliert es nicht, Yudhiṣṭhira.
13.140.3
यदिदं तप इत्याहुरुपवासं पृथग्जनाः ।
तपः स्यादेतदेवेह तपोऽन्यद्वाऽपि किं भवेत् ॥ १३.१४०.३ ॥
Ist das, was die gewöhnlichen Leute Askese nennen, nämlich das Fasten, wirklich Askese? Oder könnte es eine andere Askese geben?
13.140.4
मासार्धमासोपवासाद्यत्तपो मन्यते जनः ।
आत्मतन्त्रोपघाती यो न तपस्वी न धर्मवित् ॥ १३.१४०.४ ॥
Die Leute halten das Fasten eines Monats oder eines halben Monats für Askese; wer aber seinen eigenen Körperhaushalt schädigt, ist weder Asket noch Kenner des Dharma.
13.140.5
त्यागस्य चापि सम्पत्तिः शिष्यते तप उत्तमम् ।
सदोपवासी च भवेद्ब्रह्मचारी तथैव च ॥ १३.१४०.५ ॥
Die Vollendung des Entsagens bleibt die höchste Askese; man soll stets fastend und ebenso keusch sein.
13.140.6
मुनिश्च स्यात्सदा विप्रो देवांश्चैव सदा यजेत् ।
कुटुम्बिको धर्मकामः सदाऽस्वप्नश्च मानवः ॥ १३.१४०.६ ॥
Ein Brahmane soll stets ein Weiser sein und stets den Göttern opfern; der Hausvater, der Mensch, der nach dem Dharma verlangt, soll stets schlaflos sein.
13.140.7
अमृताशी सदा च स्यात्पवित्रं च सदा पठेत् ।
ऋतवादी सदा च स्यान्नियतश्च सदा भवेत् ॥ १३.१४०.७ ॥
Er soll stets ambrosische (reine) Speise essen, stets das Heilige rezitieren, stets die Wahrheit sprechen und stets selbstbeherrscht sein.
13.140.8
विघसाशी कथं च स्यात्सदा चैवातिथिप्रियः ।
अमृताशी सदा च स्यात्पवित्री च सदा भवेत् ॥ १३.१४०.८ ॥
Wie soll man Vighasāśin werden, der die Reste des Opfers isst, und wie stets gastfreundlich sein? Wer stets ambrosische, reine Speise isst, soll stets rein sein.
13.140.9
कथं सदोपवासी स्याद्ब्रह्मचारी च पार्थिव ।
विघसाशी कथं च स्यात्कथं चैवातिथिप्रियः ॥ १३.१४०.९ ॥
O König, wie soll ein Mensch stets fastend und enthaltsam leben? Wie wird man Vighasāśin, und wie liebt man Gäste?
13.140.10
अन्तरा सायमाशं च प्रातराशं च यो नरः ।
सदोपवासी भवति यो न भुङ्क्तेऽन्तरा पुनः ॥ १३.१४०.१० ॥
Wer zwischen dem Abendessen und dem Frühstück nichts mehr dazwischen isst, ist stets ein Fastender.
13.140.11
भार्या गच्छन्ब्रह्मचारी ऋतौ भवति चैव ह ।
ऋतवादी सदा च स्याद्दानशीलस्तु मानवः ॥ १३.१४०.११ ॥
Ein Mann, der nur in der fruchtbaren Zeit zu seiner Frau geht, ist wahrlich ein Enthaltsamer. Und der Mensch soll stets die Wahrheit sprechen und freigebig gesinnt sein.
13.140.12
अभक्षयन्वृथा मांसममांसाशी भवत्युत ।
दानं ददत्पवित्री स्यादस्वप्नश्च दिवाऽस्वपन् ॥ १३.१४०.१२ ॥
Wer Fleisch nicht vergeblich isst, wird zu einem, der kein Fleisch isst. Wer Gaben gibt, wird rein; wer am Tag nicht schläft, wird zu einem Schlaflosen.
13.140.13
भृत्यातिथिषु यो भुङ्क्ते भुक्तवत्सु नरः सदा ।
अमृतं केवलं भुङ्क्ते इति विद्धि युधिष्ठिर ॥ १३.१४०.१३ ॥
Der Mann, der immer erst isst, nachdem Diener und Gäste gegessen haben, nur Nektar isst — wisse dies, Yudhiṣṭhira.
13.140.14
अभुक्तवत्सु नाश्नाति ब्राह्मणेषु तु यो नरः ।
अभोजनेन तेनास्य जितः स्वर्गो भवत्युत ॥ १३.१४०.१४ ॥
Der Mann, der selbst nicht isst, solange die Brahmanen nicht gegessen haben, dem wird durch sein Fasten der Himmel gewonnen.
13.140.15
देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च संश्रितेभ्यस्तथैव च ।
अवशिष्टानि यो भुङ्क्ते तमाहुर्विघसाशिनम् ॥ १३.१४०.१५ ॥
Wer isst, was nach der Gabe an Götter, Ahnen und Abhängige übrig bleibt, den nennt man vighasāśin, den Esser der Überreste.
13.140.16
तेषां लोका ह्यपर्यन्ताः सदने ब्रह्मणः स्मृताः ।
उपस्थिता ह्यप्सरसो गन्धर्वैश्च जनाधिप ॥ १३.१४०.१६ ॥
Ihre Welten sind endlos; sie werden in Brahmās Wohnsitz erinnert. Dort, o Herr der Menschen, sind die Apsaras zusammen mit den Gandharvas anwesend.
13.140.17
देवतातिथिभिः सार्धं पितृभिश्चोपभुञ्जते ।
रमन्ते पुत्रपौत्रैश्च तेषां गतिरनुत्तमा ॥ १३.१४०.१७ ॥
Wer zusammen mit den Göttern, Gästen und Ahnen speist und sich mit Söhnen und Enkeln erfreut, dessen Weg ist der höchste.