மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.140
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.140.1
द्विजातयो व्रतोपेता हविस्ते यदि भुञ्जते ।
अन्नं ब्राह्मणकामाय कथमेतत्पितामह ॥ १३.१४०.१ ॥
விரதம் கொண்ட துவிஜாதியர் ஹவிஸை உண்ணுகிறார்களானால், பிராமணர்களின் விருப்பத்திற்காக அன்னம் உண்ணுகிறார்களானால், பிதாமகரே, இது எப்படி?
13.140.2
अवेदोक्तव्रताश्चैव भुञ्जानाः कामकारणे ।
वेदोक्तेषु तु भुञ्जाना व्रतलुप्ता युधिष्ठिर ॥ १३.१४०.२ ॥
வேதத்தில் சொல்லப்படாத விரதங்களைக் கொண்டவர்கள் காமத்தால் உண்பார்கள்; வேதத்தில் சொல்லப்பட்டதை உண்பவர்கள் விரதம் கெடுவதில்லை, யுதிஷ்டிரா.
13.140.3
यदिदं तप इत्याहुरुपवासं पृथग्जनाः ।
तपः स्यादेतदेवेह तपोऽन्यद्वाऽपि किं भवेत् ॥ १३.१४०.३ ॥
சாதாரண மக்கள் தவம் என்று கூறும் இந்த உபவாசம் தான் தவமா? அல்லது இதைத் தவிர வேறு தவமும் உண்டா?
13.140.4
मासार्धमासोपवासाद्यत्तपो मन्यते जनः ।
आत्मतन्त्रोपघाती यो न तपस्वी न धर्मवित् ॥ १३.१४०.४ ॥
ஒரு மாதம் அல்லது அரை மாதம் உபவசிப்பதைத் தவமாக மக்கள் நினைக்கிறார்கள்; ஆனால் தன் உடல் அமைப்பைக் கெடுப்பவன் தவசி அல்ல, தர்மத்தை அறிந்தவனும் அல்ல.
13.140.5
त्यागस्य चापि सम्पत्तिः शिष्यते तप उत्तमम् ।
सदोपवासी च भवेद्ब्रह्मचारी तथैव च ॥ १३.१४०.५ ॥
தியாகத்தின் நிறைவே உயர்ந்த தவமாக எஞ்சுகிறது; எப்போதும் உபவாசம் இருப்பவனும், அவ்வாறே பிரம்மச்சாரியும் ஆக இருக்க வேண்டும்.
13.140.6
मुनिश्च स्यात्सदा विप्रो देवांश्चैव सदा यजेत् ।
कुटुम्बिको धर्मकामः सदाऽस्वप्नश्च मानवः ॥ १३.१४०.६ ॥
பிராமணன் எப்போதும் முனியாக இருக்க வேண்டும், எப்போதும் தேவர்களை யஜிக்க வேண்டும்; குடும்பஸ்தன், தர்மத்தை விரும்பும் மனிதன் எப்போதும் உறங்காதவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.140.7
अमृताशी सदा च स्यात्पवित्रं च सदा पठेत् ।
ऋतवादी सदा च स्यान्नियतश्च सदा भवेत् ॥ १३.१४०.७ ॥
எப்போதும் அமிர்தமான (தூய) உணவை உண்ண வேண்டும்; எப்போதும் தூய்மையானதை ஓத வேண்டும்; எப்போதும் உண்மை பேச வேண்டும்; எப்போதும் கட்டுப்பாடுடையவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.140.8
विघसाशी कथं च स्यात्सदा चैवातिथिप्रियः ।
अमृताशी सदा च स्यात्पवित्री च सदा भवेत् ॥ १३.१४०.८ ॥
விகசாசி (யாகத்தின் எச்சத்தை உண்பவன்) எப்படி ஆவது? எப்போதும் விருந்தினரை விரும்புபவன் எப்படி இருப்பது? எப்போதும் அமிர்தமான (தூய) உணவை உண்பவன் எப்போதும் தூயவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.140.9
कथं सदोपवासी स्याद्ब्रह्मचारी च पार्थिव ।
विघसाशी कथं च स्यात्कथं चैवातिथिप्रियः ॥ १३.१४०.९ ॥
அரசே! மனிதன் எப்போதும் உபவாசியாகவும் பிரம்மசாரியாகவும் எப்படி இருக்க வேண்டும்? விகசாசி எப்படி ஆவது, விருந்தினரை எப்படி விரும்புவது?
13.140.10
अन्तरा सायमाशं च प्रातराशं च यो नरः ।
सदोपवासी भवति यो न भुङ्क्तेऽन्तरा पुनः ॥ १३.१४०.१० ॥
மாலை உணவுக்கும் காலை உணவுக்கும் இடையில் எவன் மீண்டும் எதையும் உண்ணாமல் இருக்கிறானோ, அந்த மனிதன் எப்போதும் உபவாசியாக இருக்கிறான்.
13.140.11
भार्या गच्छन्ब्रह्मचारी ऋतौ भवति चैव ह ।
ऋतवादी सदा च स्याद्दानशीलस्तु मानवः ॥ १३.१४०.११ ॥
மனைவியிடம் சென்றாலும் ருதுகாலத்தில் மட்டுமே செல்பவன் பிரம்மசாரியே ஆகிறான். மனிதன் எப்போதும் உண்மை பேசுபவனும் தான வழக்கமுடையவனும் ஆக இருக்க வேண்டும்.
13.140.12
अभक्षयन्वृथा मांसममांसाशी भवत्युत ।
दानं ददत्पवित्री स्यादस्वप्नश्च दिवाऽस्वपन् ॥ १३.१४०.१२ ॥
வீணாக இறைச்சி உண்ணாதவன் இறைச்சி உண்ணாதவன் ஆகிறான். தானம் கொடுப்பவன் தூயவனாகிறான்; பகலில் உறங்காதவன் உறக்கமற்றவனாகிறான்.
13.140.13
भृत्यातिथिषु यो भुङ्क्ते भुक्तवत्सु नरः सदा ।
अमृतं केवलं भुङ्क्ते इति विद्धि युधिष्ठिर ॥ १३.१४०.१३ ॥
எப்போதும் வேலையாட்களும் விருந்தினர்களும் உண்ட பின்னரே உண்ணும் மனிதன் அமிர்தத்தையே மட்டும் உண்பவன் என்று அறிவாயாக, யுதிஷ்டிரா.
13.140.14
अभुक्तवत्सु नाश्नाति ब्राह्मणेषु तु यो नरः ।
अभोजनेन तेनास्य जितः स्वर्गो भवत्युत ॥ १३.१४०.१४ ॥
அந்தணர்கள் உண்ணாதவரை தானும் உண்ணாத மனிதன், உண்ணாமையின் மூலமே அவனுக்கு சுவர்க்கம் வெல்லப்பட்டதாகும்.
13.140.15
देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च संश्रितेभ्यस्तथैव च ।
अवशिष्टानि यो भुङ्क्ते तमाहुर्विघसाशिनम् ॥ १३.१४०.१५ ॥
தேவர்கள், முன்னோர்கள், சார்ந்தவர்கள் ஆகியோருக்குக் கொடுத்த பின் மீதமுள்ளதை உண்பவனை 'விகசாசி' என்று கூறுவர்.
13.140.16
तेषां लोका ह्यपर्यन्ताः सदने ब्रह्मणः स्मृताः ।
उपस्थिता ह्यप्सरसो गन्धर्वैश्च जनाधिप ॥ १३.१४०.१६ ॥
அவர்களின் உலகங்கள் முடிவற்றவை; பிரம்மாவின் இருப்பிடத்தில் அவை நினைவுகூரப்படுகின்றன. ஜனாதிபா, அங்கே கந்தர்வர்களுடன் அப்சரஸ்கள் வந்திருப்பர்.
13.140.17
देवतातिथिभिः सार्धं पितृभिश्चोपभुञ्जते ।
रमन्ते पुत्रपौत्रैश्च तेषां गतिरनुत्तमा ॥ १३.१४०.१७ ॥
தேவர்கள், விருந்தினர்கள், முன்னோர்களுடன் சேர்ந்து உண்டு, மகன்களும் பேரன்களும் கொண்டு மகிழ்பவர்களின் கதி மிகச் சிறந்தது.