مهابهاراتا · أدهيايا 13.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.141.1
ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छन्ति दानानि विविधानि च ।
दातृप्रतिग्रहीत्रोर्वै को विशेषः पितामह ॥ १३.१४१.१ ॥
يعطي الناس البراهمة هبات شتى. أيها الجد، ما الفرق بين المعطي والآخذ؟
13.141.2
साधोर्यः प्रतिगृह्णीयात्तथैवासाधुतो द्विजः ।
गुणवत्यल्पदोषः स्यान्निर्गुणे तु निमज्जति ॥ १३.१४१.२ ॥
من يقبل هبة من الفاضل، وكذلك من الشرير، فإن المذنب قليل الذنب مع المعطي الفاضل، أما مع الخالي من الفضل فيغرق.
13.141.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वृषादर्भेश्च संवादं सप्तर्षीणां च भारत ॥ १३.१४१.३ ॥
وفي هذا الشأن يروون هذه الحكاية القديمة: حوار فريشا ودارباه، وحوار الرشيس السبعة، يا بهارata.
13.141.4
कश्यपोऽत्रिर्वसिष्ठश्च भरद्वाजोऽथ गौतमः ।
विश्वामित्रो जमदग्निः साध्वी चैवाप्यरुन्धती ॥ १३.१४१.४ ॥
كاشيابا، أتري، فاشيشثا، بهاراداڤاجا، غوتاما، فيشفاميترا، جامادغني، والعفيفة أروندهاتي أيضاً.
13.141.5
सर्वेषामथ तेषां तु गण्डाभूत्परिचारिका ।
शूद्रः पशुसखश्चैव भर्ता चास्या बभूव ह ॥ १३.१४१.५ ॥
كان لجميعهم خادمة اسمها غاندا، وأصبح زوجها شودرا صديقاً للحيوانات.
13.141.6
ते च सर्वे तपस्यन्तः पुरा चेरुर्महीमिमाम् ।
समाधिना प्रतीक्षन्तो ब्रह्मलोकं सनातनम् ॥ १३.१४१.६ ॥
كانوا جميعاً يمارسون التقشف، وقد جابوا هذه الأرض في القديم، ثابتين في الساماذي، ينتظرون عالم براهما الأبدي.
13.141.7
अथाभवदनावृष्टिर्महती कुरुनन्दन ।
कृच्छ्रप्राणोऽभवद्यत्र लोकोऽयं वै क्षुधान्वितः ॥ १३.१४१.७ ॥
ثم، يا بهجة الكورو، حلّ قحط عظيم، وهذا العالم المبتلى بالجوع كان يحيا بمشقة.
13.141.8
कस्मिंश्चिच्च पुरा यज्ञे याज्येन शिबिसूनुना ।
दक्षिणार्थेऽथ ऋत्विग्भ्यो दत्तः पुत्रोऽनिलः किल ॥ १३.१४१.८ ॥
يُقال إنه في قديم الزمان، في إحدى القرابين، أعطى ابن شيبي، صاحب القربان، ابنه أنيلا للكهنة أجرًا للقربان.
13.141.9
अस्मिन्कालेऽथ सोऽल्पायुर्दिष्टान्तमगमत्प्रभुः ।
ते तं क्षुधाभिसन्तप्ताः परिवार्योपतस्थिरे ॥ १३.१४१.९ ॥
في ذلك الوقت بلغ ذلك السيد قصير العمر النهاية التي قدّرها القدر؛ فأحاط به المعذبون بالجوع واقتربوا منه.
13.141.10
याज्यात्मजमथो दृष्ट्वा गतासुमृषिसत्तमाः ।
अपचन्त तदा स्थाल्यां क्षुधार्ताः किल भारत ॥ १३.१४१.१० ॥
فلما رأى أفضل الحكماء ابن صاحب القربان ميتًا، وقد أنهكهم الجوع، طبخوه في قدر، يا بهاراتا.
13.141.11
नाजीव्ये मर्त्यलोकेऽस्मिन्नात्मानं ते परीप्सवः ।
कृच्छ्रामापेदिरे वृत्तिमन्नहेतोस्तपस्विनः ॥ १३.१४१.११ ॥
لما تعذّر العيش في هذا العالم الفاني، لجأ الزهّاد الراغبون في حفظ أنفسهم إلى معيشة شاقة طلبًا للطعام.
13.141.12
अटमानोऽथ तान्मार्गे पचमानान्महीपतिः ।
राजा शैब्यो वृषादर्भिः क्लिश्यमानान्ददर्श ह ॥ १३.१४१.१२ ॥
ثم رأى الملك شَيْبيا فريشادَربهي، وهو يتجول في الطريق، أولئك يطبخون ويعانون الشدة.
13.141.13
प्रतिग्रहस्तारयति पुष्टिर्वै प्रतिगृह्णताम् ।
मयि यद्विद्यते वित्तं तद्वृणुध्वं तपोधनाः ॥ १३.१४१.१३ ॥
إن القبول يُعبر بالناس، فالقوت يأتي حقًا لمن يقبلون. فما عندي من مال، أيها الأتقياء المتقشفون، فاختاروه.
13.141.14
प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां सृष्टा वृत्तिरनिन्दिता ।
तस्माद्ददामि वो वित्तं तद्वृणुध्वं तपोधनाः ॥ १३.१४१.१४ ॥
إن القبول هو المعيشة المقررة للبراهمة، الخالية من اللوم. لذلك أعطيكم المال؛ أيها الأتقياء المتقشفون، فاختاروه.
13.141.15
प्रियो हि मे ब्राह्मणो याचमानो ।
दद्यामहं वोऽश्वतरीसहस्रम्।
धेनूनां दद्यामयुतं समग्र-
मेकैकशः सवृषाः सम्प्रसूताः ॥ १३.१४१.१५ ॥
إن البراهمي السائل عزيز عندي. كنت أعطيكم ألف بغلة، وعشرة آلاف بقرة كاملة، واحدة تلو الأخرى، مع الثيران، وكلها قد ولدت.
13.141.16
दग्र्या गृष्टीर्धेनवः सुव्रताश्च ॥ १३.१४१.१६ ॥
بقرات فاضلة قد ولدت مرة، وبقرات حلوب، وذوات عهد حسن.
13.141.17
वरान्ग्रमान्व्रीहिरसं यवांश्च ।
रत्नं चान्यद्दुर्लभं किं ददानि।
नास्मिन्नभक्ष्ये भावमेवं कुरुध्वं ।
पुष्ट्यर्थं वः किं प्रयच्छाम्यहं वै ॥ १३.१४१.१७ ॥
قرى فاضلة، وعصير الأرز والشعير، وأي جوهرة نادرة أخرى — ماذا أعطي؟ لا تحملوا مثل هذا الخاطر فيما لا يؤكل. فلأجل قوتكم، ماذا عساي أعطي حقًا؟
13.141.18
राजन्प्रतिग्रहो राज्ञं मध्वास्वादो विषोपमः ।
तज्जानमानः कस्मात्त्वं कुरुषे नः प्रलोभनम् ॥ १३.१४१.१८ ॥
أيها الملك، إن القبول من الملوك كطعم العسل، ومع ذلك كالسم. وأنت تعلم هذا، فلماذا تغرينا؟
13.141.19
दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी ।
दशध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः ॥ १३.१४१.१९ ॥
حامل العجلة يعادل عشر مسالخ، وحامل الراية يعادل عشر أرحاء، والمومس تعادل عشرة حاملي رايات، والملك يعادل عشر مومسات.
13.141.20
दशसूनासहस्राणि यो वाहयति सौनिकः ।
तेन तुल्यो भवेद्राजा घोरस्तस्य प्रतिग्रहः ॥ १३.१४१.२० ॥
الملك يعادل الجزار الذي يدير عشرة آلاف مسلخ، وقبوله للهبات مروع.
13.141.21
क्षेत्रं हि दैवतमिव ब्राह्मणान्समुपाश्रितम् ।
अमलो ह्येष तपसा प्रीतः प्रीणाति देवताः ॥ १३.१४१.२१ ॥
البراهمة الذين يلجأ إليهم الناس كحقل مقدس، كإله. وهو طاهر لا عيب فيه؛ يرضى بالتقشف فيرضي الآلهة أيضاً.
13.141.22
अह्नायेह तपो जातु ब्राह्मणस्योपजायते ।
तद्दाव इव निर्दह्यात्प्राप्तो राजप्रतिग्रहः ॥ १३.१४१.२२ ॥
هنا قد ينشأ تقشف البراهمي في يوم واحد؛ فإذا جاء قبول هبة الملك أحرقه كحريق الغابات.
13.141.23
कुशलं सह दानेन राजन्नस्तु सदा तव ।
अर्थिभ्यो दीयतां सर्वमित्युक्त्वा तेन्यतो ययुः ॥ १३.१४१.२३ ॥
ليكن لك الخير دائماً مع العطاء أيها الملك. قائلين: «أعطِ كل شيء للسائلين»، مضوا من هناك.
13.141.24
अपक्वमेव तन्मांसमभूत्तेषां महात्मनाम् ।
अथ हित्वा ययु सर्वे वनमाहारकाङ्क्षिणः ॥ १३.१४१.२४ ॥
بقي لحم أولئك العظماء نيئاً. فتركه الجميع، الراغبون في الطعام، وذهبوا إلى الغابة.
13.141.25
ततः प्रचोदिता राज्ञा वनं गत्वाऽस्य मन्त्रिणः ।
प्रचीयोदुम्बराणि स्म दातुं तेषां प्रचक्रिरे ॥ १३.१४१.२५ ॥
فذهب وزراؤه بتحريض من الملك إلى الغابة، فجمعوا ثمار الأُدَمْبَرا وأخذوا يقدمونها لهم.
13.141.26
दृष्ट्वा फलानि मुनयस्ते ग्रहीतुमुपाद्रवन् ॥ १३.१४१.२६ ॥
ولما رأى أولئك الحكماء الثمار اندفعوا نحوها ليأخذوها.
13.141.27
उदुम्बराण्यथान्यानि हेमगर्भाण्युपाहरन् ।
भृत्यास्तेषां ततस्तानि प्रग्राहितुमुपाद्रवन् ॥ १३.१४१.२७ ॥
وأُحضرت الأُدَمْبَرا وثمار أخرى ذات لب ذهبي، ثم اندفع خدمهم ليُرغموهم على أخذها.
13.141.28
गुरूणीति विदित्वाऽथ न ग्राह्याण्यत्रिरब्रवीत् ।
नास्मेह मन्दविज्ञाना नास्म मानुषबुद्धयः ॥ १३.१४१.२८ ॥
فعلم أتري أنها ثقيلة فقال إنه لا ينبغي أخذها. نحن هنا لسنا ضعيفي الفهم، وعقولنا ليست عقول البشر العاديين.
13.141.29
हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म जागृम ।
इह ह्येतदुपावृत्तं प्रेत्य स्यात्कटुकोदयम्।
अप्रतिग्राह्यमेवैतत्प्रेत्येह च सुखेप्सुना ॥ १३.१४१.२९ ॥
نحن نعلم أن هذه ذهب؛ ونحن يقظون متنبهون. وهذا قد أقبل نحونا هنا، وبعد الموت سيكون عاقبته مُرّة. فلمن يبتغي السعادة ألا يقبله، لا هنا ولا في الآخرة.
13.141.30
शतेन निष्कगुणितं सहस्रेण च सम्मितम् ।
तथा बहु प्रतीच्छन्वै पापिष्ठां लभते गतिम् ॥ १३.१४१.३० ॥
ومن يقبل الثروة مضروبة بمئة نيشكة ومقدّرة بألف، أو كثيراً منها، ينال أشدّ المصائر إثماً.
13.141.31
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
सर्वं तन्नालमेकस्य तस्माद्विद्वाञ्शमं व्रजेत् ॥ १३.१४१.३१ ॥
كل ما على الأرض من أرز وشعير وذهب ومواشٍ ونساء لا يكفي رجلاً واحداً؛ فلذلك ينبغي للحكيم أن ينال السكينة.
13.141.32
उत्पन्नस्य रुरोः शृङ्गं वर्दमानस्य वर्धते ।
प्रार्थना पुरुषस्येव तस्य मात्रा न विद्यते ॥ १३.१४१.३२ ॥
يكبر قرن الغزال الرورو مع نمو الحيوان؛ وكذلك شهوة الإنسان، فلا يُوجد لها مقدار.
13.141.33
न तल्लोके द्रव्यमस्ति यल्लोभं प्रतिपूरयेत् ।
समुद्रकल्पः पुरुषो न कदाचन पूर्यते ॥ १३.१४१.३३ ॥
ليس في العالم مال يمكنه أن يملأ الطمع؛ والإنسان كالبحر لا يمتلئ أبداً.
13.141.34
कामं कामयमानस्य यदा कामः समृध्यते ।
अथैनमपरः काम इष्टो विध्यति बाणवत् ॥ १३.१४१.३४ ॥
إذا تحققت رغبة الراغب، أصابته رغبةٌ أخرى محبوبة كالسهم.
13.141.35
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १३.१४१.३५ ॥
لا تهدأ الشهوات أبداً بالتمتع؛ كالنار السوداء إذا صُبّ عليها السمن، تزداد اشتعالاً وتنمو.
13.141.36
प्रतिग्रहे संयमो वै तपो धारयते ध्रुवम् ।
तद्धनं ब्राह्मणस्येह लुभ्यमानस्य विस्रवेत् ॥ १३.१४१.३६ ॥
إن ضبط النفس عند قبول الهدايا يحفظ التقشف يقيناً، أما مال البراهمي الشَّرِه فيتسرّب ويزول.
13.141.37
धर्मार्थं सञ्चयो यो वा द्रव्याणां पक्षसम्मतः ।
तपःसञ्चय एवेह विशिष्टो द्रव्यसञ्चयात् ॥ १३.१४१.३७ ॥
سواء كان الادخار من أجل الدارما، أو جمع الأموال المقبول على أنه جانب، فإن ادخار التقشف وحده هنا أفضل من ادخار الأموال.
13.141.38
उग्रादितो भयाद्यस्माद्बिभ्यतीमे ममेश्वराः ।
बलीयसो दुर्बलवद्बिभेम्यहमतः परम् ॥ १३.१४१.३८ ॥
من خوف الشرسين وغيرهم يخاف أسيادي هؤلاء؛ كالضعيف أمام الأقوياء أخاف أكثر منهم.
13.141.39
यद्वै धर्मात्परं नास्ति तादृशं ब्राह्मणा विदुः ।
विनयात्साधु विद्वांसमुपासेयं यथातथम् ॥ १३.१४१.३९ ॥
يعلم البراهمة أنه لا شيء أعلى من الدارما؛ ينبغي أن يُخدم العالم الحق بتواضع كما هو.
13.141.40
कुशलं सह दानेन तस्मै यस्य प्रजा इमाः ।
फलान्युपधियुक्तानि य एवं नः प्रयच्छति ॥ १३.१४१.४० ॥
ليكن الخير مع العطاء لمن تنتمي إليه هذه الرعية، الذي يقدم لنا هكذا ثمارا مشوبة بالخداع.
13.141.41
इत्युक्त्वा हेमगर्भाणि हित्वा तानि फलानि ते ।
ऋषयो जग्मुरन्यत्र सर्व एव दृढव्रताः ॥ १३.१४१.४१ ॥
قالوا ذلك وتركوا تلك الثمار ذات اللب الذهبي، ومضى جميع الحكماء الثابتون على نذورهم إلى مكان آخر.
13.141.42
अथ ते मन्त्रिणः सर्वे राजानमिदमब्रुवन् ।
उपधिं शङ्कमानास्ते हित्वा तानि फलानि वै।
ततोऽन्यत्रैव गच्छन्ति विदितं तेऽस्तु पार्थिव ॥ १३.१४१.४२ ॥
فقال له جميع أولئك الوزراء هذا للملك؛ فلما ارتابوا في الخداع تركوا تلك الثمار وذهبوا إلى مكان آخر. ليُعلم ذلك أيها الملك.
13.141.43
इत्युक्तः स तु भृत्यैस्तैर्वृषादर्भिश्चुकोप ह ।
तेषां वै प्रतिकर्तुं च सर्वेषामगमद्गृहम् ॥ १३.१४१.४३ ॥
فلما خاطبه أولئك الخدم بذلك، غضب فريشادربهي. وليأخذ ثأره من جميعهم، مضى إلى بيته.
13.141.44
स गत्वाऽऽहवनीयेऽग्नौ तीव्रं नियममास्थितः ।
जुहाव संस्कृतैर्मन्त्रैरेकैकामाहुतिं नृपः ॥ १३.१४१.४४ ॥
فذهب إلى نار āhavanīya واتخذ نذرًا شديدًا، وقدّم القرابين واحدة تلو الأخرى بتعاويذ مقدسة.
13.141.45
तस्मादग्नेः समुत्तस्थौ कृत्या लोकभयंकरी ।
तस्या नाम वृषादर्भिर्यातुधानीत्यथाकरोत् ॥ १३.१४१.४५ ॥
ظهرت من تلك النار كرتيا، رعب العوالم؛ فسمّاها فريشادربهي ياتودهاني.
13.141.46
सा कृत्या कालरात्रीव कृताञ्जलिरुपस्थिता ।
वृषादर्भि नरपतिं किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १३.१४१.४६ ॥
وقفت تلك الكرتيا، كليلة الموت، أمام الملك فريشادربهي وقد ضمّت كفّيها، وقالت: «ماذا أفعل؟»
13.141.47
ऋषीणां गच्छ सप्तानामरुन्धत्यास्तथैव च ।
दासीभर्तुश्च दास्याश्च मनसा नाम धारय ॥ १३.१४१.४७ ॥
اذهبي إلى الحكماء السبعة وإلى أروندهاتي؛ وكذلك احفظي في نفسك اسم سيد الخادم واسم الخادمة.
13.141.48
ज्ञात्वा नामानि चैवैषां सर्वानेतान्विनाशय ।
विनष्टेषु तथा स्वैरं गच्छ यत्रेप्सितं तव ॥ १३.१४१.४८ ॥
فاعرفي أسماءهم ثم أهلكي جميعهم؛ وإذا هلكوا فاذهبي حيث تشائين بحرية.
13.141.49
सा तथेति प्रतिश्रुत्य यातुधानी स्वरूपिणी ।
जगाम तद्वनं यत्र विचेरुस्ते महर्षयः ॥ १३.१४१.४९ ॥
فوعدت قائلة: «ليكن ذلك»، ثم ذهبت بهيئتها الحقيقية إلى ذلك الغاب حيث كان الحكماء العظام يتجولون.