மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.141.1
ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छन्ति दानानि विविधानि च ।
दातृप्रतिग्रहीत्रोर्वै को विशेषः पितामह ॥ १३.१४१.१ ॥
மக்கள் பிராமணர்களுக்குப் பல்வேறு தானங்களைக் கொடுக்கிறார்கள். பிதாமகரே, கொடுப்பவருக்கும் பெறுபவருக்கும் என்ன வேறுபாடு?
13.141.2
साधोर्यः प्रतिगृह्णीयात्तथैवासाधुतो द्विजः ।
गुणवत्यल्पदोषः स्यान्निर्गुणे तु निमज्जति ॥ १३.१४१.२ ॥
நல்லவரிடமிருந்து ஏற்கும் த்விஜன், அவ்வாறே தீயவரிடமிருந்தும் ஏற்றால், குணமுள்ளவரிடம் குற்றம் சிறிதாகும்; குணமற்றவரிடமோ அவன் மூழ்கிவிடுகிறான்.
13.141.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वृषादर्भेश्च संवादं सप्तर्षीणां च भारत ॥ १३.१४१.३ ॥
இவ்விஷயத்திலும் மக்கள் இந்தப் பழங்கால இதிஹாசத்தைச் சொல்கிறார்கள் — விருஷனுக்கும் தர்பனுக்கும், சப்தரிஷிகளுக்கும் நடந்த உரையாடல், ஹே பாரதா.
13.141.4
कश्यपोऽत्रिर्वसिष्ठश्च भरद्वाजोऽथ गौतमः ।
विश्वामित्रो जमदग्निः साध्वी चैवाप्यरुन्धती ॥ १३.१४१.४ ॥
கஷ்யபர், அத்ரி, வசிஷ்டர், பரத்வாஜர், கௌதமர், விசுவாமித்ரர், ஜமதக்னி, மேலும் கற்புடைய அருந்ததியும்.
13.141.5
सर्वेषामथ तेषां तु गण्डाभूत्परिचारिका ।
शूद्रः पशुसखश्चैव भर्ता चास्या बभूव ह ॥ १३.१४१.५ ॥
அவர்கள் அனைவருக்கும் கண்டா என்ற ஒரு பணிப்பெண் இருந்தாள்; விலங்குகளின் நண்பனான ஒரு சூத்திரன் அவளுடைய கணவனானான்.
13.141.6
ते च सर्वे तपस्यन्तः पुरा चेरुर्महीमिमाम् ।
समाधिना प्रतीक्षन्तो ब्रह्मलोकं सनातनम् ॥ १३.१४१.६ ॥
அவர்கள் அனைவரும் தவம் செய்தவாறு முன்பு இந்த பூமியில் சுற்றித் திரிந்தனர்; சமாதியில் நிலைத்து நித்திய பிரம்மலோகத்தை எதிர்பார்த்தவாறு.
13.141.7
अथाभवदनावृष्टिर्महती कुरुनन्दन ।
कृच्छ्रप्राणोऽभवद्यत्र लोकोऽयं वै क्षुधान्वितः ॥ १३.१४१.७ ॥
குருநந்தனே, அப்போது பெரும் வறட்சி ஏற்பட்டது; இந்த உலகம் பசியால் வருந்தி துன்பத்தில் உயிர் வாழ்ந்தது.
13.141.8
कस्मिंश्चिच्च पुरा यज्ञे याज्येन शिबिसूनुना ।
दक्षिणार्थेऽथ ऋत्विग्भ्यो दत्तः पुत्रोऽनिलः किल ॥ १३.१४१.८ ॥
முன்பு ஒரு யாகத்தில் சிபியின் மகன் யாஜமானன், தட்சிணைக்காக ருத்விக்குகளுக்கு தன் மகன் அனிலனை அளித்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது.
13.141.9
अस्मिन्कालेऽथ सोऽल्पायुर्दिष्टान्तमगमत्प्रभुः ।
ते तं क्षुधाभिसन्तप्ताः परिवार्योपतस्थिरे ॥ १३.१४१.९ ॥
அந்தக் காலத்தில் அந்தக் குறுகிய ஆயுளுடைய அரசன் விதிக்கப்பட்ட முடிவை அடைந்தான்; பசியால் வாடியவர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து அருகில் நின்றனர்.
13.141.10
याज्यात्मजमथो दृष्ट्वा गतासुमृषिसत्तमाः ।
अपचन्त तदा स्थाल्यां क्षुधार्ताः किल भारत ॥ १३.१४१.१० ॥
அப்போது யாஜமானனின் மகன் உயிரற்றவனாகக் கிடப்பதைக் கண்ட, பசியால் வருந்திய சிறந்த முனிவர்கள் அவனை பாத்திரத்தில் சமைத்தனர், பாரதனே.
13.141.11
नाजीव्ये मर्त्यलोकेऽस्मिन्नात्मानं ते परीप्सवः ।
कृच्छ्रामापेदिरे वृत्तिमन्नहेतोस्तपस्विनः ॥ १३.१४१.११ ॥
இந்த மனித உலகில் வாழ வழியில்லாததால், தங்களைக் காக்க விரும்பிய தவசிகள் உணவுக்காக கடினமான வாழ்க்கை வழியை நாடினர்.
13.141.12
अटमानोऽथ तान्मार्गे पचमानान्महीपतिः ।
राजा शैब्यो वृषादर्भिः क्लिश्यमानान्ददर्श ह ॥ १३.१४१.१२ ॥
பின்னர் வழியில் அலைந்துகொண்டிருந்த அரசன் ஷைப்யன், விருஷதர்பி, அவர்கள் சமைத்துக் கொண்டிருப்பதையும் துயருற்றிருப்பதையும் கண்டான்.
13.141.13
प्रतिग्रहस्तारयति पुष्टिर्वै प्रतिगृह्णताम् ।
मयि यद्विद्यते वित्तं तद्वृणुध्वं तपोधनाः ॥ १३.१४१.१३ ॥
ஏற்றுக்கொள்வது கடத்துகிறது; ஏற்பவர்களுக்கு உணவளிப்பதே உண்மையான ஆதாரம். என்னிடம் உள்ள செல்வத்தை, தவச் செல்வர்களே, நீங்கள் தேர்ந்தெடுங்கள்.
13.141.14
प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां सृष्टा वृत्तिरनिन्दिता ।
तस्माद्ददामि वो वित्तं तद्वृणुध्वं तपोधनाः ॥ १३.१४१.१४ ॥
அந்தணர்களுக்கு ஏற்றல் படைக்கப்பட்ட, குற்றமற்ற வாழ்வாதாரம். ஆகவே நான் உங்களுக்கு செல்வத்தைத் தருகிறேன்; தவச் செல்வர்களே, அதைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.
13.141.15
प्रियो हि मे ब्राह्मणो याचमानो ।
दद्यामहं वोऽश्वतरीसहस्रम्।
धेनूनां दद्यामयुतं समग्र-
मेकैकशः सवृषाः सम्प्रसूताः ॥ १३.१४१.१५ ॥
யாசிக்கும் அந்தணர் எனக்கு பிரியமானவர். உங்களுக்கு ஆயிரம் கோவேறு கழுதைகளைத் தருவேன்; பசுக்களின் முழு பத்தாயிரம், ஒவ்வொன்றாக, காளைகளுடன், கன்று ஈன்றவை.
13.141.16
दग्र्या गृष्टीर्धेनवः सुव्रताश्च ॥ १३.१४१.१६ ॥
சிறந்த, ஒருமுறை ஈன்ற, பால் தரும் பசுக்கள், நற்சபதம் கொண்டவையும்.
13.141.17
वरान्ग्रमान्व्रीहिरसं यवांश्च ।
रत्नं चान्यद्दुर्लभं किं ददानि।
नास्मिन्नभक्ष्ये भावमेवं कुरुध्वं ।
पुष्ट्यर्थं वः किं प्रयच्छाम्यहं वै ॥ १३.१४१.१७ ॥
சிறந்த கிராமங்கள், அரிசிச் சாறு, வாற்கோதுமை, வேறு அரிய ரத்தினம் ஆகியவற்றில் எதைத் தருவேன்? உண்ணக்கூடாததில் இத்தகைய மனப்போக்கை வைக்காதீர்கள். உங்கள் உணவுக்காக உண்மையில் நான் எதைத் தருவேன்?
13.141.18
राजन्प्रतिग्रहो राज्ञं मध्वास्वादो विषोपमः ।
तज्जानमानः कस्मात्त्वं कुरुषे नः प्रलोभनम् ॥ १३.१४१.१८ ॥
அரசே, அரசர்களிடம் ஏற்றல் தேனின் சுவை போன்றது, ஆனால் விஷம் போன்றது. இதை அறிந்தும் நீங்கள் ஏன் எங்களை மயக்குகிறீர்கள்?
13.141.19
दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी ।
दशध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः ॥ १३.१४१.१९ ॥
பத்து கசாப்புக் கடைகளுக்கு சமமானவன் சக்ரி; பத்து எந்திரங்களுக்கு சமமானவன் துவஜி; பத்து துவஜிகளுக்கு சமமானவள் வேசி; பத்து வேசிகளுக்கு சமமானவன் அரசன்.
13.141.20
दशसूनासहस्राणि यो वाहयति सौनिकः ।
तेन तुल्यो भवेद्राजा घोरस्तस्य प्रतिग्रहः ॥ १३.१४१.२० ॥
பத்தாயிரம் கசாப்புக் கடைகளை நடத்தும் கசாப்புக்காரனுக்குச் சமமானவன் அரசன் ஆவான்; அவனுடைய தானம் ஏற்றல் கொடியது.
13.141.21
क्षेत्रं हि दैवतमिव ब्राह्मणान्समुपाश्रितम् ।
अमलो ह्येष तपसा प्रीतः प्रीणाति देवताः ॥ १३.१४१.२१ ॥
அந்தணர்கள் தெய்வத்தைப் போல் ஒரு புனித நிலமாக இருந்து மற்றவர்களைச் சார்ந்து நிற்கின்றனர். அவர் தூய்மையானவர்; தவத்தால் மகிழ்ந்து தேவர்களையும் மகிழ்விக்கிறார்.
13.141.22
अह्नायेह तपो जातु ब्राह्मणस्योपजायते ।
तद्दाव इव निर्दह्यात्प्राप्तो राजप्रतिग्रहः ॥ १३.१४१.२२ ॥
இங்கு ஒரே நாளில் அந்தணரின் தவம் எப்போதோ உருவாகிறது; அரசனின் தானம் ஏற்றல் வந்துவிட்டால், அது காட்டுத்தீ போல அதை எரித்துவிடும்.
13.141.23
कुशलं सह दानेन राजन्नस्तु सदा तव ।
अर्थिभ्यो दीयतां सर्वमित्युक्त्वा तेन्यतो ययुः ॥ १३.१४१.२३ ॥
அரசே, தானத்துடன் உனக்கு எப்போதும் நலம் இருக்கட்டும். "யாசகர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் கொடு" என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் அங்கிருந்து சென்றனர்.
13.141.24
अपक्वमेव तन्मांसमभूत्तेषां महात्मनाम् ।
अथ हित्वा ययु सर्वे वनमाहारकाङ्क्षिणः ॥ १३.१४१.२४ ॥
அந்த மகாத்மாக்களின் அந்த இறைச்சி வேகாமலேயே இருந்தது. பின்னர் உணவை விரும்பிய அவர்கள் அனைவரும் அதை விட்டுவிட்டு காட்டிற்குச் சென்றனர்.
13.141.25
ततः प्रचोदिता राज्ञा वनं गत्वाऽस्य मन्त्रिणः ।
प्रचीयोदुम्बराणि स्म दातुं तेषां प्रचक्रिरे ॥ १३.१४१.२५ ॥
பின்னர் அரசனால் தூண்டப்பட்ட அவனுடைய அமைச்சர்கள் காட்டுக்குச் சென்று அத்தி (உதும்பர) பழங்களைச் சேகரித்து அவர்களுக்குக் கொடுக்கத் தொடங்கினர்.
13.141.26
दृष्ट्वा फलानि मुनयस्ते ग्रहीतुमुपाद्रवन् ॥ १३.१४१.२६ ॥
அந்தப் பழங்களைக் கண்ட அந்த முனிவர்கள் அவற்றை எடுக்க ஓடினர்.
13.141.27
उदुम्बराण्यथान्यानि हेमगर्भाण्युपाहरन् ।
भृत्यास्तेषां ततस्तानि प्रग्राहितुमुपाद्रवन् ॥ १३.१४१.२७ ॥
அத்திப் பழங்களையும், உள்ளே பொன் நிறம் கொண்ட பிற பழங்களையும் கொண்டு வந்தனர். பின்னர் அவர்களுடைய ஊழியர்கள் அவற்றை அவர்களைப் பற்றிக்கொள்ளச் செய்வதற்காக ஓடி வந்தனர்.
13.141.28
गुरूणीति विदित्वाऽथ न ग्राह्याण्यत्रिरब्रवीत् ।
नास्मेह मन्दविज्ञाना नास्म मानुषबुद्धयः ॥ १३.१४१.२८ ॥
அவை கனமானவை என்று அறிந்து, அவற்றை எடுக்கக்கூடாது என்று அத்ரி கூறினார். நாம் இங்கே மந்த அறிவுடையவர்கள் அல்ல; நம் புத்தி மனிதர்களின் புத்தி அல்ல.
13.141.29
हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म जागृम ।
इह ह्येतदुपावृत्तं प्रेत्य स्यात्कटुकोदयम्।
अप्रतिग्राह्यमेवैतत्प्रेत्येह च सुखेप्सुना ॥ १३.१४१.२९ ॥
இவை பொன்னால் ஆனவை என்று நாங்கள் அறிவோம்; நாங்கள் விழிப்புடன் இருக்கிறோம். இங்கே இது நம்மை நோக்கித் திரும்பியுள்ளது—இறப்புக்குப் பின் இதன் விளைவு கசப்பானதாக இருக்கும். இன்பத்தை விரும்புபவன் இதை இங்கும் மறுமையிலும் ஏற்கக்கூடாது.
13.141.30
शतेन निष्कगुणितं सहस्रेण च सम्मितम् ।
तथा बहु प्रतीच्छन्वै पापिष्ठां लभते गतिम् ॥ १३.१४१.३० ॥
நூறு நிஷ்கங்களால் பெருக்கப்பட்டும் ஆயிரத்தால் அளக்கப்பட்டும் உள்ளதை, இவ்வாறு மிகுதியாக ஏற்பவன் மிகக் கொடிய கதியை அடைகிறான்.
13.141.31
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
सर्वं तन्नालमेकस्य तस्माद्विद्वाञ्शमं व्रजेत् ॥ १३.१४१.३१ ॥
பூமியில் உள்ள நெல், பார்லி, பொன், கால்நடைகள், பெண்கள் ஆகிய அனைத்தும் ஒருவனுக்கும் போதாது; ஆகையால் அறிவுள்ளவன் அமைதியை அடைய வேண்டும்.
13.141.32
उत्पन्नस्य रुरोः शृङ्गं वर्दमानस्य वर्धते ।
प्रार्थना पुरुषस्येव तस्य मात्रा न विद्यते ॥ १३.१४१.३२ ॥
பிறந்த ருரு மானின் கொம்பு வளரும்போதே வளர்கிறது; மனிதனின் ஆசையும் அப்படியே — அதற்கு எல்லை காணப்படுவதில்லை.
13.141.33
न तल्लोके द्रव्यमस्ति यल्लोभं प्रतिपूरयेत् ।
समुद्रकल्पः पुरुषो न कदाचन पूर्यते ॥ १३.१४१.३३ ॥
உலகில் பேராசையை நிரப்பக்கூடிய செல்வம் எதுவும் இல்லை; கடலைப் போன்ற மனிதன் ஒருபோதும் நிரம்புவதில்லை.
13.141.34
कामं कामयमानस्य यदा कामः समृध्यते ।
अथैनमपरः काम इष्टो विध्यति बाणवत् ॥ १३.१४१.३४ ॥
ஆசைப்படுபவனின் ஆசை நிறைவேறும்போது, அவனை வேறொரு விரும்பிய ஆசை அம்பைப் போலத் துளைக்கிறது.
13.141.35
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १३.१४१.३५ ॥
நுகர்வால் ஆசைகள் ஒருபோதும் அடங்குவதில்லை; நெய்யால் கருநெருப்பு மேலும் மேலும் பெருகுவது போல, ஆசை மீண்டும் பெருகுகிறது.
13.141.36
प्रतिग्रहे संयमो वै तपो धारयते ध्रुवम् ।
तद्धनं ब्राह्मणस्येह लुभ्यमानस्य विस्रवेत् ॥ १३.१४१.३६ ॥
தானம் பெறுவதில் அடக்கம் உறுதியாகத் தவத்தைத் தாங்குகிறது; ஆனால் இங்கே பேராசையுள்ள அந்தணனின் அந்தச் செல்வம் ஒழுகிப் போகும்.
13.141.37
धर्मार्थं सञ्चयो यो वा द्रव्याणां पक्षसम्मतः ।
तपःसञ्चय एवेह विशिष्टो द्रव्यसञ्चयात् ॥ १३.१४१.३७ ॥
தர்மத்திற்காகச் செய்யப்படும் சேமிப்பு, அல்லது பொருட்களின் சேமிப்பு நியாயமெனக் கருதப்பட்டாலும், இங்கு தவத்தின் சேமிப்பே பொருட்சேமிப்பைவிடச் சிறந்தது.
13.141.38
उग्रादितो भयाद्यस्माद्बिभ्यतीमे ममेश्वराः ।
बलीयसो दुर्बलवद्बिभेम्यहमतः परम् ॥ १३.१४१.३८ ॥
கொடியவர்களிடமிருந்து வரும் அச்சத்தால் என் இந்தத் தலைவர்கள் அஞ்சுகின்றனர்; வலியவர்களுக்கு முன் பலவீனன் போல் நான் இவர்களுக்கு மேலும் அஞ்சுகிறேன்.
13.141.39
यद्वै धर्मात्परं नास्ति तादृशं ब्राह्मणा विदुः ।
विनयात्साधु विद्वांसमुपासेयं यथातथम् ॥ १३.१४१.३९ ॥
தர்மத்தைவிட உயர்ந்தது வேறெதுவும் இல்லை என்று பிராமணர்கள் அறிவர்; பணிவோடு நன்கு கற்ற அறிஞரை உண்மையாக வழிபட வேண்டும்.
13.141.40
कुशलं सह दानेन तस्मै यस्य प्रजा इमाः ।
फलान्युपधियुक्तानि य एवं नः प्रयच्छति ॥ १३.१४१.४० ॥
கொடையுடன் அவனுக்கு நலம் உண்டாகட்டும், இவ்வுயிர்கள் யாருடையவையோ அவனுக்கு; இவ்வாறு வஞ்சனை கலந்த பழங்களை நமக்கு அளிப்பவனுக்கு.
13.141.41
इत्युक्त्वा हेमगर्भाणि हित्वा तानि फलानि ते ।
ऋषयो जग्मुरन्यत्र सर्व एव दृढव्रताः ॥ १३.१४१.४१ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அந்தப் பொன்னுள்ளக் கனிகளை விட்டுவிட்டு, உறுதியான விரதமுடைய அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் வேறிடத்திற்குச் சென்றனர்.
13.141.42
अथ ते मन्त्रिणः सर्वे राजानमिदमब्रुवन् ।
उपधिं शङ्कमानास्ते हित्वा तानि फलानि वै।
ततोऽन्यत्रैव गच्छन्ति विदितं तेऽस्तु पार्थिव ॥ १३.१४१.४२ ॥
அப்போது அந்த அமைச்சர்கள் அனைவரும் அரசனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள்; வஞ்சனையை ஐயுற்று அவர்கள் அந்தக் கனிகளை விட்டுவிட்டு வேறிடத்திற்குச் சென்றனர். அரசே, இது உமக்குத் தெரியட்டும்.
13.141.43
इत्युक्तः स तु भृत्यैस्तैर्वृषादर्भिश्चुकोप ह ।
तेषां वै प्रतिकर्तुं च सर्वेषामगमद्गृहम् ॥ १३.१४१.४३ ॥
இவ்வாறு அந்த ஊழியர்களால் சொல்லப்பட்டதும் வ்ருஷாதர்ப்பி கோபம் கொண்டான். அவர்கள் அனைவரையும் பழிவாங்கும் பொருட்டு அவன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
13.141.44
स गत्वाऽऽहवनीयेऽग्नौ तीव्रं नियममास्थितः ।
जुहाव संस्कृतैर्मन्त्रैरेकैकामाहुतिं नृपः ॥ १३.१४१.४४ ॥
அவன் ஆஹவனீய அக்னியை அடைந்து கடுமையான விரதத்தை மேற்கொண்டான். புனிதமான மந்திரங்களால் ஒவ்வொரு ஆஹுதியாக அரசன் ஹோமம் செய்தான்.
13.141.45
तस्मादग्नेः समुत्तस्थौ कृत्या लोकभयंकरी ।
तस्या नाम वृषादर्भिर्यातुधानीत्यथाकरोत् ॥ १३.१४१.४५ ॥
அந்த அக்னியிலிருந்து உலகை அச்சுறுத்தும் க்ருத்யை தோன்றினாள். அவளுக்கு வ்ருஷாதர்ப்பி 'யாதுதானீ' என்று பெயரிட்டான்.
13.141.46
सा कृत्या कालरात्रीव कृताञ्जलिरुपस्थिता ।
वृषादर्भि नरपतिं किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १३.१४१.४६ ॥
காலராத்ரி போன்ற அந்தக் க்ருத்யை கைகூப்பிக் கொண்டு வ்ருஷாதர்ப்பி அரசன் முன் நின்று, "நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.
13.141.47
ऋषीणां गच्छ सप्तानामरुन्धत्यास्तथैव च ।
दासीभर्तुश्च दास्याश्च मनसा नाम धारय ॥ १३.१४१.४७ ॥
சப்த ரிஷிகளிடமும் அருந்ததியிடமும் செல்; அவ்வாறே அடிமையின் எஜமானனையும் அடிமைப் பெண்ணையும் மனதில் நினைவில் கொள்.
13.141.48
ज्ञात्वा नामानि चैवैषां सर्वानेतान्विनाशय ।
विनष्टेषु तथा स्वैरं गच्छ यत्रेप्सितं तव ॥ १३.१४१.४८ ॥
இவர்களின் பெயர்களை அறிந்து இவர்கள் அனைவரையும் அழித்துவிடு. அவர்கள் அழிந்ததும் நீ விரும்பிய இடத்திற்கு சுதந்திரமாகச் செல்.
13.141.49
सा तथेति प्रतिश्रुत्य यातुधानी स्वरूपिणी ।
जगाम तद्वनं यत्र विचेरुस्ते महर्षयः ॥ १३.१४१.४९ ॥
அவள் 'அவ்வாறே' என்று உறுதியளித்து, தன் உண்மை உருவத்துடன் அந்த வனத்திற்குச் சென்றாள், அங்கே அந்த மகரிஷிகள் திரிந்துகொண்டிருந்தனர்.