Mahābhārata · Adhyāya 13.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.141.1
ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छन्ति दानानि विविधानि च ।
दातृप्रतिग्रहीत्रोर्वै को विशेषः पितामह ॥ १३.१४१.१ ॥
Die Menschen geben den Brahmanen vielerlei Gaben. Großvater, was ist der Unterschied zwischen dem Geber und dem Empfänger?
13.141.2
साधोर्यः प्रतिगृह्णीयात्तथैवासाधुतो द्विजः ।
गुणवत्यल्पदोषः स्यान्निर्गुणे तु निमज्जति ॥ १३.१४१.२ ॥
Ein Zweimalgeborener, der eine Gabe von einem Tugendhaften annimmt, ebenso von einem Bösen, begeht bei einem verdienstvollen Geber nur geringe Schuld; bei einem Unwürdigen versinkt er.
13.141.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वृषादर्भेश्च संवादं सप्तर्षीणां च भारत ॥ १३.१४१.३ ॥
Dazu erzählt man auch diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Vṛṣa und Darbha und den der sieben Weisen, o Bhārata.
13.141.4
कश्यपोऽत्रिर्वसिष्ठश्च भरद्वाजोऽथ गौतमः ।
विश्वामित्रो जमदग्निः साध्वी चैवाप्यरुन्धती ॥ १३.१४१.४ ॥
Kaśyapa, Atri, Vasiṣṭha, Bharadvāja, Gautama, Viśvāmitra, Jamadagni, und auch die tugendhafte Arundhatī.
13.141.5
सर्वेषामथ तेषां तु गण्डाभूत्परिचारिका ।
शूद्रः पशुसखश्चैव भर्ता चास्या बभूव ह ॥ १३.१४१.५ ॥
Für sie alle gab es eine Dienerin namens Gaṇḍā, und ein Śūdra, ein Freund der Tiere, wurde ihr Gatte.
13.141.6
ते च सर्वे तपस्यन्तः पुरा चेरुर्महीमिमाम् ।
समाधिना प्रतीक्षन्तो ब्रह्मलोकं सनातनम् ॥ १३.१४१.६ ॥
Alle von ihnen, Askese übend, durchstreiften einst diese Erde, standhaft im Samādhi, das ewige Brahmāloka erwartend.
13.141.7
अथाभवदनावृष्टिर्महती कुरुनन्दन ।
कृच्छ्रप्राणोऽभवद्यत्र लोकोऽयं वै क्षुधान्वितः ॥ १३.१४१.७ ॥
Da, o Wonne der Kurus, kam eine große Dürre, und diese Welt, von Hunger gequält, hatte ihr Leben in Not.
13.141.8
कस्मिंश्चिच्च पुरा यज्ञे याज्येन शिबिसूनुना ।
दक्षिणार्थेऽथ ऋत्विग्भ्यो दत्तः पुत्रोऽनिलः किल ॥ १३.१४१.८ ॥
Es heißt, dass einst bei einem Opfer der Opferherr, der Sohn des Śibi, seinen Sohn Anila den Priestern als Opferlohn gab.
13.141.9
अस्मिन्कालेऽथ सोऽल्पायुर्दिष्टान्तमगमत्प्रभुः ।
ते तं क्षुधाभिसन्तप्ताः परिवार्योपतस्थिरे ॥ १३.१४१.९ ॥
Zu jener Zeit erreichte jener kurzlebige Herr das vom Schicksal bestimmte Ende; und die vom Hunger Gequälten umringten ihn und traten heran.
13.141.10
याज्यात्मजमथो दृष्ट्वा गतासुमृषिसत्तमाः ।
अपचन्त तदा स्थाल्यां क्षुधार्ताः किल भारत ॥ १३.१४१.१० ॥
Da kochten die besten der Weisen, als sie den Sohn des Opferherrn leblos sahen und vom Hunger gequält waren, ihn in einem Topf, o Bhārata.
13.141.11
नाजीव्ये मर्त्यलोकेऽस्मिन्नात्मानं ते परीप्सवः ।
कृच्छ्रामापेदिरे वृत्तिमन्नहेतोस्तपस्विनः ॥ १३.१४१.११ ॥
Da in dieser sterblichen Welt kein Leben möglich war, griffen die Asketen, bestrebt, sich zu erhalten, um der Speise willen zu einem kargen Lebensunterhalt.
13.141.12
अटमानोऽथ तान्मार्गे पचमानान्महीपतिः ।
राजा शैब्यो वृषादर्भिः क्लिश्यमानान्ददर्श ह ॥ १३.१४१.१२ ॥
Da sah König Śaibya Vṛṣadarbhi, der auf dem Weg umherirrte, sie kochen und in Not leiden.
13.141.13
प्रतिग्रहस्तारयति पुष्टिर्वै प्रतिगृह्णताम् ।
मयि यद्विद्यते वित्तं तद्वृणुध्वं तपोधनाः ॥ १३.१४१.१३ ॥
Annahme führt hinüber, denn den Annehmenden kommt wahrlich Nahrung zu. Den Reichtum, der in mir ist, o Schätze der Askese, wählt ihn aus.
13.141.14
प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां सृष्टा वृत्तिरनिन्दिता ।
तस्माद्ददामि वो वित्तं तद्वृणुध्वं तपोधनाः ॥ १३.१४१.१४ ॥
Annahme ist der bestimmte, tadellose Lebensunterhalt der Brahmanen. Deshalb gebe ich euch Reichtum; o Schätze der Askese, wählt ihn aus.
13.141.15
प्रियो हि मे ब्राह्मणो याचमानो ।
दद्यामहं वोऽश्वतरीसहस्रम्।
धेनूनां दद्यामयुतं समग्र-
मेकैकशः सवृषाः सम्प्रसूताः ॥ १३.१४१.१५ ॥
Lieb ist mir der Brahmane, der bittet. Ich würde euch tausend Maultierstuten geben und zehntausend ganze Kühe, eine nach der anderen, mit Stieren, alle gekalbt.
13.141.16
दग्र्या गृष्टीर्धेनवः सुव्रताश्च ॥ १३.१४१.१६ ॥
Vorzügliche Kühe, die einmal gekalbt haben, Milchkühe, und solche von guten Gelübden.
13.141.17
वरान्ग्रमान्व्रीहिरसं यवांश्च ।
रत्नं चान्यद्दुर्लभं किं ददानि।
नास्मिन्नभक्ष्ये भावमेवं कुरुध्वं ।
पुष्ट्यर्थं वः किं प्रयच्छाम्यहं वै ॥ १३.१४१.१७ ॥
Vorzügliche Dörfer, Reissaft und Gerste, und jeder andere seltene Edelstein: Was soll ich geben? Hegt nicht solche Gedanken über das, was nicht zu essen ist. Für euren Unterhalt, was soll ich denn wirklich geben?
13.141.18
राजन्प्रतिग्रहो राज्ञं मध्वास्वादो विषोपमः ।
तज्जानमानः कस्मात्त्वं कुरुषे नः प्रलोभनम् ॥ १३.१४१.१८ ॥
O König, die Annahme von Königen ist wie der Geschmack von Honig, doch wie Gift. Warum verlockst du uns, da du dies weißt?
13.141.19
दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी ।
दशध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः ॥ १३.१४१.१९ ॥
Der Radträger ist gleich zehn Schlachthäusern, der Fahnenträger gleich zehn Mühlsteinen, die Hetäre gleich zehn Fahnenträgern, und der König gleich zehn Hetären.
13.141.20
दशसूनासहस्राणि यो वाहयति सौनिकः ।
तेन तुल्यो भवेद्राजा घोरस्तस्य प्रतिग्रहः ॥ १३.१४१.२० ॥
Der König gleicht dem Metzger, der zehntausend Schlachthäuser betreibt; schrecklich ist seine Annahme von Gaben.
13.141.21
क्षेत्रं हि दैवतमिव ब्राह्मणान्समुपाश्रितम् ।
अमलो ह्येष तपसा प्रीतः प्रीणाति देवताः ॥ १३.१४१.२१ ॥
Die Brahmanen, bei denen Zuflucht gesucht wird, sind wie ein heiliges Feld, wie eine Gottheit. Er ist makellos; durch Askese erfreut, erfreut er auch die Götter.
13.141.22
अह्नायेह तपो जातु ब्राह्मणस्योपजायते ।
तद्दाव इव निर्दह्यात्प्राप्तो राजप्रतिग्रहः ॥ १३.१४१.२२ ॥
Hier entsteht die Askese eines Brahmanen an einem einzigen Tag; kommt aber die Annahme königlicher Gaben, verbrennt sie sie wie ein Waldbrand.
13.141.23
कुशलं सह दानेन राजन्नस्तु सदा तव ।
अर्थिभ्यो दीयतां सर्वमित्युक्त्वा तेन्यतो ययुः ॥ १३.१४१.२३ ॥
Möge dir, o König, mit der Gabe stets Wohlergehen beschieden sein. Mit den Worten »Gib alles den Bittstellern« gingen sie von dort fort.
13.141.24
अपक्वमेव तन्मांसमभूत्तेषां महात्मनाम् ।
अथ हित्वा ययु सर्वे वनमाहारकाङ्क्षिणः ॥ १३.१४१.२४ ॥
Das Fleisch dieser großherzigen Männer blieb ungekocht. Da verließen alle, nach Speise verlangend, es und gingen in den Wald.
13.141.25
ततः प्रचोदिता राज्ञा वनं गत्वाऽस्य मन्त्रिणः ।
प्रचीयोदुम्बराणि स्म दातुं तेषां प्रचक्रिरे ॥ १३.१४१.२५ ॥
Da gingen seine Minister, vom König angetrieben, in den Wald, sammelten Udumbara-Feigen und begannen, sie ihnen zu reichen.
13.141.26
दृष्ट्वा फलानि मुनयस्ते ग्रहीतुमुपाद्रवन् ॥ १३.१४१.२६ ॥
Als jene Weisen die Früchte sahen, eilten sie herbei, um sie zu nehmen.
13.141.27
उदुम्बराण्यथान्यानि हेमगर्भाण्युपाहरन् ।
भृत्यास्तेषां ततस्तानि प्रग्राहितुमुपाद्रवन् ॥ १३.१४१.२७ ॥
Sie brachten Udumbara-Feigen und andere Früchte mit goldenem Kern; dann eilten ihre Diener herbei, um sie ihnen aufzudrängen.
13.141.28
गुरूणीति विदित्वाऽथ न ग्राह्याण्यत्रिरब्रवीत् ।
नास्मेह मन्दविज्ञाना नास्म मानुषबुद्धयः ॥ १३.१४१.२८ ॥
Da er wusste, dass sie schwer waren, sprach Atri, sie dürften nicht angenommen werden. Wir sind hier nicht von dummem Verstand, und unser Geist ist nicht der eines gewöhnlichen Menschen.
13.141.29
हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म जागृम ।
इह ह्येतदुपावृत्तं प्रेत्य स्यात्कटुकोदयम्।
अप्रतिग्राह्यमेवैतत्प्रेत्येह च सुखेप्सुना ॥ १३.१४१.२९ ॥
Wir wissen, dass dies golden ist; wir sind wach und wachsam. Hier hat sich dies uns zugewandt, und nach dem Tod würde es bitteren Lohn bringen. Für den, der Glück sucht, darf es nicht angenommen werden, weder hier noch danach.
13.141.30
शतेन निष्कगुणितं सहस्रेण च सम्मितम् ।
तथा बहु प्रतीच्छन्वै पापिष्ठां लभते गतिम् ॥ १३.१४१.३० ॥
Wer Reichtum annimmt, der mit hundert Niṣkas vervielfacht und mit tausend gemessen ist, oder viel davon, erlangt den sündhaftesten Bestimmungsort.
13.141.31
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
सर्वं तन्नालमेकस्य तस्माद्विद्वाञ्शमं व्रजेत् ॥ १३.१४१.३१ ॥
Alles, was es auf der Erde gibt — Reis und Gerste, Gold, Vieh und Frauen — reicht für einen einzelnen Menschen nicht aus; darum soll der Weise den Frieden erlangen.
13.141.32
उत्पन्नस्य रुरोः शृङ्गं वर्दमानस्य वर्धते ।
प्रार्थना पुरुषस्येव तस्य मात्रा न विद्यते ॥ १३.१४१.३२ ॥
Das Geweih des Ruru-Hirsches wächst mit dem wachsenden Tier; so ist auch das Verlangen des Menschen — ein Maß dafür ist nicht zu finden.
13.141.33
न तल्लोके द्रव्यमस्ति यल्लोभं प्रतिपूरयेत् ।
समुद्रकल्पः पुरुषो न कदाचन पूर्यते ॥ १३.१४१.३३ ॥
Es gibt auf der Welt keinen Reichtum, der die Gier stillen könnte; ein Mensch wie der Ozean wird niemals voll.
13.141.34
कामं कामयमानस्य यदा कामः समृध्यते ।
अथैनमपरः काम इष्टो विध्यति बाणवत् ॥ १३.१४१.३४ ॥
Wenn sich das Begehren des Begehrenden erfüllt, durchbohrt ihn sogleich ein anderes ersehntes Begehren wie ein Pfeil.
13.141.35
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १३.१४१.३५ ॥
Begierden werden durch Genuss niemals gestillt; wie ein dunkles Feuer, mit Opfergaben genährt, flammt das Begehren nur wieder auf und wächst.
13.141.36
प्रतिग्रहे संयमो वै तपो धारयते ध्रुवम् ।
तद्धनं ब्राह्मणस्येह लुभ्यमानस्य विस्रवेत् ॥ १३.१४१.३६ ॥
Selbstbeherrschung beim Annehmen von Gaben erhält gewiss die Askese; doch der Reichtum des gierigen Brahmanen zerrinnt.
13.141.37
धर्मार्थं सञ्चयो यो वा द्रव्याणां पक्षसम्मतः ।
तपःसञ्चय एवेह विशिष्टो द्रव्यसञ्चयात् ॥ १३.१४१.३७ ॥
Ob die Ansammlung um des Dharma willen geschieht oder das Anhäufen von Gütern als Nebensache gebilligt wird, hier ist allein die Ansammlung von Askese dem Anhäufen von Gütern überlegen.
13.141.38
उग्रादितो भयाद्यस्माद्बिभ्यतीमे ममेश्वराः ।
बलीयसो दुर्बलवद्बिभेम्यहमतः परम् ॥ १३.१४१.३८ ॥
Aus Furcht vor den Grimmigen und anderen fürchten sich diese meine Herren; wie der Schwache vor den Starken fürchte ich darüber hinaus noch mehr.
13.141.39
यद्वै धर्मात्परं नास्ति तादृशं ब्राह्मणा विदुः ।
विनयात्साधु विद्वांसमुपासेयं यथातथम् ॥ १३.१४१.३९ ॥
Die Brahmanen wissen, dass es nichts Höheres als den Dharma gibt; man soll einen wirklich gelehrten Mann in Demut verehren, so wie er ist.
13.141.40
कुशलं सह दानेन तस्मै यस्य प्रजा इमाः ।
फलान्युपधियुक्तानि य एवं नः प्रयच्छति ॥ १३.१४१.४० ॥
Heil sei mit der Gabe demjenigen, dem diese Völker gehören, der uns so Früchte mit Hinterlist darbietet.
13.141.41
इत्युक्त्वा हेमगर्भाणि हित्वा तानि फलानि ते ।
ऋषयो जग्मुरन्यत्र सर्व एव दृढव्रताः ॥ १३.१४१.४१ ॥
Nachdem sie dies gesagt hatten, verließen sie jene goldherzigen Früchte, und alle Weisen, standhaft in ihren Gelübden, gingen anderswohin.
13.141.42
अथ ते मन्त्रिणः सर्वे राजानमिदमब्रुवन् ।
उपधिं शङ्कमानास्ते हित्वा तानि फलानि वै।
ततोऽन्यत्रैव गच्छन्ति विदितं तेऽस्तु पार्थिव ॥ १३.१४१.४२ ॥
Da sprachen alle jene Minister dies zum König; aus Argwohn gegen Hinterlist ließen sie jene Früchte zurück und gingen anderswohin. Dies sei dir bekannt, o König.
13.141.43
इत्युक्तः स तु भृत्यैस्तैर्वृषादर्भिश्चुकोप ह ।
तेषां वै प्रतिकर्तुं च सर्वेषामगमद्गृहम् ॥ १३.१४१.४३ ॥
So angesprochen von jenen Dienern, geriet Vṛṣādarbhi in Zorn. Um sich an allen zu rächen, ging er nach Hause.
13.141.44
स गत्वाऽऽहवनीयेऽग्नौ तीव्रं नियममास्थितः ।
जुहाव संस्कृतैर्मन्त्रैरेकैकामाहुतिं नृपः ॥ १३.१४१.४४ ॥
Er ging zum āhavanīya-Feuer, nahm ein strenges Gelübde auf sich und opferte den König gleich nacheinander Oblation für Oblation mit geweihten Mantras.
13.141.45
तस्मादग्नेः समुत्तस्थौ कृत्या लोकभयंकरी ।
तस्या नाम वृषादर्भिर्यातुधानीत्यथाकरोत् ॥ १३.१४१.४५ ॥
Aus jenem Feuer erhob sich Kṛtyā, der Schrecken der Welten; Vṛṣādarbhi nannte sie Yātudhānī.
13.141.46
सा कृत्या कालरात्रीव कृताञ्जलिरुपस्थिता ।
वृषादर्भि नरपतिं किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १३.१४१.४६ ॥
Jene Kṛtyā, gleich der Todesnacht, trat mit gefalteten Händen vor den König Vṛṣādarbhi und sprach: »Was soll ich tun?«
13.141.47
ऋषीणां गच्छ सप्तानामरुन्धत्यास्तथैव च ।
दासीभर्तुश्च दास्याश्च मनसा नाम धारय ॥ १३.१४१.४७ ॥
Geh zu den sieben Weisen und zu Arundhatī; ebenso behalte im Geist den Namen des Herrn des Dieners und den der Dienerin.
13.141.48
ज्ञात्वा नामानि चैवैषां सर्वानेतान्विनाशय ।
विनष्टेषु तथा स्वैरं गच्छ यत्रेप्सितं तव ॥ १३.१४१.४८ ॥
Hast du ihre Namen erfahren, so vernichte sie alle; und wenn sie vernichtet sind, geh, wohin du willst, nach deinem Belieben.
13.141.49
सा तथेति प्रतिश्रुत्य यातुधानी स्वरूपिणी ।
जगाम तद्वनं यत्र विचेरुस्ते महर्षयः ॥ १३.१४१.४९ ॥
Nachdem sie versprochen hatte: »So sei es«, ging die Rākṣasī in ihrer eigenen Gestalt in jenen Wald, wo die großen Weisen umherwanderten.