Mahābhārata · Adhyāya 13.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.141.1
ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छन्ति दानानि विविधानि च ।
दातृप्रतिग्रहीत्रोर्वै को विशेषः पितामह ॥ १३.१४१.१ ॥
As pessoas dão diversos presentes aos brâmanes. Avô, qual é a diferença entre quem dá e quem recebe?
13.141.2
साधोर्यः प्रतिगृह्णीयात्तथैवासाधुतो द्विजः ।
गुणवत्यल्पदोषः स्यान्निर्गुणे तु निमज्जति ॥ १३.१४१.२ ॥
O dvija que aceita um presente de um homem virtuoso, e igualmente de um perverso, incorre em pouca falta com um doador meritório; mas com um sem mérito ele afunda.
13.141.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वृषादर्भेश्च संवादं सप्तर्षीणां च भारत ॥ १३.१४१.३ ॥
Sobre isto também narram esta antiga história: o diálogo de Vṛṣa e Darbha, e o dos sete sábios, ó Bhārata.
13.141.4
कश्यपोऽत्रिर्वसिष्ठश्च भरद्वाजोऽथ गौतमः ।
विश्वामित्रो जमदग्निः साध्वी चैवाप्यरुन्धती ॥ १३.१४१.४ ॥
Kaśyapa, Atri, Vasiṣṭha, Bharadvāja, Gautama, Viśvāmitra, Jamadagni, e também a virtuosa Arundhatī.
13.141.5
सर्वेषामथ तेषां तु गण्डाभूत्परिचारिका ।
शूद्रः पशुसखश्चैव भर्ता चास्या बभूव ह ॥ १३.१४१.५ ॥
Para todos eles havia uma serva chamada Gaṇḍā, e um śūdra, amigo dos animais, tornou-se seu marido.
13.141.6
ते च सर्वे तपस्यन्तः पुरा चेरुर्महीमिमाम् ।
समाधिना प्रतीक्षन्तो ब्रह्मलोकं सनातनम् ॥ १३.१४१.६ ॥
Todos eles, praticando austeridades, outrora percorriam esta terra, firmes no samādhi, aguardando o mundo eterno de Brahmā.
13.141.7
अथाभवदनावृष्टिर्महती कुरुनन्दन ।
कृच्छ्रप्राणोऽभवद्यत्र लोकोऽयं वै क्षुधान्वितः ॥ १३.१४१.७ ॥
Então, ó deleite dos Kurus, sobreveio uma grande seca, e este mundo, afligido pela fome, teve a vida em aflição.
13.141.8
कस्मिंश्चिच्च पुरा यज्ञे याज्येन शिबिसूनुना ।
दक्षिणार्थेऽथ ऋत्विग्भ्यो दत्तः पुत्रोऽनिलः किल ॥ १३.१४१.८ ॥
Diz-se que, certa vez, num sacrifício, o filho de Śibi, o oficiante, deu seu filho Anila aos sacerdotes como pagamento da oferenda.
13.141.9
अस्मिन्कालेऽथ सोऽल्पायुर्दिष्टान्तमगमत्प्रभुः ।
ते तं क्षुधाभिसन्तप्ताः परिवार्योपतस्थिरे ॥ १३.१४१.९ ॥
Naquele tempo, aquele senhor de vida curta alcançou o fim determinado pelo destino; e os atormentados pela fome cercaram-no e aproximaram-se.
13.141.10
याज्यात्मजमथो दृष्ट्वा गतासुमृषिसत्तमाः ।
अपचन्त तदा स्थाल्यां क्षुधार्ताः किल भारत ॥ १३.१४१.१० ॥
Então os melhores dos sábios, vendo o filho do oficiante sem vida e afligidos pela fome, cozinharam-no numa panela, ó Bhārata.
13.141.11
नाजीव्ये मर्त्यलोकेऽस्मिन्नात्मानं ते परीप्सवः ।
कृच्छ्रामापेदिरे वृत्तिमन्नहेतोस्तपस्विनः ॥ १३.१४१.११ ॥
Como não era possível viver neste mundo mortal, os ascetas, desejosos de se preservar, recorreram a um sustento penoso por causa do alimento.
13.141.12
अटमानोऽथ तान्मार्गे पचमानान्महीपतिः ।
राजा शैब्यो वृषादर्भिः क्लिश्यमानान्ददर्श ह ॥ १३.१४१.१२ ॥
Então o rei Śaibya Vṛṣadarbhi, vagando pelo caminho, viu-os cozinhar e sofrer.
13.141.13
प्रतिग्रहस्तारयति पुष्टिर्वै प्रतिगृह्णताम् ।
मयि यद्विद्यते वित्तं तद्वृणुध्वं तपोधनाः ॥ १३.१४१.१३ ॥
A aceitação de fato conduz à outra margem, pois o sustento chega aos que aceitam. A riqueza que existe em mim, ó tesouros de austeridade, escolhei-a.
13.141.14
प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां सृष्टा वृत्तिरनिन्दिता ।
तस्माद्ददामि वो वित्तं तद्वृणुध्वं तपोधनाः ॥ १३.१४१.१४ ॥
A aceitação é o sustento prescrito e irrepreensível dos brâmanes. Por isso vos dou riqueza; ó tesouros de austeridade, escolhei-a.
13.141.15
प्रियो हि मे ब्राह्मणो याचमानो ।
दद्यामहं वोऽश्वतरीसहस्रम्।
धेनूनां दद्यामयुतं समग्र-
मेकैकशः सवृषाः सम्प्रसूताः ॥ १३.१४१.१५ ॥
Querido para mim é o brâmane que pede. Eu vos daria mil mulas e dez mil vacas inteiras, uma a uma, com touros, todas paridas.
13.141.16
दग्र्या गृष्टीर्धेनवः सुव्रताश्च ॥ १३.१४१.१६ ॥
Vacas excelentes, que pariram uma vez, vacas leiteiras, e de bons votos.
13.141.17
वरान्ग्रमान्व्रीहिरसं यवांश्च ।
रत्नं चान्यद्दुर्लभं किं ददानि।
नास्मिन्नभक्ष्ये भावमेवं कुरुध्वं ।
पुष्ट्यर्थं वः किं प्रयच्छाम्यहं वै ॥ १३.१४१.१७ ॥
Excelentes aldeias, sumo de arroz e cevada, e qualquer outra joia rara: que vos darei? Não tenhais tal intenção quanto ao que não se deve comer. Para o vosso sustento, que daria eu, de fato?
13.141.18
राजन्प्रतिग्रहो राज्ञं मध्वास्वादो विषोपमः ।
तज्जानमानः कस्मात्त्वं कुरुषे नः प्रलोभनम् ॥ १३.१४१.१८ ॥
Ó rei, aceitar de reis é como o sabor do mel, mas como veneno. Sabendo disso, por que nos tentas?
13.141.19
दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी ।
दशध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः ॥ १३.१४१.१९ ॥
O portador da roda equivale a dez matadouros, o portador da bandeira a dez moinhos, a cortesã a dez portadores de bandeiras e o rei a dez cortesãs.
13.141.20
दशसूनासहस्राणि यो वाहयति सौनिकः ।
तेन तुल्यो भवेद्राजा घोरस्तस्य प्रतिग्रहः ॥ १३.१४१.२० ॥
O rei é igual ao açougueiro que dirige dez mil matadouros; terrível é a sua aceitação de presentes.
13.141.21
क्षेत्रं हि दैवतमिव ब्राह्मणान्समुपाश्रितम् ।
अमलो ह्येष तपसा प्रीतः प्रीणाति देवताः ॥ १३.१४१.२१ ॥
Os brâmanes, a quem outros se acolhem, são como um campo sagrado, como uma divindade. Ele é imaculado; satisfeito pela austeridade, agrada também aos deuses.
13.141.22
अह्नायेह तपो जातु ब्राह्मणस्योपजायते ।
तद्दाव इव निर्दह्यात्प्राप्तो राजप्रतिग्रहः ॥ १३.१४१.२२ ॥
Aqui, a austeridade de um brâmane surge em um único dia; se chega a aceitação de presentes de um rei, ela a queima como um incêndio florestal.
13.141.23
कुशलं सह दानेन राजन्नस्तु सदा तव ।
अर्थिभ्यो दीयतां सर्वमित्युक्त्वा तेन्यतो ययुः ॥ १३.१४१.२३ ॥
Que sempre tenhas bem-estar junto com a generosidade, ó rei. Dizendo: «Dá tudo aos suplicantes», partiram dali.
13.141.24
अपक्वमेव तन्मांसमभूत्तेषां महात्मनाम् ।
अथ हित्वा ययु सर्वे वनमाहारकाङ्क्षिणः ॥ १३.१४१.२४ ॥
Aquela carne daqueles magnânimos ficou crua. Então todos, desejosos de alimento, a abandonaram e foram para a floresta.
13.141.25
ततः प्रचोदिता राज्ञा वनं गत्वाऽस्य मन्त्रिणः ।
प्रचीयोदुम्बराणि स्म दातुं तेषां प्रचक्रिरे ॥ १३.१४१.२५ ॥
Então, instigados pelo rei, seus ministros foram à floresta, colheram figos udumbara e começaram a oferecê-los.
13.141.26
दृष्ट्वा फलानि मुनयस्ते ग्रहीतुमुपाद्रवन् ॥ १३.१४१.२६ ॥
Ao ver os frutos, aqueles sábios correram para pegá-los.
13.141.27
उदुम्बराण्यथान्यानि हेमगर्भाण्युपाहरन् ।
भृत्यास्तेषां ततस्तानि प्रग्राहितुमुपाद्रवन् ॥ १३.१४१.२७ ॥
Trouxeram figos udumbara e outros frutos de interior dourado; então seus servos correram para fazê-los pegá-los.
13.141.28
गुरूणीति विदित्वाऽथ न ग्राह्याण्यत्रिरब्रवीत् ।
नास्मेह मन्दविज्ञाना नास्म मानुषबुद्धयः ॥ १३.१४१.२८ ॥
Sabendo que eram pesados, Atri disse que não deviam ser aceitos. Aqui não somos de entendimento obtuso, nem nossa mente é a de homens comuns.
13.141.29
हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म जागृम ।
इह ह्येतदुपावृत्तं प्रेत्य स्यात्कटुकोदयम्।
अप्रतिग्राह्यमेवैतत्प्रेत्येह च सुखेप्सुना ॥ १३.१४१.२९ ॥
Sabemos que estes são de ouro; estamos despertos e vigilantes. Aqui isto se voltou para nós, e após a morte traria um resultado amargo. Para quem busca a felicidade, não deve ser aceito, nem aqui nem no além.
13.141.30
शतेन निष्कगुणितं सहस्रेण च सम्मितम् ।
तथा बहु प्रतीच्छन्वै पापिष्ठां लभते गतिम् ॥ १३.१४१.३० ॥
Quem aceita riqueza multiplicada por cem nișkas e medida por mil, ou muita dela, alcança o destino mais pecaminoso.
13.141.31
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
सर्वं तन्नालमेकस्य तस्माद्विद्वाञ्शमं व्रजेत् ॥ १३.१४१.३१ ॥
Tudo o que existe na terra — arroz e cevada, ouro, gado e mulheres — não basta para um só homem; por isso o sábio deve alcançar a paz.
13.141.32
उत्पन्नस्य रुरोः शृङ्गं वर्दमानस्य वर्धते ।
प्रार्थना पुरुषस्येव तस्य मात्रा न विद्यते ॥ १३.१४१.३२ ॥
O chifre do veado ruru cresce à medida que o animal cresce; assim também é o desejo do homem, cuja medida não se encontra.
13.141.33
न तल्लोके द्रव्यमस्ति यल्लोभं प्रतिपूरयेत् ।
समुद्रकल्पः पुरुषो न कदाचन पूर्यते ॥ १३.१४१.३३ ॥
No mundo não há riqueza que possa saciar a ganância; o homem, semelhante ao oceano, nunca se enche.
13.141.34
कामं कामयमानस्य यदा कामः समृध्यते ।
अथैनमपरः काम इष्टो विध्यति बाणवत् ॥ १३.१४१.३४ ॥
Quando se realiza o desejo de quem deseja, outro desejo querido o atravessa como uma flecha.
13.141.35
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १३.१४१.३५ ॥
Os desejos nunca se acalmam pelo prazer; como um fogo escuro alimentado com oblação, o desejo apenas se reacende e cresce.
13.141.36
प्रतिग्रहे संयमो वै तपो धारयते ध्रुवम् ।
तद्धनं ब्राह्मणस्येह लुभ्यमानस्य विस्रवेत् ॥ १३.१४१.३६ ॥
A moderação ao aceitar presentes sustenta certamente a austeridade; mas a riqueza do brâmane que aqui se deixa levar pela ganância escorre.
13.141.37
धर्मार्थं सञ्चयो यो वा द्रव्याणां पक्षसम्मतः ।
तपःसञ्चय एवेह विशिष्टो द्रव्यसञ्चयात् ॥ १३.१४१.३७ ॥
Seja o acúmulo pelo dharma, seja o ajuntamento de bens aprovado como acessório, aqui somente o acúmulo de ascese é superior ao acúmulo de bens.
13.141.38
उग्रादितो भयाद्यस्माद्बिभ्यतीमे ममेश्वराः ।
बलीयसो दुर्बलवद्बिभेम्यहमतः परम् ॥ १३.१४१.३८ ॥
Por medo dos ferozes e de outros, estes meus senhores temem; como o fraco diante dos fortes, eu os temo ainda mais além deles.
13.141.39
यद्वै धर्मात्परं नास्ति तादृशं ब्राह्मणा विदुः ।
विनयात्साधु विद्वांसमुपासेयं यथातथम् ॥ १३.१४१.३९ ॥
Os brâmanes sabem que não há nada superior ao dharma; deve-se servir com humildade ao sábio verdadeiro, tal como ele é.
13.141.40
कुशलं सह दानेन तस्मै यस्य प्रजा इमाः ।
फलान्युपधियुक्तानि य एवं नः प्रयच्छति ॥ १३.१४१.४० ॥
Que o bem-estar, junto com o dom, seja para aquele a quem pertencem estes povos, que assim nos oferece frutos misturados com engano.
13.141.41
इत्युक्त्वा हेमगर्भाणि हित्वा तानि फलानि ते ।
ऋषयो जग्मुरन्यत्र सर्व एव दृढव्रताः ॥ १३.१४१.४१ ॥
Tendo dito isso, deixando aqueles frutos de coração dourado, todos os sábios firmes em seus votos foram para outro lugar.
13.141.42
अथ ते मन्त्रिणः सर्वे राजानमिदमब्रुवन् ।
उपधिं शङ्कमानास्ते हित्वा तानि फलानि वै।
ततोऽन्यत्रैव गच्छन्ति विदितं तेऽस्तु पार्थिव ॥ १३.१४१.४२ ॥
Então todos aqueles ministros disseram isto ao rei; suspeitando de engano, deixaram aqueles frutos e foram para outro lugar. Seja isto conhecido por ti, ó rei.
13.141.43
इत्युक्तः स तु भृत्यैस्तैर्वृषादर्भिश्चुकोप ह ।
तेषां वै प्रतिकर्तुं च सर्वेषामगमद्गृहम् ॥ १३.१४१.४३ ॥
Assim interpelado por aqueles servos, Vṛṣādarbhi irou-se. Para vingar-se de todos eles, foi para casa.
13.141.44
स गत्वाऽऽहवनीयेऽग्नौ तीव्रं नियममास्थितः ।
जुहाव संस्कृतैर्मन्त्रैरेकैकामाहुतिं नृपः ॥ १३.१४१.४४ ॥
Tendo ido ao fogo āhavanīya e assumido um voto severo, o rei ofereceu oblações uma a uma com mantras consagrados.
13.141.45
तस्मादग्नेः समुत्तस्थौ कृत्या लोकभयंकरी ।
तस्या नाम वृषादर्भिर्यातुधानीत्यथाकरोत् ॥ १३.१४१.४५ ॥
Daquele fogo surgiu Kṛtyā, terror dos mundos; Vṛṣādarbhi a chamou de Yātudhānī.
13.141.46
सा कृत्या कालरात्रीव कृताञ्जलिरुपस्थिता ।
वृषादर्भि नरपतिं किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १३.१४१.४६ ॥
Aquela Kṛtyā, semelhante à Noite da Morte, postou-se diante do rei Vṛṣādarbhi de mãos postas e disse: "Que devo fazer?"
13.141.47
ऋषीणां गच्छ सप्तानामरुन्धत्यास्तथैव च ।
दासीभर्तुश्च दास्याश्च मनसा नाम धारय ॥ १३.१४१.४७ ॥
Vai aos sete sábios e a Arundhatī; igualmente, guarda na mente o nome do senhor do servo e o da serva.
13.141.48
ज्ञात्वा नामानि चैवैषां सर्वानेतान्विनाशय ।
विनष्टेषु तथा स्वैरं गच्छ यत्रेप्सितं तव ॥ १३.१४१.४८ ॥
Tendo conhecido os nomes deles, destrói a todos; e quando tiverem sido destruídos, vai para onde quiseres, a teu gosto.
13.141.49
सा तथेति प्रतिश्रुत्य यातुधानी स्वरूपिणी ।
जगाम तद्वनं यत्र विचेरुस्ते महर्षयः ॥ १३.१४१.४९ ॥
Tendo prometido: «Assim seja», a rakshasi, em sua própria forma, foi àquela floresta onde vagavam os grandes sábios.