مهابهاراتا · أدهيايا 13.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.144.1
यदिदं श्राद्धकृत्येषु दीयते भरतर्षभ ।
छत्रं चोपानहौ चैव केनैतत्सम्प्रवर्तितम् ॥ १३.१४४.१ ॥
يا ثور البهاراتا، من الذي أرسى هذه العادة بإعطاء المظلة والنعال في طقوس الأجداد؟
13.144.2
कथं चैतत्समुत्पन्नं किमर्थं चैव दीयते ।
न केवलं श्राद्धकृत्ये पुण्यकेष्वपि दीयते ॥ १३.१४४.२ ॥
كيف نشأ هذا، ولأي غرض يُعطى؟ إنه يُعطى لا في طقس الأجداد وحده، بل في المناسبات المباركة أيضاً.
13.144.3
बहुष्वपि निमित्तेषु पुण्यमाश्रित्य दीयते ।
एतद्विस्तरतो ब्रह्मञ्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १३.१४४.३ ॥
وفي مناسبات كثيرة أيضاً يُعطى متكلاً على الفضل. يا برهمن، أريد أن أسمعه مفصلاً وعلى حقيقته.
13.144.4
शृणु राजन्नवहितश्छत्रोपानहविस्तरम् ।
यथैतत्प्रथितं लोके यथा चैतत्प्रवर्तितम् ॥ १३.१४४.४ ॥
اسمع بانتباه أيها الملك، الرواية الكاملة عن المظلة والنعال: كيف عُرف هذا في العالم، وكيف أُرسي.
13.144.5
यथा चाक्षय्यतां प्राप्तं पुण्यतां च यथागतम् ।
सर्वमेतदशेषेण प्रवक्ष्यामि नराधिप ॥ १३.१४४.५ ॥
سأشرح لك كل شيء بتمام: كيف نال هذا الخلود والفضل، وكيف جاء إلى الوجود، أيها سيد البشر.
13.144.6
इतिहासं पुरावृत्तमिदं शृणु नराधिप ।
जमदग्नेश्च संवादं सूर्यस्य च महात्मनः ॥ १३.१४४.६ ॥
اسمع أيها سيد البشر هذه القصة القديمة: حوار جمدغني العظيم النفس مع الشمس.
13.144.7
पुरा स भगवान्साक्षाद्धनुषा क्रीडति प्रभो ।
सन्धायसन्धाय शरांश्चिक्षेप किल भार्गवः ॥ १३.१४४.७ ॥
في سالف الزمان كان ذلك المبارك يلهو بالقوس بنفسه، أيها السيد؛ وكان ابن بهرغو يضع السهام على الوتر مرارا ويطلقها.
13.144.8
तान्क्षिप्तान्रेणुका सर्वांस्तस्येषून्दीप्ततेजसः ।
आनीय सा तदा तस्मै प्रादादसकृदच्युत ॥ १३.१४४.८ ॥
وكانت رينوكا تأتي بكل تلك السهام التي أطلقها ذو البهاء المتوهج وتعطيها له مرارا، أيها الأچيوتا.
13.144.9
अथ तेन स शब्देनि ज्यायाश्चैव शरस्य च ।
प्रहृष्टः सम्प्रचिक्षेप सा च प्रत्याजहार तान् ॥ १३.१४४.९ ॥
ثم سُرّ بذلك الصوت، صوت الوتر والسهم، فأطلق السهم؛ وكانت هي تردها.
13.144.10
ततो मध्याह्नमारूढे ज्येष्ठामूले दिवाकरे ।
स सायकान्द्विजो मुक्त्वा रेणुकामिदमब्रवीत् ॥ १३.१४४.१० ॥
ثم لما بلغ منتصف النهار والشمس في منزل جيشثا-مولا، أطلق ذلك المولود مرتين سهامه وقال لرينوكا هذا الكلام.
13.144.11
गच्छानय विशालाक्षि शरानेतान्धनुश्च्युतान् ।
यावदेतान्पुनः सुभ्रु क्षिपामीति जनाधिप ॥ १३.१४४.११ ॥
اذهبي وأحضري هذه السهام المنطلقة من القوس، أيتها الواسعة العينين، حتى أطلقها ثانية، أيها سيد البشر.
13.144.12
सा गच्छन्त्यन्तरा छायां वृक्षमाश्रित्य भामिनी ।
तस्थौ तस्या हि सन्तप्तं शिरः पादौ तथैव च ॥ १३.१४४.१२ ॥
وقفت تلك الجميلة وهي ماضية في الطريق، لاجئة إلى شجرة طلبا للظل، إذ كان رأسها وقدماها محترقين حقا.
13.144.13
स्थिता सा तु मूहूर्तं वै भर्तुः शापभयाच्छुभा ।
ययावानयितुं भूयः सायकानसितेक्षणा।
प्रत्याजगाम च शरांस्तानादाय यशस्विनी ॥ १३.१४४.१३ ॥
وقفت لحظة خوفًا من لعنة زوجها، ثم ذهبت الفاضلة ذات العينين السوداوين مرة أخرى لتحضر السهام، وعادت المشهورة حاملةً تلك السهام.
13.144.14
सा वै प्रस्विन्नसर्वाङ्गी पद्भ्यां दुःखं नियच्छती ।
उपाजगाम भर्तारं भयाद्भर्तुः प्रवेपती ॥ १३.१४४.१४ ॥
كان جسدها كله مبللًا بالعرق، تكبح ألم قدميها، ترتجف خوفًا من زوجها، فأتت إلى زوجها.
13.144.15
स तामृषिस्तदा क्रुद्धो वाक्यमाह शुभाननाम् ।
रेणुके किं चिरेण त्वमागतेति पुनःपुनः ॥ १३.१४४.१५ ॥
عندها قال الحكيم الغاضب للمرأة حسنة الوجه مرارًا وتكرارًا: "يا رينوكا، لماذا تأخرتِ هكذا؟"
13.144.16
शिरस्तप्तं प्रदीप्तौ मे पादौ चैव तपोधन ।
सूर्यतेजोनिरुद्धाऽहं वृक्षच्छायां समाश्रिता ॥ १३.१४४.१६ ॥
يا كنز التقشف، رأسي محروق وقدماي تشتعلان. وقد أوقفني وهج الشمس، فلجأت إلى ظل شجرة.
13.144.17
एतस्मात्कारणाद्ब्रह्मंश्चिरायैतत्कृतं मया ।
एतच्छ्रुत्वा मम विभो मा क्रुधस्त्वं पतोधन ॥ १३.१४४.१७ ॥
لهذا السبب، أيها البراهمي، تأخرت كثيرًا. أيها القدير، اسمع هذا ولا تغضب مني، يا كنز التقشف.
13.144.18
अद्यैनं दीप्तकिरणं रेणुके तव दुःखदम् ।
शरैर्निपातयिष्यामि सूर्यमस्त्राग्नितेजसा ॥ १३.१४४.१८ ॥
اليوم سأُسقط بالسهام هذه الشمس المتوهجة الأشعة، يا رينوكا، التي تسبب لك الألم، بوهج نار السلاح.
13.144.19
स विष्फार्य धनुर्दिव्यं गृहीत्वा च शरान्बहूंन् ।
अतिष्ठत्सूर्यमभितो यतो याति ततोमुखः ॥ १३.१४४.१९ ॥
شدّ قوسه الإلهية وأخذ سهامًا كثيرة، ووقف حول الشمس، موجهًا وجهه حيثما تتجه.
13.144.20
अथ तं प्रेक्ष्य सन्नद्धं सूर्योऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
द्विजरूपेण कौन्तेय किं ते सूर्योऽपराध्यति ॥ १३.१४४.२० ॥
فلما رآه متأهبًا مسلحًا، اقترب منه الشمس وقال: «يا ابن كُنتي، في هيئة البراهمي، ما الذنب الذي اقترفته الشمس في حقك؟»
13.144.21
आदत्ते रश्मिभिः सूर्यो दिवि तिष्ठंस्ततस्ततः ।
रसं हृतं वै वर्षासु प्रवर्षति दिवाकरः ॥ १३.१४४.२१ ॥
يقف الشمس في السماء فيسحب بأشعته الرطوبة من هنا وهناك؛ وفي مواسم الأمطار يعيدها مطرًا، فالنهار هو الذي يمطر.
13.144.22
ततोऽन्नं जायते विप्र मनुष्याणां सुखावहम् ।
अन्नं प्राणा इति यथा वेदेषु परिपठ्यते ॥ १३.१४४.२२ ॥
ثم، أيها البراهمي، يتولد الطعام الذي يجلب السعادة للناس، كما يُتلى في الفيدا: «الطعام هو الحياة».
13.144.23
अथाऽभ्रेषु निगूढश्च रश्मिभिः परिवारितः ।
सप्तद्वीपानिमान्ब्रह्मन्वर्षेणाभिप्रवर्षति ॥ १३.१४४.२३ ॥
ثم يختفي في الغيوم محاطًا بأشعته، أيها البراهمي، فيُمطر على هذه القارات السبع.
13.144.24
ततस्तदौषधीनां च वीरुधां पुष्पपत्रजम् ।
सर्वं वर्षाभिनिर्वृत्तमन्नं सम्भवति प्रभो ॥ १३.१४४.२४ ॥
ثم، أيها السيد، من أزهار وأوراق الأعشاب والنباتات المتسلقة التي أنبتها المطر، يتكوّن كل الطعام.
13.144.25
जातकर्माणि सर्वाणि व्रतोपनयनानि च ।
गोदानानि विवाहाश्च तथा यज्ञसमृद्धयः ॥ १३.१४४.२५ ॥
جميع طقوس الميلاد، والنذور والتنشئة، وهبات الأبقار والزيجات، وكذلك ازدهار القرابين.
13.144.26
सत्राणि दानानि तथा संयोगा वित्तसञ्चयाः ।
अन्नतः सम्प्रवर्तन्ते यथा त्वं वेत्थ भार्गव ॥ १३.१४४.२६ ॥
مجالس القرابين، والهبات، وكذلك الاتحادات وتراكم الثروات: كل ذلك ينشأ من الطعام، كما تعلم أنت أيها البهرغوي.
13.144.27
रमणीयानि यावन्ति यावदारम्भिकाणि च ।
सर्वमन्नात्प्रभवति विदितं कीर्तयामि ते ॥ १३.१४४.२७ ॥
كل ما في الدنيا من أشياء مستحبة ومن بدايات الأعمال، كل ذلك ينشأ من الطعام؛ وهذه الحقيقة المعلومة أبينها لك.
13.144.28
सर्वं हि वेत्थ विप्र त्वं यदेतत्कीर्तितं मया ।
प्रसादये त्वां विप्रर्षे किं ते सूर्यो निपात्यते ॥ १३.१४४.२८ ॥
أنت تعرف كل ما ذكرته، أيها البراهمي. أُرضيك أيها الحكيم البراهمي: لماذا يُسقط الشمس من أجلك؟