Mahābhārata · Adhyāya 13.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.144.1
यदिदं श्राद्धकृत्येषु दीयते भरतर्षभ ।
छत्रं चोपानहौ चैव केनैतत्सम्प्रवर्तितम् ॥ १३.१४४.१ ॥
Stier der Bharatas, wer hat eingeführt, dass man bei den Ahnenriten Schirm und Sandalen gibt?
13.144.2
कथं चैतत्समुत्पन्नं किमर्थं चैव दीयते ।
न केवलं श्राद्धकृत्ये पुण्यकेष्वपि दीयते ॥ १३.१४४.२ ॥
Wie ist dies entstanden, und zu welchem Zweck wird es gegeben? Es wird nicht nur beim Ahnenritus gegeben, sondern auch bei heiligen Anlässen.
13.144.3
बहुष्वपि निमित्तेषु पुण्यमाश्रित्य दीयते ।
एतद्विस्तरतो ब्रह्मञ्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १३.१४४.३ ॥
Bei vielen Anlässen wird es ebenfalls gegeben, im Vertrauen auf das Verdienst. O Brahmane, ich möchte dies ausführlich und der Wahrheit gemäß hören.
13.144.4
शृणु राजन्नवहितश्छत्रोपानहविस्तरम् ।
यथैतत्प्रथितं लोके यथा चैतत्प्रवर्तितम् ॥ १३.१४४.४ ॥
Höre aufmerksam zu, o König, dem vollständigen Bericht über Schirm und Sandalen: wie dies in der Welt bekannt wurde und wie es eingeführt wurde.
13.144.5
यथा चाक्षय्यतां प्राप्तं पुण्यतां च यथागतम् ।
सर्वमेतदशेषेण प्रवक्ष्यामि नराधिप ॥ १३.१४४.५ ॥
Ich werde dir alles vollständig darlegen: wie dies Unvergänglichkeit und Verdienst erlangte und wie es entstand, o Herr der Menschen.
13.144.6
इतिहासं पुरावृत्तमिदं शृणु नराधिप ।
जमदग्नेश्च संवादं सूर्यस्य च महात्मनः ॥ १३.१४४.६ ॥
Höre, o Herr der Menschen, diese alte Geschichte: den Dialog zwischen dem großmütigen Jamadagni und der Sonne.
13.144.7
पुरा स भगवान्साक्षाद्धनुषा क्रीडति प्रभो ।
सन्धायसन्धाय शरांश्चिक्षेप किल भार्गवः ॥ १३.१४४.७ ॥
Einst spielte jener erhabene Herr selbst mit dem Bogen, o Herr; immer wieder legte der Nachkomme Bhṛgus Pfeile an und schoss sie ab.
13.144.8
तान्क्षिप्तान्रेणुका सर्वांस्तस्येषून्दीप्ततेजसः ।
आनीय सा तदा तस्मै प्रादादसकृदच्युत ॥ १३.१४४.८ ॥
Reṇukā brachte alle Pfeile zurück, die jener von glühender Pracht abgeschossen hatte, und gab sie ihm immer wieder, o Acyuta.
13.144.9
अथ तेन स शब्देनि ज्यायाश्चैव शरस्य च ।
प्रहृष्टः सम्प्रचिक्षेप सा च प्रत्याजहार तान् ॥ १३.१४४.९ ॥
Da schoss er, erfreut über jenen Klang der Bogensehne und des Pfeils, erneut; und sie brachte sie zurück.
13.144.10
ततो मध्याह्नमारूढे ज्येष्ठामूले दिवाकरे ।
स सायकान्द्विजो मुक्त्वा रेणुकामिदमब्रवीत् ॥ १३.१४४.१० ॥
Als dann der Mittag gekommen war und die Sonne im Sternbild Jyeṣṭhā-Mūla stand, sprach der Zweimalgeborene, nachdem er seine Pfeile abgeschossen hatte, zu Reṇukā diese Worte.
13.144.11
गच्छानय विशालाक्षि शरानेतान्धनुश्च्युतान् ।
यावदेतान्पुनः सुभ्रु क्षिपामीति जनाधिप ॥ १३.१४४.११ ॥
Geh und bring diese vom Bogen geschossenen Pfeile zurück, o Weitäugige, bis ich sie wieder abschieße, o Herr der Menschen.
13.144.12
सा गच्छन्त्यन्तरा छायां वृक्षमाश्रित्य भामिनी ।
तस्थौ तस्या हि सन्तप्तं शिरः पादौ तथैव च ॥ १३.१४४.१२ ॥
Die schöne Frau blieb auf ihrem Weg unterwegs stehen und suchte Schatten unter einem Baum; denn ihr Kopf und ihre Füße waren tatsächlich versengt.
13.144.13
स्थिता सा तु मूहूर्तं वै भर्तुः शापभयाच्छुभा ।
ययावानयितुं भूयः सायकानसितेक्षणा।
प्रत्याजगाम च शरांस्तानादाय यशस्विनी ॥ १३.१४४.१३ ॥
Einen Augenblick lang stand sie aus Furcht vor dem Fluch ihres Gatten da; dann ging die Glückverheißende mit dunklen Augen erneut, die Pfeile zu holen, und die Ruhmreiche kehrte mit diesen Pfeilen zurück.
13.144.14
सा वै प्रस्विन्नसर्वाङ्गी पद्भ्यां दुःखं नियच्छती ।
उपाजगाम भर्तारं भयाद्भर्तुः प्रवेपती ॥ १३.१४४.१४ ॥
Am ganzen Körper von Schweiß durchnässt, den Schmerz in ihren Füßen unterdrückend, vor Furcht vor ihrem Gatten zitternd, trat sie zu ihrem Mann.
13.144.15
स तामृषिस्तदा क्रुद्धो वाक्यमाह शुभाननाम् ।
रेणुके किं चिरेण त्वमागतेति पुनःपुनः ॥ १३.१४४.१५ ॥
Da sprach der zornige Weise immer wieder zu jener Schönangesichtigen: »Reṇukā, warum bist du so spät gekommen?«
13.144.16
शिरस्तप्तं प्रदीप्तौ मे पादौ चैव तपोधन ।
सूर्यतेजोनिरुद्धाऽहं वृक्षच्छायां समाश्रिता ॥ १३.१४४.१६ ॥
O Schatz der Askese, mein Kopf ist versengt und beide Füße brennen. Von der Glut der Sonne aufgehalten, hatte ich Zuflucht im Schatten eines Baumes gesucht.
13.144.17
एतस्मात्कारणाद्ब्रह्मंश्चिरायैतत्कृतं मया ।
एतच्छ्रुत्वा मम विभो मा क्रुधस्त्वं पतोधन ॥ १३.१४४.१७ ॥
Aus diesem Grund, o Brahmane, habe ich so lange gebraucht. O Mächtiger, hör dies und sei nicht zornig auf mich, o Schatz der Askese.
13.144.18
अद्यैनं दीप्तकिरणं रेणुके तव दुःखदम् ।
शरैर्निपातयिष्यामि सूर्यमस्त्राग्नितेजसा ॥ १३.१४४.१८ ॥
Heute werde ich diese Sonne mit den glühenden Strahlen, o Reṇukā, die dir Schmerz bereitet, mit Pfeilen herabstürzen, mit dem Glanz des Waffenfeuers.
13.144.19
स विष्फार्य धनुर्दिव्यं गृहीत्वा च शरान्बहूंन् ।
अतिष्ठत्सूर्यमभितो यतो याति ततोमुखः ॥ १३.१४४.१९ ॥
Nachdem er den göttlichen Bogen gespannt und viele Pfeile genommen hatte, stellte er sich rings um die Sonne und wandte sein Gesicht, wohin sie ging.
13.144.20
अथ तं प्रेक्ष्य सन्नद्धं सूर्योऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
द्विजरूपेण कौन्तेय किं ते सूर्योऽपराध्यति ॥ १३.१४४.२० ॥
Als er ihn gerüstet sah, trat die Sonne näher und sprach: »Sohn der Kuntī, in Gestalt eines Brahmanen, welches Unrecht hat dir die Sonne getan?«
13.144.21
आदत्ते रश्मिभिः सूर्यो दिवि तिष्ठंस्ततस्ततः ।
रसं हृतं वै वर्षासु प्रवर्षति दिवाकरः ॥ १३.१४४.२१ ॥
Am Himmel stehend, nimmt die Sonne mit ihren Strahlen die Feuchtigkeit von hier und dort auf; und in der Regenzeit sendet der Tagmacher sie als Regen wieder herab.
13.144.22
ततोऽन्नं जायते विप्र मनुष्याणां सुखावहम् ।
अन्नं प्राणा इति यथा वेदेषु परिपठ्यते ॥ १३.१४४.२२ ॥
Dann, o Brahmane, entsteht die Nahrung, die den Menschen Glück bringt; wie es in den Veden heißt: »Die Nahrung ist das Leben«.
13.144.23
अथाऽभ्रेषु निगूढश्च रश्मिभिः परिवारितः ।
सप्तद्वीपानिमान्ब्रह्मन्वर्षेणाभिप्रवर्षति ॥ १३.१४४.२३ ॥
Dann, in den Wolken verborgen und von seinen Strahlen umgeben, o Brahmane, läßt er Regen auf diese sieben Kontinente herabfallen.
13.144.24
ततस्तदौषधीनां च वीरुधां पुष्पपत्रजम् ।
सर्वं वर्षाभिनिर्वृत्तमन्नं सम्भवति प्रभो ॥ १३.१४४.२४ ॥
Dann, o Herr, entsteht aus den Blüten und Blättern der Kräuter und Ranken, die durch den Regen gewachsen sind, alle Nahrung.
13.144.25
जातकर्माणि सर्वाणि व्रतोपनयनानि च ।
गोदानानि विवाहाश्च तथा यज्ञसमृद्धयः ॥ १३.१४४.२५ ॥
Alle Geburtsriten, die Gelübde und Initiationen, die Kuhgaben und Hochzeiten, ebenso der Wohlstand der Opfer.
13.144.26
सत्राणि दानानि तथा संयोगा वित्तसञ्चयाः ।
अन्नतः सम्प्रवर्तन्ते यथा त्वं वेत्थ भार्गव ॥ १३.१४४.२६ ॥
Die Opfersitzungen, die Gaben, ebenso die Verbindungen und die Anhäufung des Reichtums: all dies entspringt der Nahrung, wie du weißt, o Bhārgava.
13.144.27
रमणीयानि यावन्ति यावदारम्भिकाणि च ।
सर्वमन्नात्प्रभवति विदितं कीर्तयामि ते ॥ १३.१४४.२७ ॥
Was an erfreulichen Dingen existiert und was an Anfängen, alles entsteht aus der Nahrung; diese bekannte Wahrheit verkünde ich dir.
13.144.28
सर्वं हि वेत्थ विप्र त्वं यदेतत्कीर्तितं मया ।
प्रसादये त्वां विप्रर्षे किं ते सूर्यो निपात्यते ॥ १३.१४४.२८ ॥
Du weißt bereits alles, was ich verkündet habe, o Brahmane. Ich besänftige dich, o brahmanischer Weiser: Warum sollte die Sonne deinetwegen fallen?