Mahābhārata · Adhyāya 13.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.144.1
यदिदं श्राद्धकृत्येषु दीयते भरतर्षभ ।
छत्रं चोपानहौ चैव केनैतत्सम्प्रवर्तितम् ॥ १३.१४४.१ ॥
Touro dos Bharatas, quem instituiu este costume de dar guarda-chuva e sandálias nos ritos ancestrais?
13.144.2
कथं चैतत्समुत्पन्नं किमर्थं चैव दीयते ।
न केवलं श्राद्धकृत्ये पुण्यकेष्वपि दीयते ॥ १३.१४४.२ ॥
Como surgiu isto e com que finalidade se dá? Não apenas no rito ancestral, mas também em ocasiões sagradas.
13.144.3
बहुष्वपि निमित्तेषु पुण्यमाश्रित्य दीयते ।
एतद्विस्तरतो ब्रह्मञ्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १३.१४४.३ ॥
Em muitas ocasiões também se dá, confiando no mérito. Ó brâmane, desejo ouvir isto em detalhe e em sua verdade.
13.144.4
शृणु राजन्नवहितश्छत्रोपानहविस्तरम् ।
यथैतत्प्रथितं लोके यथा चैतत्प्रवर्तितम् ॥ १३.१४४.४ ॥
Ouve com atenção, ó rei, o relato completo do guarda-chuva e das sandálias: como isto se tornou conhecido no mundo e como foi instituído.
13.144.5
यथा चाक्षय्यतां प्राप्तं पुण्यतां च यथागतम् ।
सर्वमेतदशेषेण प्रवक्ष्यामि नराधिप ॥ १३.१४४.५ ॥
Explicar-te-ei tudo por completo: como isto alcançou a imperecibilidade e o mérito, e como veio a ser, ó senhor dos homens.
13.144.6
इतिहासं पुरावृत्तमिदं शृणु नराधिप ।
जमदग्नेश्च संवादं सूर्यस्य च महात्मनः ॥ १३.१४४.६ ॥
Ouve, ó senhor dos homens, esta história antiga: o diálogo do magnânimo Jamadagni e do Sol.
13.144.7
पुरा स भगवान्साक्षाद्धनुषा क्रीडति प्रभो ।
सन्धायसन्धाय शरांश्चिक्षेप किल भार्गवः ॥ १३.१४४.७ ॥
Outrora aquele bem-aventurado senhor brincava pessoalmente com o arco, ó senhor; repetidamente, encaixando flechas na corda, o descendente de Bhṛgu as disparava.
13.144.8
तान्क्षिप्तान्रेणुका सर्वांस्तस्येषून्दीप्ततेजसः ।
आनीय सा तदा तस्मै प्रादादसकृदच्युत ॥ १३.१४४.८ ॥
Reṇukā, trazendo de volta todas aquelas flechas disparadas por aquele de esplendor flamejante, dava-lhas repetidamente, ó Acyuta.
13.144.9
अथ तेन स शब्देनि ज्यायाश्चैव शरस्य च ।
प्रहृष्टः सम्प्रचिक्षेप सा च प्रत्याजहार तान् ॥ १३.१४४.९ ॥
Então, encantado com aquele som, o da corda do arco e da flecha, ele disparou de novo; e ela os recolheu.
13.144.10
ततो मध्याह्नमारूढे ज्येष्ठामूले दिवाकरे ।
स सायकान्द्विजो मुक्त्वा रेणुकामिदमब्रवीत् ॥ १३.१४४.१० ॥
Então, quando chegou o meio-dia e o sol estava na constelação de Jyeṣṭhā-Mūla, o duas vezes nascido, tendo disparado suas flechas, disse estas palavras a Reṇukā.
13.144.11
गच्छानय विशालाक्षि शरानेतान्धनुश्च्युतान् ।
यावदेतान्पुनः सुभ्रु क्षिपामीति जनाधिप ॥ १३.१४४.११ ॥
Vai e traz estas flechas disparadas do arco, ó de olhos largos, até que eu as dispare novamente, ó senhor dos homens.
13.144.12
सा गच्छन्त्यन्तरा छायां वृक्षमाश्रित्य भामिनी ।
तस्थौ तस्या हि सन्तप्तं शिरः पादौ तथैव च ॥ १३.१४४.१२ ॥
Aquela bela mulher, indo em seu caminho, parou pelo meio, abrigando-se à sombra de uma árvore; pois sua cabeça e seus pés estavam realmente queimados.
13.144.13
स्थिता सा तु मूहूर्तं वै भर्तुः शापभयाच्छुभा ।
ययावानयितुं भूयः सायकानसितेक्षणा।
प्रत्याजगाम च शरांस्तानादाय यशस्विनी ॥ १३.१४४.१३ ॥
Permanecendo de pé por um momento, por medo da maldição de seu marido, a auspiciosa de olhos escuros foi de novo buscar as flechas, e a ilustre voltou trazendo-as.
13.144.14
सा वै प्रस्विन्नसर्वाङ्गी पद्भ्यां दुःखं नियच्छती ।
उपाजगाम भर्तारं भयाद्भर्तुः प्रवेपती ॥ १३.१४४.१४ ॥
Com todo o corpo encharcado de suor, contendo a dor nos pés, tremendo de medo do marido, aproximou-se do esposo.
13.144.15
स तामृषिस्तदा क्रुद्धो वाक्यमाह शुभाननाम् ।
रेणुके किं चिरेण त्वमागतेति पुनःपुनः ॥ १३.१४४.१५ ॥
Então o sábio, irado, disse repetidamente àquela de rosto belo: "Reṇukā, por que chegaste tão tarde?"
13.144.16
शिरस्तप्तं प्रदीप्तौ मे पादौ चैव तपोधन ।
सूर्यतेजोनिरुद्धाऽहं वृक्षच्छायां समाश्रिता ॥ १३.१४४.१६ ॥
Ó riqueza de austeridade, minha cabeça está queimada e ambos os pés estão ardendo. Retida pelo fulgor do sol, eu havia buscado refúgio na sombra de uma árvore.
13.144.17
एतस्मात्कारणाद्ब्रह्मंश्चिरायैतत्कृतं मया ।
एतच्छ्रुत्वा मम विभो मा क्रुधस्त्वं पतोधन ॥ १३.१४४.१७ ॥
Por esta razão, ó brâmane, demorei muito a vir. Ó poderoso, ao ouvir isto, não te irrites comigo, ó riqueza de austeridade.
13.144.18
अद्यैनं दीप्तकिरणं रेणुके तव दुःखदम् ।
शरैर्निपातयिष्यामि सूर्यमस्त्राग्नितेजसा ॥ १३.१४४.१८ ॥
Hoje derrubarei com flechas este sol de raios ardentes, ó Reṇukā, que te causa dor, com o esplendor do fogo da arma.
13.144.19
स विष्फार्य धनुर्दिव्यं गृहीत्वा च शरान्बहूंन् ।
अतिष्ठत्सूर्यमभितो यतो याति ततोमुखः ॥ १३.१४४.१९ ॥
Tendendo seu arco divino e tomando muitas flechas, ele se postou em torno do Sol, voltando o rosto para onde ele ia.
13.144.20
अथ तं प्रेक्ष्य सन्नद्धं सूर्योऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
द्विजरूपेण कौन्तेय किं ते सूर्योऽपराध्यति ॥ १३.१४४.२० ॥
Vendo-o armado e pronto, o Sol aproximou-se e disse: "Filho de Kuntī, em forma de brâmane, que ofensa o Sol te fez?"
13.144.21
आदत्ते रश्मिभिः सूर्यो दिवि तिष्ठंस्ततस्ततः ।
रसं हृतं वै वर्षासु प्रवर्षति दिवाकरः ॥ १३.१४४.२१ ॥
Permanecendo no céu, o Sol recolhe com seus raios a umidade daqui e dali; e nas estações chuvosas, o fazedor do dia a devolve em forma de chuva.
13.144.22
ततोऽन्नं जायते विप्र मनुष्याणां सुखावहम् ।
अन्नं प्राणा इति यथा वेदेषु परिपठ्यते ॥ १३.१४४.२२ ॥
Então, ó brâmane, nasce o alimento que traz felicidade aos homens; como se recita nos Vedas: "o alimento é a vida".
13.144.23
अथाऽभ्रेषु निगूढश्च रश्मिभिः परिवारितः ।
सप्तद्वीपानिमान्ब्रह्मन्वर्षेणाभिप्रवर्षति ॥ १३.१४४.२३ ॥
Depois, escondido nas nuvens e cercado de seus raios, ó brâmane, derrama a chuva sobre estes sete continentes.
13.144.24
ततस्तदौषधीनां च वीरुधां पुष्पपत्रजम् ।
सर्वं वर्षाभिनिर्वृत्तमन्नं सम्भवति प्रभो ॥ १३.१४४.२४ ॥
Então, ó senhor, das flores e folhas das ervas e trepadeiras produzidas pela chuva, surge todo o alimento.
13.144.25
जातकर्माणि सर्वाणि व्रतोपनयनानि च ।
गोदानानि विवाहाश्च तथा यज्ञसमृद्धयः ॥ १३.१४४.२५ ॥
Todos os ritos de nascimento, os votos e iniciações, as doações de vacas e os casamentos, e igualmente a prosperidade dos sacrifícios.
13.144.26
सत्राणि दानानि तथा संयोगा वित्तसञ्चयाः ।
अन्नतः सम्प्रवर्तन्ते यथा त्वं वेत्थ भार्गव ॥ १३.१४४.२६ ॥
As sessões sacrificiais, as doações, igualmente as uniões e o acúmulo de riquezas: tudo isso procede do alimento, como sabes, ó Bhārgava.
13.144.27
रमणीयानि यावन्ति यावदारम्भिकाणि च ।
सर्वमन्नात्प्रभवति विदितं कीर्तयामि ते ॥ १३.१४४.२७ ॥
Quantas coisas deleitáveis existem e quantos começos há, tudo surge do alimento; esta verdade conhecida eu te declaro.
13.144.28
सर्वं हि वेत्थ विप्र त्वं यदेतत्कीर्तितं मया ।
प्रसादये त्वां विप्रर्षे किं ते सूर्यो निपात्यते ॥ १३.१४४.२८ ॥
Tu já sabes tudo o que declarei, ó brâmane. Apaziguo-te, ó sábio brâmane: por que deveria o sol cair por tua causa?