மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.144.1
यदिदं श्राद्धकृत्येषु दीयते भरतर्षभ ।
छत्रं चोपानहौ चैव केनैतत्सम्प्रवर्तितम् ॥ १३.१४४.१ ॥
பரதர்களில் காளையே! சிராத்த கர்மங்களில் இந்த குடையும் காலணியும் கொடுக்கப்படுகின்றனவே, இதை யார் தொடங்கி வைத்தார்?
13.144.2
कथं चैतत्समुत्पन्नं किमर्थं चैव दीयते ।
न केवलं श्राद्धकृत्ये पुण्यकेष्वपि दीयते ॥ १३.१४४.२ ॥
இது எவ்வாறு தோன்றியது, எதற்காக கொடுக்கப்படுகிறது? சிராத்தத்தில் மட்டுமல்ல, புண்ணிய நாட்களிலும் கொடுக்கப்படுகிறதே.
13.144.3
बहुष्वपि निमित्तेषु पुण्यमाश्रित्य दीयते ।
एतद्विस्तरतो ब्रह्मञ्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १३.१४४.३ ॥
பல சந்தர்ப்பங்களிலும் புண்ணியத்தை நம்பி இது கொடுக்கப்படுகிறது. பிராமணரே, இதை விரிவாகவும் உண்மையாகவும் கேட்க விரும்புகிறேன்.
13.144.4
शृणु राजन्नवहितश्छत्रोपानहविस्तरम् ।
यथैतत्प्रथितं लोके यथा चैतत्प्रवर्तितम् ॥ १३.१४४.४ ॥
அரசே! கவனமாகக் கேள். குடை, காலணி பற்றிய முழு விவரத்தை, இது உலகில் எவ்வாறு புகழ் பெற்றது, எவ்வாறு தொடங்கப்பட்டது என்பதை.
13.144.5
यथा चाक्षय्यतां प्राप्तं पुण्यतां च यथागतम् ।
सर्वमेतदशेषेण प्रवक्ष्यामि नराधिप ॥ १३.१४४.५ ॥
இது எவ்வாறு அழியாமையையும் புண்ணியத்தையும் அடைந்தது, எவ்வாறு வந்தது என்பதை எல்லாவற்றையும் முழுமையாகச் சொல்வேன், மனிதர்களின் அரசே.
13.144.6
इतिहासं पुरावृत्तमिदं शृणु नराधिप ।
जमदग्नेश्च संवादं सूर्यस्य च महात्मनः ॥ १३.१४४.६ ॥
மனிதர்களின் அரசே! இந்தப் பழங்கதையைக் கேள்—மகாத்மாவாகிய ஜமதக்னிக்கும் சூரியனுக்கும் நடந்த உரையாடல்.
13.144.7
पुरा स भगवान्साक्षाद्धनुषा क्रीडति प्रभो ।
सन्धायसन्धाय शरांश्चिक्षेप किल भार्गवः ॥ १३.१४४.७ ॥
பண்டைக் காலத்தில் அந்த பகவான் நேரடியாக வில்லுடன் விளையாடினார், ஓ பிரபுவே. அம்பை மீண்டும் மீண்டும் நாணேற்றி பார்கவர் அவற்றை எய்தார்.
13.144.8
तान्क्षिप्तान्रेणुका सर्वांस्तस्येषून्दीप्ततेजसः ।
आनीय सा तदा तस्मै प्रादादसकृदच्युत ॥ १३.१४४.८ ॥
அவர் எய்த அனைத்து அம்புகளையும், ஒளிரும் தேஜஸ் கொண்டவரின் அவற்றை ரேணுகை எடுத்துக் கொண்டு அவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் கொடுத்தாள், ஓ அச்யுதா.
13.144.9
अथ तेन स शब्देनि ज्यायाश्चैव शरस्य च ।
प्रहृष्टः सम्प्रचिक्षेप सा च प्रत्याजहार तान् ॥ १३.१४४.९ ॥
பின்னர் அவர், நாண் மற்றும் அம்பின் ஒலியால் மகிழ்ந்து எய்தார்; அவளோ அவற்றை மீண்டும் எடுத்து வந்தாள்.
13.144.10
ततो मध्याह्नमारूढे ज्येष्ठामूले दिवाकरे ।
स सायकान्द्विजो मुक्त्वा रेणुकामिदमब्रवीत् ॥ १३.१४४.१० ॥
பின்னர் நண்பகல் வந்து, ஜ்யேஷ்டா-மூலத்தில் சூரியன் இருந்தபோது, அந்த துவிஜர் அம்புகளை விட்டு ரேணுகையிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
13.144.11
गच्छानय विशालाक्षि शरानेतान्धनुश्च्युतान् ।
यावदेतान्पुनः सुभ्रु क्षिपामीति जनाधिप ॥ १३.१४४.११ ॥
போ, விசாலாக்ஷி, வில்லிலிருந்து விடுபட்ட இந்த அம்புகளை எடுத்து வா; ஓ அழகிய புருவமுடையவளே, நான் இவற்றை மீண்டும் எய்யும் வரை, ஓ மக்களின் தலைவனே.
13.144.12
सा गच्छन्त्यन्तरा छायां वृक्षमाश्रित्य भामिनी ।
तस्थौ तस्या हि सन्तप्तं शिरः पादौ तथैव च ॥ १३.१४४.१२ ॥
அந்த அழகி செல்லும் வழியில் நிழலுக்காக ஒரு மரத்தை அடைந்து நின்றாள்; அவளுடைய தலையும் கால்களும் சுட்டுப் போயிருந்தன.
13.144.13
स्थिता सा तु मूहूर्तं वै भर्तुः शापभयाच्छुभा ।
ययावानयितुं भूयः सायकानसितेक्षणा।
प्रत्याजगाम च शरांस्तानादाय यशस्विनी ॥ १३.१४४.१३ ॥
கணவனின் சாபத்தின் பயத்தால் அவள் ஒரு கணம் நின்றாள். பின்னர் கருங்கண்ணுடைய அந்த சுபை மீண்டும் அம்புகளைக் கொண்டுவரச் சென்றாள்; புகழுடைய அவள் அந்த அம்புகளை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தாள்.
13.144.14
सा वै प्रस्विन्नसर्वाङ्गी पद्भ्यां दुःखं नियच्छती ।
उपाजगाम भर्तारं भयाद्भर्तुः प्रवेपती ॥ १३.१४४.१४ ॥
அவள் உடல் முழுவதும் வியர்த்து, கால்களின் வலியை அடக்கியவளாய், கணவனின் பயத்தால் நடுங்கியபடி கணவனிடம் வந்தாள்.
13.144.15
स तामृषिस्तदा क्रुद्धो वाक्यमाह शुभाननाम् ।
रेणुके किं चिरेण त्वमागतेति पुनःपुनः ॥ १३.१४४.१५ ॥
அப்போது கோபமடைந்த முனிவர் அந்த அழகிய முகத்தவளிடம் மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்: "ரேணுகே, நீ ஏன் இத்தனை நேரம் கழித்து வந்தாய்?"
13.144.16
शिरस्तप्तं प्रदीप्तौ मे पादौ चैव तपोधन ।
सूर्यतेजोनिरुद्धाऽहं वृक्षच्छायां समाश्रिता ॥ १३.१४४.१६ ॥
தவத்தின் செல்வமே, என் தலை சுட்டுக் கொதிக்கிறது; என் இரு கால்களும் எரிகின்றன. சூரியனின் ஒளியால் தடைப்பட்ட நான் ஒரு மரத்தின் நிழலில் ஒதுங்கியிருந்தேன்.
13.144.17
एतस्मात्कारणाद्ब्रह्मंश्चिरायैतत्कृतं मया ।
एतच्छ्रुत्वा मम विभो मा क्रुधस्त्वं पतोधन ॥ १३.१४४.१७ ॥
பிராமணரே, இந்தக் காரணத்தால் நான் நீண்ட நேரம் ஆகிவிட்டது. வல்லமை மிக்கவரே, இதைக் கேட்டு என் மீது கோபிக்காதீர்கள், தவத்தின் செல்வரே.
13.144.18
अद्यैनं दीप्तकिरणं रेणुके तव दुःखदम् ।
शरैर्निपातयिष्यामि सूर्यमस्त्राग्नितेजसा ॥ १३.१४४.१८ ॥
இன்று நான் இந்த ஒளிரும் கதிர்களுடைய, ரேணுகே, உனக்குத் துன்பம் தரும் சூரியனை அஸ்திரத்தின் நெருப்பொளியால் அம்புகளால் வீழ்த்துவேன்.
13.144.19
स विष्फार्य धनुर्दिव्यं गृहीत्वा च शरान्बहूंन् ।
अतिष्ठत्सूर्यमभितो यतो याति ततोमुखः ॥ १३.१४४.१९ ॥
அவன் தெய்வீக வில்லை இழுத்து, பல அம்புகளை எடுத்து, சூரியனைச் சுற்றி நின்றான்; அது எங்கு செல்கிறதோ அந்தப் பக்கம் முகம் திருப்பி.
13.144.20
अथ तं प्रेक्ष्य सन्नद्धं सूर्योऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
द्विजरूपेण कौन्तेय किं ते सूर्योऽपराध्यति ॥ १३.१४४.२० ॥
அவன் ஆயத்தமாக நிற்பதைக் கண்ட சூரியன் அருகில் வந்து பேசினான்: 'குந்தியின் மகனே, இருபிறப்பாளன் வடிவில் இருக்கும் உனக்கு சூரியன் என்ன குற்றம் செய்தான்?'
13.144.21
आदत्ते रश्मिभिः सूर्यो दिवि तिष्ठंस्ततस्ततः ।
रसं हृतं वै वर्षासु प्रवर्षति दिवाकरः ॥ १३.१४४.२१ ॥
சூரியன் வானில் நின்று தன் கதிர்களால் இடம்தோறும் நீரை உறிஞ்சுகிறான்; மழைக்காலங்களில் அந்த நீரை மீண்டும் பொழிந்து, அந்த திவாகரன் மழை பெய்விக்கிறான்.
13.144.22
ततोऽन्नं जायते विप्र मनुष्याणां सुखावहम् ।
अन्नं प्राणा इति यथा वेदेषु परिपठ्यते ॥ १३.१४४.२२ ॥
அதன் பின்னர், பிராமணனே, மனிதர்களுக்கு இன்பம் தரும் உணவு உண்டாகிறது; 'உணவே உயிர்' என்று வேதங்களில் ஓதப்படுவது போல.
13.144.23
अथाऽभ्रेषु निगूढश्च रश्मिभिः परिवारितः ।
सप्तद्वीपानिमान्ब्रह्मन्वर्षेणाभिप्रवर्षति ॥ १३.१४४.२३ ॥
பின்னர், மேகங்களில் மறைந்து, தன் கதிர்களால் சூழப்பட்டு, பிரம்மனே, இந்த ஏழு தீவுகளின் மீது மழை பொழிகிறான்.
13.144.24
ततस्तदौषधीनां च वीरुधां पुष्पपत्रजम् ।
सर्वं वर्षाभिनिर्वृत्तमन्नं सम्भवति प्रभो ॥ १३.१४४.२४ ॥
அதன் பின்னர், ஓ பிரபுவே, மழையால் விளைந்த மூலிகைகளும் கொடிகளும் தரும் மலர்களிலும் இலைகளிலும் இருந்து உருவாகும் அனைத்து உணவும் தோன்றுகிறது.
13.144.25
जातकर्माणि सर्वाणि व्रतोपनयनानि च ।
गोदानानि विवाहाश्च तथा यज्ञसमृद्धयः ॥ १३.१४४.२५ ॥
பிறப்புச் சடங்குகள், விரதங்களும் உபநயனமும், பசு தானங்களும் திருமணங்களும், அதுபோல யாகங்களின் செழிப்பும் — இவையனைத்தும்.
13.144.26
सत्राणि दानानि तथा संयोगा वित्तसञ्चयाः ।
अन्नतः सम्प्रवर्तन्ते यथा त्वं वेत्थ भार्गव ॥ १३.१४४.२६ ॥
யாகச் சத்திரங்களும், தானங்களும், அதுபோல் சேர்க்கைகளும் செல்வக் குவிப்புகளும் — அவை அனைத்தும் அன்னத்திலிருந்தே தொடங்கி நடைபெறுகின்றன, ஓ பார்கவா, நீ அறிந்தபடி.
13.144.27
रमणीयानि यावन्ति यावदारम्भिकाणि च ।
सर्वमन्नात्प्रभवति विदितं कीर्तयामि ते ॥ १३.१४४.२७ ॥
எத்தனை இனிய பொருட்கள் உள்ளனவோ, எத்தனை ஆரம்பச் செயல்கள் உள்ளனவோ, அவை அனைத்தும் அன்னத்திலிருந்தே உருவாகின்றன — இதை அறிந்தவாறு நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.
13.144.28
सर्वं हि वेत्थ विप्र त्वं यदेतत्कीर्तितं मया ।
प्रसादये त्वां विप्रर्षे किं ते सूर्यो निपात्यते ॥ १३.१४४.२८ ॥
நான் சொன்ன இவை அனைத்தையும் நீ அறிவாய், ஓ விப்ரா. ஓ விப்ரர்ஷே, உன்னை மகிழ்விக்கிறேன் — உனக்காக ஏன் சூரியன் வீழ்த்தப்பட வேண்டும்?