Mahābhārata · Adhyāya 13.149
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.149.1
एवं प्रयतितव्यं हि शुश्रूषार्थमतन्द्रितैः ।
सर्वाभिरूपसेवाभिस्तुष्यन्ति यतयो यथा ॥ १३.१४९.१ ॥
Así debe uno esforzarse, sin desfallecer en el servicio; con todos los servicios apropiados los ascetas quedan satisfechos.
13.149.2
नापराध्येत भिक्षोस्तु न चैनमवधीरयेत् ।
उत्तरं च न सन्दद्यात्क्रुद्धं चैव प्रसादयेत् ॥ १३.१४९.२ ॥
No se debe ofender a un mendicante ni despreciarlo; no se debe responder al airado, sino apaciguarlo.
13.149.3
श्रेय एवाभिधातव्यं कर्तव्यं च प्रहृष्टवत् ।
तूष्णींभावेन वै तत्र न क्रुद्धमभिसंवदेत् ॥ १३.१४९.३ ॥
Solo lo bueno debe decirse y hacerse, como quien está complacido; allí, guardando silencio, no se debe hablar con el airado.
13.149.4
नाददीत परस्वानि न गृह्णीयादयाचितम् ।
लब्धालब्धेन जीवेत तथैव परितोषयेत् ॥ १३.१४९.४ ॥
No se debe tomar lo ajeno, ni aceptar lo que no se ha pedido; se debe vivir con lo que se obtenga o no, y contentarse con ello.
13.149.5
कोपिनं तु न याचेत ज्ञानविद्वेषकारितः ।
स्थावरेषु दयां कुर्याज्जङ्गमेषु चु प्राणिषु ॥ १३.१४९.५ ॥
Impulsado por el odio al conocimiento, no se debe pedir un taparrabos; se debe mostrar compasión a los seres inmóviles y a los seres móviles.
13.149.6
यथाऽऽत्मनि तथाऽन्येषु समां दृष्टिं निपातयेत् ।
सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि।
सम्पश्यमानो विचरन्ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १३.१४९.६ ॥
Como uno se mira a sí mismo, así debe dirigir una mirada igual hacia los demás; quien, viendo el yo en todos los seres y a todos los seres en el yo, anda por el mundo, se hace apto para llegar a ser Brahman.
13.149.7
हिंसा वा यदि वाऽहिंसां न कुर्यादात्मकारणात् ।
यत्रेतरो भवेन्नित्यं दोषं तत्र न कारयेत् ॥ १३.१४९.७ ॥
Ya sea violencia o no violencia, no debe hacerla por interés propio; donde otro siempre incurriría en falta, no debe hacer que incurra en esa falta.
13.149.8
एवं स मुच्यते दोषात्परानाश्रित्य वर्तयन् ।
आत्माश्रयेण दोषेण लिप्यते ह्यल्पबुद्धिमान् ॥ १३.१४९.८ ॥
Así se libera de la falta quien actúa apoyándose en otros; pero el hombre de escaso entendimiento se mancha con la falta que nace de su propio apoyo.
13.149.9
जरायुजाण्डजाश्चैव उद्भिज्जाः स्वेदजाश्व ये ।
अवध्याः सर्व एतैते बुधैः समनुवर्णिताः ॥ १३.१४९.९ ॥
Los nacidos de matriz, los nacidos de huevo, los brotados de la tierra y los nacidos del sudor: todos ellos no deben ser muertos, como han descrito los sabios.
13.149.10
निश्चयार्थं विबुद्धानां प्रायश्चित्तं विधीयते ।
हिंसा यथाऽन्या विहिता तथा दोष प्रयोजयेत्।
तथोपदिष्टं गुरुणा शिष्यस्य चरतो विधिम् ॥ १३.१४९.१० ॥
Para la certeza, se prescribe la expiación a los despiertos; así como otra violencia está prescrita, así también que cause falta. Así enseñó el maestro esta norma al discípulo que la practica.
13.149.11
न हि लोभः प्रभवति हिंसा वाऽपि तदात्मिका ।
शास्त्रदर्शनमेतद्धि विहितं विश्वयोनिना ॥ १३.१४९.११ ॥
No surge la codicia, ni la violencia ni su naturaleza; esta es la doctrina de la escritura, prescrita por el origen del universo.
13.149.12
यद्येतदेवं मन्येत शूद्रो ह्यपि च बुद्धिमान् ।
कृतं कृतवतां गच्छेत्किं पुनर्यो निषेवते ॥ १३.१४९.१२ ॥
Si incluso un sabio śūdra pensara así, alcanzaría el estado de quienes han cumplido sus obras; ¿qué decir entonces de quien lo practica?
13.149.13
न शूद्रः पतते कश्चिन्न च संस्कारमर्हति ।
नास्याधिकारो धर्मेऽस्ति न धर्मात्प्रतिषेधनम् ॥ १३.१४९.१३ ॥
Ningún śūdra cae, ni es digno de los saṃskāras. No tiene autoridad en el dharma, ni le está prohibido el dharma.
13.149.14
अनुग्रहार्तं मनुना सर्ववर्णेषु वर्णितम्। ॥ १३.१४९.१४ ॥
Por gracia, Manu lo ha declarado respecto de todos los varṇas.
13.149.15
यदापवादस्तु भवेत्स्त्रीकृतः परिचारके ।
अभ्रावकाशशयनं तस्य संवत्सरं स्मृतम्।
तेन तस्य भवेच्छान्तिस्ततो भूयोप्युपाव्रजेत् ॥ १३.१४९.१५ ॥
Si surge una falta causada por una mujer sirviente, se prescribe para él un año de dormir al aire libre bajo el cielo. Con ello alcanza la paz, y después puede volver a acercarse.
13.149.16
सवर्णाया भवेदेतद्धीनायास्त्वर्धमर्हति ।
वर्षत्रयं तु वैश्यायाः क्षत्रियायास्तु षट् समाः।
ब्राह्मण्या तु समेतस्य समा द्वादश कीर्तिताः। ॥ १३.१४९.१६ ॥
Esto corresponde a una mujer del mismo varṇa; con una mujer inferior solo le corresponde la mitad. Para una mujer vaiśya, tres años; para una mujer kṣatriya, seis años; pero para quien se une a una mujer brāhmaṇa se declaran doce años.
13.149.17
कटाग्निना वा दग्धव्यस्तस्मिन्नेव क्षणे भवेत् ।
शिश्नावपातनाद्वाऽपि विशुद्धिं समवाप्नुयात् ॥ १३.१४९.१७ ॥
O en ese mismo instante debe ser quemado con un fuego de hierba seca; o también, cortándose el miembro, puede alcanzar la purificación.
13.149.18
अनस्थिबन्धमेकं तु यदि प्राणैर्वियोजयेत् ।
उपोष्यैकाहमादद्यात्प्राणायामांस्तु द्वादश ॥ १३.१४९.१८ ॥
Si alguien separa de la vida a una sola criatura sin huesos, debe ayunar un día y practicar doce prāṇāyāmas.
13.149.19
त्रिः स्नानमुदके कृत्वा तस्मात्पापात्प्रमुच्यते ।
अस्थिबन्धेषु द्विगुणं प्रायश्चित्तं विधीयते ॥ १३.१४९.१९ ॥
Tras bañarse tres veces en el agua, uno queda libre de ese pecado; para las uniones de los huesos se prescribe una expiación doble.
13.149.20
अनेन विधिना वाऽपि स्थावरेषु न संशयः ।
कायेन पद्भ्यां हस्ताभ्यामपराधात्तु मुच्यते ॥ १३.१४९.२० ॥
Por este procedimiento, o tratándose de seres inmóviles, no hay duda; uno queda libre de la falta cometida con el cuerpo, los pies o las manos.
13.149.21
अदुष्टं क्षपयेद्यस्तु सर्ववर्णेषु यश्चरेत् ।
तस्याप्यष्टगुणं विद्यात्प्रायश्चित्तं तदेव तु ॥ १३.१४९.२१ ॥
Para quien destruye a un ser inocente, o quien actúa entre todas las castas, la expiación debe saberse como óctuple; esa misma.
13.149.22
चतुर्गुणं कर्मकृते द्विगुणं वाक्प्रदूषिते ।
कृत्वा तु मानसं पापं तथैवैकगुणं स्मृतम् ॥ १३.१४९.२२ ॥
Cuádruple para quien ha cometido el acto, doble para quien se ha contaminado con la palabra; pero el pecado cometido en la mente se recuerda igualmente como simple.
13.149.23
तस्मादेतानि सर्वाणि विदित्वा न समाचरेत् ।
सर्वभूतहितार्थं हि कुशलानि समाचरेत् ॥ १३.१४९.२३ ॥
Por tanto, habiéndolos conocido todos, no se deben practicar; en verdad, para el bien de todos los seres, deben practicarse las acciones virtuosas.
13.149.24
एवं समाहितमनाः सेवते यदि यत्तमान् ।
तद्गतिस्तत्समाचारस्तन्मनास्तत्परायणः ॥ १३.१४९.२४ ॥
Así, con la mente concentrada, si el de dominio de sí se entrega a ello, su meta es aquello, su conducta es aquello, su mente es aquello, y aquello es su refugio supremo.
13.149.25
नाभिनन्देत मरणं नाभिनन्देत जीवितम् ।
कालमेव प्रतीक्षेत निर्वेशं भृतको यथा ॥ १३.१४९.२५ ॥
Como el sirviente a sueldo aguarda su plazo fijado, no se debe desear la muerte ni desear la vida, sino solo esperar el tiempo señalado.
13.149.26
एवं प्रवर्तमानस्तु विनीतः प्रयतात्मवान् ।
निर्णयं पुण्यपापाभ्यामचिरेणोपगच्छति ॥ १३.१४९.२६ ॥
Quien así se conduce, humilde y de ánimo dominado, pronto alcanza el juicio que proviene del mérito y del demérito.