Mahābhārata · Adhyāya 13.149
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.149.1
एवं प्रयतितव्यं हि शुश्रूषार्थमतन्द्रितैः ।
सर्वाभिरूपसेवाभिस्तुष्यन्ति यतयो यथा ॥ १३.१४९.१ ॥
So soll man sich unermüdlich um den Dienst bemühen; durch alle angemessenen Dienste werden die Asketen zufriedengestellt.
13.149.2
नापराध्येत भिक्षोस्तु न चैनमवधीरयेत् ।
उत्तरं च न सन्दद्यात्क्रुद्धं चैव प्रसादयेत् ॥ १३.१४९.२ ॥
Man soll einen Bettelmönch nicht beleidigen noch verachten; dem Zornigen soll man nicht antworten, sondern ihn besänftigen.
13.149.3
श्रेय एवाभिधातव्यं कर्तव्यं च प्रहृष्टवत् ।
तूष्णींभावेन वै तत्र न क्रुद्धमभिसंवदेत् ॥ १३.१४९.३ ॥
Nur das Gute soll man sagen und tun, wie einer, der erfreut ist; dort soll man schweigen und nicht mit dem Zornigen reden.
13.149.4
नाददीत परस्वानि न गृह्णीयादयाचितम् ।
लब्धालब्धेन जीवेत तथैव परितोषयेत् ॥ १३.१४९.४ ॥
Man soll fremdes Gut nicht nehmen, auch nichts Ungebetenes annehmen; man soll von dem leben, was man erhält oder nicht erhält, und sich damit zufriedengeben.
13.149.5
कोपिनं तु न याचेत ज्ञानविद्वेषकारितः ।
स्थावरेषु दयां कुर्याज्जङ्गमेषु चु प्राणिषु ॥ १३.१४९.५ ॥
Getrieben von Hass auf das Wissen, soll man nicht um einen Lendenschurz betteln; man soll Mitgefühl zeigen gegenüber den unbeweglichen und den beweglichen Wesen.
13.149.6
यथाऽऽत्मनि तथाऽन्येषु समां दृष्टिं निपातयेत् ।
सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि।
सम्पश्यमानो विचरन्ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १३.१४९.६ ॥
Wie man sich selbst betrachtet, so soll man auch die anderen mit gleichem Blick ansehen; wer das Selbst in allen Wesen und alle Wesen im Selbst sieht und so umhergeht, wird geeignet zum Zustand des Brahman.
13.149.7
हिंसा वा यदि वाऽहिंसां न कुर्यादात्मकारणात् ।
यत्रेतरो भवेन्नित्यं दोषं तत्र न कारयेत् ॥ १३.१४९.७ ॥
Ob Gewalt oder Gewaltlosigkeit: man soll es nicht um des eigenen Vorteils willen tun; wo ein anderer stets Schuld auf sich lüde, soll man ihn nicht in diese Schuld verstricken.
13.149.8
एवं स मुच्यते दोषात्परानाश्रित्य वर्तयन् ।
आत्माश्रयेण दोषेण लिप्यते ह्यल्पबुद्धिमान् ॥ १३.१४९.८ ॥
So wird er von der Schuld befreit, wenn er im Vertrauen auf andere handelt; doch der Kleingeistige wird befleckt von der Schuld, die aus seinem eigenen Sich-Stützen entspringt.
13.149.9
जरायुजाण्डजाश्चैव उद्भिज्जाः स्वेदजाश्व ये ।
अवध्याः सर्व एतैते बुधैः समनुवर्णिताः ॥ १३.१४९.९ ॥
Die lebend Gebärenden, die aus Eiern Geborenen, die aus der Erde Sprießenden und die aus Schweiß Geborenen – alle diese sind nicht zu töten, so haben es die Weisen beschrieben.
13.149.10
निश्चयार्थं विबुद्धानां प्रायश्चित्तं विधीयते ।
हिंसा यथाऽन्या विहिता तथा दोष प्रयोजयेत्।
तथोपदिष्टं गुरुणा शिष्यस्य चरतो विधिम् ॥ १३.१४९.१० ॥
Zur Gewissheit wird den Erwachten Sühne vorgeschrieben; so wie andere Gewalt vorgeschrieben ist, so möge auch sie Schuld hervorbringen. So lehrte der Lehrer dem Schüler, der sie übt, diese Vorschrift.
13.149.11
न हि लोभः प्रभवति हिंसा वाऽपि तदात्मिका ।
शास्त्रदर्शनमेतद्धि विहितं विश्वयोनिना ॥ १३.१४९.११ ॥
Gier entsteht nicht, auch nicht Gewalt oder ihr Wesen; dies ist die Lehre der Schrift, von der Weltenmutter vorgeschrieben.
13.149.12
यद्येतदेवं मन्येत शूद्रो ह्यपि च बुद्धिमान् ।
कृतं कृतवतां गच्छेत्किं पुनर्यो निषेवते ॥ १३.१४९.१२ ॥
Wenn selbst ein weiser Śūdra so denkt und es so versteht, würde er den Zustand derer erreichen, die ihre Taten vollbracht haben; was erst von dem, der es ausübt?
13.149.13
न शूद्रः पतते कश्चिन्न च संस्कारमर्हति ।
नास्याधिकारो धर्मेऽस्ति न धर्मात्प्रतिषेधनम् ॥ १३.१४९.१३ ॥
Kein Śūdra fällt, und er ist nicht würdig der Saṃskāras. Er hat keine Befugnis im Dharma, und vom Dharma ist ihm auch nichts verboten.
13.149.14
अनुग्रहार्तं मनुना सर्ववर्णेषु वर्णितम्। ॥ १३.१४९.१४ ॥
Aus Gnade hat Manu dies für alle Varṇas dargelegt.
13.149.15
यदापवादस्तु भवेत्स्त्रीकृतः परिचारके ।
अभ्रावकाशशयनं तस्य संवत्सरं स्मृतम्।
तेन तस्य भवेच्छान्तिस्ततो भूयोप्युपाव्रजेत् ॥ १३.१४९.१५ ॥
Entsteht eine Verfehlung durch eine dienende Frau, so ist ihm ein Jahr des Schlafens unter freiem Himmel vorgeschrieben. Dadurch erlangt er Frieden, und danach mag er sich wieder nähern.
13.149.16
सवर्णाया भवेदेतद्धीनायास्त्वर्धमर्हति ।
वर्षत्रयं तु वैश्यायाः क्षत्रियायास्तु षट् समाः।
ब्राह्मण्या तु समेतस्य समा द्वादश कीर्तिताः। ॥ १३.१४९.१६ ॥
Dies gilt für eine Frau desselben Varṇa; bei einer niederen Frau ist nur die Hälfte fällig. Für eine Vaiśya-Frau drei Jahre, für eine Kṣatriya-Frau sechs Jahre; für den, der sich mit einer Brāhmaṇī vereinigt, werden aber zwölf Jahre verkündet.
13.149.17
कटाग्निना वा दग्धव्यस्तस्मिन्नेव क्षणे भवेत् ।
शिश्नावपातनाद्वाऽपि विशुद्धिं समवाप्नुयात् ॥ १३.१४९.१७ ॥
Oder er soll in eben diesem Augenblick mit einem Feuer aus trockenem Gras verbrannt werden; oder auch durch Abtrennung des Gliedes mag er Reinigung erlangen.
13.149.18
अनस्थिबन्धमेकं तु यदि प्राणैर्वियोजयेत् ।
उपोष्यैकाहमादद्यात्प्राणायामांस्तु द्वादश ॥ १३.१४९.१८ ॥
Wenn jemand ein einziges knochenloses Wesen seines Lebens beraubt, soll er einen Tag fasten und zwölf Prāṇāyāmas üben.
13.149.19
त्रिः स्नानमुदके कृत्वा तस्मात्पापात्प्रमुच्यते ।
अस्थिबन्धेषु द्विगुणं प्रायश्चित्तं विधीयते ॥ १३.१४९.१९ ॥
Nachdem man dreimal im Wasser gebadet hat, wird man von jener Sünde befreit; bei den Knochenverbindungen wird die Sühne als doppelt vorgeschrieben.
13.149.20
अनेन विधिना वाऽपि स्थावरेषु न संशयः ।
कायेन पद्भ्यां हस्ताभ्यामपराधात्तु मुच्यते ॥ १३.१४९.२० ॥
Nach diesem Verfahren oder bei unbeweglichen Wesen gibt es keinen Zweifel; man wird von einer Verfehlung durch den Körper, die Füße oder die Hände befreit.
13.149.21
अदुष्टं क्षपयेद्यस्तु सर्ववर्णेषु यश्चरेत् ।
तस्याप्यष्टगुणं विद्यात्प्रायश्चित्तं तदेव तु ॥ १३.१४९.२१ ॥
Für jemanden, der ein unschuldiges Wesen vernichtet, oder der unter allen Kasten handelt, ist die Sühne als achtfach zu erkennen; eben diese.
13.149.22
चतुर्गुणं कर्मकृते द्विगुणं वाक्प्रदूषिते ।
कृत्वा तु मानसं पापं तथैवैकगुणं स्मृतम् ॥ १३.१४९.२२ ॥
Vierfach für den, der die Tat vollbracht hat, zweifach für den, der sich durch Worte befleckt hat; eine im Geist begangene Sünde gilt ebenso als einfach.
13.149.23
तस्मादेतानि सर्वाणि विदित्वा न समाचरेत् ।
सर्वभूतहितार्थं हि कुशलानि समाचरेत् ॥ १३.१४९.२३ ॥
Daher soll man, nachdem man dies alles erkannt hat, nicht danach handeln; zum Wohl aller Wesen soll man wahrlich heilsame Taten vollbringen.
13.149.24
एवं समाहितमनाः सेवते यदि यत्तमान् ।
तद्गतिस्तत्समाचारस्तन्मनास्तत्परायणः ॥ १३.१४९.२४ ॥
So, mit gesammeltem Geist, wenn der Selbstbeherrschte sich dem hingibt, ist dies sein Ziel, dies sein Wandel, dies sein Sinn, und dies ist seine höchste Zuflucht.
13.149.25
नाभिनन्देत मरणं नाभिनन्देत जीवितम् ।
कालमेव प्रतीक्षेत निर्वेशं भृतको यथा ॥ १३.१४९.२५ ॥
Wie der Lohnarbeiter auf seine bestimmte Frist wartet, so soll man weder den Tod begrüßen noch das Leben begrüßen, sondern nur die Zeit erwarten.
13.149.26
एवं प्रवर्तमानस्तु विनीतः प्रयतात्मवान् ।
निर्णयं पुण्यपापाभ्यामचिरेणोपगच्छति ॥ १३.१४९.२६ ॥
Wer sich so verhält, demütig und selbstbeherrscht, gelangt bald zu dem Urteil, das aus Verdienst und Schuld folgt.