ਮਹਾਂਭਾਰਤ · ਅਧਿਆਇ 13.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.150.1
शुश्रूषानिरतो नित्यमरिष्टान्युपलक्षयेत् ।
त्रैवार्षिकं द्विवार्षिकं वा वार्षिकं वा समुत्थितम् ॥ १३.१५०.१ ॥
ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲ, ਦੋ ਸਾਲ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
13.150.2
षाण्मासिकं मासिकं वा साप्तरात्रिकमेव वा ।
सर्वांस्तदर्थान्वा विद्यात्तेषां चिह्नानि लभयेत् ॥ १३.१५०.२ ॥
ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
13.150.3
पुरुषं हिरण्मयं यस्तु तिष्ठन्तं दक्षिणामुखम् ।
लक्षयेदुत्तरेणैव मृत्युस्त्रैवार्षिको भवेत् ॥ १३.१५०.३ ॥
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਜੋ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।
13.150.4
शुद्धमण्डलमादित्यमरश्मिं सम्प्रपश्यतः ।
संवत्सरद्वयेनैव तस्य मत्युं समादिशेत् ॥ १३.१५०.४ ॥
ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਡਲ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਨਹੀਣ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
13.150.5
ज्योत्स्नायामात्मनश्छायां सच्छिद्रां यः प्रपश्यति ।
मृत्युं संवत्सरेणैव जानीयात्सुविचक्षणः ॥ १३.१५०.५ ॥
ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਛੇਕ ਸਹਿਤ ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹ ਸਿਆਣੇ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
13.150.6
विशिरस्कां यदा छायां पश्येत्पुरुष आत्मनः ।
जानीयादात्मनो मृत्युं षाण्मासेनेह बुद्धिमान् ॥ १३.१५०.६ ॥
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
13.150.7
कर्णौ पिधाय हस्ताभ्यां शब्दं न शृणुते यदि ।
जानीयादात्मनो मृत्युं मासेनैव विचक्षणः ॥ १३.१५०.७ ॥
ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਢੱਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜੇ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਆਣੇ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।
13.150.8
शवगन्धमुपाघ्राति अन्यद्वा सुरभिं नरः ।
देवतायतनस्थो वै सप्तरात्रेण मृत्युभाक् ॥ १३.१५०.८ ॥
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਬਦਬੂ ਸੁੰਘੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾ ਸੁੰਘ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
13.150.9
कर्णनासापनयनं दन्यदृष्टिविरागता ।
लुप्तसंज्ञं हि करणं सद्यो मृत्युं समादिशेत् ॥ १३.१५०.९ ॥
ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਗੁਆਚ ਜਾਣੀ, ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਦਾਸੀਨ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਲੁਪਤ ਹੋ ਜਾਣੀ — ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਮੌਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ।
13.150.10
एवमेषामरिष्टानां पश्येदन्यतमं यदि ।
न तं कालं परीक्षेत यथाऽरिष्टं प्रकल्पितम् ॥ १३.१५०.१० ॥
ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦਿਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਚਿੰਨ੍ਹ ਜਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
13.150.11
अभ्यासेन तु कालस्य गच्छेत पुलिनं शुचि ।
तत्र प्राणान्प्रमुञ्चेत तमीशानमनुस्मरन् ॥ १३.१५०.११ ॥
ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
13.150.12
ततोऽन्यदेहमासाद्य गान्धर्वं स्थानमाप्नुयात् ।
तत्रस्थो वसते विंशत्पद्मानि सुहहाद्युतिः ॥ १३.१५०.१२ ॥
ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੀਹ ਪਦਮ ਕਾਲ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
13.150.13
गन्धर्वैश्चित्रसेनाद्यैः सहितः सत्कृतस्तथा ।
नीलवैडूर्यवर्णेन विमानेनावभासयन् ॥ १३.१५०.१३ ॥
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੀਲਮ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ (ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ) ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
13.150.14
नभस्थलमदीनात्मा सार्धमप्सरसां गणैः ।
छन्दकामानुसारी च तत्रतत्र महीयते ॥ १३.१५०.१४ ॥
ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਦੀਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਚਰਦਾ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
13.150.15
मोदतेऽमरतुल्यात्मा सदाऽमरगणैः सह ।
पतितश्च क्षये काले क्षणेन विमलद्युतिः ॥ १३.१५०.१५ ॥
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵ-ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ (ਪੁੰਨ) ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
13.150.16
वैश्यस्य बहुवित्तस्य कुलेऽग्र्ये बहुगोधने ।
अवाप्य तत्र वै जन्म स पूतो देवकर्मणा ॥ १३.१५०.१६ ॥
ਬਹੁਤ ਧਨ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਗਊਧਨ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ-ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
13.150.17
छन्दसा जागतेनैव प्राप्तोपनयनं ततः ।
क्षौमवस्त्रोपकरणं द्विजत्वं समवाप्य तु ॥ १३.१५०.१७ ॥
ਜਾਗਤ ਛੰਦ ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਨਯਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਵਿਜਪਣਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ।
13.150.18
अधीयमानो वेदार्थान्गुरुशुश्रूषणे रतः ।
ब्रह्मचारी जितक्रोधस्तपस्वी जायते ततः ॥ १३.१५०.१८ ॥
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰਤ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
13.150.19
अधीत्य दक्षिणां दत्त्वा गुरवे विधिपूर्वकम् ।
कृतदारः समुपैति गृहस्थव्रतमुत्तमम् ॥ १३.१५०.१९ ॥
ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਧਰਮ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
13.150.20
ददाति यजते चैव चज्ञैर्विपुलदक्षिणैः ।
अग्निहोत्रमुपासन्वै जुह्वच्चैव यथाविधिः ॥ १३.१५०.२० ॥
ਉਹ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਨੀਹੋਤਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਹੂਤੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
13.150.21
धर्मं सञ्चिनुते नित्यं मृदुगामी जितेन्द्रियः ।
स कालपरिणामात्तु मृत्युना सम्प्रयुज्यते ॥ १३.१५०.२१ ॥
ਕੋਮਲ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਧਰਮ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਉਹ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
13.150.22
संस्कृतश्चाग्निहोत्रेण कृतपात्रोपधानवान् ।
संस्कृतो देहमुत्सृज्य मरुद्भिरुपपद्यते ॥ १३.१५०.२२ ॥
ਅਗਨੀਹੋਤਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ, ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਤਿਆਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਸਹਿਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
13.150.23
मरुद्भिः सहितश्चापि तुल्यतेजा महाद्युतिः ।
बालार्कसमवर्णेन विमानेन विराजता ॥ १३.१५०.२३ ॥
ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੰਗ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ ਸੋਹਦਾ ਹੈ।
13.150.24
सुखं चरति तत्रस्तो गन्थर्वाप्सरसां गणैः ।
विरजोम्बरसंवीतस्तप्तकाञ्चनभूषणः ॥ १३.१५०.२४ ॥
ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵਿਚਰਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਮਲ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਪਾਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
13.150.25
छन्दकामानुसारी च द्विगुणं कालमावसेत् ।
सन्निवर्तेत कालेन स्थानादस्मात्परिच्युतः ॥ १३.१५०.२५ ॥
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਦੁਗਣਾ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮੁੜ ਆਵੇ।
13.150.26
अवितृप्तविहारार्थो दिव्यभोगान्विहाय तु ।
सञ्जायते नृपकुले गजाश्वरथसंकुले ॥ १३.१५०.२६ ॥
ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਵਿਹਾਰ ਲਈ ਦਿਵ ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
13.150.27
पार्थिवीं श्रियमापन्नः श्रीमान्धर्मपतिर्यथा ।
जन्मप्रभृति संस्कारं चौलोपनयनानि च ॥ १३.१५०.२७ ॥
ਪਾਰਥਿਵ ਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਪਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜਸਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰ, ਚੂੜਾਕਰਮ ਅਤੇ ਉਪਨਯਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
13.150.28
प्राप्य राजकुले तत्र यथावद्विधिपूर्वकम् ।
छ्दसा त्रैष्टुभेनेह द्विजत्वमुपनीयते ॥ १३.१५०.२८ ॥
ਉੱਥੇ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿੱਚ ਯਥਾਵਿਧੀ, ਇੱਥੇ ਤ੍ਰੈਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਦ੍ਵਿਜਤਵ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
13.150.29
अधीत्य वेदमखिलं धनुर्वेदं च मुख्यशः ।
समावृत्तस्ततः पित्रा यौवराज्येऽभिषिच्यते ॥ १३.१५०.२९ ॥
ਸਾਰਾ ਵੇਦ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁਰੂਕੁਲ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਯੁਵਰਾਜ ਪਦ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
13.150.30
कृतदारक्रियः श्रीमान्राज्यं सम्प्राप्य धर्मतः ।
प्रजाः पालयते सम्यक् षड्भागकृतसंविधिः ॥ १३.१५०.३० ॥
ਵਿਆਹ-ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਛੇਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਕੇ, ਪਰਜਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
13.150.31
यज्ञैर्बहुभिरीजानः सम्यगाप्तार्थदक्षिणैः ।
प्रशासति महीं श्रीमान्राज्यमिन्द्रसमुद्युतिः ॥ १३.१५०.३१ ॥
ਬਹੁਤ ਯੱਗ ਕਰਦਾ, ਵਿਧੀਪੂਰਵਕ ਪੂਰੀਆਂ ਦਕਸ਼ਿਣਾਵਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
13.150.32
स्वधर्मनिरतो नित्यं पुत्रपौत्रसहायवान् ।
कालस्य वशमापन्नः प्राणांस्त्यजति संयुगे ॥ १३.१५०.३२ ॥
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰਾਂ-ਪੋਤਰਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਵੱਸ ਪੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ।
13.150.33
देवराजस्य भवनमिन्द्रलोकमवाप्नुते ।
सम्पूज्यमानस्त्रिदिवैर्विचचार यथासुखम् ॥ १३.१५०.३३ ॥
ਉਹ ਦੇਵਰਾਜ ਦੇ ਭਵਨ, ਇੰਦਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵਿਚਰਦਾ ਹੈ।
13.150.34
राजर्षिभिः पुण्यकृद्भिर्यथा देवपतिस्तथा ।
तैः स्तूयते बन्दिभिस्तु नानावाद्यैः प्रबोध्यते ॥ १३.१५०.३४ ॥
ਦੇਵਪਤੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਉਸਤਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੰਦੀਜਨ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਨੇਕ ਸਾਜਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
13.150.35
दिव्यजाम्बूनदमयं भ्राजमानं समन्ततः ।
वराप्सरोभिः सम्पूर्णं देवगन्धर्वसेवितम् ॥ १३.१५०.३५ ॥
ਦਿਵ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਿਤ।
13.150.36
यानमारुह्य विचरेद्यथा शक्रः शचीपतिः ।
स तत्र वसते षष्टिं पद्मानीह मुदान्वितः ॥ १३.१५०.३६ ॥
ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰ ਜਿਵੇਂ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਚਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਚਰਦਾ ਹੈ; ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਸੱਠ ਪਦ੍ਮ ਕਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
13.150.37
सर्वाँल्लोकाननुचरन्महर्द्धिरवभासयन् ।
अथ पुण्यक्षयात्तस्मात्स्थाप्यते भुवि भारत।
जायते च द्विजकुले वेदवेदाङ्गपारगे ॥ १३.१५०.३७ ॥
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦ੍ਵਿਜ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।