ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.157.1
कथं वै स विपन्नश्च कथं वै पातितो भुवि ।
कथं देवेन्द्रतां प्राप्तस्तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५७.१ ॥
ସେ କିପରି ବିପନ୍ନ ହେଲା, କିପରି ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା? ସେ କିପରି ଦେବେନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ଲାଭ କଲା? ତାହା ଆପଣ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
13.157.2
एवं तयोः संवदतोः क्रियास्तस्य महात्मनः ।
सर्वा एव प्रवर्तन्ते या दिव्या याश्च मानुषाः ॥ १३.१५७.२ ॥
ଏହିପରି ସେ ଦୁହେଁ ସଂବାଦ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ — ଯାହା ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଯାହା ମାନବୀୟ।
13.157.3
तथैव दीपदानानि सर्वोपकरणानि वै ।
बलिकर्म च यच्चान्यद्वत्सकाश्च पृथग्विधाः ॥ १३.१५७.३ ॥
ସେହିପରି ଦୀପଦାନ ଓ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ, ବଳିକର୍ମ, ଏବଂ ଯାହା ଅନ୍ୟ ଅଛି, ଆଉ ବାଛୁରିମାନେ — ନାନା ପ୍ରକାରର।
13.157.4
सर्वास्तस्य समुत्पन्ना देवेन्द्रस्य महात्मनः ।
देवलोके नृलोके च सदाचारपुरस्कृताः ॥ १३.१५७.४ ॥
ସେସବୁ ସେହି ମହାତ୍ମା ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ — ଦେବଲୋକରେ ଏବଂ ନରଲୋକରେ, ସଦାଚାରଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ।
13.157.5
ताश्चोद्भवन्ति राजेन्द्र समृद्ध्यै गृहमेधिनः ।
धूपप्रदानैर्दीपैश्च नमस्कारैस्तथैव च ॥ १३.१५७.५ ॥
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି — ଧୂପଦାନ, ଦୀପ ଓ ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।
13.157.6
यथा सिद्धस्य चान्नस्य गृह्य चाग्रं प्रदीयते ।
बलयश्च गृहोद्देशे ततः प्रीयन्ति देवताः ॥ १३.१५७.६ ॥
ପାକ ହୋଇଥିବା ଅନ୍ନର ଅଗ୍ର ଭାଗ ନେଇ ଦିଆଯାଏ ପରି, ଏବଂ ଘରର ସ୍ଥାନରେ ବଳି ଦିଆଯାଏ ପରି, ତହିଁରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
13.157.7
यथा च गृहिणस्तोषो भवेद्वै बलिकर्मणि ।
तथा शतगुणा प्रीतिर्देवतानां प्रजायते ॥ १३.१५७.७ ॥
ବଳିକର୍ମରେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ଯେପରି ସନ୍ତୋଷ ହୁଏ, ସେହିପରି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତଗୁଣ ପ୍ରୀତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
13.157.8
एवं धूपप्रदानं च दीपदानं च साधवः ।
प्रयच्छति नमस्कारैर्युक्तमात्मगुणावहम् ॥ १३.१५७.८ ॥
ଏହିପରି ସାଧୁମାନେ ନମସ୍କାର ସହିତ ଧୂପଦାନ ଓ ଦୀପଦାନ କରନ୍ତି; ତାହା ଆତ୍ମଗୁଣ ବଢ଼ାଉଥିବା ଉଚିତ କର୍ମ।
13.157.9
स्नानेनाद्भिश्च यत्कर्म क्रियते वै विपश्चिता ।
नमस्कारप्रयुक्तेन तेन प्रीणन्ति देवताः ॥ १३.१५७.९ ॥
ବିଦ୍ୱାନ ଲୋକ ସ୍ନାନ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କର୍ମ କରନ୍ତି, ନମସ୍କାର ସହିତ କଲେ ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପ୍ରୀତ ହୁଅନ୍ତି।
13.157.10
पितरश्च महाभागा ऋषयश्च तपोधनाः ।
गृह्याश्च देवताः सर्वाः प्रीयन्ते विधिनाऽर्चिताः ॥ १३.१५७.१० ॥
ମହାଭାଗ ପିତୃମାନେ, ତପୋଧନ ଋଷିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଗୃହ୍ୟ ଦେବତା ବିଧି ଅନୁସାରେ ପୂଜିତ ହେଲେ ପ୍ରୀତ ହୁଅନ୍ତି।
13.157.11
इत्येतां बुद्धिमास्थाय नहुषः स नरेश्वरः ।
सुरेन्द्रत्वं महत्प्राप्य कृतवानेतदद्भुतम् ॥ १३.१५७.११ ॥
ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଆଶ୍ରୟ କରି ସେହି ନରେଶ୍ୱର ନହୁଷ ମହାନ ସୁରେନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ପାଇ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମ କଲେ।
13.157.12
कस्य चित्त्वथ कालस्य भाग्यक्षय उपस्थिते ।
सर्वमेतदवज्ञाय न चकार यथाविधि ॥ १३.१५७.१२ ॥
କିଛି ସମୟ ପରେ ଭାଗ୍ୟକ୍ଷୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ସେ ଏସବୁ ଅବଜ୍ଞା କରି ବିଧି ଅନୁସାରେ କିଛି କଲେ ନାହିଁ।
13.157.13
ततः स परिहीणोऽभूत्सुरेन्द्रो बलदर्पतः ।
धूपदीपादिकविधिं न यथावच्चकार ह।
ततोऽस्य यज्ञविषयो रक्षोभिः परिबाध्यते ॥ १३.१५७.१३ ॥
ତା'ପରେ ବଳର ଦର୍ପରୁ ସେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ। ଧୂପ-ଦୀପ ଆଦି ବିଧି ଯଥାବତ୍ କଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞକ୍ଷେତ୍ରକୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ବାଧା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
13.157.14
अथागस्त्यमृषिश्रेष्ठं वाहनायाजुहाव ह ।
द्रुतं सरस्वतीकूलात्स्मयन्निव महाबलः ॥ १३.१५७.१४ ॥
ତା'ପରେ ମହାବଳ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ବାହନ ହେବା ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ସେ ସରସ୍ୱତୀ କୂଳରୁ ହସି ହସି ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ।
13.157.15
ततो भृगुर्महातेजा मैत्रावरुणिमब्रवीत् ।
निमीलयस्व नयने जटां यावद्विशामि ते।
सुरेन्द्रपतनायेति स च नेत्र न्यमीलयत् ॥ १३.१५७.१५ ॥
ତା'ପରେ ମହାତେଜା ଭୃଗୁ ମୈତ୍ରାବରୁଣିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମ ଆଖି ବନ୍ଦ କର; ମୁଁ ତୁମ ଜଟାରେ ପ୍ରବେଶ ନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସୁରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତନ ପାଇଁ।" ସେ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ।
13.157.16
ततोऽगस्त्यस्याथ जटां दृष्ट्वा प्राविशदच्युतः ।
भृगुः स सुमहातेजाः पातनाय नृपस्य च ॥ १३.१५७.१६ ॥
ତା'ପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଜଟା ଦେଖି ଅଚ୍ୟୁତ ଭୃଗୁ ତା'ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ଅତିମହାତେଜା ଭୃଗୁ ରାଜାଙ୍କ ପତନ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
13.157.17
ततः स देवराट् प्राप्तस्तमृषिं वाहनाय वै ।
ततोऽगस्त्यः सुरपतिं वाक्यमाह विशाम्पते।
योजयस्वेति मां क्षिप्रं कं च देशं वहामि ते ॥ १३.१५७.१७ ॥
ତା'ପରେ ଦେବରାଜ ବାହନ ହେବା ପାଇଁ ସେହି ଋଷିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତା'ପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସୁରପତିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ଯୋଡ଼; ମୁଁ ତୁମକୁ କେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯିବି?"
13.157.18
यत्र वक्ष्यसि तत्र त्वां नयिष्यामि सुराधिप ।
इत्युक्तो नरहुषस्तेन योजयामास तं मुनिम् ॥ १३.१५७.१८ ॥
"ତୁମେ ଯେଉଁଠାକୁ କହିବ ସେଠାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି, ହେ ଦେବାଧିପ।" ଏହା କୁହାଯିବାରୁ ନହୁଷ ସେହି ଋଷିଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ାଇଲେ।
13.157.19
भृगुस्तस्य जटान्तस्थो बभूव हृषितो भृशम् ।
न चापि दर्शनं तस्य चकार स भृगुस्तदा।
वरदानप्रभावज्ञो नहुषस्य महात्मनः ॥ १३.१५७.१९ ॥
ଭୃଗୁ ତାଙ୍କ ଜଟାର ମଧ୍ୟରେ ରହି ଅତ୍ୟଧିକ ହର୍ଷିତ ହେଲେ। ସେତେବେଳେ ସେହି ଭୃଗୁ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ମହାତ୍ମା ନହୁଷଙ୍କ ବରଦାନର ପ୍ରଭାବ ସେ ଜାଣିଥିଲେ।
13.157.20
न चुकोप तदाऽगस्त्यो युक्तोऽपि नहुषेण वै ।
तं तु राजा पदैकेन चोदयामास भारत।
श्रुतिः स्मृतिः प्रमाणं वा नेतिवादेन देवराट् ॥ १३.१५७.२० ॥
ସେତେବେଳେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇନଥିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ନହୁଷଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ହେ ଭାରତ, ରାଜା ଗୋଟିଏ ପାଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ। 'ଶ୍ରୁତି, ସ୍ମୃତି କିମ୍ବା ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ' ଏହି କଥନ ଦ୍ୱାରା ଦେବରାଜ (ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ)।
13.157.21
न चुकोप स धर्मात्मा ततः पादेन देवराट् ।
अगस्त्यस्य तदा क्रुद्धो वामेनाभ्यहनच्छिरः ॥ १३.१५७.२१ ॥
ତା'ପରେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦେବରାଜ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇନଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରତି କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ବାମ ପାଦରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ।
13.157.22
तस्मिञ्शिरस्यभिहते स जटान्तर्गतो भृगुः ।
शशाप बलवत्क्रुद्धो नहुषं पापचेतसम् ॥ १३.१५७.२२ ॥
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ ହେବା ମାତ୍ରେ ଜଟା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଭୃଗୁ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପାପବୁଦ୍ଧି ନହୁଷଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ।
13.157.23
यस्मात्पदाऽवधीः क्रोधाच्छिरसीमं महामुनिम् ।
तस्मादाशु महीं गच्छ सर्पो भूत्वा सुदुर्मते ॥ १३.१५७.२३ ॥
ତୁମେ କ୍ରୋଧରେ ପାଦରେ ଏହି ମହାମୁନିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କରିଛ, ତେଣୁ ହେ ଦୁର୍ମତି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସର୍ପ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଅ।
13.157.24
शप्तोऽथ स तदा तेन सर्पो भूत्वा पपात ह ।
अदृष्टेनाथ भृगुणा भूतले भरतर्षभ ॥ १३.१५७.२४ ॥
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଶପ୍ତ ହୋଇ ସେ ସର୍ପ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୃଗୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିବାବେଳେ, ପୃଥିବୀରେ।
13.157.25
भृगुं हि यदि सोऽद्राक्षीन्नहुषः पृथिवीपते ।
स शक्तोनाऽभविष्यद्वै पातने तस्य तेजसा ॥ १३.१५७.२५ ॥
ହେ ପୃଥିବୀପତି, ଯଦି ନହୁଷ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଦେଖିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ତାଙ୍କୁ ପତନ କରାଇବା ସମ୍ଭବ ହୋଇନଥାନ୍ତା।
13.157.26
स तु तैस्तैः प्रदानैश्च तपोभिर्नियमैस्तथा ।
पतितोऽपि महाराज भूतले स्मृतिमानभूत् ॥ १३.१५७.२६ ॥
କିନ୍ତୁ, ବିବିଧ ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ମହାରାଜ, ସେ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ମୃତିମାନ ହେଲେ।
13.157.27
प्रसादयामास भृगुं शापान्तो मे भवेदिति ।
ततोऽगस्त्यः कृपाविष्टः प्रासादयत तं भृगुम्।
शापान्तार्थं महाराज स च प्रादात्कृपान्वितः ॥ १३.१५७.२७ ॥
"ମୋ ଶାପର ଅନ୍ତ ହେଉ" ଏହା କହି ସେ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ତା'ପରେ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସେହି ଭୃଗୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ହେ ମହାରାଜ, କୃପାଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ଶାପାନ୍ତ ପାଇଁ (ବର) ଦେଲେ।
13.157.28
राजा युधिष्ठिरो नाम भविष्यति कुरूद्वहः ।
स त्वां मोक्षयिता शापादित्युक्त्वाऽन्तरधीयत ॥ १३.१५७.२८ ॥
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନାମକ ରାଜା କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ। ସେ ତୁମକୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ — ଏହା କହି ସେ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲେ।
13.157.29
अगस्त्योऽपि महातेजाः कृत्वा कार्यं शतक्रतोः ।
स्वमाश्रमपदं प्रायात्पूज्यमानो द्विजातिभिः ॥ १३.१५७.२९ ॥
ମହାତେଜସ୍ବୀ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
13.157.30
नहुषोऽपि त्वया राजंस्तस्माच्छापात्समुद्धृतः ।
जगाम ब्रह्मभवनं पश्यतस्ते जनाधिप ॥ १३.१५७.३० ॥
ହେ ରାଜନ୍, ନହୁଷ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଶାପରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଲେ। ହେ ଜନାଧିପ, ତୁମେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗଲେ।
13.157.31
तदा स पातयित्वा तं नहुषं भूतले भृगुः ।
जगाम ब्रह्मभवनं ब्रह्मणे च न्यवेदयत् ॥ १३.१५७.३१ ॥
ସେତେବେଳେ ଭୃଗୁ ସେହି ନହୁଷକୁ ପୃଥିବୀରେ ପକାଇ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
13.157.32
ततः शक्रं समानाय्य देवानाह पितामहः ।
वरदानान्मम सुरा नहुषो राज्यमाप्तवान्।
स चागस्त्येन क्रुद्धेन भ्रंशितो भूतलं गतः ॥ १३.१५७.३२ ॥
ତା'ପରେ ପିତାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ଦେବଗଣ, ମୋ ବରରୁ ନହୁଷ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ପଡ଼ି ପୃଥିବୀକୁ ଚାଲିଗଲେ।'
13.157.33
न च शक्यं विना राज्ञा सुखं वर्तयितुं क्वचित् ।
तस्मादयं पुनः शक्रो देवराज्येऽभिषिच्यताम् ॥ १३.१५७.३३ ॥
ରାଜା ବିନା କେଉଁଠି ସୁଖରେ ରହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ଏହି ଶକ୍ରଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଦେବରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷିକ୍ତ କରାଯାଉ।
13.157.34
एवं सम्भाषमाणं तु देवाः पार्थ पितामहम् ।
एवमस्त्विति संहृष्टाः प्रत्यूचुस्तं नराधिप ॥ १३.१५७.३४ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ପିତାମହ ଏପରି କହୁଥିବା ବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ'; ହେ ନରାଧିପ।
13.157.35
सोऽभिषिक्तो भगवता देवराज्ये च वासवः ।
ब्रह्मणा राजशार्दूल यथापूर्वं व्यरोचत ॥ १३.१५७.३५ ॥
ହେ ରାଜଶାର୍ଦ୍ଦୂଳ, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ସେହି ବାସବ ପୂର୍ବପରି ଶୋଭାଦେଲେ।
13.157.36
एवमेतत्पुरावृत्तं नहुषस्य व्यतिक्रमात् ।
स च तैरेव संसिद्धो नहुषः कर्मभिः पुनः ॥ १३.१५७.३६ ॥
ନହୁଷଙ୍କ ଅତିକ୍ରମ ଯୋଗୁଁ ଏହି ପୁରାତନ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଏହିପରି ଘଟିଲା। ଏବଂ ସେହି ନହୁଷ ସେହି କର୍ମରେ ପୁନର୍ବାର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।
13.157.37
तस्माद्दीपाः प्रदातव्याः सायं वै गृहमेधिभिः ।
दिव्यं चक्षुरवाप्नोति प्रेत्य दीपस्य दायकः।
पूर्णचन्द्रप्रतीकाशा दीपदाश्च भवन्त्युत ॥ १३.१५७.३७ ॥
ଅତଏବ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଦୀପ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୀପଦାତା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଦୀପଦାତାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
13.157.38
यावदक्षिनिमेषाणि ज्वलन्ते तावतीः समाः ।
रूपवान्बलवांश्चापि नरो भवति दीपदः ॥ १३.१५७.३८ ॥
ଆଖି ପତକ ପଡ଼ିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ ଜଳେ, ସେତିକି ବର୍ଷ ଦୀପଦାନକାରୀ ମନୁଷ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଓ ବଳବାନ ହୁଏ।
13.157.39
य इदं शृणुयाद्वापि पठते यो द्विजोत्तमः ।
ब्रह्मलोकमवाप्नोति स च वै नात्र संशयः ॥ १३.१५७.३९ ॥
ଯିଏ ଏହା ଶୁଣେ, କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଯିଏ ଏହାକୁ ପାଠ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।