Mahābhārata · Adhyāya 13.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.157.1
कथं वै स विपन्नश्च कथं वै पातितो भुवि ।
कथं देवेन्द्रतां प्राप्तस्तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५७.१ ॥
Como ele caiu em ruína e como foi lançado à terra? Como alcançou a condição de senhor dos deuses? Cabe a vós dizê-lo.
13.157.2
एवं तयोः संवदतोः क्रियास्तस्य महात्मनः ।
सर्वा एव प्रवर्तन्ते या दिव्या याश्च मानुषाः ॥ १३.१५७.२ ॥
Assim, enquanto aqueles dois conversavam, todos os ritos daquele magnânimo se realizam, tanto os divinos quanto os humanos.
13.157.3
तथैव दीपदानानि सर्वोपकरणानि वै ।
बलिकर्म च यच्चान्यद्वत्सकाश्च पृथग्विधाः ॥ १३.१५७.३ ॥
Igualmente as dádivas de lâmpadas e todos os utensílios, o rito de bali, e tudo o mais, e bezerros, de diversas espécies.
13.157.4
सर्वास्तस्य समुत्पन्ना देवेन्द्रस्य महात्मनः ।
देवलोके नृलोके च सदाचारपुरस्कृताः ॥ १३.१५७.४ ॥
Todas surgiram daquele magnânimo senhor dos deuses, honradas no céu dos deuses e no mundo dos homens pela boa conduta.
13.157.5
ताश्चोद्भवन्ति राजेन्द्र समृद्ध्यै गृहमेधिनः ।
धूपप्रदानैर्दीपैश्च नमस्कारैस्तथैव च ॥ १३.१५७.५ ॥
Ó senhor dos reis, os chefes de família os realizam para a prosperidade, por meio de oferendas de incenso, de lâmpadas e também de saudações.
13.157.6
यथा सिद्धस्य चान्नस्य गृह्य चाग्रं प्रदीयते ।
बलयश्च गृहोद्देशे ततः प्रीयन्ति देवताः ॥ १३.१५७.६ ॥
Assim como a primeira porção da comida cozida é tomada e dada, e as ofertas são feitas no lugar da casa, então as divindades se agradam.
13.157.7
यथा च गृहिणस्तोषो भवेद्वै बलिकर्मणि ।
तथा शतगुणा प्रीतिर्देवतानां प्रजायते ॥ १३.१५७.७ ॥
Assim como o chefe de família se satisfaz no rito da oferenda, assim os deuses sentem uma alegria cem vezes maior.
13.157.8
एवं धूपप्रदानं च दीपदानं च साधवः ।
प्रयच्छति नमस्कारैर्युक्तमात्मगुणावहम् ॥ १३.१५७.८ ॥
Da mesma forma, os virtuosos oferecem incenso e lâmpadas com saudações, ato apropriado que aumenta as próprias virtudes.
13.157.9
स्नानेनाद्भिश्च यत्कर्म क्रियते वै विपश्चिता ।
नमस्कारप्रयुक्तेन तेन प्रीणन्ति देवताः ॥ १३.१५७.९ ॥
As ações que o sábio realiza com banho e água, feitas com saudação, agradam aos deuses.
13.157.10
पितरश्च महाभागा ऋषयश्च तपोधनाः ।
गृह्याश्च देवताः सर्वाः प्रीयन्ते विधिनाऽर्चिताः ॥ १३.१५७.१० ॥
Os grandiosamente afortunados antepassados, os sábios cuja riqueza é a austeridade, e todos os deuses domésticos se alegram quando honrados segundo a regra.
13.157.11
इत्येतां बुद्धिमास्थाय नहुषः स नरेश्वरः ।
सुरेन्द्रत्वं महत्प्राप्य कृतवानेतदद्भुतम् ॥ १३.१५७.११ ॥
Adotando este entendimento, aquele soberano dos homens, Nahuṣa, tendo obtido a grande soberania dos deuses, realizou este feito admirável.
13.157.12
कस्य चित्त्वथ कालस्य भाग्यक्षय उपस्थिते ।
सर्वमेतदवज्ञाय न चकार यथाविधि ॥ १३.१५७.१२ ॥
Porém, certa vez, quando chegou o esgotamento de sua fortuna, ele desprezou tudo isso e não agiu segundo a regra.
13.157.13
ततः स परिहीणोऽभूत्सुरेन्द्रो बलदर्पतः ।
धूपदीपादिकविधिं न यथावच्चकार ह।
ततोऽस्य यज्ञविषयो रक्षोभिः परिबाध्यते ॥ १३.१५७.१३ ॥
Então ele foi diminuído pelo orgulho da força; não realizou devidamente o rito do incenso, das lâmpadas e demais. Então o recinto do seu sacrifício foi assediado pelos rākṣasas.
13.157.14
अथागस्त्यमृषिश्रेष्ठं वाहनायाजुहाव ह ।
द्रुतं सरस्वतीकूलात्स्मयन्निव महाबलः ॥ १३.१५७.१४ ॥
Então o poderoso chamou Agastya, o melhor dos sábios, para servir de montaria. Sorrindo, por assim dizer, veio depressa da margem do Sarasvatī.
13.157.15
ततो भृगुर्महातेजा मैत्रावरुणिमब्रवीत् ।
निमीलयस्व नयने जटां यावद्विशामि ते।
सुरेन्द्रपतनायेति स च नेत्र न्यमीलयत् ॥ १३.१५७.१५ ॥
Então Bhṛgu, de grande esplendor, disse ao filho de Mitra e Varuṇa: "Feche os olhos enquanto eu entro nos teus cabelos emaranhados, para a queda do senhor dos deuses." E ele fechou os olhos.
13.157.16
ततोऽगस्त्यस्याथ जटां दृष्ट्वा प्राविशदच्युतः ।
भृगुः स सुमहातेजाः पातनाय नृपस्य च ॥ १३.१५७.१६ ॥
Então, tendo visto a cabeleira de Agastya, o imutável Bhṛgu nela entrou, aquele Bhṛgu de grandíssimo esplendor, para a queda do rei.
13.157.17
ततः स देवराट् प्राप्तस्तमृषिं वाहनाय वै ।
ततोऽगस्त्यः सुरपतिं वाक्यमाह विशाम्पते।
योजयस्वेति मां क्षिप्रं कं च देशं वहामि ते ॥ १३.१५७.१७ ॥
Então o rei dos deuses veio àquele sábio para servir de montaria. E Agastya disse ao senhor dos deuses: "Ó senhor dos povos, atrela-me depressa; a que lugar te levarei?"
13.157.18
यत्र वक्ष्यसि तत्र त्वां नयिष्यामि सुराधिप ।
इत्युक्तो नरहुषस्तेन योजयामास तं मुनिम् ॥ १३.१५७.१८ ॥
"Onde tu disseres, para lá te levarei, ó senhor dos deuses." Assim interpelado, Nahuṣa atrelou aquele sábio.
13.157.19
भृगुस्तस्य जटान्तस्थो बभूव हृषितो भृशम् ।
न चापि दर्शनं तस्य चकार स भृगुस्तदा।
वरदानप्रभावज्ञो नहुषस्य महात्मनः ॥ १३.१५७.१९ ॥
Bhṛgu, situado entre seus cabelos emaranhados, alegrou-se muito; mas não se mostrou a ele, pois conhecia o poder da dádiva do magnânimo Nahuṣa.
13.157.20
न चुकोप तदाऽगस्त्यो युक्तोऽपि नहुषेण वै ।
तं तु राजा पदैकेन चोदयामास भारत।
श्रुतिः स्मृतिः प्रमाणं वा नेतिवादेन देवराट् ॥ १३.१५७.२० ॥
Então Agastya não se irritou, embora estivesse atrelado a Nahuṣa. Ó Bhārata, o rei o apressou com um só pé; o senhor dos deuses, com a frase «não há śruti, nem smṛti, nem autoridade», (o apressou).
13.157.21
न चुकोप स धर्मात्मा ततः पादेन देवराट् ।
अगस्त्यस्य तदा क्रुद्धो वामेनाभ्यहनच्छिरः ॥ १३.१५७.२१ ॥
Então o senhor dos deuses, de alma justa, não se irritou; em seguida, irado contra Agastya, golpeou sua cabeça com o pé esquerdo.
13.157.22
तस्मिञ्शिरस्यभिहते स जटान्तर्गतो भृगुः ।
शशाप बलवत्क्रुद्धो नहुषं पापचेतसम् ॥ १३.१५७.२२ ॥
Quando sua cabeça foi atingida, Bhṛgu, situado entre os cabelos, cheio de grande ira, amaldiçoou Nahuṣa, de mente perversa.
13.157.23
यस्मात्पदाऽवधीः क्रोधाच्छिरसीमं महामुनिम् ।
तस्मादाशु महीं गच्छ सर्पो भूत्वा सुदुर्मते ॥ १३.१५७.२३ ॥
Porque com ira golpeaste com o pé a cabeça deste grande sábio, portanto, ó de mente perversa, vai depressa à terra, tornando-te serpente.
13.157.24
शप्तोऽथ स तदा तेन सर्पो भूत्वा पपात ह ।
अदृष्टेनाथ भृगुणा भूतले भरतर्षभ ॥ १३.१५७.२४ ॥
Então, amaldiçoado por ele, caiu à terra como serpente, ó melhor dos Bhāratas, enquanto Bhṛgu permanecia invisível.
13.157.25
भृगुं हि यदि सोऽद्राक्षीन्नहुषः पृथिवीपते ।
स शक्तोनाऽभविष्यद्वै पातने तस्य तेजसा ॥ १३.१५७.२५ ॥
Ó senhor da terra, se Nahuṣa tivesse visto Bhṛgu, não teria podido ser derrubado pelo seu esplendor.
13.157.26
स तु तैस्तैः प्रदानैश्च तपोभिर्नियमैस्तथा ।
पतितोऽपि महाराज भूतले स्मृतिमानभूत् ॥ १३.१५७.२६ ॥
Mas ele, por meio de diversas doações, austeridades e observâncias, ó grande rei, embora caído na terra, recuperou a memória.
13.157.27
प्रसादयामास भृगुं शापान्तो मे भवेदिति ।
ततोऽगस्त्यः कृपाविष्टः प्रासादयत तं भृगुम्।
शापान्तार्थं महाराज स च प्रादात्कृपान्वितः ॥ १३.१५७.२७ ॥
«Que haja um fim à minha maldição», disse ele, e apaziguou Bhṛgu. Então Agastya, cheio de compaixão, apaziguou aquele Bhṛgu. Ó grande rei, cheio de compaixão, concedeu-o para o fim da maldição.
13.157.28
राजा युधिष्ठिरो नाम भविष्यति कुरूद्वहः ।
स त्वां मोक्षयिता शापादित्युक्त्वाऽन्तरधीयत ॥ १३.१५७.२८ ॥
Um rei chamado Yudhiṣṭhira será o melhor dos Kuru. Ele te libertará da maldição — tendo dito isso, desapareceu.
13.157.29
अगस्त्योऽपि महातेजाः कृत्वा कार्यं शतक्रतोः ।
स्वमाश्रमपदं प्रायात्पूज्यमानो द्विजातिभिः ॥ १३.१५७.२९ ॥
Também Agastya, de grande esplendor, tendo cumprido a tarefa de Indra, foi para o seu eremitério, honrado pelos dvija.
13.157.30
नहुषोऽपि त्वया राजंस्तस्माच्छापात्समुद्धृतः ।
जगाम ब्रह्मभवनं पश्यतस्ते जनाधिप ॥ १३.१५७.३० ॥
Ó rei, Nahuṣa também foi libertado daquela maldição por ti. Ó senhor dos homens, enquanto tu olhavas, ele foi para a morada de Brahmā.
13.157.31
तदा स पातयित्वा तं नहुषं भूतले भृगुः ।
जगाम ब्रह्मभवनं ब्रह्मणे च न्यवेदयत् ॥ १३.१५७.३१ ॥
Então Bhṛgu lançou Nahuṣa ao chão, foi à morada de Brahmā e informou Brahmā.
13.157.32
ततः शक्रं समानाय्य देवानाह पितामहः ।
वरदानान्मम सुरा नहुषो राज्यमाप्तवान्।
स चागस्त्येन क्रुद्धेन भ्रंशितो भूतलं गतः ॥ १३.१५७.३२ ॥
Então o Avô chamou Indra e disse aos deuses: "Ó deuses, pela minha dádiva Nahuṣa obteve o reino; mas, derrubado pelo irado Agastya, caiu e foi para a terra."
13.157.33
न च शक्यं विना राज्ञा सुखं वर्तयितुं क्वचित् ।
तस्मादयं पुनः शक्रो देवराज्येऽभिषिच्यताम् ॥ १३.१५७.३३ ॥
Sem um rei não é possível viver feliz em lugar algum; portanto, que este Śakra seja novamente consagrado no reino dos deuses.
13.157.34
एवं सम्भाषमाणं तु देवाः पार्थ पितामहम् ।
एवमस्त्विति संहृष्टाः प्रत्यूचुस्तं नराधिप ॥ १३.१५७.३४ ॥
Ó filho de Pṛthā, enquanto o Avô falava assim, os deuses, satisfeitos, responderam: "Assim seja", ó senhor dos homens.
13.157.35
सोऽभिषिक्तो भगवता देवराज्ये च वासवः ।
ब्रह्मणा राजशार्दूल यथापूर्वं व्यरोचत ॥ १३.१५७.३५ ॥
Ó tigre entre os reis, ungido pelo bem-aventurado Brahmā no reino dos deuses, Vāsava brilhou como antes.
13.157.36
एवमेतत्पुरावृत्तं नहुषस्य व्यतिक्रमात् ।
स च तैरेव संसिद्धो नहुषः कर्मभिः पुनः ॥ १३.१५७.३६ ॥
Assim aconteceu este antigo episódio, por causa da transgressão de Nahuṣa; e esse mesmo Nahuṣa, por essas mesmas ações, foi de novo aperfeiçoado.
13.157.37
तस्माद्दीपाः प्रदातव्याः सायं वै गृहमेधिभिः ।
दिव्यं चक्षुरवाप्नोति प्रेत्य दीपस्य दायकः।
पूर्णचन्द्रप्रतीकाशा दीपदाश्च भवन्त्युत ॥ १३.१५७.३७ ॥
Por isso, os chefes de família devem oferecer lâmpadas ao entardecer. Quem doa uma lâmpada obtém o olho divino após a morte. Os doadores de lâmpadas tornam-se radiantes como a lua cheia.
13.157.38
यावदक्षिनिमेषाणि ज्वलन्ते तावतीः समाः ।
रूपवान्बलवांश्चापि नरो भवति दीपदः ॥ १३.१५७.३८ ॥
Pelo mesmo número de anos quantas piscadas de olhos a lâmpada arde, o doador de lâmpadas torna-se um homem belo e forte.
13.157.39
य इदं शृणुयाद्वापि पठते यो द्विजोत्तमः ।
ब्रह्मलोकमवाप्नोति स च वै नात्र संशयः ॥ १३.१५७.३९ ॥
Quem ouve isto, ou o melhor dos dvijas que o recita, alcança o mundo de Brahmā; disto não há dúvida.