மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.157.1
कथं वै स विपन्नश्च कथं वै पातितो भुवि ।
कथं देवेन्द्रतां प्राप्तस्तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५७.१ ॥
அவன் எப்படி வீழ்ச்சியடைந்தான், எப்படிப் பூமியில் தள்ளப்பட்டான்? அவன் தேவேந்திரத் தன்மையை எப்படி அடைந்தான்? அதை நீங்களே சொல்ல வேண்டும்.
13.157.2
एवं तयोः संवदतोः क्रियास्तस्य महात्मनः ।
सर्वा एव प्रवर्तन्ते या दिव्या याश्च मानुषाः ॥ १३.१५७.२ ॥
இவ்வாறு அவ்விருவரும் உரையாடுகையில், அந்த மகாத்மாவின் அனைத்து சடங்குகளும் நடைபெறுகின்றன — தெய்வீகமானவையும், மனிதர்களுக்குரியவையும்.
13.157.3
तथैव दीपदानानि सर्वोपकरणानि वै ।
बलिकर्म च यच्चान्यद्वत्सकाश्च पृथग्विधाः ॥ १३.१५७.३ ॥
அதுபோலவே தீபதானங்களும் அனைத்து உபகரணங்களும், பலிகர்மமும், வேறு எதுவும், கன்றுகளும் — பலவகையானவையும்.
13.157.4
सर्वास्तस्य समुत्पन्ना देवेन्द्रस्य महात्मनः ।
देवलोके नृलोके च सदाचारपुरस्कृताः ॥ १३.१५७.४ ॥
அவை அனைத்தும் அந்த மகாத்மாவாகிய தேவேந்திரனிடமிருந்து தோன்றின — தேவலோகத்திலும் நரலோகத்திலும், நல்லொழுக்கத்தால் மதிக்கப்பட்டவையாக.
13.157.5
ताश्चोद्भवन्ति राजेन्द्र समृद्ध्यै गृहमेधिनः ।
धूपप्रदानैर्दीपैश्च नमस्कारैस्तथैव च ॥ १३.१५७.५ ॥
ராஜேந்திரா, இல்லறத்தார் செழிப்புக்காக அவற்றைச் செய்கின்றனர் — தூப தானங்களாலும், தீபங்களாலும், வணக்கங்களாலும் அவ்வாறே.
13.157.6
यथा सिद्धस्य चान्नस्य गृह्य चाग्रं प्रदीयते ।
बलयश्च गृहोद्देशे ततः प्रीयन्ति देवताः ॥ १३.१५७.६ ॥
சமைத்த உணவின் முதல் பகுதியை எடுத்துக் கொடுப்பது போலவும், வீட்டின் இடத்தில் பலிகள் வைப்பது போலவும், அதனால் தேவதைகள் மகிழ்கின்றனர்.
13.157.7
यथा च गृहिणस्तोषो भवेद्वै बलिकर्मणि ।
तथा शतगुणा प्रीतिर्देवतानां प्रजायते ॥ १३.१५७.७ ॥
பலி கர்மத்தில் இல்லறத்தாருக்கு எவ்வளவு திருப்தி உண்டாகுமோ, அதைப்போல தேவர்களுக்கு நூறு மடங்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது.
13.157.8
एवं धूपप्रदानं च दीपदानं च साधवः ।
प्रयच्छति नमस्कारैर्युक्तमात्मगुणावहम् ॥ १३.१५७.८ ॥
இவ்வாறே சான்றோர் வணக்கத்துடன் தூபமும் தீபமும் அளிக்கிறார்கள்; அது தன் குணங்களை வளர்க்கும் நல்ல செயலாகும்.
13.157.9
स्नानेनाद्भिश्च यत्कर्म क्रियते वै विपश्चिता ।
नमस्कारप्रयुक्तेन तेन प्रीणन्ति देवताः ॥ १३.१५७.९ ॥
அறிஞன் நீராட்டத்தாலும் நீரினாலும் செய்யும் கர்மத்தை வணக்கத்துடன் செய்யும்போது, அதனால் தேவர்கள் மகிழ்கின்றனர்.
13.157.10
पितरश्च महाभागा ऋषयश्च तपोधनाः ।
गृह्याश्च देवताः सर्वाः प्रीयन्ते विधिनाऽर्चिताः ॥ १३.१५७.१० ॥
மகாபாக்கியவான்களான பித்ருக்களும், தவமே செல்வமான ரிஷிகளும், எல்லா இல்லத் தேவதைகளும் விதிப்படி பூஜிக்கப்படும்போது மகிழ்கின்றனர்.
13.157.11
इत्येतां बुद्धिमास्थाय नहुषः स नरेश्वरः ।
सुरेन्द्रत्वं महत्प्राप्य कृतवानेतदद्भुतम् ॥ १३.१५७.११ ॥
இந்த புத்தியை ஏற்று, அந்த மனிதர்களின் அரசன் நஹுஷன் பெரிய தேவேந்திரப் பதவியைப் பெற்று இந்த அற்புதச் செயலைச் செய்தான்.
13.157.12
कस्य चित्त्वथ कालस्य भाग्यक्षय उपस्थिते ।
सर्वमेतदवज्ञाय न चकार यथाविधि ॥ १३.१५७.१२ ॥
ஒரு காலத்தில், அதிர்ஷ்டத்தின் சரிவு வந்தபோது, இவை அனைத்தையும் அவமதித்து விதிப்படி எதையும் அவன் செய்யவில்லை.
13.157.13
ततः स परिहीणोऽभूत्सुरेन्द्रो बलदर्पतः ।
धूपदीपादिकविधिं न यथावच्चकार ह।
ततोऽस्य यज्ञविषयो रक्षोभिः परिबाध्यते ॥ १३.१५७.१३ ॥
பின்னர் அவர் வலிமையின் செருக்கால் குன்றினார். தூப தீப முதலிய சடங்குகளை முறைப்படி செய்யவில்லை. அதனால் அவருடைய யாகத்துறையை அரக்கர்கள் துன்புறுத்தினர்.
13.157.14
अथागस्त्यमृषिश्रेष्ठं वाहनायाजुहाव ह ।
द्रुतं सरस्वतीकूलात्स्मयन्निव महाबलः ॥ १३.१५७.१४ ॥
பின்னர் மகாபலசாலி முனிவர்களில் சிறந்த அகஸ்தியரை வாகனமாக இருக்குமாறு அழைத்தார். சரஸ்வதி கரையிலிருந்து புன்னகைப்பவர் போல் அவர் விரைந்து வந்தார்.
13.157.15
ततो भृगुर्महातेजा मैत्रावरुणिमब्रवीत् ।
निमीलयस्व नयने जटां यावद्विशामि ते।
सुरेन्द्रपतनायेति स च नेत्र न्यमीलयत् ॥ १३.१५७.१५ ॥
பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான பிருகு மைத்ராவருணியிடம் கூறினார்: "உன் கண்களை மூடு; நான் உன் சடைக்குள் நுழையும் வரை, தேவர்கள் தலைவனின் வீழ்ச்சிக்காக." அவரும் கண்களை மூடினார்.
13.157.16
ततोऽगस्त्यस्याथ जटां दृष्ट्वा प्राविशदच्युतः ।
भृगुः स सुमहातेजाः पातनाय नृपस्य च ॥ १३.१५७.१६ ॥
பின்னர் அகஸ்தியரின் சடையைக் கண்டு, அச்யுதரான பிருகு அதில் நுழைந்தார். அந்த மிகுந்த தேஜஸ்வி பிருகு அரசனின் வீழ்ச்சிக்காக (நுழைந்தார்).
13.157.17
ततः स देवराट् प्राप्तस्तमृषिं वाहनाय वै ।
ततोऽगस्त्यः सुरपतिं वाक्यमाह विशाम्पते।
योजयस्वेति मां क्षिप्रं कं च देशं वहामि ते ॥ १३.१५७.१७ ॥
பின்னர் தேவர்களின் அரசன் வாகனமாக இருக்கும்படி அந்த முனிவரிடம் வந்தார். பின்னர் அகஸ்தியர் தேவர்களின் தலைவரிடம் கூறினார்: "ஓ மக்கள் தலைவனே, என்னை விரைவில் பூட்டு; நான் உன்னை எந்த இடத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும்?"
13.157.18
यत्र वक्ष्यसि तत्र त्वां नयिष्यामि सुराधिप ।
इत्युक्तो नरहुषस्तेन योजयामास तं मुनिम् ॥ १३.१५७.१८ ॥
"நீ எங்கு சொல்வாயோ அங்கே உன்னை கொண்டு செல்வேன், ஓ தேவாதிபதியே." இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் நஹுஷன் அந்த முனிவரை பூட்டினார்.
13.157.19
भृगुस्तस्य जटान्तस्थो बभूव हृषितो भृशम् ।
न चापि दर्शनं तस्य चकार स भृगुस्तदा।
वरदानप्रभावज्ञो नहुषस्य महात्मनः ॥ १३.१५७.१९ ॥
பிருகு அவனுடைய சடைகளுக்கு நடுவில் இருந்து மிகவும் மகிழ்ந்தார். அப்போது அந்தப் பிருகு அவனுக்குத் தரிசனம் அளிக்கவில்லை; மகாத்மா நகுஷனின் வரத்தின் வலிமையை அவர் அறிந்திருந்தார்.
13.157.20
न चुकोप तदाऽगस्त्यो युक्तोऽपि नहुषेण वै ।
तं तु राजा पदैकेन चोदयामास भारत।
श्रुतिः स्मृतिः प्रमाणं वा नेतिवादेन देवराट् ॥ १३.१५७.२० ॥
அப்போது அகஸ்தியர் கோபமடையவில்லை, நகுஷனுடன் இணைந்திருந்தும். பாரதனே, அரசன் ஒரே காலால் அவரைத் தூண்டினான். 'வேதமும் ஸ்மிருதியும் பிரமாணம் அல்ல' என்ற சொல்லால் தேவராஜன் (அவரைத் தூண்டினான்).
13.157.21
न चुकोप स धर्मात्मा ततः पादेन देवराट् ।
अगस्त्यस्य तदा क्रुद्धो वामेनाभ्यहनच्छिरः ॥ १३.१५७.२१ ॥
பின்னர் தர்மாத்மாவாகிய தேவராஜன் கோபமடையவில்லை. அப்போது அகஸ்தியர்மீது கோபங்கொண்டு இடது காலால் அவரது தலையில் உதைத்தான்.
13.157.22
तस्मिञ्शिरस्यभिहते स जटान्तर्गतो भृगुः ।
शशाप बलवत्क्रुद्धो नहुषं पापचेतसम् ॥ १३.१५७.२२ ॥
அவரது தலையில் அடி விழுந்தபோது, சடைகளுக்குள் இருந்த பிருகு மிகவும் கோபமடைந்து பாவ மனம் கொண்ட நகுஷனை சபித்தார்.
13.157.23
यस्मात्पदाऽवधीः क्रोधाच्छिरसीमं महामुनिम् ।
तस्मादाशु महीं गच्छ सर्पो भूत्वा सुदुर्मते ॥ १३.१५७.२३ ॥
நீ கோபத்தால் காலால் இந்த மகாமுனியின் தலையில் அடித்ததால், ஓ துர்புத்தியே, நீ உடனே பாம்பாகி பூமிக்குச் செல்வாயாக.
13.157.24
शप्तोऽथ स तदा तेन सर्पो भूत्वा पपात ह ।
अदृष्टेनाथ भृगुणा भूतले भरतर्षभ ॥ १३.१५७.२४ ॥
அப்போது அவரால் சபிக்கப்பட்டு அவன் பாம்பாகி விழுந்தான், பரதர்களில் சிறந்தவனே, பிருகு கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்க, பூமியின் மீது.
13.157.25
भृगुं हि यदि सोऽद्राक्षीन्नहुषः पृथिवीपते ।
स शक्तोनाऽभविष्यद्वै पातने तस्य तेजसा ॥ १३.१५७.२५ ॥
பூமிபதியே, நகுஷன் பிருகுவைக் கண்டிருந்தால், அவருடைய தேஜஸால் அவன் வீழ்த்தப்பட்டிருக்கமாட்டான்.
13.157.26
स तु तैस्तैः प्रदानैश्च तपोभिर्नियमैस्तथा ।
पतितोऽपि महाराज भूतले स्मृतिमानभूत् ॥ १३.१५७.२६ ॥
ஆனால், பல்வேறு தானங்கள், தவங்கள், நியமங்களால், மகாராஜனே, பூமியில் வீழ்ந்தபோதும் அவன் நினைவாற்றல் பெற்றிருந்தான்.
13.157.27
प्रसादयामास भृगुं शापान्तो मे भवेदिति ।
ततोऽगस्त्यः कृपाविष्टः प्रासादयत तं भृगुम्।
शापान्तार्थं महाराज स च प्रादात्कृपान्वितः ॥ १३.१५७.२७ ॥
"என் சாபத்திற்கு முடிவு உண்டாகட்டும்" என்று அவன் பிருகுவை மகிழ்வித்தான். பின்னர் அகஸ்தியர் கருணையால் நிரம்பி அந்த பிருகுவை மகிழ்வித்தார். மகாராஜனே, அவர் கருணையுடன் சாபத்தின் முடிவுக்காக (வரம்) அளித்தார்.
13.157.28
राजा युधिष्ठिरो नाम भविष्यति कुरूद्वहः ।
स त्वां मोक्षयिता शापादित्युक्त्वाऽन्तरधीयत ॥ १३.१५७.२८ ॥
யுதிஷ்டிரன் என்ற பெயருடைய அரசன் குருக்களில் சிறந்தவனாக இருப்பான். அவன் உன்னை சாபத்திலிருந்து விடுவிப்பான் என்று சொல்லி அவர் மறைந்தார்.
13.157.29
अगस्त्योऽपि महातेजाः कृत्वा कार्यं शतक्रतोः ।
स्वमाश्रमपदं प्रायात्पूज्यमानो द्विजातिभिः ॥ १३.१५७.२९ ॥
மகாதேஜஸ்வியான அகஸ்தியரும் இந்திரனின் காரியத்தை முடித்து, இருபிறப்பாளர்களால் மதிக்கப்பட்டவராய் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.
13.157.30
नहुषोऽपि त्वया राजंस्तस्माच्छापात्समुद्धृतः ।
जगाम ब्रह्मभवनं पश्यतस्ते जनाधिप ॥ १३.१५७.३० ॥
அரசே, நகுஷனும் உன்னால் அந்த சாபத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டான். மக்களின் தலைவனே, நீ பார்க்கும்போதே அவன் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்.
13.157.31
तदा स पातयित्वा तं नहुषं भूतले भृगुः ।
जगाम ब्रह्मभवनं ब्रह्मणे च न्यवेदयत् ॥ १३.१५७.३१ ॥
அப்போது பிருகு அந்த நகுஷனைப் பூமியில் வீழ்த்திவிட்டு பிரம்மாவின் உலகத்துக்குச் சென்று பிரம்மாவுக்கு அறிவித்தார்.
13.157.32
ततः शक्रं समानाय्य देवानाह पितामहः ।
वरदानान्मम सुरा नहुषो राज्यमाप्तवान्।
स चागस्त्येन क्रुद्धेन भ्रंशितो भूतलं गतः ॥ १३.१५७.३२ ॥
பின்பு பிதாமகர் இந்திரனை அழைத்து தேவர்களிடம் கூறினார்: 'தேவர்களே, என் வரத்தினால் நகுஷன் அரசைப் பெற்றான்; ஆனால் கோபமுற்ற அகஸ்தியரால் அவன் வீழ்ந்து பூமிக்குச் சென்றுவிட்டான்.'
13.157.33
न च शक्यं विना राज्ञा सुखं वर्तयितुं क्वचित् ।
तस्मादयं पुनः शक्रो देवराज्येऽभिषिच्यताम् ॥ १३.१५७.३३ ॥
அரசன் இல்லாமல் எங்கும் மகிழ்ச்சியாக வாழ இயலாது; ஆகையால் இந்த சக்கிரன் மீண்டும் தேவர்களின் அரசில் அபிஷேகம் செய்யப்படட்டும்.
13.157.34
एवं सम्भाषमाणं तु देवाः पार्थ पितामहम् ।
एवमस्त्विति संहृष्टाः प्रत्यूचुस्तं नराधिप ॥ १३.१५७.३४ ॥
பார்த்தா, பிதாமகர் இவ்வாறு பேசியபோது தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று அவரிடம் பதிலளித்தனர், மன்னா.
13.157.35
सोऽभिषिक्तो भगवता देवराज्ये च वासवः ।
ब्रह्मणा राजशार्दूल यथापूर्वं व्यरोचत ॥ १३.१५७.३५ ॥
அரசப் புலியே, பகவான் பிரம்மாவால் தேவராஜ்ய அரசில் அபிஷேகிக்கப்பட்ட அந்த வாசவன் முன்பு போலவே ஒளிர்ந்தான்.
13.157.36
एवमेतत्पुरावृत्तं नहुषस्य व्यतिक्रमात् ।
स च तैरेव संसिद्धो नहुषः कर्मभिः पुनः ॥ १३.१५७.३६ ॥
நகுஷனின் மீறலால் பழைய நிகழ்ச்சி இவ்வாறு நடந்தது. அதே நகுஷன் அந்தச் செயல்களாலேயே மீண்டும் சித்தி பெற்றான்.
13.157.37
तस्माद्दीपाः प्रदातव्याः सायं वै गृहमेधिभिः ।
दिव्यं चक्षुरवाप्नोति प्रेत्य दीपस्य दायकः।
पूर्णचन्द्रप्रतीकाशा दीपदाश्च भवन्त्युत ॥ १३.१५७.३७ ॥
ஆகையால் இல்லறத்தார் மாலையில் விளக்குகளைத் தானம் செய்ய வேண்டும். விளக்கு தானம் செய்பவன் மரணத்திற்குப் பின் தெய்வீகக் கண்ணைப் பெறுகிறான். விளக்கு தானம் செய்பவர்கள் முழுநிலவைப் போல் ஒளிர்கிறார்கள்.
13.157.38
यावदक्षिनिमेषाणि ज्वलन्ते तावतीः समाः ।
रूपवान्बलवांश्चापि नरो भवति दीपदः ॥ १३.१५७.३८ ॥
கண் இமைக்கும் நேரம் வரை விளக்கு எரியும் அளவுக்குரிய ஆண்டுகள் வரை, விளக்கு தானம் செய்பவன் அழகும் வலிமையும் உடைய மனிதனாக இருக்கிறான்.
13.157.39
य इदं शृणुयाद्वापि पठते यो द्विजोत्तमः ।
ब्रह्मलोकमवाप्नोति स च वै नात्र संशयः ॥ १३.१५७.३९ ॥
இதை எவன் கேட்கிறானோ, அல்லது சிறந்த துவிஜன் எவன் இதை ஓதுகிறானோ, அவன் பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்; இதில் ஐயமில்லை.