Mahābhārata · Adhyāya 13.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.157.1
कथं वै स विपन्नश्च कथं वै पातितो भुवि ।
कथं देवेन्द्रतां प्राप्तस्तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५७.१ ॥
Wie geriet er ins Verderben und wie wurde er zur Erde gestürzt? Wie gelangte er zum Rang des Herrn der Götter? Du bist es, der dies sagen soll.
13.157.2
एवं तयोः संवदतोः क्रियास्तस्य महात्मनः ।
सर्वा एव प्रवर्तन्ते या दिव्या याश्च मानुषाः ॥ १३.१५७.२ ॥
So, während diese beiden sich unterhielten, vollziehen sich alle Riten jenes Großherzigen, sowohl die göttlichen als auch die menschlichen.
13.157.3
तथैव दीपदानानि सर्वोपकरणानि वै ।
बलिकर्म च यच्चान्यद्वत्सकाश्च पृथग्विधाः ॥ १३.१५७.३ ॥
Ebenso die Gaben der Lampen und alle Gerätschaften, das Bali-Opfer und was sonst noch ist, und Kälber, von verschiedener Art.
13.157.4
सर्वास्तस्य समुत्पन्ना देवेन्द्रस्य महात्मनः ।
देवलोके नृलोके च सदाचारपुरस्कृताः ॥ १३.१५७.४ ॥
Alle sind aus jenem großherzigen Herrn der Götter entstanden, im Götterhimmel und in der Menschenwelt durch rechtschaffenes Verhalten geehrt.
13.157.5
ताश्चोद्भवन्ति राजेन्द्र समृद्ध्यै गृहमेधिनः ।
धूपप्रदानैर्दीपैश्च नमस्कारैस्तथैव च ॥ १३.१५७.५ ॥
O Herr der Könige, die Hausväter bewirken sie zum Wohlstand, durch Räucheropfer, durch Lampen und ebenso durch Ehrerbietungen.
13.157.6
यथा सिद्धस्य चान्नस्य गृह्य चाग्रं प्रदीयते ।
बलयश्च गृहोद्देशे ततः प्रीयन्ति देवताः ॥ १३.१५७.६ ॥
So wie der erste Teil der gekochten Speise genommen und gegeben wird, und Opfergaben an der Stelle des Hauses dargebracht werden, dann werden die Gottheiten erfreut.
13.157.7
यथा च गृहिणस्तोषो भवेद्वै बलिकर्मणि ।
तथा शतगुणा प्रीतिर्देवतानां प्रजायते ॥ १३.१५७.७ ॥
So wie der Hausvater Zufriedenheit beim Opferritus empfindet, so entsteht bei den Göttern eine hundertfach größere Freude.
13.157.8
एवं धूपप्रदानं च दीपदानं च साधवः ।
प्रयच्छति नमस्कारैर्युक्तमात्मगुणावहम् ॥ १३.१५७.८ ॥
Ebenso bringen die Redlichen Räucherwerk und Lampen mit Verneigungen dar, eine angemessene Handlung, die die eigenen Tugenden mehrt.
13.157.9
स्नानेनाद्भिश्च यत्कर्म क्रियते वै विपश्चिता ।
नमस्कारप्रयुक्तेन तेन प्रीणन्ति देवताः ॥ १३.१५७.९ ॥
Die Handlungen, die der Weise mit Bad und Wasser vollzieht, verbunden mit Verneigung, erfreuen die Götter.
13.157.10
पितरश्च महाभागा ऋषयश्च तपोधनाः ।
गृह्याश्च देवताः सर्वाः प्रीयन्ते विधिनाऽर्चिताः ॥ १३.१५७.१० ॥
Die hochbeglückten Ahnen, die Weisen, deren Reichtum die Askese ist, und alle Hausgötter werden erfreut, wenn sie nach der Regel verehrt werden.
13.157.11
इत्येतां बुद्धिमास्थाय नहुषः स नरेश्वरः ।
सुरेन्द्रत्वं महत्प्राप्य कृतवानेतदद्भुतम् ॥ १३.१५७.११ ॥
Diese Einsicht annehmend, erlangte jener Menschenherr Nahuṣa die große Herrschaft über die Götter und vollbrachte dieses Wunder.
13.157.12
कस्य चित्त्वथ कालस्य भाग्यक्षय उपस्थिते ।
सर्वमेतदवज्ञाय न चकार यथाविधि ॥ १३.१५७.१२ ॥
Doch zu gegebener Zeit, als der Verfall seines Glückes eintrat, verachtete er all dies und handelte nicht nach der Regel.
13.157.13
ततः स परिहीणोऽभूत्सुरेन्द्रो बलदर्पतः ।
धूपदीपादिकविधिं न यथावच्चकार ह।
ततोऽस्य यज्ञविषयो रक्षोभिः परिबाध्यते ॥ १३.१५७.१३ ॥
Da wurde er durch den Stolz seiner Kraft geschwächt; er vollzog die Riten von Weihrauch, Lampen und dergleichen nicht gehörig. Da wurde der Bereich seines Opfers von den Rākṣasas bedrängt.
13.157.14
अथागस्त्यमृषिश्रेष्ठं वाहनायाजुहाव ह ।
द्रुतं सरस्वतीकूलात्स्मयन्निव महाबलः ॥ १३.१५७.१४ ॥
Da rief der Mächtige Agastya, den besten der Weisen, um als Reittier zu dienen. Lächelnd gleichsam kam er eilends vom Ufer der Sarasvatī.
13.157.15
ततो भृगुर्महातेजा मैत्रावरुणिमब्रवीत् ।
निमीलयस्व नयने जटां यावद्विशामि ते।
सुरेन्द्रपतनायेति स च नेत्र न्यमीलयत् ॥ १३.१५७.१५ ॥
Da sprach Bhṛgu von großer Strahlkraft zum Sohn des Mitra und Varuṇa: "Schließe deine Augen, während ich in dein verfilztes Haar eintrete, zum Fall des Herrn der Götter." Und er schloss seine Augen.
13.157.16
ततोऽगस्त्यस्याथ जटां दृष्ट्वा प्राविशदच्युतः ।
भृगुः स सुमहातेजाः पातनाय नृपस्य च ॥ १३.१५७.१६ ॥
Da trat Bhṛgu, der Unvergängliche, nachdem er Agastyas verfilztes Haar gesehen hatte, in es ein, jener Bhṛgu von überaus großem Glanz, zum Sturz des Königs.
13.157.17
ततः स देवराट् प्राप्तस्तमृषिं वाहनाय वै ।
ततोऽगस्त्यः सुरपतिं वाक्यमाह विशाम्पते।
योजयस्वेति मां क्षिप्रं कं च देशं वहामि ते ॥ १३.१५७.१७ ॥
Da kam der König der Götter zu jenem Weisen, um als Reittier zu dienen. Und Agastya sprach zum Herrn der Götter: "O Herr der Völker, spanne mich rasch ein; an welchen Ort soll ich dich tragen?"
13.157.18
यत्र वक्ष्यसि तत्र त्वां नयिष्यामि सुराधिप ।
इत्युक्तो नरहुषस्तेन योजयामास तं मुनिम् ॥ १३.१५७.१८ ॥
"Wohin du sagst, dorthin werde ich dich tragen, o Herr der Götter." So angesprochen spannte Nahuṣa jenen Weisen an.
13.157.19
भृगुस्तस्य जटान्तस्थो बभूव हृषितो भृशम् ।
न चापि दर्शनं तस्य चकार स भृगुस्तदा।
वरदानप्रभावज्ञो नहुषस्य महात्मनः ॥ १३.१५७.१९ ॥
Bhṛgu, der in seinen verfilzten Locken verweilte, freute sich sehr; doch er zeigte sich ihm nicht, denn er kannte die Macht des Segens des hochgesinnten Nahuṣa.
13.157.20
न चुकोप तदाऽगस्त्यो युक्तोऽपि नहुषेण वै ।
तं तु राजा पदैकेन चोदयामास भारत।
श्रुतिः स्मृतिः प्रमाणं वा नेतिवादेन देवराट् ॥ १३.१५७.२० ॥
Da zürnte Agastya nicht, obwohl er an Nahuṣa angespannt war. O Bhārata, der König trieb ihn mit einem einzigen Fuß an; der Götterkönig trieb (ihn an) mit den Worten »es gibt weder śruti, smṛti noch Autorität«.
13.157.21
न चुकोप स धर्मात्मा ततः पादेन देवराट् ।
अगस्त्यस्य तदा क्रुद्धो वामेनाभ्यहनच्छिरः ॥ १३.१५७.२१ ॥
Da zürnte der rechtschaffene Götterkönig nicht; dann, im Zorn auf Agastya, schlug er ihm mit dem linken Fuß auf den Kopf.
13.157.22
तस्मिञ्शिरस्यभिहते स जटान्तर्गतो भृगुः ।
शशाप बलवत्क्रुद्धो नहुषं पापचेतसम् ॥ १३.१५७.२२ ॥
Als sein Kopf getroffen wurde, verfluchte Bhṛgu, der in den Locken verweilte, in großem Zorn den bösgesinnten Nahuṣa.
13.157.23
यस्मात्पदाऽवधीः क्रोधाच्छिरसीमं महामुनिम् ।
तस्मादाशु महीं गच्छ सर्पो भूत्वा सुदुर्मते ॥ १३.१५७.२३ ॥
Weil du im Zorn mit dem Fuß auf den Kopf dieses großen Weisen geschlagen hast, so geh nun schnell zur Erde, du Unbesonnener, und werde zur Schlange.
13.157.24
शप्तोऽथ स तदा तेन सर्पो भूत्वा पपात ह ।
अदृष्टेनाथ भृगुणा भूतले भरतर्षभ ॥ १३.१५७.२४ ॥
Da fiel er, von ihm verflucht, als Schlange zur Erde, o Bester der Bharatas, während Bhṛgu unsichtbar blieb.
13.157.25
भृगुं हि यदि सोऽद्राक्षीन्नहुषः पृथिवीपते ।
स शक्तोनाऽभविष्यद्वै पातने तस्य तेजसा ॥ १३.१५७.२५ ॥
O Herr der Erde, hätte Nahuṣa Bhṛgu gesehen, so hätte er durch dessen Glanz nicht zu Fall gebracht werden können.
13.157.26
स तु तैस्तैः प्रदानैश्च तपोभिर्नियमैस्तथा ।
पतितोऽपि महाराज भूतले स्मृतिमानभूत् ॥ १३.१५७.२६ ॥
Er aber, durch vielerlei Gaben, Askese und Gelübde, o großer König, wurde, obwohl er auf der Erde gefallen war, wieder achtsam.
13.157.27
प्रसादयामास भृगुं शापान्तो मे भवेदिति ।
ततोऽगस्त्यः कृपाविष्टः प्रासादयत तं भृगुम्।
शापान्तार्थं महाराज स च प्रादात्कृपान्वितः ॥ १३.१५७.२७ ॥
„Möge mein Fluch ein Ende haben“, sprach er und besänftigte Bhṛgu. Da besänftigte Agastya, von Mitleid erfüllt, jenen Bhṛgu. O großer König, voller Mitgefühl, gab er die Gabe zur Beendigung des Fluches.
13.157.28
राजा युधिष्ठिरो नाम भविष्यति कुरूद्वहः ।
स त्वां मोक्षयिता शापादित्युक्त्वाऽन्तरधीयत ॥ १३.१५७.२८ ॥
Ein König namens Yudhiṣṭhira wird der Beste der Kurus sein. Er wird dich vom Fluch befreien — so sprach er und verschwand.
13.157.29
अगस्त्योऽपि महातेजाः कृत्वा कार्यं शतक्रतोः ।
स्वमाश्रमपदं प्रायात्पूज्यमानो द्विजातिभिः ॥ १३.१५७.२९ ॥
Auch Agastya, von großem Glanz, kehrte, nachdem er Indras Aufgabe vollbracht hatte, von den Zweimalgeborenen geehrt, in seine Einsiedelei zurück.
13.157.30
नहुषोऽपि त्वया राजंस्तस्माच्छापात्समुद्धृतः ।
जगाम ब्रह्मभवनं पश्यतस्ते जनाधिप ॥ १३.१५७.३० ॥
O König, auch Nahuṣa wurde durch dich von jenem Fluch befreit. O Herr der Menschen, während du zusahst, ging er zur Wohnstätte Brahmās.
13.157.31
तदा स पातयित्वा तं नहुषं भूतले भृगुः ।
जगाम ब्रह्मभवनं ब्रह्मणे च न्यवेदयत् ॥ १३.१५७.३१ ॥
Da stürzte Bhṛgu Nahuṣa zu Boden, ging zur Wohnstatt Brahmās und berichtete es Brahmā.
13.157.32
ततः शक्रं समानाय्य देवानाह पितामहः ।
वरदानान्मम सुरा नहुषो राज्यमाप्तवान्।
स चागस्त्येन क्रुद्धेन भ्रंशितो भूतलं गतः ॥ १३.१५७.३२ ॥
Da rief der Urahn Indra herbei und sprach zu den Göttern: »Ihr Götter, durch meine Gabe erlangte Nahuṣa das Königtum; doch vom erzürnten Agastya gestürzt, ist er zur Erde gegangen.«
13.157.33
न च शक्यं विना राज्ञा सुखं वर्तयितुं क्वचित् ।
तस्मादयं पुनः शक्रो देवराज्येऽभिषिच्यताम् ॥ १३.१५७.३३ ॥
Ohne König ist es nirgends möglich, glücklich zu leben; darum werde dieser Śakra wieder in das Götterkönigtum eingesetzt.
13.157.34
एवं सम्भाषमाणं तु देवाः पार्थ पितामहम् ।
एवमस्त्विति संहृष्टाः प्रत्यूचुस्तं नराधिप ॥ १३.१५७.३४ ॥
O Sohn der Pṛthā, als der Urahn so sprach, antworteten die Götter erfreut: »So sei es«, o Herr der Menschen.
13.157.35
सोऽभिषिक्तो भगवता देवराज्ये च वासवः ।
ब्रह्मणा राजशार्दूल यथापूर्वं व्यरोचत ॥ १३.१५७.३५ ॥
O Tiger unter den Königen, von dem erhabenen Brahmā im Götterkönigtum gesalbt, strahlte Vāsava wie zuvor.
13.157.36
एवमेतत्पुरावृत्तं नहुषस्य व्यतिक्रमात् ।
स च तैरेव संसिद्धो नहुषः कर्मभिः पुनः ॥ १३.१५७.३६ ॥
So geschah dieses alte Ereignis wegen Nahuṣas Vergehen; und eben dieser Nahuṣa wurde durch genau diese Taten wieder vollendet.
13.157.37
तस्माद्दीपाः प्रदातव्याः सायं वै गृहमेधिभिः ।
दिव्यं चक्षुरवाप्नोति प्रेत्य दीपस्य दायकः।
पूर्णचन्द्रप्रतीकाशा दीपदाश्च भवन्त्युत ॥ १३.१५७.३७ ॥
Daher sollen Hausherren am Abend Lampen spenden. Wer eine Lampe spendet, erlangt nach dem Tod das göttliche Auge. Lampenspender werden leuchtend wie der Vollmond.
13.157.38
यावदक्षिनिमेषाणि ज्वलन्ते तावतीः समाः ।
रूपवान्बलवांश्चापि नरो भवति दीपदः ॥ १३.१५७.३८ ॥
So viele Jahre, wie die Lampe Augenblicke lang brennt, wird der Lampenspender ein schöner und starker Mensch.
13.157.39
य इदं शृणुयाद्वापि पठते यो द्विजोत्तमः ।
ब्रह्मलोकमवाप्नोति स च वै नात्र संशयः ॥ १३.१५७.३९ ॥
Wer dies hört, oder der beste der Zweimalgeborenen, der es rezitiert, erlangt die Welt Brahmās; daran besteht kein Zweifel.