ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.176.1
ततो युधिष्ठिरो राजा शरतल्पे पितामहम् ।
पुनरेव महाराज पप्रच्छ वदतांवरः ॥ १३.१७६.१ ॥
ಆಗ ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಬಾಣಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಮಾತನಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
13.176.2
ऋषयो ब्राह्मणा देवाः प्रशंसन्ति महामते ।
अहिंसालक्षणं धर्मं वेदप्रामाण्यदर्शनात् ॥ १३.१७६.२ ॥
ಓ ಮಹಾಮತಿಯೇ, ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ವೇದಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುದರಿಂದ ಅಹಿಂಸಾ ಲಕ್ಷಣದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ.
13.176.3
कर्मणा न नरः कुर्वन्हिंसां पार्थिवसत्तम ।
वाचा च मनसा चैवं ततो दुःखात्प्रमुच्यते ॥ १३.१७६.३ ॥
ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕರ್ಮ, ವಾಕ್ಯ, ಮನಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
13.176.4
चतुर्विधेयं निर्दिष्टा ह्यहिंसा ब्रह्मवादिभिः ।
एकैकतोऽपि विभ्रष्टा न भवत्यरिसूदन ॥ १३.१७६.४ ॥
ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು ಅಹಿಂಸೆಯನ್ನು ನಾಲ್ಕು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ಅರಿಸೂದನನೇ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೂ ಭ್ರಷ್ಟವಾದರೂ ಅದು ಅಹಿಂಸೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
13.176.5
यथा सर्वश्चतुष्पाद्वै त्रिभिः पादैर्न तिष्ठति ।
तथैवेयं महीपाल कारणैः प्रोच्यते त्रिभिः ॥ १३.१७६.५ ॥
ನಾಲ್ಕು ಕಾಲಿನ ಪ್ರಾಣಿ ಮೂರು ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲದಂತೆ, ಮಹೀಪಾಲನೇ, ಈ ಅಹಿಂಸೆಯೂ ಮೂರು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
13.176.6
यथा नागपदेऽन्यानि पदानि पदगामिनाम् ।
सर्वाण्येवापिधीयन्ते पदजातानि कौञ्जरे ॥ १३.१७६.६ ॥
ಆನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಎಲ್ಲ ಹೆಜ್ಜೆಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಆನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಹೆಜ್ಜೆಗಳೂ ಅಡಗುತ್ತವೆ.
13.176.7
एवं लोकेष्वहिंसा तु निर्दिष्टा धर्मतः पुरा ।
कर्म्णा लिप्यते जन्तुर्वाचा च मनसाऽपि च ॥ १३.१७६.७ ॥
ಹೀಗೆ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಹಿಂಸೆಯೇ ಪೂರ್ವದಿಂದ ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಜೀವಿಯು ಕರ್ಮದಿಂದ, ವಾಚದಿಂದ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಲಿಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
13.176.8
पूर्वं तु मनसा त्यक्त्वा त्यजेद्वाचाऽथ कर्मणा ।
हिंसां तु नोपयुञ्जीत तथा हिंसा चतुर्विधा ॥ १३.१७६.८ ॥
ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಂತರ ವಾಚದಿಂದ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಬಳಸಬಾರದು; ಹಿಂಸೆ ನಾಲ್ಕು ವಿಧ.
13.176.9
काये मनसि वाक्येऽपि दोषा ह्येते प्रकीर्तिताः ।
न भक्षयति यो मांसं त्रिविधं स विमुच्यते ॥ १३.१७६.९ ॥
ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ವಾಚದಲ್ಲಿಯೂ ಈ ದೋಷಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಮೂರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನದವನು ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
13.176.10
त्रिकारणं तु निर्दिष्टं श्रूयते ब्रह्मवादिभिः ।
मनो वाचि तथाऽऽस्वादे दोषा ह्येषु प्रतिष्ठिताः ॥ १३.१७६.१० ॥
ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳಿಂದ ಮೂರು ಕಾರಣಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ: ಮನಸ್ಸು, ವಾಚ, ರುಚಿ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ದೋಷಗಳು ನೆಲೆಗೊಂಡಿವೆ.
13.176.11
न भक्षयन्त्यतो मांसं तपोयुक्ता मनीषिणः ।
दोषांस्तु भक्षणे राजन्मांसस्येह निबोध मे ॥ १३.१७६.११ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ರಾಜನೇ, ಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆಯ ದೋಷಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿ.
13.176.12
पुत्र मांसोपमं जानन्खादते यो विचेतनः ।
मांसं मोहसमायुक्तः पुरुषः सोऽधमः स्मृतः ॥ १३.१७६.१२ ॥
ಇದು ಮಗನ ಮಾಂಸದಂತೆ ಎಂದು ತಿಳಿದೂ ತಿನ್ನುವ ಮೂಢನು, ಮೋಹದಿಂದ ತುಂಬಿದವನು — ಅವನು ಅಧಮನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
13.176.13
पितृमातृसमायोगे पुत्रत्वं जायते यथा ।
हिंसां कृत्वाऽवशः पापो भूयिष्ठं जायते तथा ॥ १३.१७६.१३ ॥
ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಮಗ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ, ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಿ ಅವಶನಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ.
13.176.14
रसश्च हृदि जिह्वाया ज्ञानं प्रज्ञायते यथा ।
तथा शास्त्रेषु नियतं रागो ह्यास्वादिताद्भवेत् ॥ १३.१७६.१४ ॥
ನಾಲಿಗೆಯ ರುಚಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದಂತೆ, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸವಿದುದರಿಂದಲೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
13.176.15
संस्कृतासंस्कृताः पक्वा लवणालवणास्तथा ।
प्रजायन्ते यथा भावास्तथा चित्तं निरुध्यते ॥ १३.१७६.१५ ॥
ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದವು, ಸಂಸ್ಕರಿಸದವು, ಬೇಯಿಸಿದವು, ಉಪ್ಪಿರುವವು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದವು; ಅವುಗಳ ಗುಣಗಳು ಹುಟ್ಟುವಂತೆ ಮನಸ್ಸು ನಿಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
13.176.16
भेरीमृदङ्गशब्दांश्च तन्त्रीशब्दांश्च पुष्कलान् ।
निषेविष्यन्ति वै मन्दा मांसभक्षाः कथं नराः ॥ १३.१७६.१६ ॥
ಭೇರಿ ಮತ್ತು ಮೃದಂಗದ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು, ತಂತಿವಾದ್ಯದ ಸ್ವರಗಳನ್ನು ಹೇರಳವಾಗಿ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕ ಮೂಢರು ಹೇಗೆ ಆಸ್ವಾದಿಸುವರು?
13.176.17
परेषां धनधान्यानां हिसकाः स्तावकास्तथा ।
प्रशंसकाश्च मांसस्य नित्यं स्वर्गे बहिष्कृताः ॥ १३.१७६.१७ ॥
ಇತರರ ಧನ-ಧಾನ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡುವವರು, ಹೊಗಳುವವರು ಮತ್ತು ಮಾಂಸವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವವರು ಸದಾ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.
13.176.18
अचिन्तितमनिर्दिष्टमसङ्कल्पितमेव च ।
रसगृद्ध्याऽभिभूता ये प्रशंसन्ति फलार्थिनः ॥ १३.१७६.१८ ॥
ರುಚಿಯ ಲೋಭದಿಂದ ಅಭಿಭೂತರಾಗಿ, ಯೋಚಿಸದೆ, ನಿರ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ, ಸಂಕಲ್ಪವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸುವವರು...
13.176.19
प्रशंसा ह्येव मांसस्य दोषकल्पफलान्विता ॥ १३.१७६.१९ ॥
ಮಾಂಸವನ್ನು ಹೊಗಳುವುದೇ ದೋಷ, ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಫಲಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ.
13.176.20
भस्म विष्ठा कृमिर्वाऽपि निष्ठा यस्येदृशी ध्रुवा ।
स कायः परपीडाभिः कथं धार्योविपश्चिता ॥ १३.१७६.२० ॥
ಬೂದಿ, ಮಲ ಅಥವಾ ಹುಳುಗಳೇ ಅಂತ್ಯ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ಇತರರನ್ನು ಪೀಡಿಸಿ ಹೇಗೆ ಪೋಷಿಸಬಲ್ಲನು?
13.176.21
जीवितं हि परित्यज्य बहवः साधवो जनाः ।
स्वमांसैः परमांसानि परिपाल्य दिवं गताः ॥ १३.१७६.२१ ॥
ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅನೇಕ ಸಾಧುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಾಂಸದಿಂದ ಇತರರ ಮಾಂಸವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
13.176.22
एवमेषा महाराज चतुर्भिः कारणैः स्मृता ।
अहिंसा तव निर्दिष्टा सर्वधर्मानुसंहिता ॥ १३.१७६.२२ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು, ನಿನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.