Mahābhārata · Adhyāya 13.190
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.190.1
सलिलस्याञ्जलिं पूर्णमक्षताश्च धृतोत्तराः ।
सोमस्योत्तिष्ठमानस्य तज्जलं चाक्षतांश्च तान् ॥ १३.१९०.१ ॥
Un puñado de agua llena, con granos enteros alzados en alto; para el Soma que se levanta, esa agua y esos granos enteros.
13.190.2
स्थितो ह्यभिमुखो मर्त्यः पौर्णमास्यां बलिं हरेत् ।
अग्निकार्यं कृतं तेन हुताश्चास्याग्नयस्त्रयः ॥ १३.१९०.२ ॥
El mortal que, de pie y mirando de frente, en el día de luna llena lleve una ofrenda; por él se realiza el rito del fuego, y sus tres fuegos son ofrecidos.
13.190.3
वनस्पतिं च यो हन्यादमावास्यामबुद्धिमान् ।
अपि ह्येकेन पत्रेण लिप्यते ब्रह्महत्यया ॥ १३.१९०.३ ॥
Y el insensato que corte un árbol en el día de luna nueva queda manchado por el pecado de matar a un brahmán, incluso con una sola hoja.
13.190.4
दन्तकाष्ठं तु यः खादेदमावास्यामबुद्धिमान् ।
हिंसितश्चन्द्रमा पितरश्चोद्विजन्ति च ॥ १३.१९०.४ ॥
Y el insensato que mastique un palillo de dientes en el día de luna nueva hiere a la luna, y los antepasados se inquietan.
13.190.5
हव्यं न तस्य देवाश्च प्रतिगृह्णन्ति पर्वसु ।
कुप्यन्ते पितरश्चास्य कुले वंशोऽस्य हीयते ॥ १३.१९०.५ ॥
En los días festivos los dioses no aceptan su ofrenda; los antepasados se enojan con él, y su linaje en su familia disminuye.
13.190.6
प्रकीर्णं भाजनं यत्र भिन्नभाण्डमथासनम् ।
योषितश्चैव हन्यन्ते कश्मलोपहते गृहे ॥ १३.१९०.६ ॥
Donde los recipientes están esparcidos, con vasijas rotas y asientos en desorden, en una casa afligida por la impureza, también las mujeres son heridas.
13.190.7
देवताः पितरश्चैव उत्सवे पर्वणीषु वा ।
निराशाः प्रतिगच्छन्ति कश्मलोपहताद्गृहात् ॥ १३.१९०.७ ॥
En las fiestas y en los días de observancia lunar, incluso los dioses y los antepasados se alejan decepcionados de una casa contaminada por la impureza.
13.190.8
यस्तु संवत्सरं पूर्णं दद्याद्दीपं करञ्जके ।
सुवर्चलामूलहस्तः प्रजा तस्य विवर्धते ॥ १३.१९०.८ ॥
Quien, durante un año completo, ofrece una lámpara en un recipiente de karañja con la raíz de suvarcalā en la mano, ve crecer su descendencia.
13.190.9
आतीथ्यं सततं कुर्याद्दीपं दद्यात्प्रतिश्रये ।
वर्जयानो दिवास्वापं न च मांसानि भक्षयेत् ॥ १३.१९०.९ ॥
Debe practicar constantemente la hospitalidad y ofrecer una lámpara en su morada, evitando dormir de día y no comiendo carne.
13.190.10
गोब्राह्मणं न हिंस्याच्च पुष्कराणि च कीर्तयेत् ।
एत श्रेष्ठतमो धर्मः सरहस्यो महाफलः ॥ १३.१९०.१० ॥
No debe dañar a las vacas ni a los brahmanes, y debe alabar los estanques sagrados. Este es el dharma más excelente, con su enseñanza secreta, de gran fruto.
13.190.11
अपि क्रतुशतैरिष्ट्वा क्षयं गच्छति तद्धविः ।
न तु क्षीयन्ति ते धर्माः श्रद्दधानैः प्रयोजिताः ॥ १३.१९०.११ ॥
Incluso tras ofrecer cientos de sacrificios, aquella oblación perece; pero los dharmas practicados por los creyentes nunca decaen.
13.190.12
इदं च परमं गुह्यं सरहस्यं निबोधत ।
श्राद्धकल्पे च दैवे च तैर्थिके पर्वणीषु च ॥ १३.१९०.१२ ॥
Conoce este supremo secreto con su misterio: en los ritos para los antepasados, en los ritos para los dioses, en los vados sagrados y en los días lunares de observancia.
13.190.13
रजस्वला च या नारी श्वित्रिकाऽपुत्रिका च या ।
एताभिश्चक्षुषा दृष्टं हविर्नाश्नन्ति देवताः।
पितरश्च न तुष्यन्ति वर्षाण्यपि त्रयोदश ॥ १३.१९०.१३ ॥
Una mujer menstruante, una mujer con lepra o una mujer sin hijos: los dioses no comen la oblación vista por sus ojos, y los antepasados no quedan satisfechos ni durante trece años.
13.190.14
शुक्लवासाः शुचिर्भूत्वा ब्राह्मणान्स्वस्ति वाचयेत् ।
कीर्तयेद्भारतं चैव तथा स्यादक्षयं हविः ॥ १३.१९०.१४ ॥
Vistiendo ropas blancas y purificado, que haga recitar a los brahmanes la bendición y que también recite el Bhārata; así la oblación será inagotable.
13.190.15
भिन्नभाण्डं च खट्वां च कुक्कुटं शुनकं तथा ।
अप्रशस्तानि सर्वाणि यश्च वृक्षो गृहेरुहः ॥ १३.१९०.१५ ॥
Una vasija rota, un catre, un gallo, un perro, y también todos estos, y un árbol que crece en la casa, son todos de mal augurio.
13.190.16
भिन्नभाण्डे कलिं प्राहुः खट्वायां तु धनक्षयः ।
कुक्कुटे शुनके चैव हविर्नाश्नन्ति देवताः।
वृक्षमूले ध्रुवं सत्वं तस्माद्वृक्षं न रोपयेत् ॥ १३.१९०.१६ ॥
Dicen que de una vasija rota nace la discordia, y de un catre la pérdida de riqueza; los dioses no comen la oblación donde hay un gallo y un perro; ciertamente un ser vivo habita en la raíz de un árbol, por tanto no se debe plantar un árbol.
13.190.17
यो यजेदश्वमेधेन वाजपेयशतेन ह ।
अवाक्शिरा वा लम्बेत सत्रं वा स्फीतमाहरेत् ॥ १३.१९०.१७ ॥
Quien sacrifica con el sacrificio del caballo y con cien ritos vājapeya, o quien cuelga con la cabeza hacia abajo, o quien celebra una abundante sesión sacrificial:
13.190.18
न यस्य हृदयं शुद्धं नरकं स ध्रुवं व्रजेत् ।
तुल्यं यज्ञश्च सत्यं च हृदयस्य च शुद्धता ॥ १३.१९०.१८ ॥
Quien no tiene el corazón puro ciertamente va al infierno; el sacrificio, la verdad y la pureza del corazón son iguales.
13.190.19
शुद्धेन मनसा दत्त्वा सक्तुप्रस्थं द्विजातये ।
ब्रह्मलोकमनुप्राप्तः पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ १३.१९०.१९ ॥
Quien, con mente pura, da una medida de harina de cebada (prastha) a un brahmán, alcanza el mundo de Brahmā; basta este ejemplo.