ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.203.1
अयं नारायणः श्रीमान्पुत्रार्थे व्रतकाङ्क्षया ।
दीक्षितोऽभून्महाबाहुः पुरा द्वादशवार्षिकम् ॥ १३.२०३.१ ॥
ଏହି ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରାୟଣ, ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରତର ଇଚ୍ଛାରେ, ପୂର୍ବକାଳରେ ବାର ବର୍ଷ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ମହାବାହୁ।
13.203.2
दीक्षितं केशवं द्रष्टुमभिजग्मुर्महर्षयः ।
सेवित्वा च महात्मानः प्रीयमाणं जनार्दनम् ॥ १३.२०३.२ ॥
ଦୀକ୍ଷିତ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମହର୍ଷିମାନେ ଗଲେ; ମହାତ୍ମାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
13.203.3
नारदः पर्वतश्चैव कृष्णद्वैपायनस्तथा ।
देवलः काश्यपश्चैव हस्तिकाश्यप एव च।
जमदग्निश्च राजेन्द्र धौम्यो वाल्मीकिरेव च ॥ १३.२०३.३ ॥
ନାରଦ, ପର୍ବତ, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ, ଦେବଳ, କାଶ୍ୟପ, ହସ୍ତିକାଶ୍ୟପ; ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଜମଦଗ୍ନି, ଧୌମ୍ୟ ଓ ବାଲ୍ମୀକି ମଧ୍ୟ।
13.203.4
अपरेऽपि तपःसिद्धाः सत्यव्रतपरायणाः ।
शिष्यैरनुगताः सर्वे ब्रह्मविद्भिरकल्मषैः ॥ १३.२०३.४ ॥
ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ—ତପସ୍ୟାରେ ସିଦ୍ଧ, ସତ୍ୟବ୍ରତରେ ନିରତ—ସମସ୍ତେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ; ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ।
13.203.5
केशवस्तानभिगतान्प्रीत्या सम्परिगृह्य च ।
तेषामतिथिसत्कारं पूजनार्थं कुलोचितम्।
देवकीतनयो हृष्टो देवतुल्यमकल्पयत् ॥ १३.२०३.५ ॥
କେଶବ ଆସିଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରୀତିରେ ସ୍ୱାଗତ କରି, ସେମାନଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ କୁଳୋଚିତ ଅତିଥି-ସତ୍କାର ଦେବତୁଲ୍ୟ ଭାବେ ଦେବକୀପୁତ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
13.203.6
उपविष्टेषु सर्वेषु विष्टरेषु तदाऽनघ ।
विश्वस्तेष्व्नभितुष्टेषु केशवार्चनया पुनः ॥ १३.२०३.६ ॥
ହେ ଅନଘ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ; ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେଶବଙ୍କ ପୂଜାରେ ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇନଥିଲେ।
13.203.7
परस्परं कथा दिव्याः प्रावर्तन्त मनोरमाः ।
विष्णोर्नारायणस्यैव प्रसादात्कथयामि ताः ॥ १३.२०३.७ ॥
ପରସ୍ପର ଦିବ୍ୟ ଓ ମନୋହର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ବିଷ୍ଣୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକ କହୁଛି।
13.203.8
तस्यैव व्रतचर्यायां मुनिभिर्विस्मितं पुरा ।
यत्र गोवृषभाङ्कस्य प्रभावोऽभून्महात्मनः ॥ १३.२०३.८ ॥
ତାଙ୍କ ବ୍ରତାଚରଣରେ ପୂର୍ବେ ମୁନିମାନେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ; ଯେଉଁଠି ବୃଷଭଚିହ୍ନିତ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା।
13.203.9
यत्र देवी महादेवमपृच्छत्संशयान्पुरा ।
कथयामास सर्वांस्तान्देव्याः प्रियचिकीर्षया ॥ १३.२०३.९ ॥
ପୂର୍ବେ ଦେବୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସଂଶୟ ପଚାରିଲେ; ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ କରିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ସମସ୍ତ ବୁଝାଇଲେ।
13.203.10
उमापत्योश्च संवादं शृणु तात मनोरमम् ।
वर्णाश्रमाणां धर्मश्च तत्र तात समाहितः ॥ १३.२०३.१० ॥
ହେ ବତ୍ସ, ଉମା ଓ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସେହି ମନୋହର ସଂବାଦ ଶୁଣ; ସେଠାରେ ବର୍ଣାଶ୍ରମ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି; ବତ୍ସ, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶୁଣ।
13.203.11
ऋषिधर्मश्च निखिलो राजधर्मस्च पुष्कलः ।
गृहस्थधर्मश्च शुभः कर्मपाकफलानि च ॥ १३.२०३.११ ॥
ଋଷିଧର୍ମ ସମଗ୍ର, ରାଜଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚୁର, ଗୃହସ୍ଥର ଶୁଭ ଧର୍ମ ଏବଂ କର୍ମପାକ ଫଳ।
13.203.12
देवगुह्यं च विविधं दानधर्मविधिस्तथा ।
विधानमत्र प्रोक्तं यद्यमस्य नियमस्य च ॥ १३.२०३.१२ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଗୁହ୍ୟ ଓ ବିବିଧ ଦାନଧର୍ମର ବିଧି; ଏଠାରେ ଯମ ଓ ନିୟମର ବିଧାନ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି।
13.203.13
यमलोकविधानं च स्वर्गलोकगतिस्तथा ।
प्राणमोक्षविधिश्चैव तीर्थचर्या च पुष्कला ॥ १३.२०३.१३ ॥
ଯମଲୋକର ବିଧାନ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକର ଗତି, ପ୍ରାଣମୋକ୍ଷର ବିଧି ଏବଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଆଚରଣ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚୁର (କୁହାଯାଇଛି)।
13.203.14
मोक्षधर्मविधानं च साङ्ख्ययोगसमन्वितम् ।
स्त्रीधर्मश्च स्वयं देव्या देवदेवाय भाषितः ॥ १३.२०३.१४ ॥
ମୋକ୍ଷଧର୍ମର ବିଧାନ, ସାଂଖ୍ୟ-ଯୋଗସମନ୍ୱିତ ଉପଦେଶ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମ — ଯାହା ଦେବୀ ନିଜେ ଦେବଦେବଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
13.203.15
एवमादि शुभं सर्वं तत्र तात समाहितम् ।
रुद्राण्याः संशयप्रश्नो यत्र तात प्रवर्तते ॥ १३.२०३.१५ ॥
ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ବିଷୟ ସେଠାରେ ସମାହିତ ଅଛି, ବତ୍ସ; ସେଠାରେ ହିଁ ରୁଦ୍ରାଣୀଙ୍କର ସଂଶୟ-ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ।
13.203.16
धन्यं यशस्यमायुष्यं धर्म्यं च परमं हितम् ।
पुष्टियोगमिमं दिव्यं कथ्यमानं मया शृणु ॥ १३.२०३.१६ ॥
ମୋ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଉଥିବା ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ଟିଯୋଗ ଧନ, ଯଶ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଧର୍ମ ଓ ପରମ ହିତ ଦିଏ; ତାହା ଶୁଣ।
13.203.17
इतिहासमिमं दिव्यं पवित्रं परमं शुभम् ।
सायं प्रातः सदा सम्यक् श्रोतव्यं च बुभूषता ॥ १३.२०३.१७ ॥
ଏହି ଦିବ୍ୟ, ପବିତ୍ର, ପରମ ଓ ଶୁଭ ଇତିହାସକୁ, ମଙ୍ଗଳ ଇଚ୍ଛାକାରୀ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ସର୍ବଦା ଭଲଭାବେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
13.203.18
ततो नारायणो देवः संक्लिष्टो व्रतचर्यया ।
वह्निर्विनिःसृतो वक्त्रात्कृष्णस्याद्भुतदर्शनः ॥ १३.२०३.१८ ॥
ତା'ପରେ ଦେବ ନାରାୟଣ, ବ୍ରତାଚରଣରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦର୍ଶନର ଅଗ୍ନି ବାହାରିଲା।
13.203.19
अग्निना तेन महता निःसृतेन मुखाद्विभोः ।
पश्यतामेव सर्वेषां दग्ध एव नगोत्तमः ॥ १३.२०३.१९ ॥
ବିଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିର୍ଗତ ସେହି ମହାନ ଅଗ୍ନିରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା।
13.203.20
मृगपक्षिगणाकीर्णः श्वापदैरपि सङ्कुलः ।
वृक्षगुल्मलताकीर्णो मथितो दीनदर्शनः ॥ १३.२०३.२० ॥
ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀ ଦଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ହିଂସ୍ର ପଶୁମାନଙ୍କରେ ସଂକୁଳ, ବୃକ୍ଷ, ଗୁଳ୍ମ ଓ ଲତାରେ ଆବୃତ ସେହି ପର୍ବତ ମଥିତ ହୋଇ ଦୀନ ଦେଖାଗଲା।
13.203.21
पुनः स दृष्टमात्रेण हरिणा सौम्यचेतसा ।
स बभूव गिरिः क्षिप्रं प्रफुल्लद्रुमकाननः ॥ १३.२०३.२१ ॥
ପୁଣି ହରି ସୌମ୍ୟ ଚିତ୍ତରେ ତାକୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ, ସେହି ପର୍ବତ ଶୀଘ୍ର ପୁଷ୍ପିତ ବୃକ୍ଷରେ ଭରା ଅରଣ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
13.203.22
सिद्धचारणसङ्घैश्च प्रसन्नैरुपशोभितः ।
मत्तवारणसंयुक्तो नानापक्षिगणैर्युतः।
तदद्भुतमचिन्त्यं च सर्वेषामभवद्भृशम् ॥ १३.२०३.२२ ॥
ପ୍ରସନ୍ନ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ଦଳରେ ତାହା ଶୋଭିତ ହେଲା; ମତ୍ତ ହସ୍ତୀ ଓ ନାନା ପକ୍ଷୀ ଦଳରେ ଯୁକ୍ତ ହେଲା। ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମିତ କଲା।
13.203.23
तं दृष्ट्वा हृष्टरोमाणः सर्वे मुनिगणास्तदा ।
विस्तिताः परमायत्ताः साध्यसाकुललोचनाः।
न किञ्चिदब्रुवंस्तत्र शुभं वा यदि वेतरत् ॥ १३.२०३.२३ ॥
ତାହା ଦେଖି ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ମୁନିଗଣ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ବିସ୍ମିତ, ଅତି ତନ୍ମୟ ଓ ବ୍ୟାକୁଳ ଚକ୍ଷୁରେ ରହିଲେ; ସେଠାରେ ସେମାନେ ଶୁଭ ବା ଅଶୁଭ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
13.203.24
ततो नारायणो देवो मुनिसङ्घे तु विस्मिते ।
तान्समीक्ष्यैव मधुरं बभाषे पुष्करेक्षणः ॥ १३.२०३.२४ ॥
ତା'ପରେ ମୁନିସଂଘ ବିସ୍ମିତ ଥିବା ବେଳେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ପଦ୍ମନୟନ ନାରାୟଣ ଦେବ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।
13.203.25
किमर्थं मुनिसङ्घेऽस्मिन्विस्मयोऽयमनुत्तमः ।
एतन्मे संशयं सर्वे याथातथ्येन नन्दिताः।
ऋषयो वक्तुमर्हन्ति निश्चयेनार्थकोविदाः ॥ १३.२०३.२५ ॥
ଏହି ମୁନିସଭାରେ ଏହି ଅନୁପମ ବିସ୍ମୟ କାହିଁକି? ହେ ପ୍ରସନ୍ନ ଋଷିଗଣ, ଅର୍ଥଜ୍ଞ ଆପଣମାନେ ମୋର ଏହି ସଂଶୟ ଯଥାର୍ଥ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
13.203.26
केशवस्य वचः श्रुत्वा तुष्टुवुर्मुनिपुङ्गवाः ।
भवान्सृजति वै लोकान्भवान्संहरति प्रजाः।
भवाञ्शीतं भवानुष्णं भवान्सत्यं भवान्क्रतुः ॥ १३.२०३.२६ ॥
କେଶବଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଆପଣ ଲୋକସମୂହ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଆପଣ ପ୍ରଜା ସଂହାର କରନ୍ତି। ଆପଣ ଶୀତ, ଆପଣ ଉଷ୍ଣ, ଆପଣ ସତ୍ୟ, ଆପଣ ଯଜ୍ଞ।
13.203.27
भवानादिर्भवानन्तो भवतोऽन्यन्न विद्यते ।
स्थावरं जङ्गमं सर्वं त्वमेव पुरुषोत्तम ॥ १३.२०३.२७ ॥
ଆପଣ ଆଦି, ଆପଣ ଅନ୍ତ; ଆପଣଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସବୁ ଆପଣ ହିଁ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
13.203.28
त्वत्तः सर्वमिदं तात लोकचक्रं प्रवर्तते ।
त्वमेवार्हसि तद्वक्तुं मुखादग्निविनिर्गमम् ॥ १३.२०३.२८ ॥
ହେ ତାତ, ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ହିଁ ଏହି ସମଗ୍ର ଲୋକଚକ୍ର ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ମୁଖରୁ ଅଗ୍ନି ନିର୍ଗତ ହେବାର ସେ ବିଷୟ କହିବାକୁ ଆପଣ ହିଁ ଯୋଗ୍ୟ।
13.203.29
एतन्नो विस्मयकरं बभूव मधुसूदन ।
ततो विगतसंत्रासा भवाम पुरुषोत्तम।
यदिच्छेत्तत्र वक्तव्यं कुतोऽस्माकं नियोगतः ॥ १३.२०३.२९ ॥
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ମୟକର ହେଲା। ତେଣୁ ଭୟମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଆପଣ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ତାହା ସେଠାରେ କୁହନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ବିନା ଆମେ କିପରି କହିବା?
13.203.30
नित्यं हितार्थं लोकानां भवद्भिः क्रियते तपः ।
तस्माल्लोकहितं गुह्यं श्रूयतां कथयामि वः ॥ १३.२०३.३० ॥
ଆପଣମାନେ ସର୍ବଦା ଲୋକଙ୍କ ହିତ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଲୋକହିତର ଏହି ଗୁହ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ କହୁଛି।
13.203.31
असुरः साम्प्रतं कश्चिदहितो लोकनाशनः ।
मायास्त्रकुशलश्चैव बलदर्पसमन्वितः ॥ १३.२०३.३१ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ କୌଣସି ଅସୁର ଅଛି। ସେ ଅହିତକାରୀ, ଲୋକନାଶକ, ମାୟାଅସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ଏବଂ ବଳଦର୍ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
13.203.32
बभूव स मया बद्धो लोकानां हितकाम्यया ।
पुत्रेण मे वधो दृष्टस्तस्य वै मुनिपुङ्गवाः ॥ १३.२०३.३२ ॥
ଲୋକଙ୍କ ହିତ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ତାକୁ ବାନ୍ଧିଲି। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଗଣ, ମୋ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାର ବଧ ଦେଖାଯାଇଛି।
13.203.33
तदर्थं पुत्रमेवाहं सिसृक्षुर्वनमागतः ।
आत्मनः सदृशं पुत्रमहं जनयितुं व्रतैः ॥ १३.२०३.३३ ॥
ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ପୁତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛାରେ ବନକୁ ଆସିଲି; ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପରି ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେବା ପାଇଁ।
13.203.34
एवं व्रतपरीतस्य तपस्तीव्रतया मम ।
अथात्मा मम देहस्थः सोग्निर्भूत्वा विनिःसृतः ॥ १३.२०३.३४ ॥
ଏହିପରି ବ୍ରତରେ ଘେରା ହୋଇଥିବା ମୋ ତପସ୍ୟାର ତୀବ୍ରତାରୁ, ମୋ ଦେହରେ ଥିବା ମୋ ଆତ୍ମା ଅଗ୍ନି ହୋଇ ବାହାରିଲା।
13.203.35
विनिःसृत्य गतो द्रष्टुं क्षणेन च पितामहम् ।
ब्रह्मणा मन्मथोऽनङ्गः पुत्रत्वेन प्रकल्पितः।
अनुज्ञातश्च तेनैव पुनरायान्ममान्तिकम् ॥ १३.२०३.३५ ॥
ବାହାରି ସେ କ୍ଷଣମଧ୍ୟରେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲା। ବ୍ରହ୍ମା ଅନଙ୍ଗ ମନ୍ମଥଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ରୂପେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ ପୁନର୍ବାର ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।
13.203.36
एवं मे वैष्णवं तेजो मम वक्त्राद्विनिःसृतम् ।
तत्तेजसा निर्मथितः पुरतोऽयं गिरिः स्थितः ॥ १३.२०३.३६ ॥
ଏହିପରି ମୋ ମୁଖରୁ ନିର୍ଗତ ବୈଷ୍ଣବ ତେଜ, ସେହି ତେଜରେ ମଥିତ ହୋଇ ଏହି ପର୍ବତ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଛି।
13.203.37
दृष्ट्वा दाहं गिरेस्तस्य सौम्यभावतया मम ।
पुनः स दृष्टमात्रेण गिरिरासीद्यथा पुरा ॥ १३.२०३.३७ ॥
ସେହି ପର୍ବତର ଦାହ ଦେଖି, ମୋର ସୌମ୍ୟ ଭାବରେ, ତାହା ପୁଣି ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ପୂର୍ବପରି ହୋଇଗଲା।
13.203.38
एतद्गुह्यं यथातथ्यं कथितं वः समासतः ।
भवन्तो व्यथिता येन विस्मिताश्च तपोधनाः ॥ १३.२०३.३८ ॥
ଏହି ଗୁହ୍ୟ ରହସ୍ୟ ଯଥାର୍ଥରେ ଯେମିତି ଥିଲା ସେମିତି ସଂକ୍ଷେପରେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ କୁହାଗଲା; ହେ ତପୋଧନଗଣ, ଯେଉଁଥିପାଇଁ ଆପଣମାନେ ବ୍ୟଥିତ ଓ ବିସ୍ମିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
13.203.39
ऋषीणामेवमुक्त्वा तु तान्पुनः प्रत्यभाषत ॥ १३.२०३.३९ ॥
ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି କହି, ସେ ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।