Mahābhārata · Adhyāya 13.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.203.1
अयं नारायणः श्रीमान्पुत्रार्थे व्रतकाङ्क्षया ।
दीक्षितोऽभून्महाबाहुः पुरा द्वादशवार्षिकम् ॥ १३.२०३.१ ॥
Dieser glanzvolle Nārāyaṇa wurde, aus dem Wunsch nach einem Gelübde um eines Sohnes willen, einst für zwölf Jahre geweiht, der Starkarmige.
13.203.2
दीक्षितं केशवं द्रष्टुमभिजग्मुर्महर्षयः ।
सेवित्वा च महात्मानः प्रीयमाणं जनार्दनम् ॥ १३.२०३.२ ॥
Die großen Weisen gingen, den geweihten Keśava zu sehen; und nachdem sie den erfreuten Janārdana bedient hatten, ...
13.203.3
नारदः पर्वतश्चैव कृष्णद्वैपायनस्तथा ।
देवलः काश्यपश्चैव हस्तिकाश्यप एव च।
जमदग्निश्च राजेन्द्र धौम्यो वाल्मीकिरेव च ॥ १३.२०३.३ ॥
Nārada, Parvata, Kṛṣṇa Dvaipāyana, Devala, Kāśyapa, Hastikāśyapa, und auch Jamadagni, o Herrscher der Könige, Dhaumya und Vālmīki.
13.203.4
अपरेऽपि तपःसिद्धाः सत्यव्रतपरायणाः ।
शिष्यैरनुगताः सर्वे ब्रह्मविद्भिरकल्मषैः ॥ १३.२०३.४ ॥
Auch andere, durch Askese vollendet und dem Gelübde der Wahrheit ergeben, kamen alle mit ihren Schülern, Kenner des Brahman und makellos.
13.203.5
केशवस्तानभिगतान्प्रीत्या सम्परिगृह्य च ।
तेषामतिथिसत्कारं पूजनार्थं कुलोचितम्।
देवकीतनयो हृष्टो देवतुल्यमकल्पयत् ॥ १३.२०३.५ ॥
Keśava, der alle Angekommenen herzlich empfing, und zu ihrer Verehrung richtete der Sohn der Devakī freudig eine dem Geschlecht angemessene Gastfreundschaft ein, gleich der der Götter.
13.203.6
उपविष्टेषु सर्वेषु विष्टरेषु तदाऽनघ ।
विश्वस्तेष्व्नभितुष्टेषु केशवार्चनया पुनः ॥ १३.२०३.६ ॥
O Makelloser, als alle auf ihren Sitzen Platz genommen hatten und sich wohl fühlten, doch durch die Verehrung Keśavas noch nicht ganz zufrieden.
13.203.7
परस्परं कथा दिव्याः प्रावर्तन्त मनोरमाः ।
विष्णोर्नारायणस्यैव प्रसादात्कथयामि ताः ॥ १३.२०३.७ ॥
Untereinander begannen göttliche und entzückende Erzählungen; durch die Gnade Viṣṇu Nārāyaṇas erzähle ich sie.
13.203.8
तस्यैव व्रतचर्यायां मुनिभिर्विस्मितं पुरा ।
यत्र गोवृषभाङ्कस्य प्रभावोऽभून्महात्मनः ॥ १३.२०३.८ ॥
Bei seiner Gelübdeübung wurden die Weisen einst verwundert, denn dort zeigte sich die Macht des großherzigen, stiermarkierten Gottes.
13.203.9
यत्र देवी महादेवमपृच्छत्संशयान्पुरा ।
कथयामास सर्वांस्तान्देव्याः प्रियचिकीर्षया ॥ १३.२०३.९ ॥
Wo die Göttin einst Mahādeva nach ihren Zweifeln fragte und er, um die Göttin zu erfreuen, alle erklärte.
13.203.10
उमापत्योश्च संवादं शृणु तात मनोरमम् ।
वर्णाश्रमाणां धर्मश्च तत्र तात समाहितः ॥ १३.२०३.१० ॥
Höre, lieber Sohn, auf jenen entzückenden Dialog zwischen Umā und ihrem Herrn; dort wird die Pflicht der Stände und Lebensstufen gelehrt. Lieber Sohn, höre aufmerksam zu.
13.203.11
ऋषिधर्मश्च निखिलो राजधर्मस्च पुष्कलः ।
गृहस्थधर्मश्च शुभः कर्मपाकफलानि च ॥ १३.२०३.११ ॥
Die gesamte Pflicht der Weisen, die reiche Pflicht der Könige, die glückbringende Pflicht des Hausvaters und die Früchte reifer Taten.
13.203.12
देवगुह्यं च विविधं दानधर्मविधिस्तथा ।
विधानमत्र प्रोक्तं यद्यमस्य नियमस्य च ॥ १३.२०३.१२ ॥
Das Geheimnis der Götter und die vielfältige Regel der Pflicht des Gebens; hier wird auch die Vorschrift über Yama und Niyama dargelegt.
13.203.13
यमलोकविधानं च स्वर्गलोकगतिस्तथा ।
प्राणमोक्षविधिश्चैव तीर्थचर्या च पुष्कला ॥ १३.२०३.१३ ॥
Die Vorschriften des Reiches Yamas und der Weg in die Himmelswelt, das Ritual der Lösung des Lebensatems und die Übung der Pilgerfahrt zu heiligen Furten, reichlich.
13.203.14
मोक्षधर्मविधानं च साङ्ख्ययोगसमन्वितम् ।
स्त्रीधर्मश्च स्वयं देव्या देवदेवाय भाषितः ॥ १३.२०३.१४ ॥
Die Lehre von den Vorschriften des Dharma der Befreiung, verbunden mit Sāṃkhya und Yoga, und das Dharma der Frauen, das die Göttin selbst dem Gott der Götter sprach.
13.203.15
एवमादि शुभं सर्वं तत्र तात समाहितम् ।
रुद्राण्याः संशयप्रश्नो यत्र तात प्रवर्तते ॥ १३.२०३.१५ ॥
Alle solchen glückverheißenden Dinge sind dort versammelt, mein Sohn, wo Rudrāṇīs zweifelnde Frage entsteht.
13.203.16
धन्यं यशस्यमायुष्यं धर्म्यं च परमं हितम् ।
पुष्टियोगमिमं दिव्यं कथ्यमानं मया शृणु ॥ १३.२०३.१६ ॥
Diese göttliche Verbindung des Gedeihens, die ich dir nun erzähle, bringt Reichtum, Ruhm, langes Leben, Dharma und das höchste Wohl; höre sie an.
13.203.17
इतिहासमिमं दिव्यं पवित्रं परमं शुभम् ।
सायं प्रातः सदा सम्यक् श्रोतव्यं च बुभूषता ॥ १३.२०३.१७ ॥
Diese göttliche, reine, höchste und glückverheißende Geschichte soll stets, morgens und abends, recht gehört werden von dem, der Gedeihen wünscht.
13.203.18
ततो नारायणो देवः संक्लिष्टो व्रतचर्यया ।
वह्निर्विनिःसृतो वक्त्रात्कृष्णस्याद्भुतदर्शनः ॥ १३.२०३.१८ ॥
Da kam, vom Vollzug des Gelübdes erschöpft, der Gott Nārāyaṇa; aus dem Mund Kṛṣṇas trat ein Feuer von wunderbarer Gestalt hervor.
13.203.19
अग्निना तेन महता निःसृतेन मुखाद्विभोः ।
पश्यतामेव सर्वेषां दग्ध एव नगोत्तमः ॥ १३.२०३.१९ ॥
Durch jenes gewaltige Feuer, das aus dem Mund des mächtigen Herrn hervorbrach, wurde jener erhabenste Berg vor aller Augen verbrannt.
13.203.20
मृगपक्षिगणाकीर्णः श्वापदैरपि सङ्कुलः ।
वृक्षगुल्मलताकीर्णो मथितो दीनदर्शनः ॥ १३.२०३.२० ॥
Jener Berg, angefüllt mit Hirschherden und Vogelschwärmen, von wilden Tieren bevölkert, bedeckt mit Bäumen, Sträuchern und Ranken, wurde versengt und verwüstet und bot einen kläglichen Anblick.
13.203.21
पुनः स दृष्टमात्रेण हरिणा सौम्यचेतसा ।
स बभूव गिरिः क्षिप्रं प्रफुल्लद्रुमकाननः ॥ १३.२०३.२१ ॥
Da blickte Hari, dessen Sinn milde war, es erneut an, und sogleich wurde jener Berg zu einem Wald blühender Bäume.
13.203.22
सिद्धचारणसङ्घैश्च प्रसन्नैरुपशोभितः ।
मत्तवारणसंयुक्तो नानापक्षिगणैर्युतः।
तदद्भुतमचिन्त्यं च सर्वेषामभवद्भृशम् ॥ १३.२०३.२२ ॥
Es war geschmückt von heiteren Scharen der Siddhas und Cāraṇas, vereint mit rasenden Elefanten und reich an Vogelschwärmen vieler Arten; jener wunderbare, unfassbare Anblick erfüllte alle mit großem Staunen.
13.203.23
तं दृष्ट्वा हृष्टरोमाणः सर्वे मुनिगणास्तदा ।
विस्तिताः परमायत्ताः साध्यसाकुललोचनाः।
न किञ्चिदब्रुवंस्तत्र शुभं वा यदि वेतरत् ॥ १३.२०३.२३ ॥
Als sie es sahen, standen allen Scharen der Weisen die Haare zu Berge; erstaunt und ganz versunken, mit verwirrten Augen, sprachen sie dort nichts, weder Gutes noch Schlechtes.
13.203.24
ततो नारायणो देवो मुनिसङ्घे तु विस्मिते ।
तान्समीक्ष्यैव मधुरं बभाषे पुष्करेक्षणः ॥ १३.२०३.२४ ॥
Da sprach der lotusäugige Gott Nārāyaṇa, während die Versammlung der Weisen erstaunt war, nachdem er sie angeblickt hatte, sanft.
13.203.25
किमर्थं मुनिसङ्घेऽस्मिन्विस्मयोऽयमनुत्तमः ।
एतन्मे संशयं सर्वे याथातथ्येन नन्दिताः।
ऋषयो वक्तुमर्हन्ति निश्चयेनार्थकोविदाः ॥ १३.२०३.२५ ॥
Warum herrscht in dieser Versammlung der Weisen dieses unvergleichliche Staunen? Ihr Erfreuten, kundig des Sinnes, seid würdig, meinen Zweifel wahrhaft und mit Gewissheit zu erklären.
13.203.26
केशवस्य वचः श्रुत्वा तुष्टुवुर्मुनिपुङ्गवाः ।
भवान्सृजति वै लोकान्भवान्संहरति प्रजाः।
भवाञ्शीतं भवानुष्णं भवान्सत्यं भवान्क्रतुः ॥ १३.२०३.२६ ॥
Als die besten Weisen Keśavas Worte hörten, priesen sie ihn: Du erschaffst die Welten, du rufst die Wesen zurück; du bist die Kälte, du bist die Hitze, du bist die Wahrheit, du bist das Opfer.
13.203.27
भवानादिर्भवानन्तो भवतोऽन्यन्न विद्यते ।
स्थावरं जङ्गमं सर्वं त्वमेव पुरुषोत्तम ॥ १३.२०३.२७ ॥
Du bist der Anfang, du bist das Ende; außer dir existiert nichts. Alles Unbewegliche und Bewegliche bist du allein, o Bester der Wesen.
13.203.28
त्वत्तः सर्वमिदं तात लोकचक्रं प्रवर्तते ।
त्वमेवार्हसि तद्वक्तुं मुखादग्निविनिर्गमम् ॥ १३.२०३.२८ ॥
Von dir, Lieber, geht dieses ganze Rad der Welten aus. Du allein bist würdig, vom Hervortreten des Feuers aus dem Munde zu berichten.
13.203.29
एतन्नो विस्मयकरं बभूव मधुसूदन ।
ततो विगतसंत्रासा भवाम पुरुषोत्तम।
यदिच्छेत्तत्र वक्तव्यं कुतोऽस्माकं नियोगतः ॥ १३.२०३.२९ ॥
O Vernichter des Madhu, dies hat uns in Staunen versetzt. Dann, frei von Furcht, o Bester der Wesen, möge dort gesagt werden, was du wünschst; wie könnten wir ohne Auftrag sprechen?
13.203.30
नित्यं हितार्थं लोकानां भवद्भिः क्रियते तपः ।
तस्माल्लोकहितं गुह्यं श्रूयतां कथयामि वः ॥ १३.२०३.३० ॥
Ihr übt stets Askese zum Wohl der Welten. Darum hört dieses Geheimnis, das dem Wohl der Welten dient; ich sage es euch.
13.203.31
असुरः साम्प्रतं कश्चिदहितो लोकनाशनः ।
मायास्त्रकुशलश्चैव बलदर्पसमन्वितः ॥ १३.२०३.३१ ॥
Jetzt gibt es einen gewissen Asura, feindselig und Zerstörer der Welten, geschickt in den Trugwaffen, erfüllt vom Stolz der Kraft.
13.203.32
बभूव स मया बद्धो लोकानां हितकाम्यया ।
पुत्रेण मे वधो दृष्टस्तस्य वै मुनिपुङ्गवाः ॥ १३.२०३.३२ ॥
Ich fesselte ihn aus dem Wunsch nach dem Wohl der Welten; und seine Tötung wurde durch meinen Sohn gesehen, o Bester der Weisen.
13.203.33
तदर्थं पुत्रमेवाहं सिसृक्षुर्वनमागतः ।
आत्मनः सदृशं पुत्रमहं जनयितुं व्रतैः ॥ १३.२०३.३३ ॥
Eben dafür kam ich in den Wald, begierig, einen Sohn zu erschaffen, um durch Gelübde einen mir gleichen Sohn zu zeugen.
13.203.34
एवं व्रतपरीतस्य तपस्तीव्रतया मम ।
अथात्मा मम देहस्थः सोग्निर्भूत्वा विनिःसृतः ॥ १३.२०३.३४ ॥
So kam, durch die Heftigkeit meiner Askese, umgeben von Gelübden, mein eigenes Selbst, das in meinem Körper wohnte, als Feuer hervor.
13.203.35
विनिःसृत्य गतो द्रष्टुं क्षणेन च पितामहम् ।
ब्रह्मणा मन्मथोऽनङ्गः पुत्रत्वेन प्रकल्पितः।
अनुज्ञातश्च तेनैव पुनरायान्ममान्तिकम् ॥ १३.२०३.३५ ॥
Herausgekommen, ging er im Nu hin, um den Urgroßvater Brahmā zu sehen. Brahmā bestimmte Manmatha, den Körperlosen, zum Sohn; und mit dessen Erlaubnis kehrte er wieder zu mir zurück.
13.203.36
एवं मे वैष्णवं तेजो मम वक्त्राद्विनिःसृतम् ।
तत्तेजसा निर्मथितः पुरतोऽयं गिरिः स्थितः ॥ १३.२०३.३६ ॥
So ist der vaiṣṇava-Glanz aus meinem Mund hervorgetreten; von diesem Glanz zermalmt, steht dieser Berg vor uns.
13.203.37
दृष्ट्वा दाहं गिरेस्तस्य सौम्यभावतया मम ।
पुनः स दृष्टमात्रेण गिरिरासीद्यथा पुरा ॥ १३.२०३.३७ ॥
Als ich die Versengung jenes Berges sah, und aus meiner milden Gesinnung, wurde er, kaum wieder erblickt, wie zuvor.
13.203.38
एतद्गुह्यं यथातथ्यं कथितं वः समासतः ।
भवन्तो व्यथिता येन विस्मिताश्च तपोधनाः ॥ १३.२०३.३८ ॥
Dieses Geheimnis wurde euch kurz und wahrhaft erzählt, so dass ihr, ihr Reichen an Askese, erschüttert und erstaunt seid.
13.203.39
ऋषीणामेवमुक्त्वा तु तान्पुनः प्रत्यभाषत ॥ १३.२०३.३९ ॥
Nachdem er so zu den Weisen gesprochen hatte, antwortete er ihnen wieder.