Mahābhārata · Adhyāya 13.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.203.1
अयं नारायणः श्रीमान्पुत्रार्थे व्रतकाङ्क्षया ।
दीक्षितोऽभून्महाबाहुः पुरा द्वादशवार्षिकम् ॥ १३.२०३.१ ॥
Este glorioso Nārāyaṇa, por desejo de um voto pelo filho, outrora consagrou-se por doze anos, o de braços poderosos.
13.203.2
दीक्षितं केशवं द्रष्टुमभिजग्मुर्महर्षयः ।
सेवित्वा च महात्मानः प्रीयमाणं जनार्दनम् ॥ १३.२०३.२ ॥
Os grandes sábios foram ver Keśava, o consagrado; e, tendo servido a Janārdana, que se alegrava, os de alma nobre...
13.203.3
नारदः पर्वतश्चैव कृष्णद्वैपायनस्तथा ।
देवलः काश्यपश्चैव हस्तिकाश्यप एव च।
जमदग्निश्च राजेन्द्र धौम्यो वाल्मीकिरेव च ॥ १३.२०३.३ ॥
Nārada, Parvata, Kṛṣṇa Dvaipāyana, Devala, Kāśyapa, Hastikāśyapa, e também Jamadagni, ó senhor dos reis, Dhaumya e Vālmīki.
13.203.4
अपरेऽपि तपःसिद्धाः सत्यव्रतपरायणाः ।
शिष्यैरनुगताः सर्वे ब्रह्मविद्भिरकल्मषैः ॥ १३.२०३.४ ॥
Outros também, aperfeiçoados pela ascese e devotados ao voto da verdade, vieram todos acompanhados de discípulos, conhecedores de Brahman e sem mácula.
13.203.5
केशवस्तानभिगतान्प्रीत्या सम्परिगृह्य च ।
तेषामतिथिसत्कारं पूजनार्थं कुलोचितम्।
देवकीतनयो हृष्टो देवतुल्यमकल्पयत् ॥ १३.२०३.५ ॥
Keśava, tendo acolhido com afeto a todos os que haviam chegado, e para a sua veneração, o filho de Devakī dispôs alegremente uma hospitalidade condizente com sua linhagem, igual à dos deuses.
13.203.6
उपविष्टेषु सर्वेषु विष्टरेषु तदाऽनघ ।
विश्वस्तेष्व्नभितुष्टेषु केशवार्चनया पुनः ॥ १३.२०३.६ ॥
Ó sem mácula, quando todos estavam sentados em seus assentos, e à vontade, mas ainda não plenamente satisfeitos pela veneração de Keśava.
13.203.7
परस्परं कथा दिव्याः प्रावर्तन्त मनोरमाः ।
विष्णोर्नारायणस्यैव प्रसादात्कथयामि ताः ॥ १३.२०३.७ ॥
Entre si começaram histórias divinas e encantadoras; pela graça de Viṣṇu Nārāyaṇa eu as conto.
13.203.8
तस्यैव व्रतचर्यायां मुनिभिर्विस्मितं पुरा ।
यत्र गोवृषभाङ्कस्य प्रभावोऽभून्महात्मनः ॥ १३.२०३.८ ॥
Em seu percurso de voto, outrora, os sábios ficaram maravilhados, pois ali se manifestou o poder do magnânimo marcado pelo touro.
13.203.9
यत्र देवी महादेवमपृच्छत्संशयान्पुरा ।
कथयामास सर्वांस्तान्देव्याः प्रियचिकीर्षया ॥ १३.२०३.९ ॥
Onde a deusa outrora perguntou a Mahādeva suas dúvidas, e ele, desejando agradá-la, explicou todas.
13.203.10
उमापत्योश्च संवादं शृणु तात मनोरमम् ।
वर्णाश्रमाणां धर्मश्च तत्र तात समाहितः ॥ १३.२०३.१० ॥
Escuta, querido filho, aquele encantador diálogo entre Umā e seu senhor; ali se ensina o dever das castas e das etapas da vida. Querido filho, escuta com atenção.
13.203.11
ऋषिधर्मश्च निखिलो राजधर्मस्च पुष्कलः ।
गृहस्थधर्मश्च शुभः कर्मपाकफलानि च ॥ १३.२०३.११ ॥
Todo o dever dos sábios, o abundante dever dos reis, o auspicioso dever do chefe de família e os frutos das ações amadurecidas.
13.203.12
देवगुह्यं च विविधं दानधर्मविधिस्तथा ।
विधानमत्र प्रोक्तं यद्यमस्य नियमस्य च ॥ १३.२०३.१२ ॥
O segredo dos deuses e a diversa regra do dever de doar; aqui também se declara a prescrição sobre Yama e niyama.
13.203.13
यमलोकविधानं च स्वर्गलोकगतिस्तथा ।
प्राणमोक्षविधिश्चैव तीर्थचर्या च पुष्कला ॥ १३.२०३.१३ ॥
As regras do reino de Yama e o caminho para o mundo celeste, o rito de libertação do sopro vital e a prática da peregrinação aos vaus sagrados, em abundância.
13.203.14
मोक्षधर्मविधानं च साङ्ख्ययोगसमन्वितम् ।
स्त्रीधर्मश्च स्वयं देव्या देवदेवाय भाषितः ॥ १३.२०३.१४ ॥
O ensinamento das regras do dharma da libertação, unido ao Sāṃkhya e ao Yoga, e o dharma das mulheres, que a própria deusa falou ao deus dos deuses.
13.203.15
एवमादि शुभं सर्वं तत्र तात समाहितम् ।
रुद्राण्याः संशयप्रश्नो यत्र तात प्रवर्तते ॥ १३.२०३.१५ ॥
Todos esses temas auspiciosos estão reunidos ali, querido filho, onde surge a pergunta duvidosa de Rudrāṇī.
13.203.16
धन्यं यशस्यमायुष्यं धर्म्यं च परमं हितम् ।
पुष्टियोगमिमं दिव्यं कथ्यमानं मया शृणु ॥ १३.२०३.१६ ॥
Esta união divina de prosperidade, que agora te conto, traz riqueza, fama, longa vida, dharma e o bem supremo; escuta-a.
13.203.17
इतिहासमिमं दिव्यं पवित्रं परमं शुभम् ।
सायं प्रातः सदा सम्यक् श्रोतव्यं च बुभूषता ॥ १३.२०३.१७ ॥
Esta história divina, pura, suprema e auspiciosa deve sempre ser ouvida devidamente, de manhã e à noite, por quem deseja prosperar.
13.203.18
ततो नारायणो देवः संक्लिष्टो व्रतचर्यया ।
वह्निर्विनिःसृतो वक्त्रात्कृष्णस्याद्भुतदर्शनः ॥ १३.२०३.१८ ॥
Então o deus Nārāyaṇa, exausto pela prática do voto, viu sair da boca de Kṛṣṇa um fogo de aspecto maravilhoso.
13.203.19
अग्निना तेन महता निःसृतेन मुखाद्विभोः ।
पश्यतामेव सर्वेषां दग्ध एव नगोत्तमः ॥ १३.२०३.१९ ॥
Por aquele grande fogo que saiu da boca do poderoso senhor, aquela excelsa montanha foi queimada diante dos olhos de todos.
13.203.20
मृगपक्षिगणाकीर्णः श्वापदैरपि सङ्कुलः ।
वृक्षगुल्मलताकीर्णो मथितो दीनदर्शनः ॥ १३.२०३.२० ॥
Aquela montanha, cheia de manadas de veados e bandos de aves, povoada de feras, coberta de árvores, arbustos e trepadeiras, foi devastada e tornou-se de aspecto lastimoso.
13.203.21
पुनः स दृष्टमात्रेण हरिणा सौम्यचेतसा ।
स बभूव गिरिः क्षिप्रं प्रफुल्लद्रुमकाननः ॥ १३.२०३.२१ ॥
Então Hari, de espírito gentil, olhou novamente para ela, e logo aquela montanha tornou-se uma floresta de árvores em flor.
13.203.22
सिद्धचारणसङ्घैश्च प्रसन्नैरुपशोभितः ।
मत्तवारणसंयुक्तो नानापक्षिगणैर्युतः।
तदद्भुतमचिन्त्यं च सर्वेषामभवद्भृशम् ॥ १३.२०३.२२ ॥
Foi adornada por hostes alegres de siddhas e cāraṇas, unida a elefantes enfurecidos e dotada de bandos de aves de muitas espécies; aquela visão maravilhosa e inconcebível causou grande espanto a todos.
13.203.23
तं दृष्ट्वा हृष्टरोमाणः सर्वे मुनिगणास्तदा ।
विस्तिताः परमायत्ताः साध्यसाकुललोचनाः।
न किञ्चिदब्रुवंस्तत्र शुभं वा यदि वेतरत् ॥ १३.२०३.२३ ॥
Ao vê-lo, todas as multidões de sábios, com os cabelos eriçados, ficaram espantadas e absortas, de olhos perturbados; ali não disseram nada, nem de auspicioso nem o contrário.
13.203.24
ततो नारायणो देवो मुनिसङ्घे तु विस्मिते ।
तान्समीक्ष्यैव मधुरं बभाषे पुष्करेक्षणः ॥ १३.२०३.२४ ॥
Então, enquanto a assembleia dos sábios estava espantada, o deus de olhos de lótus Nārāyaṇa, olhando para eles, falou docemente.
13.203.25
किमर्थं मुनिसङ्घेऽस्मिन्विस्मयोऽयमनुत्तमः ।
एतन्मे संशयं सर्वे याथातथ्येन नन्दिताः।
ऋषयो वक्तुमर्हन्ति निश्चयेनार्थकोविदाः ॥ १३.२०३.२५ ॥
Por que há este espanto incomparável nesta assembleia de sábios? Vós, satisfeitos e conhecedores do sentido, sois dignos de declarar com verdade e certeza esta minha dúvida.
13.203.26
केशवस्य वचः श्रुत्वा तुष्टुवुर्मुनिपुङ्गवाः ।
भवान्सृजति वै लोकान्भवान्संहरति प्रजाः।
भवाञ्शीतं भवानुष्णं भवान्सत्यं भवान्क्रतुः ॥ १३.२०३.२६ ॥
Ao ouvir as palavras de Keśava, os melhores sábios o louvaram: Tu crias os mundos, tu recolhes as criaturas; tu és o frio, tu és o calor, tu és a verdade, tu és o sacrifício.
13.203.27
भवानादिर्भवानन्तो भवतोऽन्यन्न विद्यते ।
स्थावरं जङ्गमं सर्वं त्वमेव पुरुषोत्तम ॥ १३.२०३.२७ ॥
Tu és o princípio, tu és o fim; nada existe além de ti. Tudo o que é imóvel e móvel és somente tu, ó melhor dos seres.
13.203.28
त्वत्तः सर्वमिदं तात लोकचक्रं प्रवर्तते ।
त्वमेवार्हसि तद्वक्तुं मुखादग्निविनिर्गमम् ॥ १३.२०३.२८ ॥
De ti, caro, procede toda esta roda dos mundos. Só tu és digno de contar o surgimento do fogo da boca.
13.203.29
एतन्नो विस्मयकरं बभूव मधुसूदन ।
ततो विगतसंत्रासा भवाम पुरुषोत्तम।
यदिच्छेत्तत्र वक्तव्यं कुतोऽस्माकं नियोगतः ॥ १३.२०३.२९ ॥
Ó matador de Madhu, isto nos causou espanto. Então, livres do temor, ó melhor dos seres, que se diga ali o que desejas; como falaríamos nós, sem ordem?
13.203.30
नित्यं हितार्थं लोकानां भवद्भिः क्रियते तपः ।
तस्माल्लोकहितं गुह्यं श्रूयतां कथयामि वः ॥ १३.२०३.३० ॥
Vós sempre praticais a austeridade para o bem dos mundos. Por isso, ouvi este segredo que serve ao bem dos mundos; eu vo-lo digo.
13.203.31
असुरः साम्प्रतं कश्चिदहितो लोकनाशनः ।
मायास्त्रकुशलश्चैव बलदर्पसमन्वितः ॥ १३.२०३.३१ ॥
Agora existe certo asura, hostil e destruidor dos mundos, hábil nas armas ilusórias, dotado do orgulho da força.
13.203.32
बभूव स मया बद्धो लोकानां हितकाम्यया ।
पुत्रेण मे वधो दृष्टस्तस्य वै मुनिपुङ्गवाः ॥ १३.२०३.३२ ॥
Eu o amarrei por desejo do bem dos mundos; e a sua morte foi vista pelo meu filho, ó melhores dos sábios.
13.203.33
तदर्थं पुत्रमेवाहं सिसृक्षुर्वनमागतः ।
आत्मनः सदृशं पुत्रमहं जनयितुं व्रतैः ॥ १३.२०३.३३ ॥
Precisamente para isso vim à floresta, desejoso de gerar um filho, para que, por meio de votos, pudesse gerar um filho semelhante a mim.
13.203.34
एवं व्रतपरीतस्य तपस्तीव्रतया मम ।
अथात्मा मम देहस्थः सोग्निर्भूत्वा विनिःसृतः ॥ १३.२०३.३४ ॥
Assim, pela intensidade da minha austeridade, cercado de votos, o meu próprio eu, que habitava no meu corpo, saiu como fogo.
13.203.35
विनिःसृत्य गतो द्रष्टुं क्षणेन च पितामहम् ।
ब्रह्मणा मन्मथोऽनङ्गः पुत्रत्वेन प्रकल्पितः।
अनुज्ञातश्च तेनैव पुनरायान्ममान्तिकम् ॥ १३.२०३.३५ ॥
Ao sair, foi num instante ver o avô Brahmā. Brahmā designou Manmatha, o sem corpo, como filho; e, com a sua permissão, ele voltou de novo à minha presença.
13.203.36
एवं मे वैष्णवं तेजो मम वक्त्राद्विनिःसृतम् ।
तत्तेजसा निर्मथितः पुरतोऽयं गिरिः स्थितः ॥ १३.२०३.३६ ॥
Assim, o esplendor vaiṣṇava saiu da minha boca; esmagado por esse esplendor, este monte está diante de nós.
13.203.37
दृष्ट्वा दाहं गिरेस्तस्य सौम्यभावतया मम ।
पुनः स दृष्टमात्रेण गिरिरासीद्यथा पुरा ॥ १३.२०३.३७ ॥
Ao ver o queimado daquele monte, e por minha disposição gentil, ele voltou, logo ao ser visto, a ser como antes.
13.203.38
एतद्गुह्यं यथातथ्यं कथितं वः समासतः ।
भवन्तो व्यथिता येन विस्मिताश्च तपोधनाः ॥ १३.२०३.३८ ॥
Este segredo foi contado a vocês brevemente e como de fato é, de modo que vocês, ricos em ascese, ficaram perturbados e admirados.
13.203.39
ऋषीणामेवमुक्त्वा तु तान्पुनः प्रत्यभाषत ॥ १३.२०३.३९ ॥
Tendo falado assim aos sábios, respondeu-lhes novamente.