ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.207.1
भगवन्सर्वभूतेश शूलपाणे वृषध्वज ।
आवासेषु विचित्रेषु रम्येषु च शुभेशु च ॥ १३.२०७.१ ॥
ಓ ಭಗವಂತನೇ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಒಡೆಯನೇ, ಶೂಲಪಾಣಿಯೇ, ವೃಷಭಧ್ವಜನೇ! ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ರಮ್ಯವಾದ, ಶುಭವಾದ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ.
13.207.2
सत्सु चान्येषु भूतेषु श्मशाने रमसे कथम् ।
केशास्थिकलिले भीमे कपालशतसङ्कुले ॥ १३.२०७.२ ॥
ಇತರ ಒಳ್ಳೆಯ ಜೀವಿಗಳಿರುವಾಗಲೂ ನೀನು ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ರಮಿಸುತ್ತೀ? ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಮೂಳೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಭಯಂಕರವಾದ, ನೂರಾರು ತಲೆಬುರುಡೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ.
13.207.3
सृगालगृध्रम्पूर्णे शवधूमसमाकुले ।
चिताग्निविषमे घोरे गहने च भयानके ॥ १३.२०७.३ ॥
ನರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಣಹದ್ದುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಶವಗಳ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಆವೃತವಾದ, ಚಿತೆಯ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಅಸಮವಾದ, ಘೋರವಾದ, ದಟ್ಟವಾದ, ಭಯಾನಕವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ.
13.207.4
एवं कलेवरक्षेत्रे दुर्दर्शे रमसे कथम् ।
एष मे संशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.४ ॥
ಹೀಗೆ ಶವಗಳ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ನೋಡಲೂ ಕಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೇಗೆ ರಮಿಸುತ್ತೀ? ಓ ದೇವನೇ, ಇದು ನನ್ನ ಸಂಶಯ; ಅದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ.
13.207.5
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ।
आवासार्थं पुरा देवि शुद्धान्वेषी शुचिस्मिते ॥ १३.२०७.५ ॥
ಸರಿ, ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ದೇವಿ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತಳಾಗಿ ಕೇಳು. ದೇವಿ, ಹಿಂದೆ ವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ, ಓ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ.
13.207.6
नाध्यगच्छं चिरं कालं देशं शुचितमं शुभे ।
एष मेऽभिनिवेशोऽभूत्तस्मिन्काले प्रजापतिः ॥ १३.२०७.६ ॥
ಬಹಳ ಕಾಲ ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಶುಭೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ಇದಾಗಿತ್ತು; ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ (ಅವನು) ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾಗಿದ್ದ.
13.207.7
आकुलः सुमहाघोरः प्रादुरासीत्समन्ततः ।
सम्भूता भूतसृष्टिश्च घोरा लोकभयावहा ॥ १३.२०७.७ ॥
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರವಾದ, ಕಳವಳಕಾರಿಯಾದ ಒಂದು ಘೋರ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಭೂತಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಉದ್ಭವಿಸಿತು.
13.207.8
नानावर्णा विरूपाश्च तीक्ष्णदंष्ट्राः प्रहारिणः ।
पिशाचरक्षोवदनाः प्राणिनां प्राणहारिणः।
इतश्चरन्ति निघ्नन्तः प्राणिनो भृशमेव च ॥ १३.२०७.८ ॥
ನಾನಾ ವರ್ಣದವರು, ವಿಕೃತ ರೂಪದವರು, ಹರಿತ ಕೋರೆದಾಡೆಯವರು, ಪ್ರಹಾರಶೀಲರು, ಪಿಶಾಚ-ರಾಕ್ಷಸ ಮುಖದವರು, ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಾಣ ಹರಿಸುವವರು — ಇತ್ತಲೂ ಅತ್ತಲೂ ತಿರುಗಾಡುತ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
13.207.9
एवं लोके प्राणिहीने क्षयं याते पितामहः ।
चिन्तयंस्तत्प्रतीकारं मां च शक्तं हि निग्रहे ॥ १३.२०७.९ ॥
ಹೀಗೆ ಲೋಕವು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು; ಅದನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ನಾನೇ ಸಮರ್ಥನೆಂದೂ ಆಲೋಚಿಸಿದನು.
13.207.10
एवं ज्ञात्वा ततो ब्रह्मा तस्मिन्कर्मण्योजयत् ।
तच्च प्राणिहितार्थं तु मयाऽप्यनुमतं प्रिये ॥ १३.२०७.१० ॥
ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು; ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ನಾನೂ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದೆ, ಪ್ರಿಯೆ.
13.207.11
तस्मात्संरक्षिता देवि भूतेभ्यः प्राणिनो भयात् ।
अस्माच्छ्मशानान्मेध्यं तु नास्ति किञ्चिदनिन्दिते।
निःसम्पातान्मनुष्याणां तस्माच्छुचितमं स्मृतं ॥ १३.२०७.११ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವಿ, ಭೂತಗಳ ಭಯದಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಓ ನಿರ್ದೋಷೆ, ಈ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕಿಂತ ಪವಿತ್ರವಾದುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಚಾರವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
13.207.12
भूतसृष्टिं च तां चाहं श्मशाने संन्यवेशयम् ।
तत्रस्थः सर्वभूतानां विनिहन्मि प्रिये भयम् ॥ १३.२०७.१२ ॥
ಆ ಭೂತಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆನು. ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಪ್ರಿಯೇ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಭಯವನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
13.207.13
न च भूतगणेनाहं विना वसितुमुत्सहे ।
तस्मान्मे सन्निवासाय श्मशाने रोचते मनः ॥ १३.२०७.१३ ॥
ಭೂತಗಣವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಬದುಕಲಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ವಾಸಿಸಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತದೆ.
13.207.14
मेध्यकामैर्द्विजैनित्यं मेध्यमित्यभिधीयते ।
आचरद्भिर्व्रतं नित्यं मोक्षकामैश्च सेव्यते ॥ १३.२०७.१४ ॥
ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಬಯಸುವ ದ್ವಿಜರು ಯಾವಾಗಲೂ ಇದನ್ನು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ವ್ರತ ಆಚರಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಇದನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ.
13.207.15
स्थानं मे तत्र विहितं वीरस्थानमिति प्रिये ।
कपालशतसम्पूर्णमभिरूपं भयानकम् ॥ १३.२०७.१५ ॥
ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಪ್ರಿಯೇ, ಅದನ್ನು ವೀರಸ್ಥಾನ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೂರಾರು ತಲೆಬುರುಡೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅದು ಯೋಗ್ಯವೂ ಭಯಂಕರವೂ ಆಗಿದೆ.
13.207.16
मध्याह्ने सन्ध्ययोस्तत्र नक्षत्रे रुद्रदेवते ।
आयुष्कामैरशुद्धैर्वा न गन्तव्यमिति स्थितिः ॥ १३.२०७.१६ ॥
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ, ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ, ರುದ್ರದೇವತೆಯ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಬಯಸುವವರು ಅಥವಾ ಅಶುದ್ಧರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು—ಇದೇ ನಿಯಮ.
13.207.17
मदन्येन न शक्यं हि निहन्तुं भूतजं भयम् ।
तत्रस्थोऽहं प्रजाः सर्वाः पालयामि दिनेदिने ॥ १३.२०७.१७ ॥
ನನ್ನ ಹೊರತು ಇನ್ನಾರಿಗೂ ಭೂತಜನ್ಯ ಭಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ನಾನು ದಿನದಿನವೂ ಸರ್ವ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
13.207.18
मन्नियोगाद्भूतसङ्घा न च घ्नन्तीह कञ्चन ।
तांस्तु लोकहितार्ताय श्मशाने रमयान्महम्।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.१८ ॥
ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಭೂತಗಣಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾದ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೀಯ?
13.207.19
भगवन्देवदेवेश त्रिनेत्र वृषभध्वज ।
पिङ्गलं विकृतं भाति रूपं ते तु भयानकम् ॥ १३.२०७.१९ ॥
ಓ ಭಗವಂತನೇ, ದೇವದೇವನೇ, ತ್ರಿನೇತ್ರನೇ, ವೃಷಭಧ್ವಜನೇ! ನಿನ್ನ ರೂಪ ಪಿಂಗಳವಾಗಿಯೂ ವಿಕೃತವಾಗಿಯೂ ಭಯಂಕರವಾಗಿಯೂ ತೋರುತ್ತದೆ.
13.207.20
भस्मदिग्धं विरूपाक्षं तीक्ष्णदंष्ट्रं जटाकुलम् ।
व्याघ्रोदरत्वक्संवीतं कपिलश्मश्रुसंततम् ॥ १३.२०७.२० ॥
ಭಸ್ಮ ಲೇಪಿತನೇ, ವಿರೂಪ ನೇತ್ರನೇ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ದಂಷ್ಟ್ರನೇ, ಜಟೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದವನೇ, ಹುಲಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಚರ್ಮ ಹೊದ್ದವನೇ, ಕಪಿಲ ಗಡ್ಡದಿಂದ ಆವೃತನೇ.
13.207.21
रौद्रं भयानकं घोरं शूलपट्टससंयुतम् ।
किमर्थं त्वीदृशं रूपं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२१ ॥
ರೌದ್ರನೇ, ಭಯಂಕರನೇ, ಘೋರನೇ, ತ್ರಿಶೂಲ ಖಡ್ಗಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದವನೇ! ಇಂಥ ರೂಪ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಬೇಕು.
13.207.22
तदहं कथयिष्यामि शृणु तत्त्वं समाहिता ।
द्विविधो लौकिको भावः शीतमुष्णमिति प्रिये ॥ १३.२०७.२२ ॥
ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಪ್ರಿಯೆ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕೇಳು. ಲೌಕಿಕ ಭಾವ ಎರಡು ವಿಧ — ಶೀತ ಮತ್ತು ಉಷ್ಣ.
13.207.23
तयोर्हि ग्रसितं सर्वं सौम्याग्नेयमिदं जगत् ॥ १३.२०७.२३ ॥
ಆ ಎರಡರಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಸೌಮ್ಯಾಗ್ನೇಯ ಜಗತ್ತು ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
13.207.24
सौम्यत्वं सततं विष्णौ मय्याग्नेयं प्रतिष्ठितम् ।
अनेन वपुषा नित्यं सर्वलोकान्बिभर्म्यहम् ॥ १३.२०७.२४ ॥
ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸೌಮ್ಯತ್ವವಿದೆ; ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಗ್ನೇಯ ಸ್ವಭಾವ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಈ ರೂಪದಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ.
13.207.25
रौद्राकृतिं विरूपाक्षं शूलपट्टससंयुतम् ।
आग्नेयमिति मे रूपं देवि लोकहिते रतम् ॥ १३.२०७.२५ ॥
ಭೀಕರ ಆಕೃತಿ, ವಿರೂಪಾಕ್ಷ, ಶೂಲ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗದಿಂದ ಕೂಡಿದದು — ದೇವಿ, ಇದು ನನ್ನ ಆಗ್ನೇಯ ರೂಪ; ಲೋಕಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾದದ್ದು.
13.207.26
यद्यहं विपरीतः स्यामेतत्त्यक्त्वा शुभानने ।
तदैव सर्वलोकानां विपरीतं प्रवर्तते ॥ १३.२०७.२६ ॥
ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ವಿಪರೀತನಾದರೆ, ಶುಭಾನನೆ, ಆಗಲೇ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತವೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
13.207.27
तस्मान्मयेदं ध्रियते रूपं लोकहितैषिणा ।
इति ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.२७ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಕಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ನಾನು ಈ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ದೇವಿ, ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಬಯಸುತ್ತೀ?
13.207.28
भगवन्देवदेवेश शूलपाणे वृषध्वज ।
किमर्थं चन्द्ररेखा ते शिरोभागे विरोचते।
श्रोतुमिच्छाम्यहं देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२८ ॥
ಭಗವಂತನೇ, ದೇವದೇವೇಶನೇ, ಶೂಲಪಾಣಿಯೇ, ವೃಷಧ್ವಜನೇ! ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರರೇಖೆ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ? ದೇವ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ನನಗೆ ಹೇಳುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ.
13.207.29
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
पुराऽहं कारणाद्देवि कोपयुक्तः शुचिस्मिते।
दक्षयज्ञवधार्याय भूतसङ्घैः समावृतः ॥ १३.२०७.२९ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು, ಕಲ್ಯಾಣಿ. ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾರಣದಿಂದ, ದೇವಿ, ಕೋಪದಿಂದ, ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ, ದಕ್ಷಯಜ್ಞದ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ.
13.207.30
तस्मिन्क्रतुवरे घोरे यज्ञभागनिमित्ततः ।
देवा विभ्रंशितास्ते वै येषां भागः क्रतौ कृतः ॥ १३.२०७.३० ॥
ಆ ಭಯಂಕರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ಯಜ್ಞಭಾಗದ ಕಾರಣದಿಂದ, ಯಾರಿಗೆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಭಾಗ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತೋ ಆ ದೇವತೆಗಳು ಭ್ರಷ್ಟರಾಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.
13.207.31
सोमस्तत्र मया देवि कुपितेन भृशार्दितः ।
पश्यंश्चानपराधी सन्पादङ्गुष्ठेन ताडितः ॥ १३.२०७.३१ ॥
ದೇವಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕೋಪಗೊಂಡ ನನ್ನಿಂದ ಸೋಮನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪೀಡಿತನಾದನು; ನಿರಪರಾಧಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಕಾಲ್ಬೆರಳಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.
13.207.32
तथापि विकृतेनाहं सामपूर्वं प्रसादितः ।
तन्मे चिन्तयतश्चासीत्पश्चात्तापः पुरा प्रिये ॥ १३.२०७.३२ ॥
ಆದರೂ, ವಿಕೃತ ರೂಪದ ಸೋಮನಿಂದ, ಮೊದಲು ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಾನು ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡೆನು; ಪ್ರಿಯೆ, ಅದನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನನಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವುಂಟಾಯಿತು.
13.207.33
तदाप्रभृति सोमं वै शिरसा धारयाम्यम् ।
एवं मे पापहानिस्तु भवेदिति मतिर्मम।
तदाप्रभृति वै सोमो मूर्ध्नि संदृश्यते सदा ॥ १३.२०७.३३ ॥
ಅಂದಿನಿಂದ ನಾನು ಸೋಮನನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗಲಿ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ. ಅಂದಿನಿಂದ ಸೋಮನು ಸದಾ ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.
13.207.34
एवं ब्रुवति देवेशे विस्मिताः परमर्षयः ।
वाग्भिः साञ्जलिमालाभिरभितुष्टुवुरीश्वरम् ॥ १३.२०७.३४ ॥
ದೇವೇಶನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೈಮುಗಿದು, ಮಾತುಗಳ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.
13.207.35
नमः शङ्कर सर्वेश नमः सर्वजगद्भुरो ।
नमो देवादिदेवाय नमः शशिकलाधर ॥ १३.२०७.३५ ॥
ಶಂಕರನೇ, ಸರ್ವೇಶನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ. ಸಕಲ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುವೇ, ನಮಸ್ಕಾರ. ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಆದಿದೇವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ. ಚಂದ್ರಕಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ.
13.207.36
नमो घोरतराद्धोर नमो रुद्राय शङ्कर ।
नमः शान्ततराच्छान्त नमश्चन्द्रस्य पालक ॥ १३.२०७.३६ ॥
ಘೋರತರಕ್ಕಿಂತ ಘೋರನಾದ ರುದ್ರ ಶಂಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಾಂತತರಕ್ಕಿಂತ ಶಾಂತನಾದ, ಚಂದ್ರನ ಪಾಲಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.207.37
नमः सोमाय देवाय नमस्तुभ्यं चतुर्मुख ।
नमो भूतपते शंभो जह्नुकन्याम्बुशेखर ॥ १३.२०७.३७ ॥
ಸೋಮ ದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಚತುರ್ಮುಖನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭೂತಪತಿ ಶಂಭೋ, ಜಹ್ನುಕನ್ಯೆಯ ಜಲದಿಂದ ಶೇಖರನಾದವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ.
13.207.38
नमस्त्रिशूलहस्ताय पन्नगाभरणाय च ।
नमोस्तु विषमाक्षाय दक्षयज्ञप्रदाहक ॥ १३.२०७.३८ ॥
ತ್ರಿಶೂಲ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದವನಿಗೆ, ಸರ್ಪಾಭರಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿಷಮಾಕ್ಷನಿಗೆ, ದಕ್ಷಯಜ್ಞವನ್ನು ದಹಿಸಿದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.207.39
नमोस्तु बहुनेत्राय लोकरक्षणतत्पर ।
अहो देवस्य महात्म्यमहो देवस्य वै कृपा।
एवं धर्मपरत्वं च देवदेवस्य चार्हति ॥ १३.२०७.३९ ॥
ಬಹುನೇತ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನೇ. ಅಹೋ, ದೇವರ ಮಹಿಮೆ! ಅಹೋ, ದೇವರ ಕೃಪೆ! ಈ ರೀತಿ ಧರ್ಮಪರತ್ವವೂ ದೇವದೇವನಿಗೇ ಯೋಗ್ಯ.
13.207.40
एवं ब्रुवत्सु मुनिषु वचो देव्यब्रवीद्धरम् ।
सम्प्रीत्यर्थं मुनीनां सा क्षणज्ञा परमं हितम् ॥ १३.२०७.४० ॥
ಮುನಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರಲು, ದೇವಿ ಹರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ಮುನಿಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು, ಸಮಯವನ್ನು ಅರಿತವಳಾದ ಆಕೆ ಪರಮ ಹಿತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನುಡಿದಳು.
13.207.41
भगवन्देवदेवेश सर्वलोकनमस्कृत ।
अस्यैव ऋषिसङ्घस्य मम च प्रियकाम्यया ॥ १३.२०७.४१ ॥
ಭಗವಂತನೇ, ದೇವದೇವೇಶನೇ, ಸರ್ವಲೋಕ ನಮಸ್ಕೃತನೇ! ಈ ಋಷಿಸಮೂಹಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯಕ್ಕಾಗಿಯೂ.
13.207.42
वर्णाश्रमकृतं धर्मं वक्तुमर्हस्यशेषतः ।
न तृप्तिरस्ति देवेश श्रवणीयं हि ते वचः ॥ १३.२०७.४२ ॥
ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲು ನೀವು ಅರ್ಹರು. ದೇವೇಶ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದವು; ಅವುಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
13.207.43
सधर्मचारिणी चेयं भक्ता चेयमिति प्रभो ।
वक्तुमर्हसि देवेश लोकानां हितकाम्यया।
याथातथ्येन तत्सर्वं वक्तुमर्हसि शंकर ॥ १३.२०७.४३ ॥
ಪ್ರಭು, ಇವಳು ನನ್ನ ಸಧರ್ಮಚಾರಿಣಿ, ಇವಳು ಭಕ್ತೆ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಬೇಕು. ದೇವೇಶ, ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಶಂಕರ, ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳಲು ನೀವು ಅರ್ಹರು.