Mahābhārata · Adhyāya 13.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.207.1
भगवन्सर्वभूतेश शूलपाणे वृषध्वज ।
आवासेषु विचित्रेषु रम्येषु च शुभेशु च ॥ १३.२०७.१ ॥
Ó bem-aventurado senhor de todos os seres, portador do tridente, de estandarte taurino! Em moradas variadas, deleitosas e auspiciosas.
13.207.2
सत्सु चान्येषु भूतेषु श्मशाने रमसे कथम् ।
केशास्थिकलिले भीमे कपालशतसङ्कुले ॥ १३.२०७.२ ॥
Como te deleitas no crematório, havendo outros seres virtuosos, num lugar terrível cheio de cabelos e ossos, repleto de centenas de crânios?
13.207.3
सृगालगृध्रम्पूर्णे शवधूमसमाकुले ।
चिताग्निविषमे घोरे गहने च भयानके ॥ १३.२०७.३ ॥
num lugar cheio de chacais e abutres, envolto na fumaça dos cadáveres, desigual pelos fogos das piras, terrível, denso e espantoso.
13.207.4
एवं कलेवरक्षेत्रे दुर्दर्शे रमसे कथम् ।
एष मे संशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.४ ॥
Como te deleitas num campo de cadáveres tão difícil de contemplar? Ó deus, esta é a minha dúvida; deverias declará-la a mim.
13.207.5
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ।
आवासार्थं पुरा देवि शुद्धान्वेषी शुचिस्मिते ॥ १३.२०७.५ ॥
Pois bem, eu te direi; escuta atentamente, ó deusa. Ó deusa, há muito, procurando um lugar puro para habitar, ó tu de sorriso puro.
13.207.6
नाध्यगच्छं चिरं कालं देशं शुचितमं शुभे ।
एष मेऽभिनिवेशोऽभूत्तस्मिन्काले प्रजापतिः ॥ १३.२०७.६ ॥
Durante muito tempo não encontrei o lugar mais puro, ó auspiciosa. Este foi o meu propósito, e naquele tempo existia Prajāpati.
13.207.7
आकुलः सुमहाघोरः प्रादुरासीत्समन्ततः ।
सम्भूता भूतसृष्टिश्च घोरा लोकभयावहा ॥ १३.२०७.७ ॥
Por todos os lados surgiu uma criação muito terrível e tumultuosa; e nasceu uma criação de seres espectrais, que trazia temor aos mundos.
13.207.8
नानावर्णा विरूपाश्च तीक्ष्णदंष्ट्राः प्रहारिणः ।
पिशाचरक्षोवदनाः प्राणिनां प्राणहारिणः।
इतश्चरन्ति निघ्नन्तः प्राणिनो भृशमेव च ॥ १३.२०७.८ ॥
De cores variadas e formas hediondas, com presas afiadas, golpeadores, com rostos de piśācas e rākṣasas, arrebatando a vida das criaturas: vagam daqui para ali, matando violentamente os seres vivos.
13.207.9
एवं लोके प्राणिहीने क्षयं याते पितामहः ।
चिन्तयंस्तत्प्रतीकारं मां च शक्तं हि निग्रहे ॥ १३.२०७.९ ॥
Assim, quando o mundo, esvaziado de seres vivos, caminhava para a ruína, o avô Brahmā refletiu sobre um remédio e me julgou capaz de contê-lo.
13.207.10
एवं ज्ञात्वा ततो ब्रह्मा तस्मिन्कर्मण्योजयत् ।
तच्च प्राणिहितार्थं तु मयाऽप्यनुमतं प्रिये ॥ १३.२०७.१० ॥
Sabendo disso, Brahmā me encarregou dessa tarefa; e para o bem dos seres vivos também eu a aprovei, minha amada.
13.207.11
तस्मात्संरक्षिता देवि भूतेभ्यः प्राणिनो भयात् ।
अस्माच्छ्मशानान्मेध्यं तु नास्ति किञ्चिदनिन्दिते।
निःसम्पातान्मनुष्याणां तस्माच्छुचितमं स्मृतं ॥ १३.२०७.११ ॥
Portanto, ó deusa, os seres vivos foram protegidos do temor dos espíritos. Ó irrepreensível, nada há mais puro que este crematório; por não ser frequentado pelos homens, é lembrado como o mais puro.
13.207.12
भूतसृष्टिं च तां चाहं श्मशाने संन्यवेशयम् ।
तत्रस्थः सर्वभूतानां विनिहन्मि प्रिये भयम् ॥ १३.२०७.१२ ॥
E aquela multidão de seres eu estabeleci no campo de cremação; ali habitando, ó amada, destruo o medo de todas as criaturas.
13.207.13
न च भूतगणेनाहं विना वसितुमुत्सहे ।
तस्मान्मे सन्निवासाय श्मशाने रोचते मनः ॥ १३.२०७.१३ ॥
Sem a multidão de espíritos não consigo resolver-me a morar; por isso a minha mente se deleita em viver juntos no campo de cremação.
13.207.14
मेध्यकामैर्द्विजैनित्यं मेध्यमित्यभिधीयते ।
आचरद्भिर्व्रतं नित्यं मोक्षकामैश्च सेव्यते ॥ १३.२०७.१४ ॥
Sempre chamado puro pelos dvija que desejam a pureza; é frequentado por aqueles que praticam constantemente o voto e desejam a libertação.
13.207.15
स्थानं मे तत्र विहितं वीरस्थानमिति प्रिये ।
कपालशतसम्पूर्णमभिरूपं भयानकम् ॥ १३.२०७.१५ ॥
O meu lugar está ali designado, ó amada; chama-se o lugar dos heróis, cheio de centenas de crânios, apropriado e terrível.
13.207.16
मध्याह्ने सन्ध्ययोस्तत्र नक्षत्रे रुद्रदेवते ।
आयुष्कामैरशुद्धैर्वा न गन्तव्यमिति स्थितिः ॥ १३.२०७.१६ ॥
Ao meio-dia, nos crepúsculos e sob a mansão lunar presidida por Rudra, quem deseja longa vida ou está impuro não deve ir lá; tal é a regra.
13.207.17
मदन्येन न शक्यं हि निहन्तुं भूतजं भयम् ।
तत्रस्थोऽहं प्रजाः सर्वाः पालयामि दिनेदिने ॥ १३.२०७.१७ ॥
Ninguém além de mim pode destruir o medo nascido dos espíritos; ali habitando, protejo todas as criaturas dia após dia.
13.207.18
मन्नियोगाद्भूतसङ्घा न च घ्नन्तीह कञ्चन ।
तांस्तु लोकहितार्ताय श्मशाने रमयान्महम्।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.१८ ॥
Por meu comando, as hostes de espíritos não ferem ninguém aqui. Pelo bem do mundo, deleito aqueles aflitos no campo de cremação. Contei-te tudo isto; o que mais desejas ouvir?
13.207.19
भगवन्देवदेवेश त्रिनेत्र वृषभध्वज ।
पिङ्गलं विकृतं भाति रूपं ते तु भयानकम् ॥ १३.२०७.१९ ॥
Ó bem-aventurado senhor, senhor dos deuses, de três olhos, de estandarte de touro! Tua forma aparece fulva, distorcida e, de fato, aterradora.
13.207.20
भस्मदिग्धं विरूपाक्षं तीक्ष्णदंष्ट्रं जटाकुलम् ।
व्याघ्रोदरत्वक्संवीतं कपिलश्मश्रुसंततम् ॥ १३.२०७.२० ॥
untado de cinza, de olhos disformes, de presas afiadas, coberto de madeixas emaranhadas, envolto na pele do ventre de um tigre, coberto de barba fulva.
13.207.21
रौद्रं भयानकं घोरं शूलपट्टससंयुतम् ।
किमर्थं त्वीदृशं रूपं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२१ ॥
Feroz, terrível, espantoso, armado de tridente e espada! Com que finalidade esta forma? Cabe-te declarar-ma.
13.207.22
तदहं कथयिष्यामि शृणु तत्त्वं समाहिता ।
द्विविधो लौकिको भावः शीतमुष्णमिति प्रिये ॥ १३.२०७.२२ ॥
Isso eu te direi; ouve a verdade com mente atenta, ó amada. A natureza mundana é dupla: frio e calor.
13.207.23
तयोर्हि ग्रसितं सर्वं सौम्याग्नेयमिदं जगत् ॥ १३.२०७.२३ ॥
Por estes dois, todo este mundo, lunar e ígneo, está engolido.
13.207.24
सौम्यत्वं सततं विष्णौ मय्याग्नेयं प्रतिष्ठितम् ।
अनेन वपुषा नित्यं सर्वलोकान्बिभर्म्यहम् ॥ १३.२०७.२४ ॥
Em Viṣṇu está sempre a suavidade, e em mim está estabelecida a natureza ígnea; por esta forma sustento sempre todos os mundos.
13.207.25
रौद्राकृतिं विरूपाक्षं शूलपट्टससंयुतम् ।
आग्नेयमिति मे रूपं देवि लोकहिते रतम् ॥ १३.२०७.२५ ॥
Uma forma feroz, de olhos disformes, provida de tridente e lâmina de espada: esta é a minha forma ígnea, deusa, devotada ao bem dos mundos.
13.207.26
यद्यहं विपरीतः स्यामेतत्त्यक्त्वा शुभानने ।
तदैव सर्वलोकानां विपरीतं प्रवर्तते ॥ १३.२०७.२६ ॥
Se eu, abandonando isto, me tornasse contrário, ó de bela face, então imediatamente o contrário prevaleceria em todos os mundos.
13.207.27
तस्मान्मयेदं ध्रियते रूपं लोकहितैषिणा ।
इति ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.२७ ॥
Por isso, eu, que busco o bem dos mundos, sustento esta forma. Assim te foi dito, deusa; que mais desejas ouvir?
13.207.28
भगवन्देवदेवेश शूलपाणे वृषध्वज ।
किमर्थं चन्द्ररेखा ते शिरोभागे विरोचते।
श्रोतुमिच्छाम्यहं देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२८ ॥
Ó bem-aventurado senhor, senhor dos deuses, portador do tridente, de estandarte de touro! Por que razão a linha da lua crescente brilha na parte da tua cabeça? Ó deus, desejo ouvi-lo; convém que me digas.
13.207.29
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
पुराऽहं कारणाद्देवि कोपयुक्तः शुचिस्मिते।
दक्षयज्ञवधार्याय भूतसङ्घैः समावृतः ॥ १३.२०७.२९ ॥
Portanto, eu te direi a causa; escuta, ó auspiciosa. Outrora, deusa, por uma causa, cheio de ira, ó de sorriso puro, estava cercado por hostes de seres para destruir o sacrifício de Dakṣa.
13.207.30
तस्मिन्क्रतुवरे घोरे यज्ञभागनिमित्ततः ।
देवा विभ्रंशितास्ते वै येषां भागः क्रतौ कृतः ॥ १३.२०७.३० ॥
Naquele sacrifício terrível e excelente, por causa da porção da oferenda, aqueles deuses cuja parte fora estabelecida no rito foram derrubados.
13.207.31
सोमस्तत्र मया देवि कुपितेन भृशार्दितः ।
पश्यंश्चानपराधी सन्पादङ्गुष्ठेन ताडितः ॥ १३.२०७.३१ ॥
Ó deusa, ali Soma, gravemente afligido por mim em minha cólera, embora inocente, foi golpeado com o dedo grande do meu pé enquanto eu olhava.
13.207.32
तथापि विकृतेनाहं सामपूर्वं प्रसादितः ।
तन्मे चिन्तयतश्चासीत्पश्चात्तापः पुरा प्रिये ॥ १३.२०७.३२ ॥
Ainda assim, por Soma em seu estado desfigurado, fui primeiro apaziguado com palavras gentis; e ao refletir sobre isso, surgiu em mim o remorso, amada.
13.207.33
तदाप्रभृति सोमं वै शिरसा धारयाम्यम् ।
एवं मे पापहानिस्तु भवेदिति मतिर्मम।
तदाप्रभृति वै सोमो मूर्ध्नि संदृश्यते सदा ॥ १३.२०७.३३ ॥
Desde então carrego Soma sobre a cabeça; minha resolução é que assim meu pecado seja removido. Desde então Soma é sempre visto sobre minha cabeça.
13.207.34
एवं ब्रुवति देवेशे विस्मिताः परमर्षयः ।
वाग्भिः साञ्जलिमालाभिरभितुष्टुवुरीश्वरम् ॥ १३.२०७.३४ ॥
Quando o senhor dos deuses falou assim, os grandes sábios, admirados, de mãos postas, louvaram bem o Senhor com guirlandas de palavras.
13.207.35
नमः शङ्कर सर्वेश नमः सर्वजगद्भुरो ।
नमो देवादिदेवाय नमः शशिकलाधर ॥ १३.२०७.३५ ॥
Honra a ti, Śaṅkara, senhor de tudo. Honra a ti, mestre de todo o mundo. Honra a ti, primeiro dos deuses. Honra a ti, portador do crescente lunar.
13.207.36
नमो घोरतराद्धोर नमो रुद्राय शङ्कर ।
नमः शान्ततराच्छान्त नमश्चन्द्रस्य पालक ॥ १३.२०७.३६ ॥
Homenagem a Rudra Śaṅkara, o mais terrível dos terríveis. Homenagem ao mais pacífico dos pacíficos, protetor da lua.
13.207.37
नमः सोमाय देवाय नमस्तुभ्यं चतुर्मुख ।
नमो भूतपते शंभो जह्नुकन्याम्बुशेखर ॥ १३.२०७.३७ ॥
Homenagem ao deus Soma; homenagem a ti, de quatro faces. Homenagem, ó Śambhu, senhor dos seres, cujo diadema é adornado com a água da filha de Jahnu.
13.207.38
नमस्त्रिशूलहस्ताय पन्नगाभरणाय च ।
नमोस्तु विषमाक्षाय दक्षयज्ञप्रदाहक ॥ १३.२०७.३८ ॥
Homenagem àquele que empunha o tridente e se adorna com serpentes. Homenagem a ti, de olhos desiguais, incendiário do sacrifício de Dakṣa.
13.207.39
नमोस्तु बहुनेत्राय लोकरक्षणतत्पर ।
अहो देवस्य महात्म्यमहो देवस्य वै कृपा।
एवं धर्मपरत्वं च देवदेवस्य चार्हति ॥ १३.२०७.३९ ॥
Homenagem ao de muitos olhos, dedicado a proteger os mundos. Ah, a grandeza do deus! Ah, a compaixão do deus! Tal devoção ao dharma convém ao deus dos deuses.
13.207.40
एवं ब्रुवत्सु मुनिषु वचो देव्यब्रवीद्धरम् ।
सम्प्रीत्यर्थं मुनीनां सा क्षणज्ञा परमं हितम् ॥ १३.२०७.४० ॥
Enquanto os sábios falavam assim, a deusa se dirigiu a Hara. Para agradar aos sábios, ela, que conhecia o momento certo, pronunciou palavras do maior benefício.
13.207.41
भगवन्देवदेवेश सर्वलोकनमस्कृत ।
अस्यैव ऋषिसङ्घस्य मम च प्रियकाम्यया ॥ १३.२०७.४१ ॥
Ó bem-aventurado senhor, senhor dos deuses dos deuses, reverenciado por todos os mundos! Pelo bem desta assembleia de sábios e pelo meu próprio desejo de agradar...
13.207.42
वर्णाश्रमकृतं धर्मं वक्तुमर्हस्यशेषतः ।
न तृप्तिरस्ति देवेश श्रवणीयं हि ते वचः ॥ १३.२०७.४२ ॥
Deves expor por completo o dharma estabelecido segundo os varṇas e os āśramas. Senhor dos deuses, não há saciedade; tuas palavras merecem ser ouvidas.
13.207.43
सधर्मचारिणी चेयं भक्ता चेयमिति प्रभो ।
वक्तुमर्हसि देवेश लोकानां हितकाम्यया।
याथातथ्येन तत्सर्वं वक्तुमर्हसि शंकर ॥ १३.२०७.४३ ॥
Senhor, deves dizer que esta é minha companheira no dharma e que é devota. Senhor dos deuses, por desejo do bem dos mundos, Śaṅkara, deves declarar tudo isso como verdadeiramente é.