Mahābhārata · Adhyāya 13.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.207.1
भगवन्सर्वभूतेश शूलपाणे वृषध्वज ।
आवासेषु विचित्रेषु रम्येषु च शुभेशु च ॥ १३.२०७.१ ॥
O gesegneter Herr aller Wesen, Träger des Dreizacks, Stiermarkierter! In mannigfaltigen, reizvollen und glückverheißenden Wohnstätten.
13.207.2
सत्सु चान्येषु भूतेषु श्मशाने रमसे कथम् ।
केशास्थिकलिले भीमे कपालशतसङ्कुले ॥ १३.२०७.२ ॥
Wie kannst du dich am Leichenplatz ergötzen, obwohl es andere gute Wesen gibt, an einem schrecklichen Ort voller Haare und Knochen, übersät mit hunderten Schädeln?
13.207.3
सृगालगृध्रम्पूर्णे शवधूमसमाकुले ।
चिताग्निविषमे घोरे गहने च भयानके ॥ १३.२०७.३ ॥
an einem Ort voller Schakale und Geier, umhüllt vom Rauch der Leichen, uneben durch die Feuer der Scheiterhaufen, schrecklich, dicht und furchterregend.
13.207.4
एवं कलेवरक्षेत्रे दुर्दर्शे रमसे कथम् ।
एष मे संशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.४ ॥
Wie kannst du dich an einem solchen Leichenfeld ergötzen, so schwer zu betrachten? O Gott, das ist mein Zweifel; du solltest ihn mir erklären.
13.207.5
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ।
आवासार्थं पुरा देवि शुद्धान्वेषी शुचिस्मिते ॥ १३.२०७.५ ॥
Nun, ich will es dir sagen; höre aufmerksam zu, o Göttin. O Göttin, vor langer Zeit, auf der Suche nach einem reinen Ort zum Wohnen, o du mit dem reinen Lächeln.
13.207.6
नाध्यगच्छं चिरं कालं देशं शुचितमं शुभे ।
एष मेऽभिनिवेशोऽभूत्तस्मिन्काले प्रजापतिः ॥ १३.२०७.६ ॥
Lange Zeit fand ich keinen reinsten Ort, o Glückverheißende. Dies war mein Entschluss, und zu jener Zeit war Prajāpati.
13.207.7
आकुलः सुमहाघोरः प्रादुरासीत्समन्ततः ।
सम्भूता भूतसृष्टिश्च घोरा लोकभयावहा ॥ १३.२०७.७ ॥
Überall erhob sich ein sehr furchtbares Getümmel, und eine schreckliche Schöpfung von Wesen entstand, die den Welten Furcht brachte.
13.207.8
नानावर्णा विरूपाश्च तीक्ष्णदंष्ट्राः प्रहारिणः ।
पिशाचरक्षोवदनाः प्राणिनां प्राणहारिणः।
इतश्चरन्ति निघ्नन्तः प्राणिनो भृशमेव च ॥ १३.२०७.८ ॥
Von vielerlei Farbe und abscheulicher Gestalt, mit scharfen Hauern, schlagend, mit Gesichtern von Piśācas und Rākṣasas, den Wesen das Leben raubend — sie streifen hierhin und dorthin umher und erschlagen die Lebewesen gewaltsam.
13.207.9
एवं लोके प्राणिहीने क्षयं याते पितामहः ।
चिन्तयंस्तत्प्रतीकारं मां च शक्तं हि निग्रहे ॥ १३.२०७.९ ॥
So, als die Welt, leer von lebenden Wesen, dem Untergang entgegenging, dachte der Großvater Brahmā über ein Heilmittel nach und hielt mich für fähig, es zu bändigen.
13.207.10
एवं ज्ञात्वा ततो ब्रह्मा तस्मिन्कर्मण्योजयत् ।
तच्च प्राणिहितार्थं तु मयाऽप्यनुमतं प्रिये ॥ १३.२०७.१० ॥
Dies erkennend, betraute Brahmā mich mit jener Aufgabe; und zum Wohl der lebenden Wesen stimmte auch ich ihr zu, Geliebte.
13.207.11
तस्मात्संरक्षिता देवि भूतेभ्यः प्राणिनो भयात् ।
अस्माच्छ्मशानान्मेध्यं तु नास्ति किञ्चिदनिन्दिते।
निःसम्पातान्मनुष्याणां तस्माच्छुचितमं स्मृतं ॥ १३.२०७.११ ॥
Darum, o Göttin, wurden die lebenden Wesen vor der Furcht vor den Geistern bewahrt. O Makellose, nichts ist reiner als dieser Verbrennungsplatz; weil Menschen ihn nicht besuchen, gilt er als der reinste.
13.207.12
भूतसृष्टिं च तां चाहं श्मशाने संन्यवेशयम् ।
तत्रस्थः सर्वभूतानां विनिहन्मि प्रिये भयम् ॥ १३.२०७.१२ ॥
Und jene Schar von Wesen habe ich im Leichenfeld eingesetzt; dort weilend, o Geliebte, vernichte ich die Furcht aller Geschöpfe.
13.207.13
न च भूतगणेनाहं विना वसितुमुत्सहे ।
तस्मान्मे सन्निवासाय श्मशाने रोचते मनः ॥ १३.२०७.१३ ॥
Ohne die Schar der Geister vermag ich nicht zu verweilen; darum gefällt es meinem Geist, im Leichenfeld gemeinsam zu wohnen.
13.207.14
मेध्यकामैर्द्विजैनित्यं मेध्यमित्यभिधीयते ।
आचरद्भिर्व्रतं नित्यं मोक्षकामैश्च सेव्यते ॥ १३.२०७.१४ ॥
Stets wird es von den Zweimalgeborenen, die Reinheit begehren, als rein bezeichnet; es wird von denen aufgesucht, die beständig das Gelübde üben und Befreiung begehren.
13.207.15
स्थानं मे तत्र विहितं वीरस्थानमिति प्रिये ।
कपालशतसम्पूर्णमभिरूपं भयानकम् ॥ १३.२०७.१५ ॥
Mein Ort ist dort bestimmt, o Geliebte; er heißt der Ort der Helden, angefüllt mit hunderten Schädeln, passend und schreckenerregend.
13.207.16
मध्याह्ने सन्ध्ययोस्तत्र नक्षत्रे रुद्रदेवते ।
आयुष्कामैरशुद्धैर्वा न गन्तव्यमिति स्थितिः ॥ १३.२०७.१६ ॥
Zur Mittagszeit, in den Dämmerungen und unter dem von Rudra beherrschten Mondhaus darf der, der langes Leben begehrt, oder der Unreine nicht dorthin gehen; so lautet die Regel.
13.207.17
मदन्येन न शक्यं हि निहन्तुं भूतजं भयम् ।
तत्रस्थोऽहं प्रजाः सर्वाः पालयामि दिनेदिने ॥ १३.२०७.१७ ॥
Niemand außer mir kann die von den Geistern geborene Furcht vernichten; dort weilend beschütze ich alle Geschöpfe Tag für Tag.
13.207.18
मन्नियोगाद्भूतसङ्घा न च घ्नन्तीह कञ्चन ।
तांस्तु लोकहितार्ताय श्मशाने रमयान्महम्।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.१८ ॥
Auf meinen Befehl schlagen die Scharen der Geister hier niemanden. Zum Wohl der Welt erfreue ich sie, die Leidenden, auf dem Leichenfeld. Dies alles habe ich dir erzählt; was willst du noch hören?
13.207.19
भगवन्देवदेवेश त्रिनेत्र वृषभध्वज ।
पिङ्गलं विकृतं भाति रूपं ते तु भयानकम् ॥ १३.२०७.१९ ॥
O Herr, gesegneter, Herr der Götter, Dreiäugiger, Stierbannerträger! Deine Gestalt erscheint gelblich, entstellt und wahrlich furchterregend.
13.207.20
भस्मदिग्धं विरूपाक्षं तीक्ष्णदंष्ट्रं जटाकुलम् ।
व्याघ्रोदरत्वक्संवीतं कपिलश्मश्रुसंततम् ॥ १३.२०७.२० ॥
mit Asche bestrichen, mit missgestalteten Augen, mit scharfen Hauern, von verfilzten Locken bedeckt, in die Bauchhaut eines Tigers gehüllt, von gelblichem Bart überwuchert.
13.207.21
रौद्रं भयानकं घोरं शूलपट्टससंयुतम् ।
किमर्थं त्वीदृशं रूपं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२१ ॥
Wilder, Schrecklicher, Furchtbarer, mit Dreizack und Schwert versehen! Zu welchem Zweck diese Gestalt? Es geziemt dir, mir dies zu erklären.
13.207.22
तदहं कथयिष्यामि शृणु तत्त्वं समाहिता ।
द्विविधो लौकिको भावः शीतमुष्णमिति प्रिये ॥ १३.२०७.२२ ॥
Dies werde ich dir sagen; höre die Wahrheit mit gesammeltem Geist, Geliebte. Die weltliche Natur ist zweifach: Kälte und Hitze.
13.207.23
तयोर्हि ग्रसितं सर्वं सौम्याग्नेयमिदं जगत् ॥ १३.२०७.२३ ॥
Durch diese beiden ist diese ganze Welt, die kühle und feurige, verschlungen.
13.207.24
सौम्यत्वं सततं विष्णौ मय्याग्नेयं प्रतिष्ठितम् ।
अनेन वपुषा नित्यं सर्वलोकान्बिभर्म्यहम् ॥ १३.२०७.२४ ॥
In Viṣṇu ist ständig Milde, in mir ist die feurige Natur gegründet; durch diese Gestalt trage ich immerfort alle Welten.
13.207.25
रौद्राकृतिं विरूपाक्षं शूलपट्टससंयुतम् ।
आग्नेयमिति मे रूपं देवि लोकहिते रतम् ॥ १३.२०७.२५ ॥
Eine grimmige Gestalt, mit verunstalteten Augen, versehen mit Dreizack und Schwertklinge: Das ist meine feurige Gestalt, Göttin, dem Wohl der Welten hingegeben.
13.207.26
यद्यहं विपरीतः स्यामेतत्त्यक्त्वा शुभानने ।
तदैव सर्वलोकानां विपरीतं प्रवर्तते ॥ १३.२०७.२६ ॥
Würde ich dies aufgeben und mich umkehren, o Schönangesichtige, so setzte sich sogleich in allen Welten das Verkehrte durch.
13.207.27
तस्मान्मयेदं ध्रियते रूपं लोकहितैषिणा ।
इति ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.२७ ॥
Darum trage ich, der das Wohl der Welten sucht, diese Gestalt. So ist es dir gesagt worden, Göttin; was willst du noch hören?
13.207.28
भगवन्देवदेवेश शूलपाणे वृषध्वज ।
किमर्थं चन्द्ररेखा ते शिरोभागे विरोचते।
श्रोतुमिच्छाम्यहं देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२८ ॥
O gesegneter Herr, Herr der Götter, Dreizackträger, Stierbanner! Aus welchem Grund leuchtet die Mondsichellinie auf deinem Haupt? O Gott, ich möchte es hören; es ziemt dir, es mir zu sagen.
13.207.29
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
पुराऽहं कारणाद्देवि कोपयुक्तः शुचिस्मिते।
दक्षयज्ञवधार्याय भूतसङ्घैः समावृतः ॥ १३.२०७.२९ ॥
Darum will ich dir den Grund sagen; höre, o Glückverheißende. Einst, Göttin, aus einem Anlass, von Zorn erfüllt, o Reinlächelnde, war ich von Heerscharen der Wesen umgeben, um das Opfer Dakṣas zu vernichten.
13.207.30
तस्मिन्क्रतुवरे घोरे यज्ञभागनिमित्ततः ।
देवा विभ्रंशितास्ते वै येषां भागः क्रतौ कृतः ॥ १३.२०७.३० ॥
Bei jenem schrecklichen, herrlichen Opfer wurden die Götter, denen in dem Ritus ihr Anteil zugewiesen worden war, wegen des Opferanteils zu Fall gebracht.
13.207.31
सोमस्तत्र मया देवि कुपितेन भृशार्दितः ।
पश्यंश्चानपराधी सन्पादङ्गुष्ठेन ताडितः ॥ १३.२०७.३१ ॥
O Göttin, dort wurde Soma, von mir in meinem Zorn schwer bedrängt, obwohl er schuldlos war, mit der großen Zehe meines Fußes geschlagen, während ich zusah.
13.207.32
तथापि विकृतेनाहं सामपूर्वं प्रसादितः ।
तन्मे चिन्तयतश्चासीत्पश्चात्तापः पुरा प्रिये ॥ १३.२०७.३२ ॥
Dennoch wurde ich, von Soma in seiner entstellten Gestalt, zunächst mit sanften Worten besänftigt; und als ich darüber nachdachte, kam mir Reue, Geliebte.
13.207.33
तदाप्रभृति सोमं वै शिरसा धारयाम्यम् ।
एवं मे पापहानिस्तु भवेदिति मतिर्मम।
तदाप्रभृति वै सोमो मूर्ध्नि संदृश्यते सदा ॥ १३.२०७.३३ ॥
Seitdem trage ich Soma auf dem Haupt; mein Entschluss ist, dass dadurch meine Sünde getilgt werde. Seitdem wird Soma stets auf meinem Haupt gesehen.
13.207.34
एवं ब्रुवति देवेशे विस्मिताः परमर्षयः ।
वाग्भिः साञ्जलिमालाभिरभितुष्टुवुरीश्वरम् ॥ १३.२०७.३४ ॥
Als der Herr der Götter so sprach, priesen die erstaunten großen Weisen mit gefalteten Händen den Herrn mit Girlanden von Worten.
13.207.35
नमः शङ्कर सर्वेश नमः सर्वजगद्भुरो ।
नमो देवादिदेवाय नमः शशिकलाधर ॥ १३.२०७.३५ ॥
Verehrung dir, Śaṅkara, Herr über alles. Verehrung dir, Lehrer der ganzen Welt. Verehrung dir, erster der Götter. Verehrung dir, Träger der Mondsichel.
13.207.36
नमो घोरतराद्धोर नमो रुद्राय शङ्कर ।
नमः शान्ततराच्छान्त नमश्चन्द्रस्य पालक ॥ १३.२०७.३६ ॥
Verehrung dem Rudra Śaṅkara, dem Schrecklichsten der Schrecklichen. Verehrung dem Friedlichsten der Friedlichen, dem Beschützer des Mondes.
13.207.37
नमः सोमाय देवाय नमस्तुभ्यं चतुर्मुख ।
नमो भूतपते शंभो जह्नुकन्याम्बुशेखर ॥ १३.२०७.३७ ॥
Verehrung dem Gott Soma; Verehrung dir, Vierantlitziger. Verehrung, o Śambhu, Herr der Wesen, dessen Scheitel mit dem Wasser von Jahnus Tochter geschmückt ist.
13.207.38
नमस्त्रिशूलहस्ताय पन्नगाभरणाय च ।
नमोस्तु विषमाक्षाय दक्षयज्ञप्रदाहक ॥ १३.२०७.३८ ॥
Verehrung dem, der den Dreizack in der Hand hält und mit Schlangen geschmückt ist. Verehrung dir, dem Dreiäugigen, Verbrenner von Dakṣas Opfer.
13.207.39
नमोस्तु बहुनेत्राय लोकरक्षणतत्पर ।
अहो देवस्य महात्म्यमहो देवस्य वै कृपा।
एवं धर्मपरत्वं च देवदेवस्य चार्हति ॥ १३.२०७.३९ ॥
Verehrung dem Vielaugigen, der sich dem Schutz der Welten widmet. Ach, die Größe des Gottes! Ach, die Gnade des Gottes! Solche Hingabe an das Dharma geziemt dem Gott der Götter.
13.207.40
एवं ब्रुवत्सु मुनिषु वचो देव्यब्रवीद्धरम् ।
सम्प्रीत्यर्थं मुनीनां सा क्षणज्ञा परमं हितम् ॥ १३.२०७.४० ॥
Als die Weisen so sprachen, wandte sich die Göttin an Hara. Um die Weisen zu erfreuen, sprach sie, die den rechten Augenblick kannte, Worte höchsten Nutzens.
13.207.41
भगवन्देवदेवेश सर्वलोकनमस्कृत ।
अस्यैव ऋषिसङ्घस्य मम च प्रियकाम्यया ॥ १३.२०७.४१ ॥
O gesegneter Herr, Herr der Götter der Götter, von allen Welten verehrt! Um dieser Schar von Weisen und um meines eigenen Wunsches zu gefallen...
13.207.42
वर्णाश्रमकृतं धर्मं वक्तुमर्हस्यशेषतः ।
न तृप्तिरस्ति देवेश श्रवणीयं हि ते वचः ॥ १३.२०७.४२ ॥
Du bist würdig, den Dharma, der nach Varṇa und Āśrama festgelegt ist, vollständig darzulegen. Herr der Götter, es gibt kein Genügen; deine Worte sind es wert, gehört zu werden.
13.207.43
सधर्मचारिणी चेयं भक्ता चेयमिति प्रभो ।
वक्तुमर्हसि देवेश लोकानां हितकाम्यया।
याथातथ्येन तत्सर्वं वक्तुमर्हसि शंकर ॥ १३.२०७.४३ ॥
Herr, du solltest sagen, dass diese meine Gefährtin im Dharma ist und dass sie hingegeben ist. Herr der Götter, aus Wunsch nach dem Wohl der Welten, Śaṅkara, bist du würdig, all dies wahrhaftig zu verkünden, wie es ist.