ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.207.1
भगवन्सर्वभूतेश शूलपाणे वृषध्वज ।
आवासेषु विचित्रेषु रम्येषु च शुभेशु च ॥ १३.२०७.१ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ଶୂଳପାଣି, ବୃଷଧ୍ୱଜ! ବିଚିତ୍ର, ରମଣୀୟ ଓ ଶୁଭ ଆବାସଗୁଡିକରେ ମଧ୍ୟ।
13.207.2
सत्सु चान्येषु भूतेषु श्मशाने रमसे कथम् ।
केशास्थिकलिले भीमे कपालशतसङ्कुले ॥ १३.२०७.२ ॥
ଅନ୍ୟ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶ୍ମଶାନରେ କିପରି ରମଣ କର? କେଶ ଓ ଅସ୍ଥିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୟଙ୍କର, ଶହ ଶହ କପାଳରେ ସଙ୍କୁଳ ସ୍ଥାନରେ।
13.207.3
सृगालगृध्रम्पूर्णे शवधूमसमाकुले ।
चिताग्निविषमे घोरे गहने च भयानके ॥ १३.२०७.३ ॥
ଶିଆଳ ଓ ଶାକୁଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶବ ଧୂଆଁରେ ଆଚ୍ଛନ୍ନ, ଚିତାଅଗ୍ନିରେ ବିଷମ, ଘୋର, ଘନ ଓ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ।
13.207.4
एवं कलेवरक्षेत्रे दुर्दर्शे रमसे कथम् ।
एष मे संशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.४ ॥
ଏପରି ଶବକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟକର ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ କିପରି ରମଣ କର? ହେ ଦେବ, ଏହା ମୋର ସଂଶୟ; ତାହା ମୋତେ କହିବା ତୁମ ପକ୍ଷରେ ଉଚିତ।
13.207.5
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ।
आवासार्थं पुरा देवि शुद्धान्वेषी शुचिस्मिते ॥ १३.२०७.५ ॥
ଭଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି; ହେ ଦେବୀ, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ। ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବରେ ଆବାସ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ ଖୋଜୁଥିଲି, ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ।
13.207.6
नाध्यगच्छं चिरं कालं देशं शुचितमं शुभे ।
एष मेऽभिनिवेशोऽभूत्तस्मिन्काले प्रजापतिः ॥ १३.२०७.६ ॥
ବହୁ ସମୟ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ ପାଇ ନ ଥିଲି, ହେ ଶୁଭେ। ସେତେବେଳେ ମୋର ଏହି ସଂକଳ୍ପ ଥିଲା; ସେହି କାଳରେ (ସେ) ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ।
13.207.7
आकुलः सुमहाघोरः प्रादुरासीत्समन्ततः ।
सम्भूता भूतसृष्टिश्च घोरा लोकभयावहा ॥ १३.२०७.७ ॥
ଚାରିପଟେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ବ୍ୟାକୁଳକାରୀ ଏକ ଘୋର ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକଟ ହେଲା; ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଥିବା ଭୂତସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
13.207.8
नानावर्णा विरूपाश्च तीक्ष्णदंष्ट्राः प्रहारिणः ।
पिशाचरक्षोवदनाः प्राणिनां प्राणहारिणः।
इतश्चरन्ति निघ्नन्तः प्राणिनो भृशमेव च ॥ १३.२०७.८ ॥
ନାନା ବର୍ଣ୍ଣ, ବିକୃତ ରୂପ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ବିଶିଷ୍ଟ, ପ୍ରହାରକାରୀ, ପିଶାଚ-ରାକ୍ଷସ ମୁଖବିଶିଷ୍ଟ, ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରାଣହରଣକାରୀ — ସେମାନେ ଏଠାସେଠି ବୁଲି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ମାରି ଚାଲନ୍ତି।
13.207.9
एवं लोके प्राणिहीने क्षयं याते पितामहः ।
चिन्तयंस्तत्प्रतीकारं मां च शक्तं हि निग्रहे ॥ १३.२०७.९ ॥
ଏହିପରି ଜଗତ ପ୍ରାଣୀବିହୀନ ହୋଇ ବିନାଶ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ତାହାର ପ୍ରତିକାର ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏବଂ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ମୁଁ ସମର୍ଥ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଭାବିଲେ।
13.207.10
एवं ज्ञात्वा ततो ब्रह्मा तस्मिन्कर्मण्योजयत् ।
तच्च प्राणिहितार्थं तु मयाऽप्यनुमतं प्रिये ॥ १३.२०७.१० ॥
ଏହା ଜାଣି ବ୍ରହ୍ମା ସେହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ; ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ହିତ ପାଇଁ ତାହା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମତ ହେଲି, ପ୍ରିୟେ।
13.207.11
तस्मात्संरक्षिता देवि भूतेभ्यः प्राणिनो भयात् ।
अस्माच्छ्मशानान्मेध्यं तु नास्ति किञ्चिदनिन्दिते।
निःसम्पातान्मनुष्याणां तस्माच्छुचितमं स्मृतं ॥ १३.२०७.११ ॥
ତେଣୁ ହେ ଦେବୀ, ଭୂତମାନଙ୍କ ଭୟରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷା, ଏହି ଶ୍ମଶାନଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଯାତାୟାତ ନ ଥିବାରୁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
13.207.12
भूतसृष्टिं च तां चाहं श्मशाने संन्यवेशयम् ।
तत्रस्थः सर्वभूतानां विनिहन्मि प्रिये भयम् ॥ १३.२०७.१२ ॥
ସେହି ଭୂତସୃଷ୍ଟିକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଶ୍ମଶାନରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି। ସେଠାରେ ରହି, ହେ ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭୟ ବିନାଶ କରେ।
13.207.13
न च भूतगणेनाहं विना वसितुमुत्सहे ।
तस्मान्मे सन्निवासाय श्मशाने रोचते मनः ॥ १३.२०७.१३ ॥
ଭୂତଗଣ ବିନା ମୁଁ ରହି ପାରିବି ନାହିଁ। ତେଣୁ ଶ୍ମଶାନରେ ସହ ବାସ କରିବାକୁ ମୋ ମନ ଇଚ୍ଛା କରେ।
13.207.14
मेध्यकामैर्द्विजैनित्यं मेध्यमित्यभिधीयते ।
आचरद्भिर्व्रतं नित्यं मोक्षकामैश्च सेव्यते ॥ १३.२०७.१४ ॥
ପବିତ୍ରତା ଇଚ୍ଛାକରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ ସର୍ବଦା ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କହନ୍ତି; ବ୍ରତ ଆଚରଣକାରୀ ଓ ମୋକ୍ଷକାମୀମାନେ ଏହାକୁ ସେବନ କରନ୍ତି।
13.207.15
स्थानं मे तत्र विहितं वीरस्थानमिति प्रिये ।
कपालशतसम्पूर्णमभिरूपं भयानकम् ॥ १३.२०७.१५ ॥
ସେଠାରେ ମୋର ସ୍ଥାନ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ; ହେ ପ୍ରିୟେ, ତାକୁ ବୀରସ୍ଥାନ କୁହାଯାଏ। ଶହ ଶହ ମଣ୍ଡଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ସ୍ଥାନ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର।
13.207.16
मध्याह्ने सन्ध्ययोस्तत्र नक्षत्रे रुद्रदेवते ।
आयुष्कामैरशुद्धैर्वा न गन्तव्यमिति स्थितिः ॥ १३.२०७.१६ ॥
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଦେବତା ଥିବା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଇଚ୍ଛୁକ ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ଲୋକେ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ—ଏହା ହିଁ ନିୟମ।
13.207.17
मदन्येन न शक्यं हि निहन्तुं भूतजं भयम् ।
तत्रस्थोऽहं प्रजाः सर्वाः पालयामि दिनेदिने ॥ १३.२०७.१७ ॥
ମୋ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ଭୂତଜନିତ ଭୟ ବିନାଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ରହି ମୁଁ ଦିନ ଦିନ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ପାଳନ କରେ।
13.207.18
मन्नियोगाद्भूतसङ्घा न च घ्नन्तीह कञ्चन ।
तांस्तु लोकहितार्ताय श्मशाने रमयान्महम्।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.१८ ॥
ମୋ ଆଦେଶରେ ଭୂତସଙ୍ଘ ଏଠାରେ କାହାକୁ ମାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଲୋକହିତ ପାଇଁ ପୀଡ଼ିତ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶ୍ମଶାନରେ ରମାଏ। ଏ ସବୁ ତୁମକୁ କହିଲି; ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର?
13.207.19
भगवन्देवदेवेश त्रिनेत्र वृषभध्वज ।
पिङ्गलं विकृतं भाति रूपं ते तु भयानकम् ॥ १३.२०७.१९ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଦେବଦେବେଶ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ! ତୁମ ରୂପ ପିଙ୍ଗଳ, ବିକୃତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଛି।
13.207.20
भस्मदिग्धं विरूपाक्षं तीक्ष्णदंष्ट्रं जटाकुलम् ।
व्याघ्रोदरत्वक्संवीतं कपिलश्मश्रुसंततम् ॥ १३.२०७.२० ॥
ଭସ୍ମ ଲିପ୍ତ, ବିକୃତ ନେତ୍ର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ିଥିବା, ଜଟାପୂର୍ଣ୍ଣ, ବାଘର ପେଟର ଚର୍ମରେ ଆବୃତ, ପିଙ୍ଗଳ ଦାଢ଼ିରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ।
13.207.21
रौद्रं भयानकं घोरं शूलपट्टससंयुतम् ।
किमर्थं त्वीदृशं रूपं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२१ ॥
ରୌଦ୍ର, ଭୟଙ୍କର, ଘୋର, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଖଡ୍ଗଧାରୀ! ଏମିତି ରୂପ କାହିଁକି? ତାହା ମୋତେ କହିବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ।
13.207.22
तदहं कथयिष्यामि शृणु तत्त्वं समाहिता ।
द्विविधो लौकिको भावः शीतमुष्णमिति प्रिये ॥ १३.२०७.२२ ॥
ତାହା ମୁଁ କହିବି; ହେ ପ୍ରିୟେ, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣ। ଲୌକିକ ଭାବ ଦୁଇ ପ୍ରକାର — ଶୀତ ଓ ଉଷ୍ଣ।
13.207.23
तयोर्हि ग्रसितं सर्वं सौम्याग्नेयमिदं जगत् ॥ १३.२०७.२३ ॥
ସେହି ଦୁଇଟିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ସୌମ୍ୟ-ଆଗ୍ନେୟ ଜଗତ ଗ୍ରସିତ।
13.207.24
सौम्यत्वं सततं विष्णौ मय्याग्नेयं प्रतिष्ठितम् ।
अनेन वपुषा नित्यं सर्वलोकान्बिभर्म्यहम् ॥ १३.२०७.२४ ॥
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କଠାରେ ସଦା ସୌମ୍ୟତା ଏବଂ ମୋ'ଠାରେ ଆଗ୍ନେୟ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଏହି ରୂପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସଦା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରେ।
13.207.25
रौद्राकृतिं विरूपाक्षं शूलपट्टससंयुतम् ।
आग्नेयमिति मे रूपं देवि लोकहिते रतम् ॥ १३.२०७.२५ ॥
ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି, ବିରୂପାକ୍ଷ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଖଡ୍ଗଯୁକ୍ତ — ହେ ଦେବୀ, ଏହା ମୋର ଆଗ୍ନେୟ ରୂପ, ଯାହା ଲୋକହିତରେ ରତ।
13.207.26
यद्यहं विपरीतः स्यामेतत्त्यक्त्वा शुभानने ।
तदैव सर्वलोकानां विपरीतं प्रवर्तते ॥ १३.२०७.२६ ॥
ଯଦି ମୁଁ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ବିପରୀତ ହୁଏ, ହେ ଶୁଭାନନେ, ତେବେ ସେହିକ୍ଷଣି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବିପରୀତ ଘଟେ।
13.207.27
तस्मान्मयेदं ध्रियते रूपं लोकहितैषिणा ।
इति ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.२७ ॥
ତେଣୁ ଲୋକହିତ ଇଚ୍ଛୁକ ମୁଁ ଏହି ରୂପ ଧାରଣ କରେ। ହେ ଦେବୀ, ଏହା ତୁମକୁ କୁହାଗଲା; ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର?
13.207.28
भगवन्देवदेवेश शूलपाणे वृषध्वज ।
किमर्थं चन्द्ररेखा ते शिरोभागे विरोचते।
श्रोतुमिच्छाम्यहं देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२८ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଦେବଦେବେଶ, ଶୂଳପାଣି, ବୃଷଧ୍ୱଜ! ତୁମ ମସ୍ତକ ଭାଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରରେଖା କାହିଁକି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ? ହେ ଦେବ, ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ମୋତେ କହିବା ତୁମ ପକ୍ଷେ ଉଚିତ।
13.207.29
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
पुराऽहं कारणाद्देवि कोपयुक्तः शुचिस्मिते।
दक्षयज्ञवधार्याय भूतसङ्घैः समावृतः ॥ १३.२०७.२९ ॥
ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି; ଶୁଣ, ହେ କଲ୍ୟାଣି। ପୂର୍ବେ ଏକ କାରଣରୁ, ହେ ଦେବୀ, କ୍ରୋଧଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ, ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞ ବିନାଶ ପାଇଁ ଭୂତଗଣ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ଥିଲି।
13.207.30
तस्मिन्क्रतुवरे घोरे यज्ञभागनिमित्ततः ।
देवा विभ्रंशितास्ते वै येषां भागः क्रतौ कृतः ॥ १३.२०७.३० ॥
ସେହି ଭୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞରେ, ଯଜ୍ଞଭାଗ ହେତୁ, ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଭାଗ ଯଜ୍ଞରେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ପତିତ ହେଲେ।
13.207.31
सोमस्तत्र मया देवि कुपितेन भृशार्दितः ।
पश्यंश्चानपराधी सन्पादङ्गुष्ठेन ताडितः ॥ १३.२०७.३१ ॥
ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ କୁପିତ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୋମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ; ନିରପରାଧ ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ମୋ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ପାଦର ବୃଦ୍ଧାଙ୍ଗୁଳିରେ ମାରାଗଲା।
13.207.32
तथापि विकृतेनाहं सामपूर्वं प्रसादितः ।
तन्मे चिन्तयतश्चासीत्पश्चात्तापः पुरा प्रिये ॥ १३.२०७.३२ ॥
ତଥାପି, ବିକୃତ ରୂପର ସୋମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଥମେ ମଧୁର ବଚନରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; ପ୍ରିୟେ, ତାହା ଚିନ୍ତା କରିବା ସମୟରେ ମୋର ଅନୁତାପ ହେଲା।
13.207.33
तदाप्रभृति सोमं वै शिरसा धारयाम्यम् ।
एवं मे पापहानिस्तु भवेदिति मतिर्मम।
तदाप्रभृति वै सोमो मूर्ध्नि संदृश्यते सदा ॥ १३.२०७.३३ ॥
ସେଦିନଠାରୁ ମୁଁ ସୋମଙ୍କୁ ମସ୍ତକରେ ଧାରଣ କରେ। ଏପରି ହେଲେ ମୋର ପାପ ନାଶ ହେବ, ଏହା ମୋର ସଂକଳ୍ପ। ସେଦିନଠାରୁ ସୋମ ସଦା ମୋ ମସ୍ତକରେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି।
13.207.34
एवं ब्रुवति देवेशे विस्मिताः परमर्षयः ।
वाग्भिः साञ्जलिमालाभिरभितुष्टुवुरीश्वरम् ॥ १३.२०७.३४ ॥
ଦେବେଶ ଏପରି କହିବାରୁ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ପରମ ଋଷିମାନେ ଅଞ୍ଜଳି ବାନ୍ଧି, ବାକ୍ୟମାଳାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
13.207.35
नमः शङ्कर सर्वेश नमः सर्वजगद्भुरो ।
नमो देवादिदेवाय नमः शशिकलाधर ॥ १३.२०७.३५ ॥
ହେ ଶଙ୍କର, ସର୍ବେଶ, ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ନମସ୍କାର। ଦେବତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଆଦିଦେବ, ନମସ୍କାର। ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଧାରଣକାରୀ, ନମସ୍କାର।
13.207.36
नमो घोरतराद्धोर नमो रुद्राय शङ्कर ।
नमः शान्ततराच्छान्त नमश्चन्द्रस्य पालक ॥ १३.२०७.३६ ॥
ଘୋରତରଠାରୁ ଘୋର ରୁଦ୍ର ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶାନ୍ତତରଠାରୁ ଶାନ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ରର ପାଳକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
13.207.37
नमः सोमाय देवाय नमस्तुभ्यं चतुर्मुख ।
नमो भूतपते शंभो जह्नुकन्याम्बुशेखर ॥ १३.२०७.३७ ॥
ସୋମ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଚତୁର୍ମୁଖ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭୂତପତି ଶମ୍ଭୋ, ଜହ୍ନୁକନ୍ୟାର ଜଳରେ ଶୋଭିତ ଶେଖରଧାରୀ, ନମସ୍କାର।
13.207.38
नमस्त्रिशूलहस्ताय पन्नगाभरणाय च ।
नमोस्तु विषमाक्षाय दक्षयज्ञप्रदाहक ॥ १३.२०७.३८ ॥
ତ୍ରିଶୂଳ ହାତରେ ଧାରଣ କରିଥିବା ଓ ସର୍ପାଭରଣଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବିଷମାକ୍ଷ, ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞ ଦାହକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
13.207.39
नमोस्तु बहुनेत्राय लोकरक्षणतत्पर ।
अहो देवस्य महात्म्यमहो देवस्य वै कृपा।
एवं धर्मपरत्वं च देवदेवस्य चार्हति ॥ १३.२०७.३९ ॥
ବହୁନେତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଲୋକରକ୍ଷଣରେ ତତ୍ପର। ଅହୋ, ଦେବଙ୍କ ମହିମା! ଅହୋ, ଦେବଙ୍କ କୃପା! ଏପରି ଧର୍ମପରାୟଣତା ମଧ୍ୟ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ।
13.207.40
एवं ब्रुवत्सु मुनिषु वचो देव्यब्रवीद्धरम् ।
सम्प्रीत्यर्थं मुनीनां सा क्षणज्ञा परमं हितम् ॥ १३.२०७.४० ॥
ମୁନିମାନେ ଏପରି କହୁଥିବାବେଳେ ଦେବୀ ହରଙ୍କୁ କହିଲେ। ମୁନିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ, ସମୟ ଜାଣିଥିବା ସେ ପରମ ହିତକର ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
13.207.41
भगवन्देवदेवेश सर्वलोकनमस्कृत ।
अस्यैव ऋषिसङ्घस्य मम च प्रियकाम्यया ॥ १३.२०७.४१ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଦେବଦେବେଶ, ସର୍ବଲୋକନମସ୍କୃତ! ଏହି ଋଷିସଙ୍ଘ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟ କାମନା ପାଇଁ।
13.207.42
वर्णाश्रमकृतं धर्मं वक्तुमर्हस्यशेषतः ।
न तृप्तिरस्ति देवेश श्रवणीयं हि ते वचः ॥ १३.२०७.४२ ॥
ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଧର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ। ହେ ଦେବେଶ, ଆପଣଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ; ତହିଁରେ ତୃପ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ।
13.207.43
सधर्मचारिणी चेयं भक्ता चेयमिति प्रभो ।
वक्तुमर्हसि देवेश लोकानां हितकाम्यया।
याथातथ्येन तत्सर्वं वक्तुमर्हसि शंकर ॥ १३.२०७.४३ ॥
ହେ ପ୍ରଭୋ, ଏ ମୋର ସଧର୍ମଚାରିଣୀ ଓ ଭକ୍ତା, ଏହା ଆପଣ କହିବା ଉଚିତ। ହେ ଦେବେଶ, ଲୋକମାନଙ୍କ ହିତ ଇଚ୍ଛାରେ, ହେ ଶଙ୍କର, ସେ ସବୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ କହିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ।