மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.207.1
भगवन्सर्वभूतेश शूलपाणे वृषध्वज ।
आवासेषु विचित्रेषु रम्येषु च शुभेशु च ॥ १३.२०७.१ ॥
ஓ பகவானே, அனைத்து உயிரினங்களின் தலைவரே, சூலபாணியே, விருஷப்வஜரே! பல வகையான, அழகிய, மங்களகரமான இருப்பிடங்களிலும்.
13.207.2
सत्सु चान्येषु भूतेषु श्मशाने रमसे कथम् ।
केशास्थिकलिले भीमे कपालशतसङ्कुले ॥ १३.२०७.२ ॥
மற்ற நல்ல உயிரினங்கள் இருக்கையிலும் நீ சுடுகாட்டில் எப்படி மகிழ்கிறாய்? முடியும் எலும்புகளும் நிறைந்த, அச்சமூட்டும், நூற்றுக்கணக்கான மண்டையோடுகள் நிறைந்த இடத்தில்.
13.207.3
सृगालगृध्रम्पूर्णे शवधूमसमाकुले ।
चिताग्निविषमे घोरे गहने च भयानके ॥ १३.२०७.३ ॥
நரிகளும் கழுகுகளும் நிறைந்த, பிணங்களின் புகையால் சூழப்பட்ட, சிதைத் தீயால் சீரற்ற, கொடிய, அடர்ந்த, அச்சமூட்டும் இடத்தில்.
13.207.4
एवं कलेवरक्षेत्रे दुर्दर्शे रमसे कथम् ।
एष मे संशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.४ ॥
இப்படிப்பட்ட பிணக்களத்தில், காண்பதற்கும் கடினமான இடத்தில், நீ எப்படி மகிழ்கிறாய்? ஓ தேவனே, இதுவே என் ஐயம்; அதை எனக்கு விளக்குவது உனக்குத் தகும்.
13.207.5
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ।
आवासार्थं पुरा देवि शुद्धान्वेषी शुचिस्मिते ॥ १३.२०७.५ ॥
சரி, நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; தேவி, கவனமாகக் கேள். தேவி, முன்பொருகாலத்தில், ஓ தூய புன்னகையுள்ளவளே, வசிப்பதற்காக தூய்மையான இடத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.
13.207.6
नाध्यगच्छं चिरं कालं देशं शुचितमं शुभे ।
एष मेऽभिनिवेशोऽभूत्तस्मिन्काले प्रजापतिः ॥ १३.२०७.६ ॥
நீண்ட காலமாக மிகவும் தூய்மையான இடத்தை நான் கண்டுபிடிக்கவில்லை, ஓ சுபையே. அப்போது என் உறுதி இதுவாக இருந்தது; அந்தக் காலத்தில் (அவன்) பிரஜாபதியாக இருந்தான்.
13.207.7
आकुलः सुमहाघोरः प्रादुरासीत्समन्ततः ।
सम्भूता भूतसृष्टिश्च घोरा लोकभयावहा ॥ १३.२०७.७ ॥
எங்கும் மிகவும் கொடியதும் கலக்கமூட்டுவதுமான ஒரு பயங்கரப் படைப்பு தோன்றியது; உலகங்களுக்கு அச்சம் தரும் உயிரினங்களின் படைப்பும் உருவானது.
13.207.8
नानावर्णा विरूपाश्च तीक्ष्णदंष्ट्राः प्रहारिणः ।
पिशाचरक्षोवदनाः प्राणिनां प्राणहारिणः।
इतश्चरन्ति निघ्नन्तः प्राणिनो भृशमेव च ॥ १३.२०७.८ ॥
பல நிறங்களும் விகாரமான உருவங்களும், கூரிய கோரைப்பற்களும், தாக்கும் இயல்பும், பிசாசு-அரக்கர் முகங்களும் கொண்டவர்களாய், உயிர்களின் உயிரைப் பறிப்பவர்களாய் இங்குமங்கும் திரிந்து, உயிரினங்களை மிகுதியாகக் கொன்று அலைகின்றனர்.
13.207.9
एवं लोके प्राणिहीने क्षयं याते पितामहः ।
चिन्तयंस्तत्प्रतीकारं मां च शक्तं हि निग्रहे ॥ १३.२०७.९ ॥
இவ்வாறு உலகம் உயிரினங்கள் இல்லாமல் அழிவை அடைந்தபோது, பிதாமகன் பிரம்மா அதற்கான பரிகாரத்தைச் சிந்தித்தார்; இதை அடக்குவதில் நானே வல்லவன் என்றும் எண்ணினார்.
13.207.10
एवं ज्ञात्वा ततो ब्रह्मा तस्मिन्कर्मण्योजयत् ।
तच्च प्राणिहितार्थं तु मयाऽप्यनुमतं प्रिये ॥ १३.२०७.१० ॥
இதை அறிந்த பிரம்மா அந்தப் பணியில் என்னை நியமித்தார்; உயிரினங்களின் நன்மைக்காக அதை நானும் ஏற்றுக்கொண்டேன், அன்பே.
13.207.11
तस्मात्संरक्षिता देवि भूतेभ्यः प्राणिनो भयात् ।
अस्माच्छ्मशानान्मेध्यं तु नास्ति किञ्चिदनिन्दिते।
निःसम्पातान्मनुष्याणां तस्माच्छुचितमं स्मृतं ॥ १३.२०७.११ ॥
ஆகவே தேவியே, பூதங்களின் பயத்திலிருந்து உயிரினங்கள் பாதுகாக்கப்பட்டன. குற்றமற்றவளே, இந்தச் சுடுகாட்டைவிட தூய்மையானது எதுவும் இல்லை; மனிதர்கள் வராததால் அது மிகவும் தூய்மையானதாக நினைக்கப்படுகிறது.
13.207.12
भूतसृष्टिं च तां चाहं श्मशाने संन्यवेशयम् ।
तत्रस्थः सर्वभूतानां विनिहन्मि प्रिये भयम् ॥ १३.२०७.१२ ॥
பூதங்களின் படைப்பையும் அதை நான் சுடுகாட்டில் நிறுவினேன். அங்கு இருந்தபடி, அன்பே, எல்லா உயிரினங்களின் பயத்தையும் நான் அழிக்கிறேன்.
13.207.13
न च भूतगणेनाहं विना वसितुमुत्सहे ।
तस्मान्मे सन्निवासाय श्मशाने रोचते मनः ॥ १३.२०७.१३ ॥
பூதக்கூட்டம் இல்லாமல் நான் வாழ முடியாது. ஆகையால் அங்கு என் மனம் சுடுகாட்டில் கூட வாழ விரும்புகிறது.
13.207.14
मेध्यकामैर्द्विजैनित्यं मेध्यमित्यभिधीयते ।
आचरद्भिर्व्रतं नित्यं मोक्षकामैश्च सेव्यते ॥ १३.२०७.१४ ॥
தூய்மையை விரும்பும் இருபிறப்பாளர்களால் எப்போதும் இது தூயது என்று சொல்லப்படுகிறது; விரதம் அனுசரிக்கும், முக்தியை விரும்பும் மனிதர்களாலும் இது சேவிக்கப்படுகிறது.
13.207.15
स्थानं मे तत्र विहितं वीरस्थानमिति प्रिये ।
कपालशतसम्पूर्णमभिरूपं भयानकम् ॥ १३.२०७.१५ ॥
அங்கே என் இடம் நியமிக்கப்பட்டுள்ளது; அன்பே, அது வீரர்களின் இடம் எனப்படுகிறது. நூற்றுக்கணக்கான மண்டையோடுகளால் நிறைந்த அது பொருத்தமானதும் பயங்கரமானதுமாகும்.
13.207.16
मध्याह्ने सन्ध्ययोस्तत्र नक्षत्रे रुद्रदेवते ।
आयुष्कामैरशुद्धैर्वा न गन्तव्यमिति स्थितिः ॥ १३.२०७.१६ ॥
நண்பகலிலும், சந்தியாக் காலங்களிலும், ருத்ர தேவதை கொண்ட நட்சத்திரத்திலும், நீண்ட ஆயுளை விரும்புபவர்களும் தூய்மையற்றவர்களும் அங்கு செல்லக்கூடாது என்பதே விதி.
13.207.17
मदन्येन न शक्यं हि निहन्तुं भूतजं भयम् ।
तत्रस्थोऽहं प्रजाः सर्वाः पालयामि दिनेदिने ॥ १३.२०७.१७ ॥
என்னைத் தவிர வேறு எவராலும் பூதங்களால் உண்டாகும் பயத்தை அழிக்க இயலாது. அங்கு இருந்தபடி நான் நாள்தோறும் எல்லா உயிர்களையும் காக்கிறேன்.
13.207.18
मन्नियोगाद्भूतसङ्घा न च घ्नन्तीह कञ्चन ।
तांस्तु लोकहितार्ताय श्मशाने रमयान्महम्।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.१८ ॥
என் கட்டளையால் பூதக் கூட்டங்கள் இங்கு யாரையும் கொல்வதில்லை. உலக நலனுக்காக வருந்தும் அவர்களை நான் மயானத்தில் மகிழ்விக்கிறேன். இவை அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன்; இனி மேலும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?
13.207.19
भगवन्देवदेवेश त्रिनेत्र वृषभध्वज ।
पिङ्गलं विकृतं भाति रूपं ते तु भयानकम् ॥ १३.२०७.१९ ॥
ஓ பகவானே, தேவர்களின் தேவனே, முக்கண்ணனே, விருஷபக் கொடியோனே! உங்கள் உருவம் பொன்னிறமாகவும் விகாரமாகவும் பயங்கரமாகவும் தோன்றுகிறது.
13.207.20
भस्मदिग्धं विरूपाक्षं तीक्ष्णदंष्ट्रं जटाकुलम् ।
व्याघ्रोदरत्वक्संवीतं कपिलश्मश्रुसंततम् ॥ १३.२०७.२० ॥
சாம்பலால் பூசப்பட்டவரே, விகாரமான கண்களை உடையவரே, கூர்மையான பற்களை உடையவரே, சடைகளால் நிறைந்தவரே, புலியின் வயிற்றுத் தோலால் சுற்றப்பட்டவரே, பொன்னிற தாடியால் மூடப்பட்டவரே.
13.207.21
रौद्रं भयानकं घोरं शूलपट्टससंयुतम् ।
किमर्थं त्वीदृशं रूपं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२१ ॥
கொடுமையானவரே, அச்சமூட்டுபவரே, கோரமானவரே, சூலமும் வாளும் ஏந்தியவரே. இத்தகைய உருவம் எதற்காக? அதை எனக்குச் சொல்வது உங்களுக்குத் தகும்.
13.207.22
तदहं कथयिष्यामि शृणु तत्त्वं समाहिता ।
द्विविधो लौकिको भावः शीतमुष्णमिति प्रिये ॥ १३.२०७.२२ ॥
அதை நான் சொல்வேன்; ஓ அன்பே, ஒருமனதுடன் உண்மையைக் கேள். உலகியல் இயல்பு இருவகைப்பட்டது — குளிர்ச்சியும் வெப்பமும்.
13.207.23
तयोर्हि ग्रसितं सर्वं सौम्याग्नेयमिदं जगत् ॥ १३.२०७.२३ ॥
அந்த இரண்டினாலேயே இந்த முழு உலகமும் — சௌம்யமும் ஆக்னேயமும் ஆனது — விழுங்கப்பட்டுள்ளது.
13.207.24
सौम्यत्वं सततं विष्णौ मय्याग्नेयं प्रतिष्ठितम् ।
अनेन वपुषा नित्यं सर्वलोकान्बिभर्म्यहम् ॥ १३.२०७.२४ ॥
விஷ்ணுவில் எப்போதும் சௌம்யம் நிலைபெற்றுள்ளது; என்னில் ஆக்னேயம் நிலைபெற்றுள்ளது. இந்த உருவத்தால் நான் எப்போதும் எல்லா உலகங்களையும் தாங்குகிறேன்.
13.207.25
रौद्राकृतिं विरूपाक्षं शूलपट्टससंयुतम् ।
आग्नेयमिति मे रूपं देवि लोकहिते रतम् ॥ १३.२०७.२५ ॥
கொடிய உருவம், மூன்று கண்கள், சூலமும் வாளும் கொண்டது — தேவி, இது என் ஆக்னேய ரூபம்; உலக நன்மையில் ஈடுபட்டது.
13.207.26
यद्यहं विपरीतः स्यामेतत्त्यक्त्वा शुभानने ।
तदैव सर्वलोकानां विपरीतं प्रवर्तते ॥ १३.२०७.२६ ॥
இதை விட்டுவிட்டு நான் எதிர்மாறானால், அழகிய முகத்தவளே, அப்போதே எல்லா உலகங்களிலும் எதிர்மறை நடக்கும்.
13.207.27
तस्मान्मयेदं ध्रियते रूपं लोकहितैषिणा ।
इति ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०७.२७ ॥
ஆகவே உலக நன்மையை விரும்பும் நான் இந்த உருவத்தை ஏற்கிறேன். தேவி, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
13.207.28
भगवन्देवदेवेश शूलपाणे वृषध्वज ।
किमर्थं चन्द्ररेखा ते शिरोभागे विरोचते।
श्रोतुमिच्छाम्यहं देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०७.२८ ॥
ஐயனே, தேவர்களின் தேவனே, சூலபாணியே, விருஷத்வஜனே! உம் தலைப் பகுதியில் சந்திரரேகை எதற்காக ஒளிர்கிறது? தேவனே, அதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்; எனக்குச் சொல்லத் தகுந்தவர் நீர்.
13.207.29
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
पुराऽहं कारणाद्देवि कोपयुक्तः शुचिस्मिते।
दक्षयज्ञवधार्याय भूतसङ्घैः समावृतः ॥ १३.२०७.२९ ॥
ஆகவே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள், கல்யாணி. முன்பொரு காரணத்தால், தேவி, கோபம் கொண்டு, தூய புன்னகையுடையவளே, தக்ஷனின் யாகத்தை அழிக்க பூதகணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தேன்.
13.207.30
तस्मिन्क्रतुवरे घोरे यज्ञभागनिमित्ततः ।
देवा विभ्रंशितास्ते वै येषां भागः क्रतौ कृतः ॥ १३.२०७.३० ॥
அந்த கொடிய சிறந்த யாகத்தில், யாகபாகத்தின் காரணமாக, எந்த தேவர்களுக்கு யாகத்தில் பங்கு வைக்கப்பட்டதோ, அந்த தேவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்.
13.207.31
सोमस्तत्र मया देवि कुपितेन भृशार्दितः ।
पश्यंश्चानपराधी सन्पादङ्गुष्ठेन ताडितः ॥ १३.२०७.३१ ॥
தேவியே, அங்கே கோபமுற்ற என்னால் சோமன் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டான்; குற்றமற்றவனாக இருந்தும், நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், அவன் கால் பெருவிரலால் அடிக்கப்பட்டான்.
13.207.32
तथापि विकृतेनाहं सामपूर्वं प्रसादितः ।
तन्मे चिन्तयतश्चासीत्पश्चात्तापः पुरा प्रिये ॥ १३.२०७.३२ ॥
ஆயினும், சிதைந்த வடிவினனாகிய சோமனால், முதலில் இனிய சொற்களால் நான் சமாதானம் செய்யப்பட்டேன்; அன்பே, அதை நான் சிந்தித்தபோது, பின்னர் வருத்தம் உண்டானது.
13.207.33
तदाप्रभृति सोमं वै शिरसा धारयाम्यम् ।
एवं मे पापहानिस्तु भवेदिति मतिर्मम।
तदाप्रभृति वै सोमो मूर्ध्नि संदृश्यते सदा ॥ १३.२०७.३३ ॥
அன்றிலிருந்து சோமனை நான் என் தலையில் தாங்குகிறேன். இவ்வாறு என் பாவம் நீங்கட்டும் என்பதே என் எண்ணம். அன்றிலிருந்து சோமன் எப்போதும் என் தலையில் காணப்படுகிறான்.
13.207.34
एवं ब्रुवति देवेशे विस्मिताः परमर्षयः ।
वाग्भिः साञ्जलिमालाभिरभितुष्टुवुरीश्वरम् ॥ १३.२०७.३४ ॥
தேவர்களின் தலைவன் இவ்வாறு கூறியபோது, வியந்த பெரும் முனிவர்கள் கைகூப்பி, சொல்மாலைகளால் ஈசுவரனை நன்கு துதித்தனர்.
13.207.35
नमः शङ्कर सर्वेश नमः सर्वजगद्भुरो ।
नमो देवादिदेवाय नमः शशिकलाधर ॥ १३.२०७.३५ ॥
சங்கரரே, அனைத்தின் ஈசனே, வணக்கம். உலகனைத்தின் குருவே, வணக்கம். தேவர்களுக்கும் ஆதிதேவரே, வணக்கம். பிறைச்சந்திரனைத் தரித்தவரே, வணக்கம்.
13.207.36
नमो घोरतराद्धोर नमो रुद्राय शङ्कर ।
नमः शान्ततराच्छान्त नमश्चन्द्रस्य पालक ॥ १३.२०७.३६ ॥
கொடியதிலும் கொடியவருக்கு வணக்கம்; ருத்ரரும் சங்கரருமான உமக்கு வணக்கம். சாந்தத்திலும் சாந்தரான, சந்திரனின் காவலருக்கு வணக்கம்.
13.207.37
नमः सोमाय देवाय नमस्तुभ्यं चतुर्मुख ।
नमो भूतपते शंभो जह्नुकन्याम्बुशेखर ॥ १३.२०७.३७ ॥
சோமனாகிய தேவருக்கு வணக்கம்; நான்முகனாகிய உமக்கு வணக்கம். பூதபதியே, சம்போ, ஜஹ்னுவின் மகளாம் கங்கையின் நீரால் சூடப்பட்ட சிகரம் கொண்டவரே, வணக்கம்.
13.207.38
नमस्त्रिशूलहस्ताय पन्नगाभरणाय च ।
नमोस्तु विषमाक्षाय दक्षयज्ञप्रदाहक ॥ १३.२०७.३८ ॥
திரிசூலம் கையில் ஏந்தியவருக்கும், பாம்பை ஆபரணமாக அணிந்தவருக்கும் வணக்கம். முக்கண்ணரே, தக்ஷயாகத்தை எரித்தவரே, வணக்கம்.
13.207.39
नमोस्तु बहुनेत्राय लोकरक्षणतत्पर ।
अहो देवस्य महात्म्यमहो देवस्य वै कृपा।
एवं धर्मपरत्वं च देवदेवस्य चार्हति ॥ १३.२०७.३९ ॥
பல கண்களுடையவருக்கு வணக்கம்; உலகைக் காப்பதில் ஈடுபட்டவரே. ஆ, தேவரின் மகிமை! ஆ, தேவரின் கருணை! இவ்வாறு தர்மபரத்துவமும் தேவதேவருக்கே தகும்.
13.207.40
एवं ब्रुवत्सु मुनिषु वचो देव्यब्रवीद्धरम् ।
सम्प्रीत्यर्थं मुनीनां सा क्षणज्ञा परमं हितम् ॥ १३.२०७.४० ॥
முனிவர்கள் இவ்வாறு பேசியபோது, தேவி ஹரனிடம் கூறினாள். முனிவர்களை மகிழ்விக்கும் பொருட்டு, தருணம் அறிந்தவளாக அவள் மிகுந்த நன்மையான சொற்களைக் கூறினாள்.
13.207.41
भगवन्देवदेवेश सर्वलोकनमस्कृत ।
अस्यैव ऋषिसङ्घस्य मम च प्रियकाम्यया ॥ १३.२०७.४१ ॥
பகவானே, தேவதேவேசரே, அனைத்து உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவரே! இந்த முனிவர் கூட்டத்தின் மீதும், எனது விருப்பத்தின் பொருட்டும்...
13.207.42
वर्णाश्रमकृतं धर्मं वक्तुमर्हस्यशेषतः ।
न तृप्तिरस्ति देवेश श्रवणीयं हि ते वचः ॥ १३.२०७.४२ ॥
வர்ணாசிரமங்களின்படி அமைந்த தர்மத்தை முழுமையாக உரைக்கத் தகுந்தவர் நீங்கள். தேவேசா, உங்கள் சொற்கள் கேட்கத் தகுந்தவை; அவற்றில் திருப்தி கிடைப்பதில்லை.
13.207.43
सधर्मचारिणी चेयं भक्ता चेयमिति प्रभो ।
वक्तुमर्हसि देवेश लोकानां हितकाम्यया।
याथातथ्येन तत्सर्वं वक्तुमर्हसि शंकर ॥ १३.२०७.४३ ॥
பிரபுவே, இவள் என் தர்மத்தில் உடன் நடப்பவள், இவள் பக்தை என்பதை சொல்ல வேண்டும். தேவேசா, உலகங்களின் நலனுக்காக, சங்கரா, அதை முழுமையாக உண்மையாகச் சொல்லத் தகுந்தவர் நீங்கள்.