ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.220
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.220.1
भगवन्देवदेवेश मम प्रीतिविवर्धन ।
जात्यन्धाश्चैव दृश्यन्ते जाता वा नष्टचक्षुषः।
केन कर्मविपाकेन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.१ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଦେବଦେବ, ମୋ ପ୍ରୀତି ବୃଦ୍ଧିକାରୀ! ଜନ୍ମରୁ ଅନ୍ଧ ଏବଂ ପରେ ଦୃଷ୍ଟି ହରାଇଥିବା ଲୋକ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି। କେଉଁ କର୍ମଫଳରେ ଏହା ହୁଏ, ତାହା ମୋତେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
13.220.2
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ॥ १३.२२०.२ ॥
ଭଲ, ତୁମକୁ କାରଣ କହିବି; ଶୁଣ, ହେ କଲ୍ୟାଣୀ।
13.220.3
ये पुरा कामकारेणि परवेश्मसु लोलुपाः ।
परस्त्रियोऽभिवीक्षन्ते दुष्टेनैव स्वचक्षुषाः ॥ १३.२२०.३ ॥
ପୂର୍ବେ କାମବଶରେ ପରଘରେ ଲୋଲୁପ ହୋଇ ପରସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକେ,
13.220.4
अन्धीकुर्वन्ति यन्मर्त्यान्क्रोधलोभसमन्विताः ।
लक्षणज्ञाश्च रूपेषु अयथावत्प्रदर्शकाः ॥ १३.२२०.४ ॥
କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ କରନ୍ତି; ଲକ୍ଷଣ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ରୂପକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ।
13.220.5
एवं युक्तसमाचाराः कालधर्मवशास्तु ते ।
दण्डिता यमदण्डेन निरयस्थाश्चिरं प्रिये ॥ १३.२२०.५ ॥
ଏପରି ଆଚରଣକାରୀମାନେ କାଳଧର୍ମର ବଶରେ ଯମଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇ, ହେ ପ୍ରିୟେ, ଦୀର୍ଘକାଳ ନରକରେ ରହନ୍ତି।
13.220.6
यदि चेन्मानुषं जन्म लभेरंस्ते तथापि वा ।
स्वभावतो वा जाता वा अन्धा एव भवन्ति ते।
अक्षिरोगयुता वाऽपि नास्ति तत्र विचारणा ॥ १३.२२०.६ ॥
ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା ସ୍ୱଭାବରୁ ଜନ୍ମି ଅନ୍ଧ ହିଁ ରହନ୍ତି, କିମ୍ବା ଚକ୍ଷୁରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
13.220.7
मुखरोगयुताः केचिद्दृश्यन्ते सततं नराः ।
दन्तकण्ठकपोलस्थैर्व्याधिभिर्बहुपीडिताः ॥ १३.२२०.७ ॥
କେତେକ ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବଦା ମୁଖରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି; ଦାନ୍ତ, କଣ୍ଠ ଓ ଗାଲରେ ଥିବା ବ୍ୟାଧିରେ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି।
13.220.8
आदिप्रभृति वै मर्त्या जाता वाऽप्यथ कारणात् ।
केन कर्मविपाकेन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.८ ॥
ଆଦି ଠାରୁ ମର୍ତ୍ୟମାନେ କି କାରଣରୁ ଜନ୍ମନ୍ତି, ବା କେଉଁ କର୍ମବିପାକରୁ ଏପରି ହୁଏ? ତାହା ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।
13.220.9
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२२०.९ ॥
ଭଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି; ହେ ଦେବୀ, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ।
13.220.10
कुवक्तारस्तु ये देवि जिह्वया कटुकं भृशम् ।
असत्यं परुषं घोरं गुरून्प्रति परान्प्रति ॥ १३.२२०.१० ॥
ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ କୁବକ୍ତା, ଜିଭରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଟୁ, ଅସତ୍ୟ, କଠୋର ଓ ଭୟଙ୍କର ବାକ୍ୟ କହନ୍ତି — ଗୁରୁଜନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି।
13.220.11
जिह्वाबाधां तदाऽन्येषां कुर्वते कोपकारणात् ।
प्रायशोऽनृतभूयिष्ठा नराः कार्यवशेन वा।
तेषां जिह्वाप्रदेशस्था व्याधयः सम्भवन्ति ते ॥ १३.२२०.११ ॥
କ୍ରୋଧ ହେତୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜିଭ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ା ଦିଅନ୍ତି; ପ୍ରାୟତଃ ମିଥ୍ୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ବଶରେ। ସେମାନଙ୍କ ଜିଭ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ବ୍ୟାଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
13.220.12
कुश्रोतारस्तु ये चार्यं परेषां कर्णनाशकाः ।
कर्णरोगान्बहुविधाँल्लभन्ते ते पुनर्भवे ॥ १३.२२०.१२ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉତ୍ତମ କଥା ଶୁଣିବାରେ ବାଧା ଦିଅନ୍ତି, ସେ କୁଶ୍ରୋତାମାନେ ପରଜନ୍ମରେ ବହୁବିଧ କର୍ଣ୍ଣରୋଗ ପାଆନ୍ତି।
13.220.13
दन्तरोगशिरोरोगकर्णरोगास्तथैव च ।
अन्ये दुःखाश्रिता दोषाः सर्वे चात्मकृतं फलम् ॥ १३.२२०.१३ ॥
ଦନ୍ତରୋଗ, ମସ୍ତିଷ୍କରୋଗ ଓ କର୍ଣ୍ଣରୋଗ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି। ଦୁଃଖାଶ୍ରିତ ଅନ୍ୟ ଦୋଷସବୁ ନିଜ କୃତ କର୍ମର ଫଳ।
13.220.14
पीड्यन्ते सततं देव मानुषेष्वेव केचन ।
कुक्षिपक्षाश्रितैर्दोषैर्व्याधिभिश्चोदराश्रितैः ॥ १३.२२०.१४ ॥
ହେ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ସତତ କୁକ୍ଷିପାର୍ଶ୍ବରେ ଆଶ୍ରିତ ଦୋଷ ଓ ଉଦରାଶ୍ରିତ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି।
13.220.15
तीक्ष्णिशूलैश्च पीड्यन्ते नरा दुःखपरिप्लुताः ।
केन कर्मविपाकेन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.१५ ॥
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୂଳରେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ବୁଡ଼ି ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି। କେଉଁ କର୍ମ-ବିପାକରୁ ଏହା ହୁଏ, ତାହା ମୋତେ କହିବା ଆପଣଙ୍କର ଉଚିତ।
13.220.16
ये पुरा मनुजा देवि कामक्रोधवशा भृशम् ।
आत्मार्थमेव चाहारं भुञ्जन्ते निरपेक्षकाः ॥ १३.२२०.१६ ॥
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କାମ-କ୍ରୋଧର ଅଧୀନ ହୋଇ ଅତ୍ୟଧିକ, କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ଆହାର ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁ ନଥିଲେ।
13.220.17
अभक्ष्याहारदानैश्च विश्वस्तानां विषप्रदाः ।
अभक्ष्यभक्षदाश्चैव शौचमङ्गलवर्जिताः ॥ १३.२२०.१७ ॥
ବିଶ୍ୱାସକାରୀଙ୍କୁ ଅଭକ୍ଷ୍ୟ ଆହାର ଓ ବିଷ ଦେଇଥିବା, ଅଭକ୍ଷ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରାଉଥିବା, ଶୌଚ ଓ ମଙ୍ଗଳରହିତ ଲୋକେ।
13.220.18
मांसयुक्तसमाचाराः पुनर्जन्मनि शोभने ।
कथञ्चित्प्राप्य मानुष्यं तत्र ते व्याधिपीडिताः ॥ १३.२२०.१८ ॥
ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ମାଂସଯୁକ୍ତ ଥିଲା, ସେମାନେ ଶୁଭ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ରହନ୍ତି।
13.220.19
तैस्तैर्बहुविधाकारैर्व्याधिभिर्दुःखसंश्रिताः ।
भवन्त्येवं तथा देवि यथा चैवं तथा कृतम् ॥ १३.२२०.१९ ॥
ସେହି ସେହି ବହୁବିଧ ରୋଗରେ ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଆବୃତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ଯେପରି କରାଯାଇଛି, ସେମାନେ ସେପରି ହୁଅନ୍ତି।
13.220.20
दृश्यन्ते सततं देव व्याधिभिर्मेहनाश्रितैः ।
पीड्यमानास्तथा मर्त्या अश्मरीशर्करादिभिः।
केन कर्मविपाकेन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.२० ॥
ହେ ଦେବ, ମୂତ୍ର ରୋଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ୟାଧି ଓ ପଥରୀ, ବାଲି ଆଦି ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସର୍ବଦା ପୀଡିତ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି। କେଉଁ କର୍ମଫଳରୁ ଏହା ହୁଏ, ତାହା ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।
13.220.21
ये पुरा मनुजा देवि परदारप्रधर्षकाः ।
तिर्यग्योनिषु धूर्ता वै मैथुनार्थं चरन्ति च ॥ १३.२२०.२१ ॥
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବରେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ଉପରେ ବଳାତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ସେହି ଧୂର୍ତ୍ତମାନେ ତିର୍ଯ୍ୟଗ୍ଯୋନିରେ ମୈଥୁନ ପାଇଁ ବୁଲନ୍ତି।
13.220.22
कामदोषेणि ये धूर्ताः कन्यासु विधवासु च ।
बलात्कारेण गच्छन्ति रूपदर्पसमन्विताः ॥ १३.२२०.२२ ॥
କାମଦୋଷରେ, ରୂପର ଗର୍ବରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଯେଉଁ ଧୂର୍ତ୍ତମାନେ କନ୍ୟା ଓ ବିଧବାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ବଳାତ୍କାରରେ ଯାଆନ୍ତି।
13.220.23
तादृशा मरणं पुनर्जन्मनि शोभने ।
यदि चेन्मानुषं जन्म लभेरंस्ते तथाविधाः।
मेहनस्थैस्तथा घोरैः पीड्यन्ते व्यधिभिः प्रिये ॥ १३.२२०.२३ ॥
ସେପରି ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି। ହେ ଶୋଭନେ, ଯଦି ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଆନ୍ତି, ତେବେ ସେପରି ହୋଇ ମୂତ୍ରାଙ୍ଗରେ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ପ୍ରିୟେ।
13.220.24
भगवन्मानुषाः केचिद्दृश्यन्ते शोषिणः कृशाः ।
केन कर्मविपाकेन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.२४ ॥
ହେ ଭଗବାନ, କେତେକ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଖି ଯାଇ କୃଶ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି। କେଉଁ କର୍ମଫଳରୁ ଏହା ହୁଏ, ତାହା ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।
13.220.25
ये पुरा मनुजा देवि मांसलुब्धाः सुलोलुपाः ।
आत्मार्थे स्वादुगृद्धाश्च परभोगोपतापिनः ॥ १३.२२०.२५ ॥
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବକାଳରେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମାଂସଲୋଭୀ, ଅତି ଲୋଭୀ, ନିଜ ପାଇଁ ସୁଆଦିଆ ଖାଦ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ଏବଂ ଅନ୍ୟର ଭୋଗରେ ବାଧା ଦେଉଥିଲେ...
13.220.26
अभ्यसूयाश्चोपतापाः परभोगेषु ये नराः ।
एवं युक्तसमाचाराः पुनर्जन्मनि शोभने ॥ १३.२२०.२६ ॥
ଅନ୍ୟର ଭୋଗରେ ଈର୍ଷା କରି ପୀଡ଼ା ଦେଉଥିବା ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଏପରି ଆଚରଣବିଶିଷ୍ଟ ସେମାନେ, ହେ ଶୁଭେ, ପରଜନ୍ମରେ...
13.220.27
शेषव्याधियुतास्तत्र नरा धमनिसंतताः ।
भवन्त्येव नरा देवि पापकर्मोपभोगिनः ॥ १३.२२०.२७ ॥
ସେଠାରେ ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟାଧିରେ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଶିରାରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ହେ ଦେବୀ, ପାପକର୍ମର ଫଳ ଭୋଗକାରୀ ମନୁଷ୍ୟ ଏପରି ହୁଅନ୍ତି।
13.220.28
भगवन्मानुषाः केचित्क्लिश्यन्ते कण्ठरोगिणः ।
केन कर्मविपाकेन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.२८ ॥
ହେ ଭଗବାନ, କେତେକ ମନୁଷ୍ୟ କଣ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ କ୍ଳେଶ ଭୋଗନ୍ତି; କେଉଁ କର୍ମବିପାକରୁ ଏହା ହୁଏ, ତାହା ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।
13.220.29
ये पुरा मनुजा देवि परेषां रूपनाशनाः ।
आघातवधबन्धैश्च वृथा दण्डेन मोहिताः ॥ १३.२२०.२९ ॥
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବକାଳରେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟର ରୂପ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ, ଆଘାତ, ବଧ ଓ ବନ୍ଧନ ଏବଂ ବୃଥା ଦଣ୍ଡରେ ମୋହିତ...
13.220.30
इष्टनाशकरा ये तु अपथ्याहारदा नराः ।
चिकित्सका वा दुष्टास्च द्वेषलोभसमन्विताः ॥ १३.२२०.३० ॥
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ ଓ ଅପଥ୍ୟ ଆହାର ଦେଉଥିଲେ, ଅଥବା ଦୁଷ୍ଟ ଚିକିତ୍ସକ ଥିଲେ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଲୋଭରେ ଯୁକ୍ତ...
13.220.31
निर्दयाः प्राणिहिंसायां मलदाश्चित्तनाशनाः ।
एवंयुक्तसमाचाराः पुनर्जन्मनि शोभने ॥ १३.२२०.३१ ॥
ନିର୍ଦ୍ଦୟ ହୋଇ ପ୍ରାଣୀ ହିଂସାରେ ଲାଗିଥିବା, ମଳ ଦେଉଥିବା, ଚିତ୍ତ ନାଶ କରୁଥିବା, ଏପରି ଆଚରଣ ଥିବା ଲୋକେ ଶୁଭ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ (ଜନ୍ମନ୍ତି)।
13.220.32
यदि वै मानुषं जन्म लभेरंस्तेषु दुःखिताः ।
अत्र ते क्लेशसंयुक्ताः कण्ठरोगशतैर्वृताः ॥ १३.२२०.३२ ॥
ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ ସେଥିରେ ଦୁଃଖିତ ରହନ୍ତି; ଏଠାରେ ସେମାନେ କ୍ଲେଶଯୁକ୍ତ ଓ ଶହ ଶହ କଣ୍ଠରୋଗରେ ଆବୃତ ହୁଅନ୍ତି।
13.220.33
केचित्त्वग्दोषसंयुक्ता व्रणकुष्ठैश्च संयुताः ।
श्वित्रकुष्ठयुता वाऽपि बहुधा कृच्छ्रसंयुताः।
भवन्त्येव नरा देवि यथा तेन कृतं फलम् ॥ १३.२२०.३३ ॥
କେହି କେହି ଚର୍ମରୋଗରେ ଯୁକ୍ତ, ବ୍ରଣ ଓ କୁଷ୍ଠରେ ସଂଯୁକ୍ତ, କିମ୍ବା ଶ୍ୱିତ୍ର-କୁଷ୍ଠରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି; ଅନେକ ପ୍ରକାର କଷ୍ଟରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ମନୁଷ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ଯେପରି ସେ କର୍ମ କରିଛି ସେହି ଫଳ।
13.220.34
भगवन्मानुषाः केचिदङ्गहीनाश्च पङ्गव ।
केन कर्मविपाकेन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.३४ ॥
ହେ ଭଗବାନ, କେହି କେହି ମନୁଷ୍ୟ ଅଙ୍ଗହୀନ ଓ ଖଞ୍ଜ ହୁଅନ୍ତି — କେଉଁ କର୍ମବିପାକରେ? ତାହା ମୋତେ କହିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ।
13.220.35
ये पुरा मनुजा देवि लोभमोहसमावृताः ।
प्राणिनां प्राणहिंसार्थमङ्गविघ्नं प्रकुर्वते।
शस्त्रेणोत्कृत्य वा देवि प्राणिनां चेष्टनाशकाः ॥ १३.२२०.३५ ॥
ପୂର୍ବରେ, ହେ ଦେବୀ, ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣହିଂସା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ବିଘ୍ନ ଘଟାନ୍ତି; ଶସ୍ତ୍ରରେ କାଟି, ହେ ଦେବୀ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
13.220.36
एवं युक्तसमाचाराः पुनर्जन्मनि शोभने ।
तदङ्गहीना वै प्रेत्य भवन्त्येव न संशयः।
स्वभावतो वा जाता वा पङ्गवश्च भवन्ति ते ॥ १३.२२०.३६ ॥
ଏଭଳି ଆଚରଣଥିବା ଲୋକେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମରେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେହି ଅଙ୍ଗହୀନ ହୁଅନ୍ତି; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଜନ୍ମରୁ କିମ୍ବା ସ୍ୱଭାବରୁ ସେମାନେ ଖଞ୍ଜ ହୁଅନ୍ତି।
13.220.37
भगवन्मानुषाः केचिद्ग्रन्थिभिः पिलकैस्तथा ।
क्लिश्यमानाः प्रदृश्यन्ते तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.३७ ॥
ହେ ଭଗବାନ୍, କେତେକ ମନୁଷ୍ୟ ଗଣ୍ଠି ଓ ଫୋଟକାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଗ୍ରସ୍ତ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି। ତାହା ମୋତେ କହିବା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ।
13.220.38
ये पुरा मनुजा देवि ग्रन्थिभेदकरा नृणाम् ।
मुष्टिप्रहारपरुषा नृशंसाः पापकारिणः।
पाटकास्तोटकाश्चैव शूलतुन्नास्तथैव च ॥ १३.२२०.३८ ॥
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଗଣ୍ଠି ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ, ମୁଷ୍ଟି ପ୍ରହାରରେ କଠୋର, ନିଷ୍ଠୁର, ପାପ କରୁଥିଲେ, ଚିରୁଥିଲେ, ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ ଓ ଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ ହେଉଥିଲେ,
13.220.39
एवंयुक्तसमाचाराः पुनर्जन्मनि शोभने ।
ग्रन्थिभिः पिलकैश्चैव क्लिश्यन्ते भृशदुःखिताः ॥ १३.२२०.३९ ॥
ଏଭଳି ଆଚରଣଥିବା ଲୋକେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମରେ ଗଣ୍ଠି ଓ ଫୋଟକାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଗ୍ରସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ରହନ୍ତି।
13.220.40
भगवन्मानुषाः केचित्पादरोगसमन्विताः ।
दृश्यन्ते सततं देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.४० ॥
ହେ ଭଗବାନ୍, କେତେକ ମନୁଷ୍ୟ ପାଦ ରୋଗରେ ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ସର୍ବଦା ଦେଖାଯାଆନ୍ତି। ହେ ଦେବ, ତାହା ମୋତେ କହିବା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ।
13.220.41
ये पुरा मनुजा देवि क्रोधलोभसमन्विताः ।
मनुजा देवतास्थानं स्वपादैर्भ्रंशयन्त्युत।
जानुभिः पार्ष्णिभिश्चैव प्राणिहिंसां प्रकुर्वते ॥ १३.२२०.४१ ॥
ହେ ଦେବି, ପୂର୍ବକାଳରେ କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭରେ ଯୁକ୍ତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ପାଦରେ ଦେବସ୍ଥାନକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗି ପକାନ୍ତି; ଜାନୁ ଓ ପାର୍ଷ୍ଣିରେ ପ୍ରାଣୀହିଂସା କରନ୍ତି।
13.220.42
एवंयुक्तसमाचाराः पुनर्जन्मनि शोभने ।
पादरोगैर्बहुविधैर्बाध्यन्ते विपदादिभिः ॥ १३.२२०.४२ ॥
ହେ ଶୋଭନେ, ଏପରି ଆଚରଣବିଶିଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ନାନା ପ୍ରକାରର ପାଦରୋଗ ଓ ବିପଦରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି।
13.220.43
भगवन्मानुषाः केचिद्दृश्यन्ते बहवो भुवि ।
वातजैः पित्तजै रोगैर्युगपत्सान्निपातकैः ॥ १३.२२०.४३ ॥
ହେ ଭଗବନ, ପୃଥିବୀରେ ବାତଜ ଓ ପିତ୍ତଜ ଏବଂ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଉପୁଜୁଥିବା ସାନ୍ନିପାତିକ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ବହୁ ମନୁଷ୍ୟ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି।
13.220.44
रोगैर्बहुविधैर्देव क्लिश्यमानाः सुदुःखिताः ।
असमस्तैः समस्तैश्च आढ्या वा दुर्गतास्तथा।
केन कर्मविपाकेन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२०.४४ ॥
ହେ ଦେବ, ନାନା ପ୍ରକାର ରୋଗରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପୀଡ଼ିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଆଂଶିକ ବା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୋଗୀ, ଧନୀ ବା ଦରିଦ୍ର—କେଉଁ କର୍ମଫଳରୁ ଏମିତି ହୁଅନ୍ତି? ତାହା ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।
13.220.45
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ॥ १३.२२०.४५ ॥
ତାହାର କାରଣ ମୁଁ ତୋତେ କହିବି; ଶୁଣ, ହେ କଲ୍ୟାଣୀ।
13.220.46
ये पुरा मनुजा देवि त्वासुरं भावमाश्रिताः ।
स्ववशाः कोपनपरा गुरुविद्वेषिणस्तथा ॥ १३.२२०.४६ ॥
ହେ ଦେବି, ପୂର୍ବକାଳରେ ଆସୁରୀ ଭାବକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା, ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରୀ, କ୍ରୋଧପ୍ରବଣ ଓ ଗୁରୁଦ୍ୱେଷୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ—ସେମିତି।
13.220.47
परेषां दुःखजनका मनोवाक्कायकर्मभिः ।
छिन्दन्भिन्दन्स्तुदन्नेव नित्यं प्राणिषु निर्दयाः ॥ १३.२२०.४७ ॥
ମନ, ବାକ୍ୟ ଓ ଶରୀରର କର୍ମରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା, କାଟି, ଭାଙ୍ଗି, ବିନ୍ଧି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସର୍ବଦା ନିର୍ଦ୍ଦୟ।
13.220.48
एवंयुक्तसमाचाराः पुनर्जन्मनि शोभने ।
यदि वै मानुषं जन्म लभेरंस्ते तथाविधाः।
तत्र ते बहुभिर्घोरैस्तप्यन्ते व्याधिभिः प्रिये ॥ १३.२२०.४८ ॥
ଏପରି ଆଚରଣ ଥିବା ଲୋକେ ଶୁଭ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ, ହେ ପ୍ରିୟେ, ସେଠାରେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି।
13.220.49
केचिद्वातादिसंयुक्ताः केचित्काससमन्विताः ।
ज्वरातिसारतृष्णाभिः पीड्यमानास्तथा परे ॥ १३.२२०.४९ ॥
କେହି ବାତ ଆଦି ଦୋଷରେ ଯୁକ୍ତ, କେହି କାଶରେ ପୀଡ଼ିତ, ଅନ୍ୟମାନେ ଜ୍ୱର, ଅତିସାର ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି।
13.220.50
पादगुल्मैश्च बहुभिः श्लेष्मदोषसमन्विताः ।
पादरोगैश्च विविधैर्व्रणकुष्ठभगंदरैः।
आढ्या वा दुर्गता वाऽपि दृश्यन्ते व्याधिपीडिताः। ॥ १३.२२०.५० ॥
ଅନେକ ପାଦଗୁଲ୍ମ ଓ କଫଦୋଷରେ ଯୁକ୍ତ, ବିବିଧ ପାଦରୋଗ, ବ୍ରଣ, କୁଷ୍ଠ ଓ ଭଗନ୍ଦରରେ ପୀଡ଼ିତ; ଧନୀ ହେଉ କି ଗରିବ, ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହିଁ ଦେଖାଯାଏ।
13.220.51
एवमात्मकृतं कर्म भुञ्जन्ते तत्रतत्र ते ।
अभिभूतुं न शक्यं हि केनचित्स्वकृतं फलम्।
इति ते कथितं देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२२०.५१ ॥
ଏହିପରି ସେମାନେ ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ନିଜ କୃତ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗନ୍ତି; ନିଜ କୃତ କର୍ମର ଫଳକୁ କେହି ଅଟକାଇ ପାରେ ନାହିଁ। ହେ ଦେବୀ, ଏହା ତୁମକୁ କହିଲି; ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର?