مهابهاراتا · أدهيايا 13.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.227.1
भगवन्देवदेवेश कर्मणैव शुभाशुभम् ।
यथायोगं फलं जन्तुः प्राप्नोतीति विनिश्चयः ॥ १३.२२७.१ ॥
أيها الرب الجليل، سيد الآلهة، إن الكائن الحي ينال ثمرة الخير والشر بالفعل وحده بحسب استحقاقه، وهذا هو اليقين الراسخ.
13.227.2
परेषां विप्रियं कुर्वन्यथा सम्प्राप्नुयाच्छुभम् ।
यद्येतदस्मिंश्चेद्देहे तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.२ ॥
كيف يمكن للمرء أن ينال الخير بفعل ما يسوء الآخرين؟ فإن كان ذلك ممكنًا في هذا الجسد، فحقّ عليك أن تبيّنه لي.
13.227.3
तदप्यस्ति महाभागे अभिसन्धिबलान्नृणम् ।
हितार्थं दुःखमन्येषां कृत्वा सुखमवाप्नुयात् ॥ १३.२२७.३ ॥
أيتها العظيمة الحظ، ذلك أيضًا موجود: بقوة النية، قد ينال الإنسان السعادة بإحداث الألم في غيره لصلاحهم.
13.227.4
दण्डयन्भर्त्सयन्राजा जनान्पुण्यमवाप्नुयात् ।
गुरुः सन्तर्जयञ्शिष्यान्भर्ता भृत्यजनान्स्वकान्।
उन्मार्गप्रतिपन्नांश्च शास्ता धर्मफलं लभेत् ॥ १३.२२७.४ ॥
الملك الذي يعاقب الناس ويوبّخهم ينال الفضل؛ والمعلّم الذي يزجر تلاميذه، والسيد الذي يزجر خدمه، والحاكم الذي يزجر الضالين — هؤلاء ينالون ثمرة الدharma.
13.227.5
चिकित्सकश्च दुःखानि जनयन्हितमाप्नुयात् ।
यज्ञार्थं पशुहिंसां च कुर्वन्नपि न लिप्यते।
एवमन्ये सुमनसो हिंसकाः स्वर्गमाप्नुयुः ॥ १३.२२७.५ ॥
الطبيب، وإن أحدث الألم، ينال الصلاح؛ ومن يذبح الحيوانات للقربان لا يتدنس. وكذلك غيرهم من أصحاب النية الحسنة الذين يؤذون ينالون السماء.
13.227.6
एकस्मिन्निहते भद्रे बहवः सुखमाप्नुयुः ।
तस्मिन्हते भवेद्धर्मः कुत एव तु पातकम् ॥ १३.२२७.६ ॥
أيتها المباركة، إذا قُتل واحد نال كثيرون السعادة؛ فإن كان في قتله دharma، فمن أين يأتي الإثم؟
13.227.7
अहिंसतेति हत्वा तु शुद्धे कर्मणि गौरवात् ।
अभिसन्धेरजिह्मत्वाच्छुद्धे धर्मस्य गौरवात्।
एतत्कृत्वा तु पापेभ्यो न दोषं प्राप्नुयुः क्वचित् ॥ १३.२२७.७ ॥
من يقتل باسم اللاعنف، لكن في طقس طاهر، بثقل الدهرما واستقامة النية، فإن من يفعل ذلك لا ينال ذنبًا من الخطايا أبدًا.
13.227.8
चतुर्विधानां जन्तूनां कथं ज्ञानमिह स्मृतम् ।
कृत्रिमं तत्स्वभावं वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.८ ॥
كيف يُعلَّم هنا علم الكائنات الحية ذات الأنواع الأربعة؟ هل هو مصطنع أم فطري؟ ينبغي لك أن تبيّن ذلك لي.
13.227.9
स्थावरं जङ्गमं चैव जगद्द्विविधमुच्यते ।
चतस्रो योनयस्तत्र प्रजानां क्रमशो यथा ॥ १३.२२७.९ ॥
يُقال إن العالم ضربان: الساكن والمتحرك. وفيه الأرحام الأربعة للكائنات بترتيبها.
13.227.10
तेषामुद्भिदजा वृक्षा लतावल्ल्यश्च वीरुधः ।
दंशयूकादयश्चान्ये स्वेदजाः क्रिमिजातयः ॥ १३.२२७.१० ॥
ومن بينها المولودات من البراعم هي الأشجار والنباتات المتسلقة والكروم والأعشاب؛ والبعوض والقمل وما شابهها، وسائر أنواع الديدان المولودة من العرق.
13.227.11
पक्षिणश्छिद्कर्णाश्च प्राणिनस्त्वण्डजा मताः ।
मृगव्यालमनुष्यांश्च विद्धि तेषां जरायुजान् ॥ १३.२२७.११ ॥
الطيور والكائنات مقطوعة الآذان تُعد مولودة من البيض؛ واعلم أن الغزلان والوحوش والبشر مولودون من الرحم.
13.227.12
एवं चतुर्विधां जातिमात्मा संसृत्य तिष्ठति ॥ १३.२२७.१२ ॥
وهكذا تبقى الروح، متجولةً عبر الأصناف الأربعة للولادة.
13.227.13
स्पर्शेनैकेन्द्रियेणात्मा तिष्ठत्युद्भिदजेषु वै ।
शरीरस्पर्शरूपाभ्यां स्वेदजेष्वपि तिष्ठति ॥ १३.२२७.१३ ॥
بحاسة اللمس الواحدة تقيم الروح في الكائنات التي تنبت من الأرض، وبالجسد واللمس والصورة تقيم كذلك في الكائنات المولودة من العرق.
13.227.14
पञ्चभिश्चेन्द्रियद्वारैर्जीवन्त्यण्डजरायुजाः ॥ १३.२२७.१४ ॥
عبر أبواب الحواس الخمسة تعيش الكائنات المولودة من البيض والمولودة من الرحم.
13.227.15
तथा भूम्यम्बुसंयोगाद्भवन्त्युद्भिदजाः प्रिये ।
शीकतोष्णयोस्तु संयोगाज्जायन्ते स्वेदजाः प्रिये।
अण्डजाश्चापि जायन्ते संयोगात्क्लेदबीजयोः ॥ १३.२२७.१५ ॥
وكذلك من اجتماع الأرض والماء، يا حبيبتي، تنشأ الكائنات التي تنبت، ومن اجتماع البرد والحر، يا حبيبتي، تنشأ الكائنات المولودة من العرق، ومن اجتماع الرطوبة والبذرة تنشأ أيضا الكائنات المولودة من البيض.
13.227.16
शुक्लशोणितसंयोगात्सम्भवन्ति जरायुजाः ।
जरायुजानां सर्वेषां मानुषं पदमुत्तमम् ॥ १३.२२७.१६ ॥
من اجتماع المني والدم تنشأ الكائنات المولودة من الرحم، ومن بين جميع الكائنات المولودة من الرحم، فإن الحال الإنساني هو الأسمى.
13.227.17
अतःपरं तमोत्पत्तिं शृणु देवि समाहिता ।
द्विविधं हि तमो लोके शार्वरं देहजं तथा ॥ १३.२२७.१७ ॥
والآن استمعي، يا إلهة، بعقل منتبه، إلى نشأة الظلمة. فالظلمة في العالم على نوعين: ظلمة الليل، والظلمة المولودة من الجسد.
13.227.18
जोतिर्भिश्च तमो लोके नाशं गच्छति शार्वरम् ।
देहजं तु तमो लोके तैः समस्तैर्न शाम्यते ॥ १३.२२७.१८ ॥
في العالم تزول ظلمة الليل بالأنوار، أما الظلمة المولودة من الجسد فلا تسكن في العالم بجميع تلك الأنوار.
13.227.19
तमसस्तस्य नाशार्थं नोपायमधिजग्मिवान् ।
तपश्चचार वलिपुलं लोककर्ता पितामहः ॥ १३.२२७.१९ ॥
ولم يجد وسيلة لإفناء ذلك الظلام، فأجرى الجد، خالق العوالم، التقشف، وقد تجعد جسده.
13.227.20
चरतस्तु समुद्भूता वेदाः साङ्गाः सहोत्तराः ।
ताँल्लब्ध्वा मुमुदे ब्रह्मा लोकानां हितकाम्यया।
देहजं तु तमो घोरमभूत्तैरेव नाशितम् ॥ १३.२२७.२० ॥
وبينما كان يتقشف، ظهرت الفيدات بأعضائها وملاحقها. فلما نالها فرح براهما، راغبا في خير العوالم. والظلام المروع المولود من جسده لم يُمحَ إلا بها.
13.227.21
कार्याकार्यमिदं चेति वाच्यावाच्यमिदं त्विति ।
यदि चेन्न भवेल्लोके श्रुतं चारित्रदैशिकम्।
पसुभिर्निर्विशेषं तु चेष्टन्ते मानुषा अपि ॥ १३.२२७.२१ ॥
لو لم يكن في العالم علم يرشد إلى السلوك — «هذا ينبغي فعله، وهذا لا ينبغي؛ وهذا ينبغي قوله، وهذا لا ينبغي» — لكان البشر أيضا يتصرفون بلا تمييز كالبهائم.
13.227.22
यज्ञादीनां समारम्भः श्रुतेनैव विधीयते ।
यज्ञस्य फलयोगेन देवलोकः समृद्ध्यते ॥ १३.२२७.२२ ॥
إن البدء بالقرابين وسائر الشعائر إنما يُقرَّر بالوحي وحده. وبنوال ثمرة القربان تزدهر عالم الآلهة.
13.227.23
प्रीतियुक्ताः पुनर्देवा मानुषाणां भवन्त्युत ।
एवं नित्यं प्रवर्धेते रोदसी च परस्परम् ॥ १३.२२७.२३ ॥
ويعود الآلهة فرحين فيصيرون مواتين للبشر. وهكذا تنمو السماء والأرض دائما كل منهما بالأخرى.
13.227.24
लोकसन्धारणं तस्माच्छ्रुतमित्यवधारय ।
ज्ञानाद्विशिष्टं जन्तूनां नास्ति लोकत्रयेऽपि च ॥ १३.२२७.२४ ॥
فاعلم إذن أن العلم المنزل هو ما يحفظ العوالم. وليس للكائنات شيء أفضل من المعرفة في العوالم الثلاثة.
13.227.25
सहजं तत्प्रधानं स्यादपरं कृत्रिमं स्मृतम् ।
उभयं यत्र सम्पन्नं भवेत्तत्र तु शोभनम् ॥ १३.२२७.२५ ॥
الفطري هو الأصل، والآخر يُعدّ مكتسبًا. وحيث يجتمعان، يكون ذلك حسنًا.
13.227.26
सम्प्रगृह्य श्रुतं सर्वं कृतकृत्यो भवत्युत ।
उपर्युपरि मर्त्यानां देववत्सम्प्रकाशते ॥ १३.२२७.२६ ॥
من أدرك تمامًا كل ما سمعه صار حقًا قد أنجز واجبه، ويشرق أكثر فأكثر بين الفانين كأنه إله.
13.227.27
कामं क्रोधं भयं दर्पमज्ञानं चैव बुद्धिजम् ।
तच्छ्रुतं नुदति क्षिप्रं यथा वायुर्बलाहकान् ॥ १३.२२७.२७ ॥
ذلك المسموع يطرد سريعًا الشهوة والغضب والخوف والكبرياء والجهل المولود من الفكر، كما تطرد الريح السحب.
13.227.28
अल्पमात्रं कृतो धर्मो भवेज्झानवतां महान् ।
महानपि कृतो धर्मो ह्यज्ञानान्निष्फलो भवेत् ॥ १३.२२७.२८ ॥
للعالِمين يصير القليل من الدَّرْمَا المؤدّى عظيمًا، أما الدَّرْمَا العظيمة المؤدّاة عن جهل فتصير عديمة الثمر.
13.227.29
परावरझो भूतानां ज्ञानवांस्तत्वविद्भवेत् ।
एवं श्रुतफलं सर्वं कथितं ते शुभक्षणे ॥ १३.२२७.२९ ॥
من يعرف العالي والسافل من الكائنات يصير صاحب معرفة وعارفًا بالحقيقة. وهكذا قد قيل لك في هذه الساعة المباركة ثمرة ما سُمِع كلها.
13.227.30
भगवन्मानुषाः केचिज्जातिस्मरणसंयुताः ।
किमर्थमभिजायन्ते जानन्तः पौर्वदैहिकम्।
एतन्मे तत्वतो देव मानुषेषु वदस्व भो ॥ १३.२२७.३० ॥
أيها الرب المبارك، بعض البشر يتمتعون بذكرى ولادات سابقة. وهم عارفون ببدنهم السابق، فلأي غاية يولدون؟ أيها الإله، أخبرني بهذا على حقيقته فيما يخص البشر.
13.227.31
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु तत्वं समाहिता ॥ १३.२२७.३१ ॥
فسأخبرك، فاسمعي الحقيقة بقلب مُنصِت.
13.227.32
ये मृताः सहसा मर्त्या जायन्ते सहसा पुनः ।
तेषां पौराणिको बोधः कञ्चित्कालं हि तिष्ठति ॥ १३.२२७.३२ ॥
أما الفانون الذين يموتون فجأة ويولدون فجأة من جديد، فيبقى لديهم وعي قديم بحياتهم السابقة مدة من الزمن.
13.227.33
तस्माज्जातिस्मरा लोके जायन्ते बोधसंयुताः ।
तेषां विवर्धतां संज्ञा स्वप्नवत्सा प्रणश्यति।
परलोकस्य चास्तित्वे मूढानां कारणं च तत् ॥ १३.२२७.३३ ॥
ولذلك فإن من يتذكرون حيواتهم السابقة يولدون في العالم مزودين بالوعي، ومع نمو وعيهم تتلاشى تلك الذكرى كالحلم. وهذا هو سبب شك الجاهلين في وجود العالم الآخر.
13.227.34
भगवन्मानुषाः केचिन्मृता भूत्वाऽपि सम्प्रति ।
निवर्तमाना दृश्यन्ते देहेष्वेव पुनर्नराः ॥ १३.२२७.३४ ॥
أيها الرب المبارك، يُرى بعض البشر، وقد ماتوا، عائدين الآن ومتجسدين من جديد في أجساد بشرية.
13.227.35
तदहं ते प्रवक्ष्यामि कारणं शृणु शोभने ॥ १३.२२७.३५ ॥
فسأخبرك بالسبب أيتها المشرقة، فاسمعي.
13.227.36
प्राणैर्वियुज्यमानानां बहुत्वात्प्राणिनां वधे ।
तथैव नामसामान्याद्यमदूता नृणां प्रति ॥ १३.२२७.३६ ॥
بسبب كثرة الكائنات الحية التي تنفصل أنفاسها عند القتل، وكذلك بسبب تشابه الأسماء، يُرسل رسل ياما إلى البشر.
13.227.37
वहन्ति ते क्वचिन्मोहादन्यं मर्त्यं तु यामिकाः ।
निर्विकारं हि तत्सर्वं यमो वेद कृताकृतम् ॥ १३.२२७.३७ ॥
يحمل رسل ياما أحيانًا، بسبب الوهم، فانيًا آخر؛ أما ياما فيعلم بلا خطأ كل ما فُعل وما لم يُفعل.
13.227.38
तस्मात्संयमनीं प्राप्य यमेनैकेन मोक्षिताः ।
पुनरेव निवर्तन्ते शेषं भोक्तुं स्वकर्मणः।
स्वकर्मण्यसमाप्ते तु निवर्तन्ते हि मानवाः ॥ १३.२२७.३८ ॥
لذلك، إذا بلغوا سمياماني وأطلقهم ياما وحده، يعودون ثانية ليتمتعوا بما بقي من أعمالهم. وإذا لم تكتمل أعمالهم، يعود البشر.
13.227.39
भगवन्सुप्तमात्रेण प्राणिनां स्वप्नदर्शनम् ।
किं तत्स्वभावमन्यद्वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.३९ ॥
أيها المبارك، لماذا ترى الكائنات الأحلام لمجرد النوم؟ ما طبيعته، أم هو شيء آخر؟ ينبغي أن تبيّنه لي.
13.227.40
सुप्तानां तु मनश्चेष्टा स्वप्न इत्यभिधीयते ।
अनागतमतिक्रान्तं पश्यते सञ्चरन्मनः ॥ १३.२२७.४० ॥
نشاط عقل النائمين يُسمّى حلمًا. فالعقل الجوّال يرى ما لم يأتِ بعد وما قد مضى.
13.227.41
निमित्तं च भवेत्तस्मात्प्राणिनां स्वप्नदर्शनम् ।
एतत्ते कथितं देवि भूयः श्रोतु किमिच्छसि ॥ १३.२२७.४१ ॥
ولذلك قد يكون حلم الكائنات الحية علامة أيضًا. أيتها الإلهة، لقد قيل لكِ هذا. فماذا تريدين أن تسمعي بعد؟