ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.227.1
भगवन्देवदेवेश कर्मणैव शुभाशुभम् ।
यथायोगं फलं जन्तुः प्राप्नोतीति विनिश्चयः ॥ १३.२२७.१ ॥
ಓ ಭಗವಂತನೇ, ದೇವದೇವನೇ, ಜೀವಿಯು ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಶುಭಾಶುಭ ಫಲವನ್ನು ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಯ.
13.227.2
परेषां विप्रियं कुर्वन्यथा सम्प्राप्नुयाच्छुभम् ।
यद्येतदस्मिंश्चेद्देहे तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.२ ॥
ಇತರರಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವನ್ನು ಮಾಡಿಯೂ ಒಬ್ಬನು ಹೇಗೆ ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು? ಇದು ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಲು ನೀವು ಅರ್ಹರು.
13.227.3
तदप्यस्ति महाभागे अभिसन्धिबलान्नृणम् ।
हितार्थं दुःखमन्येषां कृत्वा सुखमवाप्नुयात् ॥ १३.२२७.३ ॥
ಓ ಮಹಾಭಾಗೆಯೇ, ಅದೂ ಇದೆ — ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಕಲ್ಪದ ಬಲದಿಂದ, ಇತರರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.
13.227.4
दण्डयन्भर्त्सयन्राजा जनान्पुण्यमवाप्नुयात् ।
गुरुः सन्तर्जयञ्शिष्यान्भर्ता भृत्यजनान्स्वकान्।
उन्मार्गप्रतिपन्नांश्च शास्ता धर्मफलं लभेत् ॥ १३.२२७.४ ॥
ದಂಡಿಸುತ್ತಾ ಮತ್ತು ಗದರಿಸುತ್ತಾ ಇರುವ ರಾಜನು ಜನರಿಂದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಬೆದರಿಸಿದರೆ, ಯಜಮಾನನು ತನ್ನ ಸೇವಕರನ್ನು, ಆಳುವವನು ದಾರಿತಪ್ಪಿದವರನ್ನು — ಇವರು ಧರ್ಮಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
13.227.5
चिकित्सकश्च दुःखानि जनयन्हितमाप्नुयात् ।
यज्ञार्थं पशुहिंसां च कुर्वन्नपि न लिप्यते।
एवमन्ये सुमनसो हिंसकाः स्वर्गमाप्नुयुः ॥ १३.२२७.५ ॥
ವೈದ್ಯನು ನೋವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿಯೂ ಹಿತವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ಪಶುಹಿಂಸೆ ಮಾಡಿಯೂ ಅವನು ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಸದ್ಭಾವದ ಇತರ ಹಿಂಸಕರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
13.227.6
एकस्मिन्निहते भद्रे बहवः सुखमाप्नुयुः ।
तस्मिन्हते भवेद्धर्मः कुत एव तु पातकम् ॥ १३.२२७.६ ॥
ಓ ಭದ್ರೆಯೇ, ಒಬ್ಬನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಅನೇಕರು ಸುಖ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವುದರಿಂದ ಧರ್ಮವಾದರೆ, ಪಾಪ ಎಲ್ಲಿಂದ?
13.227.7
अहिंसतेति हत्वा तु शुद्धे कर्मणि गौरवात् ।
अभिसन्धेरजिह्मत्वाच्छुद्धे धर्मस्य गौरवात्।
एतत्कृत्वा तु पापेभ्यो न दोषं प्राप्नुयुः क्वचित् ॥ १३.२२७.७ ॥
ಅಹಿಂಸೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೊಂದರೂ, ಶುದ್ಧ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಗೌರವದಿಂದ, ನೇರ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ದೋಷ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.
13.227.8
चतुर्विधानां जन्तूनां कथं ज्ञानमिह स्मृतम् ।
कृत्रिमं तत्स्वभावं वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.८ ॥
ಇಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಜೀವಿಗಳ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ? ಅದು ಕೃತ್ರಿಮವೋ ಸ್ವಭಾವಸಿದ್ಧವೋ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸುವುದು ಯೋಗ್ಯ.
13.227.9
स्थावरं जङ्गमं चैव जगद्द्विविधमुच्यते ।
चतस्रो योनयस्तत्र प्रजानां क्रमशो यथा ॥ १३.२२७.९ ॥
ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ ಎಂದು ಜಗತ್ತು ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳ ನಾಲ್ಕು ಯೋನಿಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿವೆ.
13.227.10
तेषामुद्भिदजा वृक्षा लतावल्ल्यश्च वीरुधः ।
दंशयूकादयश्चान्ये स्वेदजाः क्रिमिजातयः ॥ १३.२२७.१० ॥
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಭಿಜ್ಜಗಳು ಮರಗಳು, ಬಳ್ಳಿಗಳು, ಲತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು; ಸೊಳ್ಳೆ, ಹೇನು ಮೊದಲಾದವು ಮತ್ತು ಇತರ ಬೆವರಿನಿಂದ ಜನಿಸುವ ಕ್ರಿಮಿಜಾತಿಗಳು.
13.227.11
पक्षिणश्छिद्कर्णाश्च प्राणिनस्त्वण्डजा मताः ।
मृगव्यालमनुष्यांश्च विद्धि तेषां जरायुजान् ॥ १३.२२७.११ ॥
ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಛಿದ್ರಕರ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಂಡಜಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಜಿಂಕೆ, ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಜರಾಯುಜರೆಂದು ತಿಳಿ.
13.227.12
एवं चतुर्विधां जातिमात्मा संसृत्य तिष्ठति ॥ १३.२२७.१२ ॥
ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಜಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವು ಸಂಚರಿಸಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ.
13.227.13
स्पर्शेनैकेन्द्रियेणात्मा तिष्ठत्युद्भिदजेषु वै ।
शरीरस्पर्शरूपाभ्यां स्वेदजेष्वपि तिष्ठति ॥ १३.२२७.१३ ॥
ಒಂದೇ ಇಂದ್ರಿಯವಾದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆತ್ಮವು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುವ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ. ದೇಹ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ ಇವುಗಳಿಂದ ಬೆವರಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಅದು ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ.
13.227.14
पञ्चभिश्चेन्द्रियद्वारैर्जीवन्त्यण्डजरायुजाः ॥ १३.२२७.१४ ॥
ಐದು ಇಂದ್ರಿಯ ದ್ವಾರಗಳಿಂದ ಅಂಡಜ ಮತ್ತು ಜರಾಯುಜ ಜೀವಿಗಳು ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ.
13.227.15
तथा भूम्यम्बुसंयोगाद्भवन्त्युद्भिदजाः प्रिये ।
शीकतोष्णयोस्तु संयोगाज्जायन्ते स्वेदजाः प्रिये।
अण्डजाश्चापि जायन्ते संयोगात्क्लेदबीजयोः ॥ १३.२२७.१५ ॥
ಹಾಗೆಯೇ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಸಂಯೋಗದಿಂದ, ಪ್ರಿಯೆ, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುವ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಶೀತ ಮತ್ತು ಉಷ್ಣದ ಸಂಯೋಗದಿಂದ, ಪ್ರಿಯೆ, ಬೆವರಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ತೇವ ಮತ್ತು ಬೀಜಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಅಂಡಜ ಜೀವಿಗಳೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.
13.227.16
शुक्लशोणितसंयोगात्सम्भवन्ति जरायुजाः ।
जरायुजानां सर्वेषां मानुषं पदमुत्तमम् ॥ १३.२२७.१६ ॥
ಶುಕ್ರ ಮತ್ತು ರಕ್ತದ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಜರಾಯುಜ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಜರಾಯುಜ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನುಷ ಸ್ಥಾನವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು.
13.227.17
अतःपरं तमोत्पत्तिं शृणु देवि समाहिता ।
द्विविधं हि तमो लोके शार्वरं देहजं तथा ॥ १३.२२७.१७ ॥
ಇನ್ನು ತಮಸ್ಸಿನ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳು, ದೇವಿ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸು ಎರಡು ವಿಧ: ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲೆ ಮತ್ತು ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಕತ್ತಲೆ.
13.227.18
जोतिर्भिश्च तमो लोके नाशं गच्छति शार्वरम् ।
देहजं तु तमो लोके तैः समस्तैर्न शाम्यते ॥ १३.२२७.१८ ॥
ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕುಗಳಿಂದ ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಕತ್ತಲೆ ಅವೆಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಶಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
13.227.19
तमसस्तस्य नाशार्थं नोपायमधिजग्मिवान् ।
तपश्चचार वलिपुलं लोककर्ता पितामहः ॥ १३.२२७.१९ ॥
ಆ ಕತ್ತಲನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಉಪಾಯವನ್ನು ಕಾಣದ ಲೋಕಕರ್ತ ಪಿತಾಮಹನು, ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದವನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.
13.227.20
चरतस्तु समुद्भूता वेदाः साङ्गाः सहोत्तराः ।
ताँल्लब्ध्वा मुमुदे ब्रह्मा लोकानां हितकाम्यया।
देहजं तु तमो घोरमभूत्तैरेव नाशितम् ॥ १३.२२७.२० ॥
ಅವನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತರಗಳೊಂದಿಗೆ ವೇದಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಲೋಕಹಿತದ ಬಯಕೆಯಿಂದ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಯಂಕರ ಕತ್ತಲೆ ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಯಿತು.
13.227.21
कार्याकार्यमिदं चेति वाच्यावाच्यमिदं त्विति ।
यदि चेन्न भवेल्लोके श्रुतं चारित्रदैशिकम्।
पसुभिर्निर्विशेषं तु चेष्टन्ते मानुषा अपि ॥ १३.२२७.२१ ॥
ಇದು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು, ಇದು ಮಾಡಬಾರದ್ದು; ಇದು ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದು, ಇದು ಹೇಳಬಾರದ್ದು ಎಂದು ನಡತೆಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮನುಷ್ಯರೂ ಪಶುಗಳಂತೆ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
13.227.22
यज्ञादीनां समारम्भः श्रुतेनैव विधीयते ।
यज्ञस्य फलयोगेन देवलोकः समृद्ध्यते ॥ १३.२२७.२२ ॥
ಯಜ್ಞಾದಿ ಕರ್ಮಗಳ ಆರಂಭವು ವೇದದಿಂದಲೇ ವಿಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಯಜ್ಞದ ಫಲದ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಲೋಕ ಸಮೃದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.
13.227.23
प्रीतियुक्ताः पुनर्देवा मानुषाणां भवन्त्युत ।
एवं नित्यं प्रवर्धेते रोदसी च परस्परम् ॥ १३.२२७.२३ ॥
ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯರ ಕಡೆಗೆ ಅನುಕೂಲರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಪರಸ್ಪರ ನಿತ್ಯವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ.
13.227.24
लोकसन्धारणं तस्माच्छ्रुतमित्यवधारय ।
ज्ञानाद्विशिष्टं जन्तूनां नास्ति लोकत्रयेऽपि च ॥ १३.२२७.२४ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಕವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವುದು ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನವೇ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸು. ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದದ್ದು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
13.227.25
सहजं तत्प्रधानं स्यादपरं कृत्रिमं स्मृतम् ।
उभयं यत्र सम्पन्नं भवेत्तत्र तु शोभनम् ॥ १३.२२७.२५ ॥
ಸಹಜವೇ ಪ್ರಧಾನ; ಇನ್ನೊಂದು ಕೃತ್ರಿಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಎರಡೂ ಸೇರಿದಲ್ಲಿಯೇ ಅದು ಶೋಭನವಾಗುತ್ತದೆ.
13.227.26
सम्प्रगृह्य श्रुतं सर्वं कृतकृत्यो भवत्युत ।
उपर्युपरि मर्त्यानां देववत्सम्प्रकाशते ॥ १३.२२७.२६ ॥
ಕೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮರ್ತ್ಯರಲ್ಲಿ ದೇವತೆಯಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೇರಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
13.227.27
कामं क्रोधं भयं दर्पमज्ञानं चैव बुद्धिजम् ।
तच्छ्रुतं नुदति क्षिप्रं यथा वायुर्बलाहकान् ॥ १३.२२७.२७ ॥
ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಭಯ, ಮದ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಅಜ್ಞಾನ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಆ ಶ್ರುತವು ಬೇಗನೆ ಓಡಿಸುತ್ತದೆ, ಗಾಳಿ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವಂತೆ.
13.227.28
अल्पमात्रं कृतो धर्मो भवेज्झानवतां महान् ।
महानपि कृतो धर्मो ह्यज्ञानान्निष्फलो भवेत् ॥ १३.२२७.२८ ॥
ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಡಿದ ಧರ್ಮವೂ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ದೊಡ್ಡ ಧರ್ಮವೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ.
13.227.29
परावरझो भूतानां ज्ञानवांस्तत्वविद्भवेत् ।
एवं श्रुतफलं सर्वं कथितं ते शुभक्षणे ॥ १३.२२७.२९ ॥
ಜೀವಿಗಳ ಪರಾವರವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಜ್ಞಾನವಂತನೂ ತತ್ತ್ವವಿದೂ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಶ್ರುತದ ಫಲವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ಶುಭಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು.
13.227.30
भगवन्मानुषाः केचिज्जातिस्मरणसंयुताः ।
किमर्थमभिजायन्ते जानन्तः पौर्वदैहिकम्।
एतन्मे तत्वतो देव मानुषेषु वदस्व भो ॥ १३.२२७.३० ॥
ಭಗವಂತನೇ! ಕೆಲವು ಮನುಷ್ಯರು ಜಾತಿಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದಿನ ದೇಹವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಅವರು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ? ದೇವಾ, ಮನುಷ್ಯರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ನನಗೆ ತತ್ತ್ವತಃ ಹೇಳು.
13.227.31
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु तत्वं समाहिता ॥ १३.२२७.३१ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು.
13.227.32
ये मृताः सहसा मर्त्या जायन्ते सहसा पुनः ।
तेषां पौराणिको बोधः कञ्चित्कालं हि तिष्ठति ॥ १३.२२७.३२ ॥
ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಮರಣಹೊಂದಿ ಮತ್ತೆ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಜನಿಸುವ ಮರ್ತ್ಯರಿಗೆ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಅರಿವು ಕೆಲಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
13.227.33
तस्माज्जातिस्मरा लोके जायन्ते बोधसंयुताः ।
तेषां विवर्धतां संज्ञा स्वप्नवत्सा प्रणश्यति।
परलोकस्य चास्तित्वे मूढानां कारणं च तत् ॥ १३.२२७.३३ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಜನ್ಮ ಸ್ಮರಣೆಯುಳ್ಳವರು ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅರಿವು ಬೆಳೆದಂತೆ ಆ ಸ್ಮರಣೆ ಕನಸಿನಂತೆ ನಶಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಲೋಕದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಮೂಢರು ಸಂದೇಹಪಡಲು ಇದೇ ಕಾರಣ.
13.227.34
भगवन्मानुषाः केचिन्मृता भूत्वाऽपि सम्प्रति ।
निवर्तमाना दृश्यन्ते देहेष्वेव पुनर्नराः ॥ १३.२२७.३४ ॥
ಭಗವಂತನೇ! ಕೆಲವು ಮನುಷ್ಯರು ಮರಣಹೊಂದಿದ ಬಳಿಕವೂ ಈಗ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೆ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
13.227.35
तदहं ते प्रवक्ष्यामि कारणं शृणु शोभने ॥ १३.२२७.३५ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಶೋಭನೆಯೇ! ನಾನು ನಿನಗೆ ಇದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು.
13.227.36
प्राणैर्वियुज्यमानानां बहुत्वात्प्राणिनां वधे ।
तथैव नामसामान्याद्यमदूता नृणां प्रति ॥ १३.२२७.३६ ॥
ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಪ್ರಾಣಗಳು ಬೇರ್ಪಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಧೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಹೆಸರಿನ ಸಾಮ್ಯದಿಂದ ಯಮದೂತರು ಮನುಷ್ಯರ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.
13.227.37
वहन्ति ते क्वचिन्मोहादन्यं मर्त्यं तु यामिकाः ।
निर्विकारं हि तत्सर्वं यमो वेद कृताकृतम् ॥ १३.२२७.३७ ॥
ಯಮದೂತರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೋಹದಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮರ್ತ್ಯನನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಮತ್ತು ಮಾಡದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಮನು ದೋಷರಹಿತವಾಗಿ ಬಲ್ಲನು.
13.227.38
तस्मात्संयमनीं प्राप्य यमेनैकेन मोक्षिताः ।
पुनरेव निवर्तन्ते शेषं भोक्तुं स्वकर्मणः।
स्वकर्मण्यसमाप्ते तु निवर्तन्ते हि मानवाः ॥ १३.२२७.३८ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಯಮನಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಯಮನಿಂದ ಒಬ್ಬನೇ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡವರು, ತಮ್ಮ ಕರ್ಮದ ಉಳಿದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಕರ್ಮ ಪೂರ್ಣವಾಗದಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾರೆ.
13.227.39
भगवन्सुप्तमात्रेण प्राणिनां स्वप्नदर्शनम् ।
किं तत्स्वभावमन्यद्वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.३९ ॥
ಭಗವನ್, ನಿದ್ರಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸ್ವಪ್ನದರ್ಶನ ಏಕೆ ಆಗುತ್ತದೆ? ಅದರ ಸ್ವಭಾವವೇನು, ಅಥವಾ ಬೇರೇನಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಲು ನೀವು ಅರ್ಹರು.
13.227.40
सुप्तानां तु मनश्चेष्टा स्वप्न इत्यभिधीयते ।
अनागतमतिक्रान्तं पश्यते सञ्चरन्मनः ॥ १३.२२७.४० ॥
ನಿದ್ರಿಸಿದವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಯೇ ಸ್ವಪ್ನ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಸಂಚರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೂ ಹಿಂದಿನದನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತದೆ.
13.227.41
निमित्तं च भवेत्तस्मात्प्राणिनां स्वप्नदर्शनम् ।
एतत्ते कथितं देवि भूयः श्रोतु किमिच्छसि ॥ १३.२२७.४१ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸ್ವಪ್ನದರ್ಶನ ಒಂದು ಶಕುನವೂ ಆಗಬಹುದು. ದೇವಿ, ಇದು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀ?