മഹാഭാരതം · അധ്യായം 13.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.227.1
भगवन्देवदेवेश कर्मणैव शुभाशुभम् ।
यथायोगं फलं जन्तुः प्राप्नोतीति विनिश्चयः ॥ १३.२२७.१ ॥
ഭഗവാനേ, ദേവദേവാ, ജീവി കർമ്മത്താൽ തന്നെ ശുഭാശുഭ ഫലം യോഗ്യതയ്ക്കനുസരിച്ച് നേടുന്നു എന്നത് നിശ്ചയം.
13.227.2
परेषां विप्रियं कुर्वन्यथा सम्प्राप्नुयाच्छुभम् ।
यद्येतदस्मिंश्चेद्देहे तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.२ ॥
മറ്റുള്ളവർക്ക് അപ്രിയം ചെയ്തിട്ടും ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ ശുഭം ലഭിക്കും? ഈ ശരീരത്തിൽ ഇതു സാധ്യമെങ്കിൽ അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരാൻ അങ്ങ് യോഗ്യനാണ്.
13.227.3
तदप्यस्ति महाभागे अभिसन्धिबलान्नृणम् ।
हितार्थं दुःखमन्येषां कृत्वा सुखमवाप्नुयात् ॥ १३.२२७.३ ॥
ഓ മഹാഭാഗേ, അതും ഉണ്ട് — മനുഷ്യരുടെ സങ്കല്പബലത്താൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഹിതത്തിനായി ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കി മനുഷ്യൻ സുഖം നേടാം.
13.227.4
दण्डयन्भर्त्सयन्राजा जनान्पुण्यमवाप्नुयात् ।
गुरुः सन्तर्जयञ्शिष्यान्भर्ता भृत्यजनान्स्वकान्।
उन्मार्गप्रतिपन्नांश्च शास्ता धर्मफलं लभेत् ॥ १३.२२७.४ ॥
ശിക്ഷിച്ചും ശാസിച്ചും നടക്കുന്ന രാജാവ് ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പുണ്യം നേടുന്നു; ഗുരു ശിഷ്യരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയാൽ, യജമാനൻ സ്വന്തം ഭൃത്യരെ, ഭരണാധികാരി വഴിതെറ്റിയവരെ — ഇവർ ധർമ്മഫലം നേടും.
13.227.5
चिकित्सकश्च दुःखानि जनयन्हितमाप्नुयात् ।
यज्ञार्थं पशुहिंसां च कुर्वन्नपि न लिप्यते।
एवमन्ये सुमनसो हिंसकाः स्वर्गमाप्नुयुः ॥ १३.२२७.५ ॥
വൈദ്യൻ ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കിയാലും ഹിതം നേടുന്നു; യാഗത്തിനായി മൃഗഹിംസ ചെയ്താലും അവൻ ലിപ്തനാകുന്നില്ല. അതുപോലെ നല്ല മനസ്സുള്ള മറ്റു ഹിംസകർ സ്വർഗ്ഗം നേടുന്നു.
13.227.6
एकस्मिन्निहते भद्रे बहवः सुखमाप्नुयुः ।
तस्मिन्हते भवेद्धर्मः कुत एव तु पातकम् ॥ १३.२२७.६ ॥
ഓ ഭദ്രേ, ഒരാൾ കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ പലർ സുഖം നേടുന്നു; അവൻ കൊല്ലപ്പെടുന്നതിൽ ധർമ്മം ഉണ്ടെങ്കിൽ പാപം എവിടെനിന്ന്?
13.227.7
अहिंसतेति हत्वा तु शुद्धे कर्मणि गौरवात् ।
अभिसन्धेरजिह्मत्वाच्छुद्धे धर्मस्य गौरवात्।
एतत्कृत्वा तु पापेभ्यो न दोषं प्राप्नुयुः क्वचित् ॥ १३.२२७.७ ॥
അഹിംസ എന്ന പേരിൽ വധിച്ചാലും, ശുദ്ധകർമ്മത്തിൽ ധർമ്മത്തിന്റെ ഗൗരവത്താലും, നേരായ ഉദ്ദേശ്യത്താലും, ഇതു ചെയ്യുന്നവർ പാപങ്ങളാൽ ഒരിക്കലും കുറ്റം നേടുന്നില്ല.
13.227.8
चतुर्विधानां जन्तूनां कथं ज्ञानमिह स्मृतम् ।
कृत्रिमं तत्स्वभावं वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.८ ॥
ഇവിടെ നാല് തരം ജീവികളുടെ അറിവ് എങ്ങനെ പറയപ്പെടുന്നു? അത് കൃത്രിമമോ സ്വഭാവസിദ്ധമോ? അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരേണ്ടതാണ്.
13.227.9
स्थावरं जङ्गमं चैव जगद्द्विविधमुच्यते ।
चतस्रो योनयस्तत्र प्रजानां क्रमशो यथा ॥ १३.२२७.९ ॥
സ്ഥാവരവും ജംഗമവുമെന്ന് ലോകം രണ്ടു വിധത്തിലാണെന്ന് പറയുന്നു. അവിടെ പ്രജകളുടെ നാല് യോനികൾ ക്രമത്തിൽ ഇങ്ങനെയാണ്.
13.227.10
तेषामुद्भिदजा वृक्षा लतावल्ल्यश्च वीरुधः ।
दंशयूकादयश्चान्ये स्वेदजाः क्रिमिजातयः ॥ १३.२२७.१० ॥
അവയിൽ ഭൂമി പിളർന്ന് ജനിക്കുന്നവ വൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും വള്ളികളും ഔഷധസസ്യങ്ങളും ആണ്; കൊതുക്, പേൻ മുതലായവയും മറ്റ് വിയർപ്പിൽ ജനിക്കുന്ന കൃമിജാതികളും.
13.227.11
पक्षिणश्छिद्कर्णाश्च प्राणिनस्त्वण्डजा मताः ।
मृगव्यालमनुष्यांश्च विद्धि तेषां जरायुजान् ॥ १३.२२७.११ ॥
പക്ഷികളും ചെവിമുറിഞ്ഞ ജീവികളും അണ്ഡജങ്ങളെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. മാൻ, വന്യമൃഗങ്ങൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവയെ ജരായുജങ്ങളായി അറിയുക.
13.227.12
एवं चतुर्विधां जातिमात्मा संसृत्य तिष्ठति ॥ १३.२२७.१२ ॥
ഇങ്ങനെ നാല് വിധം ജാതികളിൽ ആത്മാവ് സംസരിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു.
13.227.13
स्पर्शेनैकेन्द्रियेणात्मा तिष्ठत्युद्भिदजेषु वै ।
शरीरस्पर्शरूपाभ्यां स्वेदजेष्वपि तिष्ठति ॥ १३.२२७.१३ ॥
ഒറ്റ ഇന്ദ്രിയമായ സ്പർശനത്താൽ ആത്മാവ് ഭൂമിയിൽ മുളയ്ക്കുന്ന ജീവികളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ശരീരം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിവയാൽ വിയർപ്പിൽ ജനിക്കുന്ന ജീവികളിലും അത് നിലകൊള്ളുന്നു.
13.227.14
पञ्चभिश्चेन्द्रियद्वारैर्जीवन्त्यण्डजरायुजाः ॥ १३.२२७.१४ ॥
അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയദ്വാരങ്ങളിലൂടെ അണ്ഡജങ്ങളും ജരായുജങ്ങളും ജീവിക്കുന്നു.
13.227.15
तथा भूम्यम्बुसंयोगाद्भवन्त्युद्भिदजाः प्रिये ।
शीकतोष्णयोस्तु संयोगाज्जायन्ते स्वेदजाः प्रिये।
अण्डजाश्चापि जायन्ते संयोगात्क्लेदबीजयोः ॥ १३.२२७.१५ ॥
അതുപോലെ ഭൂമിയുടെയും ജലത്തിന്റെയും സംയോഗത്താൽ, പ്രിയേ, ഭൂമിയിൽ മുളയ്ക്കുന്ന ജീവികൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ശീതത്തിന്റെയും ഉഷ്ണത്തിന്റെയും സംയോഗത്താൽ, പ്രിയേ, വിയർപ്പിൽ ജനിക്കുന്ന ജീവികൾ ഉണ്ടാകുന്നു. നനവിന്റെയും ബീജത്തിന്റെയും സംയോഗത്താൽ അണ്ഡജങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു.
13.227.16
शुक्लशोणितसंयोगात्सम्भवन्ति जरायुजाः ।
जरायुजानां सर्वेषां मानुषं पदमुत्तमम् ॥ १३.२२७.१६ ॥
ശുക്ലവും ശോണിതവും ചേരുന്നതിനാൽ ജരായുജങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ജരായുജങ്ങളെല്ലാവരിലും മനുഷ്യാവസ്ഥയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം.
13.227.17
अतःपरं तमोत्पत्तिं शृणु देवि समाहिता ।
द्विविधं हि तमो लोके शार्वरं देहजं तथा ॥ १३.२२७.१७ ॥
ഇനി തമസ്സിന്റെ ഉത്പത്തി ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ കേൾക്കൂ, ദേവീ. ലോകത്തിൽ തമസ്സ് രണ്ടു വിധമുണ്ട്: രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടും ദേഹത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഇരുട്ടും.
13.227.18
जोतिर्भिश्च तमो लोके नाशं गच्छति शार्वरम् ।
देहजं तु तमो लोके तैः समस्तैर्न शाम्यते ॥ १३.२२७.१८ ॥
ലോകത്തിൽ പ്രകാശങ്ങളാൽ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ട് നശിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദേഹത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഇരുട്ട് ആ സകല പ്രകാശങ്ങളാലും ശമിക്കുന്നില്ല.
13.227.19
तमसस्तस्य नाशार्थं नोपायमधिजग्मिवान् ।
तपश्चचार वलिपुलं लोककर्ता पितामहः ॥ १३.२२७.१९ ॥
ആ അന്ധകാരം നശിപ്പിക്കാൻ ഉപായമൊന്നും കാണാതെ, ലോകകർത്താവായ പിതാമഹൻ ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞവനായി തപസ്സു ചെയ്തു.
13.227.20
चरतस्तु समुद्भूता वेदाः साङ्गाः सहोत्तराः ।
ताँल्लब्ध्वा मुमुदे ब्रह्मा लोकानां हितकाम्यया।
देहजं तु तमो घोरमभूत्तैरेव नाशितम् ॥ १३.२२७.२० ॥
അദ്ദേഹം തപസ്സു ചെയ്യുമ്പോൾ അംഗങ്ങളോടും ഉത്തരങ്ങളോടും കൂടിയ വേദങ്ങൾ ഉദ്ഭവിച്ചു. അവ ലഭിച്ച ബ്രഹ്മാവ് ലോകഹിതം കാംക്ഷിച്ച് സന്തോഷിച്ചു. ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഘോരമായ അന്ധകാരം അവയാൽ തന്നെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
13.227.21
कार्याकार्यमिदं चेति वाच्यावाच्यमिदं त्विति ।
यदि चेन्न भवेल्लोके श्रुतं चारित्रदैशिकम्।
पसुभिर्निर्विशेषं तु चेष्टन्ते मानुषा अपि ॥ १३.२२७.२१ ॥
ഇത് ചെയ്യേണ്ടതും ഇത് ചെയ്യരുതാത്തതും, ഇത് പറയേണ്ടതും ഇത് പറയരുതാത്തതും എന്നു നടപടി പഠിപ്പിക്കുന്ന ശ്രുതി ലോകത്തിൽ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ വ്യത്യാസമില്ലാതെ പെരുമാറുമായിരുന്നു.
13.227.22
यज्ञादीनां समारम्भः श्रुतेनैव विधीयते ।
यज्ञस्य फलयोगेन देवलोकः समृद्ध्यते ॥ १३.२२७.२२ ॥
യജ്ഞാദികളുടെ ആരംഭം വേദത്താലാണ് വിധിക്കപ്പെടുന്നത്. യജ്ഞഫലത്തിന്റെ പ്രാപ്തിയാൽ ദേവലോകം സമൃദ്ധമാകുന്നു.
13.227.23
प्रीतियुक्ताः पुनर्देवा मानुषाणां भवन्त्युत ।
एवं नित्यं प्रवर्धेते रोदसी च परस्परम् ॥ १३.२२७.२३ ॥
ദേവന്മാർ വീണ്ടും പ്രീതിയോടെ മനുഷ്യരോട് അനുകൂലരാകുന്നു. ഇങ്ങനെ സ്വർഗ്ഗവും ഭൂമിയും പരസ്പരം എന്നും വളരുന്നു.
13.227.24
लोकसन्धारणं तस्माच्छ्रुतमित्यवधारय ।
ज्ञानाद्विशिष्टं जन्तूनां नास्ति लोकत्रयेऽपि च ॥ १३.२२७.२४ ॥
അതിനാൽ ലോകത്തെ നിലനിർത്തുന്നത് ശ്രുതിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊള്ളുക. ജീവികൾക്ക് ജ്ഞാനത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായത് മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഇല്ല.
13.227.25
सहजं तत्प्रधानं स्यादपरं कृत्रिमं स्मृतम् ।
उभयं यत्र सम्पन्नं भवेत्तत्र तु शोभनम् ॥ १३.२२७.२५ ॥
സഹജമാണ് പ്രധാനം; മറ്റൊന്ന് കൃത്രിമമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഇവ രണ്ടും ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നിടത്താണ് അത് ശോഭനമാകുന്നത്.
13.227.26
सम्प्रगृह्य श्रुतं सर्वं कृतकृत्यो भवत्युत ।
उपर्युपरि मर्त्यानां देववत्सम्प्रकाशते ॥ १३.२२७.२६ ॥
കേട്ടതെല്ലാം പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിച്ചവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ കൃതകൃത്യനാകുന്നു; മർത്യരിൽ ദേവനെപ്പോലെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.
13.227.27
कामं क्रोधं भयं दर्पमज्ञानं चैव बुद्धिजम् ।
तच्छ्रुतं नुदति क्षिप्रं यथा वायुर्बलाहकान् ॥ १३.२२७.२७ ॥
കാമം, ക്രോധം, ഭയം, അഹങ്കാരം, ബുദ്ധിയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന അജ്ഞാനം ഇവയെ ആ ശ്രുതം വേഗം അകറ്റുന്നു, കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ അകറ്റുന്നതുപോലെ.
13.227.28
अल्पमात्रं कृतो धर्मो भवेज्झानवतां महान् ।
महानपि कृतो धर्मो ह्यज्ञानान्निष्फलो भवेत् ॥ १३.२२७.२८ ॥
ജ്ഞാനികൾക്ക് അല്പമായി ചെയ്ത ധർമ്മവും മഹത്തായിത്തീരുന്നു; അജ്ഞാനത്താൽ ചെയ്ത മഹത്തായ ധർമ്മവും നിഷ്ഫലമാകുന്നു.
13.227.29
परावरझो भूतानां ज्ञानवांस्तत्वविद्भवेत् ।
एवं श्रुतफलं सर्वं कथितं ते शुभक्षणे ॥ १३.२२७.२९ ॥
ജീവികളുടെ പരാവരം അറിയുന്നവൻ ജ്ഞാനവാനും തത്ത്വജ്ഞനുമാകുന്നു. ഇങ്ങനെ ശ്രുതത്തിന്റെ എല്ലാ ഫലവും ഈ ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ നിന്നോട് പറയപ്പെട്ടു.
13.227.30
भगवन्मानुषाः केचिज्जातिस्मरणसंयुताः ।
किमर्थमभिजायन्ते जानन्तः पौर्वदैहिकम्।
एतन्मे तत्वतो देव मानुषेषु वदस्व भो ॥ १३.२२७.३० ॥
ഭഗവാനേ! ചില മനുഷ്യർ ജാതിസ്മരണയോടെയുള്ളവരാണ്. മുൻശരീരം അറിഞ്ഞിരിക്കെ അവർ എന്തിനായി ജനിക്കുന്നു? ദേവാ, മനുഷ്യരെക്കുറിച്ച് ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞാലും.
13.227.31
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु तत्वं समाहिता ॥ १३.२२७.३१ ॥
അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം; ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ സത്യം കേൾക്കുക.
13.227.32
ये मृताः सहसा मर्त्या जायन्ते सहसा पुनः ।
तेषां पौराणिको बोधः कञ्चित्कालं हि तिष्ठति ॥ १३.२२७.३२ ॥
പെട്ടെന്ന് മരിച്ച് വീണ്ടും പെട്ടെന്ന് ജനിക്കുന്ന മർത്യർക്ക് പൂർവജന്മത്തിന്റെ ബോധം കുറച്ചു കാലം നിലനിൽക്കും.
13.227.33
तस्माज्जातिस्मरा लोके जायन्ते बोधसंयुताः ।
तेषां विवर्धतां संज्ञा स्वप्नवत्सा प्रणश्यति।
परलोकस्य चास्तित्वे मूढानां कारणं च तत् ॥ १३.२२७.३३ ॥
അതിനാൽ ലോകത്തിൽ പൂർവജന്മസ്മരണയുള്ളവർ ബോധത്തോടെ ജനിക്കുന്നു. അവരുടെ ബോധം വളരുമ്പോൾ ആ സ്മരണ സ്വപ്നംപോലെ നശിക്കുന്നു. പരലോകത്തിന്റെ അസ്തിത്വത്തിൽ മൂഢർ സംശയിക്കാനുള്ള കാരണവും ഇതുതന്നെ.
13.227.34
भगवन्मानुषाः केचिन्मृता भूत्वाऽपि सम्प्रति ।
निवर्तमाना दृश्यन्ते देहेष्वेव पुनर्नराः ॥ १३.२२७.३४ ॥
ഭഗവാനേ! ചിലർ മരിച്ചശേഷവും ഇപ്പോൾ തിരിച്ചുവരുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും ശരീരങ്ങളിൽത്തന്നെ മനുഷ്യരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
13.227.35
तदहं ते प्रवक्ष्यामि कारणं शृणु शोभने ॥ १३.२२७.३५ ॥
അതിനാൽ ശോഭനേ! ഇതിന്റെ കാരണം ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം; കേൾക്കുക.
13.227.36
प्राणैर्वियुज्यमानानां बहुत्वात्प्राणिनां वधे ।
तथैव नामसामान्याद्यमदूता नृणां प्रति ॥ १३.२२७.३६ ॥
ജീവികളുടെ ബാഹുല്യം കാരണം, പ്രാണൻ വേർപിരിയുമ്പോഴുള്ള വധത്തിൽ, അതുപോലെ പേരിന്റെ സാമ്യം കാരണം, യമദൂതന്മാർ മനുഷ്യരുടെ അടുത്തേക്ക് അയക്കപ്പെടുന്നു.
13.227.37
वहन्ति ते क्वचिन्मोहादन्यं मर्त्यं तु यामिकाः ।
निर्विकारं हि तत्सर्वं यमो वेद कृताकृतम् ॥ १३.२२७.३७ ॥
യമദൂതന്മാർ ചിലപ്പോൾ മോഹത്താൽ മറ്റൊരു മർത്യനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു; എന്നാൽ ചെയ്തതും ചെയ്യാത്തതുമായ എല്ലാം യമൻ കുറ്റമറ്റ രീതിയിൽ അറിയുന്നു.
13.227.38
तस्मात्संयमनीं प्राप्य यमेनैकेन मोक्षिताः ।
पुनरेव निवर्तन्ते शेषं भोक्तुं स्वकर्मणः।
स्वकर्मण्यसमाप्ते तु निवर्तन्ते हि मानवाः ॥ १३.२२७.३८ ॥
അതുകൊണ്ട് സംയമനിയിൽ എത്തി യമനാൽ ഒരാൾ മാത്രം വിട്ടയക്കപ്പെട്ടവർ, തങ്ങളുടെ കർമ്മത്തിന്റെ ശേഷിപ്പ് അനുഭവിക്കാൻ വീണ്ടും മടങ്ങുന്നു. കർമ്മം പൂർത്തിയാകാത്തപ്പോൾ മനുഷ്യർ മടങ്ങുന്നു.
13.227.39
भगवन्सुप्तमात्रेण प्राणिनां स्वप्नदर्शनम् ।
किं तत्स्वभावमन्यद्वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.३९ ॥
ഭഗവാനേ, ഉറങ്ങിയ ഉടനെ പ്രാണികൾക്ക് സ്വപ്നദർശനം ഉണ്ടാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? അതിന്റെ സ്വഭാവം എന്ത്, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? അത് എന്നോട് പറയാൻ നിങ്ങൾ യോഗ്യനാണ്.
13.227.40
सुप्तानां तु मनश्चेष्टा स्वप्न इत्यभिधीयते ।
अनागतमतिक्रान्तं पश्यते सञ्चरन्मनः ॥ १३.२२७.४० ॥
ഉറങ്ങുന്നവരുടെ മനസ്സിന്റെ ചേഷ്ടയെയാണ് സ്വപ്നം എന്ന് പറയുന്നത്. സഞ്ചരിക്കുന്ന മനസ്സ് വരാനിരിക്കുന്നതും കഴിഞ്ഞുപോയതും കാണുന്നു.
13.227.41
निमित्तं च भवेत्तस्मात्प्राणिनां स्वप्नदर्शनम् ।
एतत्ते कथितं देवि भूयः श्रोतु किमिच्छसि ॥ १३.२२७.४१ ॥
അതിനാൽ പ്രാണികളുടെ സ്വപ്നദർശനം ഒരു ലക്ഷണവുമാകാം. ദേവീ, ഇത് നിന്നോട് പറയപ്പെട്ടു. ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?