மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.227.1
भगवन्देवदेवेश कर्मणैव शुभाशुभम् ।
यथायोगं फलं जन्तुः प्राप्नोतीति विनिश्चयः ॥ १३.२२७.१ ॥
ஓ பகவானே, தேவர்களின் தேவனே, உயிரினம் செயலாலேயே நன்மை தீமையின் பலனை அதற்குத் தகுந்தபடி அடைகிறது என்பது உறுதி.
13.227.2
परेषां विप्रियं कुर्वन्यथा सम्प्राप्नुयाच्छुभम् ।
यद्येतदस्मिंश्चेद्देहे तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.२ ॥
பிறருக்குத் தீங்கு செய்தும் ஒருவன் எவ்வாறு நன்மையை அடைய முடியும்? இது இவ்வுடலில் இருக்குமானால், அதை எனக்குச் சொல்லத் தகுந்தவர் நீரே.
13.227.3
तदप्यस्ति महाभागे अभिसन्धिबलान्नृणम् ।
हितार्थं दुःखमन्येषां कृत्वा सुखमवाप्नुयात् ॥ १३.२२७.३ ॥
ஓ மகாபாகையே, அதுவும் உண்டு — மனிதர்களின் எண்ணத்தின் வலிமையால், பிறரின் நன்மைக்காக துன்பம் செய்து மனிதன் இன்பம் அடையலாம்.
13.227.4
दण्डयन्भर्त्सयन्राजा जनान्पुण्यमवाप्नुयात् ।
गुरुः सन्तर्जयञ्शिष्यान्भर्ता भृत्यजनान्स्वकान्।
उन्मार्गप्रतिपन्नांश्च शास्ता धर्मफलं लभेत् ॥ १३.२२७.४ ॥
தண்டித்தும் கண்டித்தும் நடக்கும் அரசன் மக்களிடமிருந்து புண்ணியம் அடைகிறான்; குரு சீடர்களை அச்சுறுத்தினால், தலைவன் தன் ஊழியர்களை, ஆட்சியாளன் தவறான வழியில் சென்றவர்களை — இவர்கள் தர்மத்தின் பலனைப் பெறுவர்.
13.227.5
चिकित्सकश्च दुःखानि जनयन्हितमाप्नुयात् ।
यज्ञार्थं पशुहिंसां च कुर्वन्नपि न लिप्यते।
एवमन्ये सुमनसो हिंसकाः स्वर्गमाप्नुयुः ॥ १३.२२७.५ ॥
மருத்துவர் துன்பம் உண்டாக்கியும் நன்மையை அடைகிறார்; யாகத்திற்காக விலங்குக் கொலை செய்தாலும் அவர் கறைபடுவதில்லை. அவ்வாறே நல்ல எண்ணமுள்ள பிற கொலையாளிகள் சொர்க்கத்தை அடைவர்.
13.227.6
एकस्मिन्निहते भद्रे बहवः सुखमाप्नुयुः ।
तस्मिन्हते भवेद्धर्मः कुत एव तु पातकम् ॥ १३.२२७.६ ॥
ஓ மங்கலமானவளே, ஒருவன் கொல்லப்படுவதால் பலர் இன்பம் அடைகின்றனர்; அவன் கொல்லப்படுவதில் தர்மம் உண்டாகுமெனில், பாவம் எங்கிருந்து வரும்?
13.227.7
अहिंसतेति हत्वा तु शुद्धे कर्मणि गौरवात् ।
अभिसन्धेरजिह्मत्वाच्छुद्धे धर्मस्य गौरवात्।
एतत्कृत्वा तु पापेभ्यो न दोषं प्राप्नुयुः क्वचित् ॥ १३.२२७.७ ॥
அகிம்சை என்ற பெயரில் கொன்றாலும், தூய செயலில் தர்மத்தின் பெருமையால், நேரான நோக்கத்தால், இதைச் செய்பவர்கள் பாவங்களால் எப்போதும் குற்றம் அடைவதில்லை.
13.227.8
चतुर्विधानां जन्तूनां कथं ज्ञानमिह स्मृतम् ।
कृत्रिमं तत्स्वभावं वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.८ ॥
இங்கு நான்கு வகை உயிர்களின் அறிவு எவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது? அது செயற்கையானதா அல்லது இயல்பானதா? அதை எனக்கு சொல்வது தகும்.
13.227.9
स्थावरं जङ्गमं चैव जगद्द्विविधमुच्यते ।
चतस्रो योनयस्तत्र प्रजानां क्रमशो यथा ॥ १३.२२७.९ ॥
நிலையானதும் அசைவதும் என்று உலகம் இருவகையாகக் கூறப்படுகிறது. அங்கு உயிர்களின் நான்கு கருவகைகள் வரிசையாக உள்ளன.
13.227.10
तेषामुद्भिदजा वृक्षा लतावल्ल्यश्च वीरुधः ।
दंशयूकादयश्चान्ये स्वेदजाः क्रिमिजातयः ॥ १३.२२७.१० ॥
அவற்றில் நிலத்திலிருந்து முளைப்பவை மரங்கள், கொடிகள், செடிகள், புல்வகைகள்; கொசு, பேன் முதலியவையும் மற்ற வியர்வையில் பிறக்கும் புழு இனங்களும்.
13.227.11
पक्षिणश्छिद्कर्णाश्च प्राणिनस्त्वण्डजा मताः ।
मृगव्यालमनुष्यांश्च विद्धि तेषां जरायुजान् ॥ १३.२२७.११ ॥
பறவைகளும், துளைக்காது கொண்ட உயிர்களும் முட்டையில் பிறப்பவை எனக் கருதப்படுகின்றன. மான், விலங்குகள், மனிதர்கள் ஆகியவற்றை அவற்றில் கருப்பையில் பிறப்பவை என அறிக.
13.227.12
एवं चतुर्विधां जातिमात्मा संसृत्य तिष्ठति ॥ १३.२२७.१२ ॥
இவ்வாறு நான்கு வகை பிறப்பினுள் ஆன்மா சுழன்று நிலைத்திருக்கிறது.
13.227.13
स्पर्शेनैकेन्द्रियेणात्मा तिष्ठत्युद्भिदजेषु वै ।
शरीरस्पर्शरूपाभ्यां स्वेदजेष्वपि तिष्ठति ॥ १३.२२७.१३ ॥
ஒரே புலனாகிய தொடுதலால் ஆன்மா பூமியிலிருந்து முளைக்கும் உயிரினங்களில் நிலைபெறுகிறது. உடல், தொடுதல், உருவம் ஆகியவற்றால் வியர்வையில் பிறந்த உயிரினங்களிலும் அது நிலைபெறுகிறது.
13.227.14
पञ्चभिश्चेन्द्रियद्वारैर्जीवन्त्यण्डजरायुजाः ॥ १३.२२७.१४ ॥
ஐந்து புலன் வாயில்களால் முட்டையில் பிறந்தவையும் கருப்பையில் பிறந்தவையும் உயிர் வாழ்கின்றன.
13.227.15
तथा भूम्यम्बुसंयोगाद्भवन्त्युद्भिदजाः प्रिये ।
शीकतोष्णयोस्तु संयोगाज्जायन्ते स्वेदजाः प्रिये।
अण्डजाश्चापि जायन्ते संयोगात्क्लेदबीजयोः ॥ १३.२२७.१५ ॥
அவ்வாறே நிலமும் நீரும் சேர்வதால், அன்பே, பூமியிலிருந்து முளைக்கும் உயிரினங்கள் தோன்றுகின்றன. குளிரும் வெப்பமும் சேர்வதால், அன்பே, வியர்வையில் பிறந்த உயிரினங்கள் தோன்றுகின்றன. ஈரமும் விதையும் சேர்வதால் முட்டையில் பிறந்தவையும் தோன்றுகின்றன.
13.227.16
शुक्लशोणितसंयोगात्सम्भवन्ति जरायुजाः ।
जरायुजानां सर्वेषां मानुषं पदमुत्तमम् ॥ १३.२२७.१६ ॥
விந்தும் இரத்தமும் சேர்வதால் கருப்பையில் பிறந்த உயிரினங்கள் தோன்றுகின்றன. கருப்பையில் பிறந்த அனைத்தினுள்ளும் மனித நிலையே மிக உயர்ந்தது.
13.227.17
अतःपरं तमोत्पत्तिं शृणु देवि समाहिता ।
द्विविधं हि तमो लोके शार्वरं देहजं तथा ॥ १३.२२७.१७ ॥
இனி இருளின் தோற்றத்தைக் கேள், தேவி, ஒருமனதோடு. உலகில் இருள் இரண்டு வகைப்படும்: இரவின் இருளும், உடலில் பிறக்கும் இருளும்.
13.227.18
जोतिर्भिश्च तमो लोके नाशं गच्छति शार्वरम् ।
देहजं तु तमो लोके तैः समस्तैर्न शाम्यते ॥ १३.२२७.१८ ॥
உலகில் ஒளிகளால் இரவின் இருள் அழிகிறது. ஆனால் உடலில் பிறக்கும் இருள் அவை அனைத்தாலும் உலகில் தணிவதில்லை.
13.227.19
तमसस्तस्य नाशार्थं नोपायमधिजग्मिवान् ।
तपश्चचार वलिपुलं लोककर्ता पितामहः ॥ १३.२२७.१९ ॥
அந்த இருளை அழிப்பதற்கு ஒரு வழியையும் காணாத உலகைப் படைத்த பிதாமகர், சுருக்கங்கள் நிறைந்தவராய் தவம் செய்தார்.
13.227.20
चरतस्तु समुद्भूता वेदाः साङ्गाः सहोत्तराः ।
ताँल्लब्ध्वा मुमुदे ब्रह्मा लोकानां हितकाम्यया।
देहजं तु तमो घोरमभूत्तैरेव नाशितम् ॥ १३.२२७.२० ॥
அவர் தவம் செய்கையில் அங்கங்களும் உத்தரங்களுமான வேதங்கள் தோன்றின. அவற்றைப் பெற்ற பிரம்மா உலக நன்மையின் விருப்பத்தால் மகிழ்ந்தார். உடலிலிருந்து தோன்றிய கொடிய இருள் அவற்றாலேயே அழிக்கப்பட்டது.
13.227.21
कार्याकार्यमिदं चेति वाच्यावाच्यमिदं त्विति ।
यदि चेन्न भवेल्लोके श्रुतं चारित्रदैशिकम्।
पसुभिर्निर्विशेषं तु चेष्टन्ते मानुषा अपि ॥ १३.२२७.२१ ॥
இது செய்யத்தக்கது, இது தகாதது; இது சொல்லத்தக்கது, இது சொல்லத்தகாதது என்று நடத்தையை உணர்த்தும் கல்வி உலகில் இல்லாதிருந்தால், மனிதர்களும் விலங்குகளைப் போல வேறுபாடின்றி நடந்திருப்பார்கள்.
13.227.22
यज्ञादीनां समारम्भः श्रुतेनैव विधीयते ।
यज्ञस्य फलयोगेन देवलोकः समृद्ध्यते ॥ १३.२२७.२२ ॥
யாகம் முதலியவற்றின் தொடக்கம் வேதத்தாலேயே விதிக்கப்படுகிறது. யாகத்தின் பலனைப் பெறுவதால் தேவலோகம் செழிக்கிறது.
13.227.23
प्रीतियुक्ताः पुनर्देवा मानुषाणां भवन्त्युत ।
एवं नित्यं प्रवर्धेते रोदसी च परस्परम् ॥ १३.२२७.२३ ॥
தேவர்கள் மீண்டும் மகிழ்ச்சியுற்று மனிதர்களிடம் அன்புடையவர்களாகின்றனர். இவ்வாறு வானமும் பூமியும் ஒன்றுக்கொன்று எப்போதும் வளர்கின்றன.
13.227.24
लोकसन्धारणं तस्माच्छ्रुतमित्यवधारय ।
ज्ञानाद्विशिष्टं जन्तूनां नास्ति लोकत्रयेऽपि च ॥ १३.२२७.२४ ॥
ஆகவே உலகத்தைத் தாங்குவது கல்வியே என்று உறுதியாக அறிவாயாக. உயிர்களுக்கு ஞானத்தைவிடச் சிறந்தது மூன்று உலகங்களிலும் எதுவுமில்லை.
13.227.25
सहजं तत्प्रधानं स्यादपरं कृत्रिमं स्मृतम् ।
उभयं यत्र सम्पन्नं भवेत्तत्र तु शोभनम् ॥ १३.२२७.२५ ॥
இயல்பானது முதன்மையானது; மற்றது செயற்கையானது எனக் கூறப்படுகிறது. இரண்டும் ஒன்றாக அமையும் இடத்திலேயே அது சிறப்பாகும்.
13.227.26
सम्प्रगृह्य श्रुतं सर्वं कृतकृत्यो भवत्युत ।
उपर्युपरि मर्त्यानां देववत्सम्प्रकाशते ॥ १३.२२७.२६ ॥
கேட்ட அனைத்தையும் முழுமையாகப் பற்றிக்கொண்டவன் உண்மையிலேயே கடமை நிறைவேறியவனாகிறான்; மனிதர்களிடையே மேலும் மேலும் தேவனைப் போல் ஒளிர்கிறான்.
13.227.27
कामं क्रोधं भयं दर्पमज्ञानं चैव बुद्धिजम् ।
तच्छ्रुतं नुदति क्षिप्रं यथा वायुर्बलाहकान् ॥ १३.२२७.२७ ॥
ஆசை, கோபம், பயம், அகந்தை, அறிவிலிருந்து எழும் அறியாமை ஆகியவற்றை அந்தக் கேள்விஞானம் விரைவில் விரட்டுகிறது, காற்று மேகங்களை விரட்டுவது போல.
13.227.28
अल्पमात्रं कृतो धर्मो भवेज्झानवतां महान् ।
महानपि कृतो धर्मो ह्यज्ञानान्निष्फलो भवेत् ॥ १३.२२७.२८ ॥
அறிவுடையோருக்குச் சிறிதளவு செய்த தர்மமும் பெரியதாகும்; அறியாமையால் செய்த பெரிய தர்மமும் பயனற்றதாகும்.
13.227.29
परावरझो भूतानां ज्ञानवांस्तत्वविद्भवेत् ।
एवं श्रुतफलं सर्वं कथितं ते शुभक्षणे ॥ १३.२२७.२९ ॥
உயிர்களின் உயர்வையும் தாழ்வையும் அறிந்தவன் அறிவுடையவனும் தத்துவத்தை அறிந்தவனுமாவான். இவ்வாறு கேள்விஞானத்தின் பலன் அனைத்தும் இந்த மங்கலமான வேளையில் உனக்குக் கூறப்பட்டது.
13.227.30
भगवन्मानुषाः केचिज्जातिस्मरणसंयुताः ।
किमर्थमभिजायन्ते जानन्तः पौर्वदैहिकम्।
एतन्मे तत्वतो देव मानुषेषु वदस्व भो ॥ १३.२२७.३० ॥
பகவானே! சில மனிதர்கள் முற்பிறவி நினைவுடன் பிறக்கிறார்கள். முந்தைய உடலை அறிந்திருந்தும் அவர்கள் எதற்காகப் பிறக்கிறார்கள்? தேவே, மனிதர்களைப் பற்றி இதை உண்மையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
13.227.31
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु तत्वं समाहिता ॥ १३.२२७.३१ ॥
ஆகையால் நான் உனக்கு உரைக்கிறேன்; ஒருமனதோடு உண்மையைக் கேள்.
13.227.32
ये मृताः सहसा मर्त्या जायन्ते सहसा पुनः ।
तेषां पौराणिको बोधः कञ्चित्कालं हि तिष्ठति ॥ १३.२२७.३२ ॥
திடீரென இறந்து மீண்டும் திடீரென பிறக்கும் மனிதர்களுக்கு, சிறிது காலம் பழைய பிறவியின் அறிவு நிலைத்திருக்கும்.
13.227.33
तस्माज्जातिस्मरा लोके जायन्ते बोधसंयुताः ।
तेषां विवर्धतां संज्ञा स्वप्नवत्सा प्रणश्यति।
परलोकस्य चास्तित्वे मूढानां कारणं च तत् ॥ १३.२२७.३३ ॥
ஆகையால் உலகில் முற்பிறவியை நினைவுகூரும் மக்கள் அறிவோடு பிறக்கின்றனர். அவர்களின் அறிவு வளரும்போது அந்த நினைவு கனவைப்போல் அழிந்துவிடும். மறுலோகம் உண்டா என்பதில் மூடர்களுக்கு ஐயம் ஏற்படுவதற்கு இதுவே காரணம்.
13.227.34
भगवन्मानुषाः केचिन्मृता भूत्वाऽपि सम्प्रति ।
निवर्तमाना दृश्यन्ते देहेष्वेव पुनर्नराः ॥ १३.२२७.३४ ॥
பகவானே! சில மனிதர்கள் இறந்த பின்னும் இப்போது திரும்பி வருவதாகக் காணப்படுகின்றனர்; மீண்டும் உடல்களிலேயே மனிதர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.
13.227.35
तदहं ते प्रवक्ष्यामि कारणं शृणु शोभने ॥ १३.२२७.३५ ॥
ஆகையால், அழகியவளே! இதன் காரணத்தை நான் உனக்கு உரைக்கிறேன்; கேள்.
13.227.36
प्राणैर्वियुज्यमानानां बहुत्वात्प्राणिनां वधे ।
तथैव नामसामान्याद्यमदूता नृणां प्रति ॥ १३.२२७.३६ ॥
உயிர்கள் அதிகமாக இருப்பதால், உயிர் பிரியும் வேளையில் வதைக்கும்போது, அதேபோல பெயர் ஒற்றுமையால், யமதூதர்கள் மனிதர்களிடம் அனுப்பப்படுகின்றனர்.
13.227.37
वहन्ति ते क्वचिन्मोहादन्यं मर्त्यं तु यामिकाः ।
निर्विकारं हि तत्सर्वं यमो वेद कृताकृतम् ॥ १३.२२७.३७ ॥
யமதூதர்கள் சில சமயம் மோகத்தால் வேறொரு மரணமுள்ளவனை அழைத்துச் செல்கின்றனர்; ஆனால் செய்ததும் செய்யாததும் அனைத்தையும் யமன் குற்றமின்றி அறிவான்.
13.227.38
तस्मात्संयमनीं प्राप्य यमेनैकेन मोक्षिताः ।
पुनरेव निवर्तन्ते शेषं भोक्तुं स्वकर्मणः।
स्वकर्मण्यसमाप्ते तु निवर्तन्ते हि मानवाः ॥ १३.२२७.३८ ॥
ஆகையால் சம்யமனியை அடைந்து யமனால் ஒருவரே விடுவிக்கப்பட்டவர்கள், தங்கள் கர்மத்தின் மீதியை அனுபவிக்க மீண்டும் திரும்புகின்றனர். தங்கள் கர்மம் முடிவடையாதபோது மனிதர்கள் திரும்புகின்றனர்.
13.227.39
भगवन्सुप्तमात्रेण प्राणिनां स्वप्नदर्शनम् ।
किं तत्स्वभावमन्यद्वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.३९ ॥
ஐயனே, உறங்கியவுடனேயே உயிரினங்களுக்கு கனவு காட்சி வருவது ஏன்? அதன் இயல்பு என்ன, அல்லது வேறு ஏதேனுமா? அதை எனக்குச் சொல்வது உமக்குத் தகும்.
13.227.40
सुप्तानां तु मनश्चेष्टा स्वप्न इत्यभिधीयते ।
अनागतमतिक्रान्तं पश्यते सञ्चरन्मनः ॥ १३.२२७.४० ॥
உறங்குபவர்களின் மனச் செயல்பாடே கனவு என்று சொல்லப்படுகிறது. அலைந்து திரியும் மனம் எதிர்காலத்தையும் கடந்த காலத்தையும் காண்கிறது.
13.227.41
निमित्तं च भवेत्तस्मात्प्राणिनां स्वप्नदर्शनम् ।
एतत्ते कथितं देवि भूयः श्रोतु किमिच्छसि ॥ १३.२२७.४१ ॥
ஆகவே உயிரினங்களின் கனவுக் காட்சி ஒரு சகுனமாகவும் இருக்கலாம். தேவியே, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இன்னும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?