Mahābhārata · Adhyāya 13.227

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.227.1

भगवन्देवदेवेश कर्मणैव शुभाशुभम् ।
यथायोगं फलं जन्तुः प्राप्नोतीति विनिश्चयः ॥ १३.२२७.१ ॥

O ehrwürdiger Herr, Herr der Götter, das Lebewesen erlangt die Frucht von Gutem und Bösem allein durch Handeln, gemäß seiner Eignung – so ist die feste Überzeugung.

13.227.2

परेषां विप्रियं कुर्वन्यथा सम्प्राप्नुयाच्छुभम् ।
यद्येतदस्मिंश्चेद्देहे तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.२ ॥

Wie könnte jemand Gutes erlangen, indem er anderen Unangenehmes tut? Wenn dies in diesem Körper möglich ist, so mögest du es mir erklären.

13.227.3

तदप्यस्ति महाभागे अभिसन्धिबलान्नृणम् ।
हितार्थं दुःखमन्येषां कृत्वा सुखमवाप्नुयात् ॥ १३.२२७.३ ॥

O Hochbegnadete, auch das gibt es: Durch die Kraft der Absicht mag ein Mensch, indem er anderen zu ihrem Wohl Leid zufügt, Glück erlangen.

13.227.4

दण्डयन्भर्त्सयन्राजा जनान्पुण्यमवाप्नुयात् ।
गुरुः सन्तर्जयञ्शिष्यान्भर्ता भृत्यजनान्स्वकान्।
उन्मार्गप्रतिपन्नांश्च शास्ता धर्मफलं लभेत् ॥ १३.२२७.४ ॥

Ein König, der seine Untertanen bestraft und tadelt, erlangt Verdienst; ein Lehrer, der seine Schüler schilt, ein Herr seine eigenen Diener, und ein Herrscher jene, die vom rechten Weg abgekommen sind — sie erlangen die Frucht des dharma.

13.227.5

चिकित्सकश्च दुःखानि जनयन्हितमाप्नुयात् ।
यज्ञार्थं पशुहिंसां च कुर्वन्नपि न लिप्यते।
एवमन्ये सुमनसो हिंसकाः स्वर्गमाप्नुयुः ॥ १३.२२७.५ ॥

Ein Arzt, der Schmerzen verursacht, erlangt Wohl; wer Tiere für ein Opfer tötet, wird nicht befleckt. So erlangen auch andere wohlgesinnte Verletzer den Himmel.

13.227.6

एकस्मिन्निहते भद्रे बहवः सुखमाप्नुयुः ।
तस्मिन्हते भवेद्धर्मः कुत एव तु पातकम् ॥ १३.२२७.६ ॥

O Glückverheißende, wenn einer erschlagen wird, erlangen viele Glück; wenn aus seinem Tod Dharma entsteht, woher käme dann die Sünde?

13.227.7

अहिंसतेति हत्वा तु शुद्धे कर्मणि गौरवात् ।
अभिसन्धेरजिह्मत्वाच्छुद्धे धर्मस्य गौरवात्।
एतत्कृत्वा तु पापेभ्यो न दोषं प्राप्नुयुः क्वचित् ॥ १३.२२७.७ ॥

Wer im Namen der Gewaltlosigkeit tötet, doch in einem reinen Ritus, aus der Schwere des Dharma und der Geradheit der Absicht, der erlangt niemals Schuld durch Sünden.

13.227.8

चतुर्विधानां जन्तूनां कथं ज्ञानमिह स्मृतम् ।
कृत्रिमं तत्स्वभावं वा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२७.८ ॥

Wie wird hier das Wissen über die vierfachen Klassen der Lebewesen gelehrt? Ist es künstlich oder natürlich? Das solltest du mir erklären.

13.227.9

स्थावरं जङ्गमं चैव जगद्द्विविधमुच्यते ।
चतस्रो योनयस्तत्र प्रजानां क्रमशो यथा ॥ १३.२२७.९ ॥

Die Welt wird als zweifach bezeichnet: das Unbewegliche und das Bewegliche. Darin liegen die vier Schöße der Geschöpfe, der Reihe nach.

13.227.10

तेषामुद्भिदजा वृक्षा लतावल्ल्यश्च वीरुधः ।
दंशयूकादयश्चान्ये स्वेदजाः क्रिमिजातयः ॥ १३.२२७.१० ॥

Unter ihnen sind die aus Keimung Geborenen Bäume, Ranken, Lianen und Kräuter; und Mücken, Läuse und dergleichen sowie andere aus Schweiß geborene Wurmarten.

13.227.11

पक्षिणश्छिद्कर्णाश्च प्राणिनस्त्वण्डजा मताः ।
मृगव्यालमनुष्यांश्च विद्धि तेषां जरायुजान् ॥ १३.२२७.११ ॥

Vögel und die Wesen mit geschnittenen Ohren gelten als eierboren; Hirsche, Raubtiere und Menschen sollst du als mutterleiblich geboren erkennen.

13.227.12

एवं चतुर्विधां जातिमात्मा संसृत्य तिष्ठति ॥ १३.२२७.१२ ॥

So verweilt das Selbst, durch die vierfachen Geburtsklassen wandernd.

13.227.13

स्पर्शेनैकेन्द्रियेणात्मा तिष्ठत्युद्भिदजेषु वै ।
शरीरस्पर्शरूपाभ्यां स्वेदजेष्वपि तिष्ठति ॥ १३.२२७.१३ ॥

Durch den einen Sinn des Tastens weilt die Seele in den Wesen, die aus der Erde sprießen. Durch Körper, Berührung und Gestalt weilt sie auch in den aus Schweiß geborenen Wesen.

13.227.14

पञ्चभिश्चेन्द्रियद्वारैर्जीवन्त्यण्डजरायुजाः ॥ १३.२२७.१४ ॥

Durch die fünf Sinnestore leben die eigeborenen und die mutterleiborenen Wesen.

13.227.15

तथा भूम्यम्बुसंयोगाद्भवन्त्युद्भिदजाः प्रिये ।
शीकतोष्णयोस्तु संयोगाज्जायन्ते स्वेदजाः प्रिये।
अण्डजाश्चापि जायन्ते संयोगात्क्लेदबीजयोः ॥ १३.२२७.१५ ॥

Ebenso entstehen aus der Verbindung von Erde und Wasser, o Geliebte, die aus der Erde sprießenden Wesen. Aus der Verbindung von Kälte und Hitze, o Geliebte, entstehen die aus Schweiß geborenen Wesen. Und aus der Verbindung von Feuchtigkeit und Keim entstehen auch die eigeborenen Wesen.

13.227.16

शुक्लशोणितसंयोगात्सम्भवन्ति जरायुजाः ।
जरायुजानां सर्वेषां मानुषं पदमुत्तमम् ॥ १३.२२७.१६ ॥

Aus der Verbindung von Samen und Blut entstehen die mutterleiborenen Wesen. Unter allen mutterleiborenen Wesen ist der menschliche Zustand der höchste.

13.227.17

अतःपरं तमोत्पत्तिं शृणु देवि समाहिता ।
द्विविधं हि तमो लोके शार्वरं देहजं तथा ॥ १३.२२७.१७ ॥

Nun höre, o Göttin, mit gesammeltem Geist, den Ursprung der Finsternis. In der Welt ist die Finsternis zweifach: die Dunkelheit der Nacht und die aus dem Körper geborene Finsternis.

13.227.18

जोतिर्भिश्च तमो लोके नाशं गच्छति शार्वरम् ।
देहजं तु तमो लोके तैः समस्तैर्न शाम्यते ॥ १३.२२७.१८ ॥

In der Welt wird die Finsternis der Nacht durch Lichter vertrieben. Doch die aus dem Körper geborene Finsternis wird in der Welt durch all diese nicht gestillt.

13.227.19

तमसस्तस्य नाशार्थं नोपायमधिजग्मिवान् ।
तपश्चचार वलिपुलं लोककर्ता पितामहः ॥ १३.२२७.१९ ॥

Da er kein Mittel fand, jene Finsternis zu vernichten, übte der Urgroßvater, Schöpfer der Welten, Askese, runzlig am Leibe.

13.227.20

चरतस्तु समुद्भूता वेदाः साङ्गाः सहोत्तराः ।
ताँल्लब्ध्वा मुमुदे ब्रह्मा लोकानां हितकाम्यया।
देहजं तु तमो घोरमभूत्तैरेव नाशितम् ॥ १३.२२७.२० ॥

Während er Askese übte, entstanden die Veden mit ihren Gliedern und Ergänzungen. Sie erlangt, freute sich Brahmā, aus Wunsch nach dem Wohl der Welten. Die aus seinem Leib geborene schreckliche Finsternis wurde allein durch sie vernichtet.

13.227.21

कार्याकार्यमिदं चेति वाच्यावाच्यमिदं त्विति ।
यदि चेन्न भवेल्लोके श्रुतं चारित्रदैशिकम्।
पसुभिर्निर्विशेषं तु चेष्टन्ते मानुषा अपि ॥ १३.२२७.२१ ॥

Gäbe es in der Welt keine Lehre, die das Verhalten unterweist — »dies ist zu tun, dies ist nicht zu tun; dies ist zu sagen, dies ist nicht zu sagen« —, so würden auch die Menschen ohne Unterschied handeln wie die Tiere.

13.227.22

यज्ञादीनां समारम्भः श्रुतेनैव विधीयते ।
यज्ञस्य फलयोगेन देवलोकः समृद्ध्यते ॥ १३.२२७.२२ ॥

Der Beginn von Opfern und anderen Riten wird allein durch den Veda vorgeschrieben. Durch den Erwerb der Frucht des Opfers wird die Welt der Götter gedeihlich.

13.227.23

प्रीतियुक्ताः पुनर्देवा मानुषाणां भवन्त्युत ।
एवं नित्यं प्रवर्धेते रोदसी च परस्परम् ॥ १३.२२७.२३ ॥

Die Götter, wieder erfreut, werden den Menschen gewogen. So wachsen Himmel und Erde einander stets zu.

13.227.24

लोकसन्धारणं तस्माच्छ्रुतमित्यवधारय ।
ज्ञानाद्विशिष्टं जन्तूनां नास्ति लोकत्रयेऽपि च ॥ १३.२२७.२४ ॥

Darum erkenne: Die Lehre erhält die Welten. Für die Lebewesen gibt es in allen drei Welten nichts Höheres als das Wissen.

13.227.25

सहजं तत्प्रधानं स्यादपरं कृत्रिमं स्मृतम् ।
उभयं यत्र सम्पन्नं भवेत्तत्र तु शोभनम् ॥ १३.२२७.२५ ॥

Das Angeborene ist das Wichtigste; das andere gilt als erworben. Wo beides zusammenkommt, ist es vortrefflich.

13.227.26

सम्प्रगृह्य श्रुतं सर्वं कृतकृत्यो भवत्युत ।
उपर्युपरि मर्त्यानां देववत्सम्प्रकाशते ॥ १३.२२७.२६ ॥

Hat man alles Gehörte vollständig erfasst, wird man wahrhaftig zu einem, dessen Aufgabe vollendet ist, und man leuchtet unter den Sterblichen immer höher, gleich einem Gott.

13.227.27

कामं क्रोधं भयं दर्पमज्ञानं चैव बुद्धिजम् ।
तच्छ्रुतं नुदति क्षिप्रं यथा वायुर्बलाहकान् ॥ १३.२२७.२७ ॥

Dieses Gehörte vertreibt rasch Begierde, Zorn, Furcht, Stolz und die aus dem Verstand entstandene Unwissenheit, wie der Wind die Wolken vertreibt.

13.227.28

अल्पमात्रं कृतो धर्मो भवेज्झानवतां महान् ।
महानपि कृतो धर्मो ह्यज्ञानान्निष्फलो भवेत् ॥ १३.२२७.२८ ॥

Für Wissende wird ein geringes Maß an Dharma groß; doch großes Dharma, aus Unwissenheit getan, bleibt fruchtlos.

13.227.29

परावरझो भूतानां ज्ञानवांस्तत्वविद्भवेत् ।
एवं श्रुतफलं सर्वं कथितं ते शुभक्षणे ॥ १३.२२७.२९ ॥

Wer das Höhere und Niedere der Wesen kennt, wird wissend und ein Kenner der Wirklichkeit. So ist dir in dieser glückverheißenden Stunde die ganze Frucht des Gehörten gesagt worden.

13.227.30

भगवन्मानुषाः केचिज्जातिस्मरणसंयुताः ।
किमर्थमभिजायन्ते जानन्तः पौर्वदैहिकम्।
एतन्मे तत्वतो देव मानुषेषु वदस्व भो ॥ १३.२२७.३० ॥

O gesegneter Herr, manche Menschen sind mit der Erinnerung an frühere Geburten begabt. Wissend um ihren früheren Leib, zu welchem Zweck werden sie geboren? O Gott, sage mir dies wahrhaftig über die Menschen.

13.227.31

तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु तत्वं समाहिता ॥ १३.२२७.३१ ॥

Darum werde ich es dir sagen; höre die Wahrheit mit gesammeltem Geist.

13.227.32

ये मृताः सहसा मर्त्या जायन्ते सहसा पुनः ।
तेषां पौराणिको बोधः कञ्चित्कालं हि तिष्ठति ॥ १३.२२७.३२ ॥

Bei den Sterblichen, die plötzlich sterben und plötzlich wiedergeboren werden, bleibt das uralte Bewusstsein für einige Zeit bestehen.

13.227.33

तस्माज्जातिस्मरा लोके जायन्ते बोधसंयुताः ।
तेषां विवर्धतां संज्ञा स्वप्नवत्सा प्रणश्यति।
परलोकस्य चास्तित्वे मूढानां कारणं च तत् ॥ १३.२२७.३३ ॥

Daher werden in der Welt diejenigen, die sich an frühere Geburten erinnern, mit Bewusstsein geboren. Während ihr Bewusstsein wächst, vergeht jene Erinnerung wie ein Traum. Dies ist der Grund, weshalb die Verblendeten an der Existenz der anderen Welt zweifeln.