Mahābhārata · Adhyāya 13.235
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.235.1
भगवन्कानि देयानि धर्ममुद्दिश्य मानवैः ।
तान्यहं श्रोतुमिच्छामि तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३५.१ ॥
Oh bienaventurado, ¿qué cosas deben dar los hombres con el dharma como fin? Deseo escucharlas; házmelas conocer.
13.235.2
अजस्रं धर्मकार्यं च तथा नैमित्तिकं प्रिये ।
अन्नं प्रतिश्रयो दीपः पानीयं तृणमिन्धनम् ॥ १३.२३५.२ ॥
Oh amada, existe el deber dhármico constante y también el ocasional: alimento, refugio, lámpara, agua potable, hierba y combustible.
13.235.3
स्नेहो गन्धश्च भैषज्यं तिलाश्च लवणं तथा ।
एवमादि तथाऽन्यश्च दानमाजस्रमुच्यते ॥ १३.२३५.३ ॥
El aceite, la fragancia, la medicina, el sésamo y la sal, y otras cosas semejantes, se dice que son dádiva constante.
13.235.4
अजस्रदानात्सततमाजस्रमिति निश्चितम् ।
सामान्यं सर्ववर्णानां दानं शृणु समाहिता ॥ १३.२३५.४ ॥
Por la dádiva constante siempre se alcanza la continuidad; esto es cierto. Escucha, oh atenta, la dádiva común a todas las castas.
13.235.5
अन्नं प्राणो मनुष्याणामन्नदः प्राणदो भवेत् ।
तस्माकदन्नं विशेषेण दातुमिच्छति मानवः ॥ १३.२३५.५ ॥
El alimento es la vida de los hombres; quien da alimento se convierte en dador de vida. Por eso el hombre desea especialmente dar alimento.
13.235.6
ब्राह्मणायाभिरूपाय यो दद्यादन्नमीप्सितम् ।
निदधाति निधिं श्रेष्ठं सोऽनन्तं पारलौकिकम् ॥ १३.२३५.६ ॥
Quien da alimento deseado a un brahmán digno acumula el mejor tesoro, que es infinito en el más allá.
13.235.7
श्रान्तमध्वपरिश्रान्तमतिथिं गृहमागतम् ।
अर्चयीत प्रयत्नेन स हि यज्ञो वरप्रदः ॥ १३.२३५.७ ॥
Al huésped que llega cansado del camino a la casa, hay que honrarlo con esmero; él mismo es el sacrificio que concede dones.
13.235.8
कृत्वा तु पातकं कर्म यो दद्यादन्नमर्थिनाम् ।
ब्राह्मणानां विशेषेण सोपहन्ति स्वकं तमः ॥ १३.२३५.८ ॥
Quien, tras haber cometido una mala acción, da alimento a los que lo piden, y sobre todo a los brāhmaṇas, destruye su propia oscuridad.
13.235.9
पितरस्तस्य नन्दन्ति सुवृष्ट्या कर्षका इव ।
पुत्रो यस्य तु पौत्रो वा श्रोत्रियं भोजयिष्यति ॥ १३.२३५.९ ॥
Aquel cuyo hijo o nieto alimente a un śrotriya versado, sus antepasados se alegran como los campesinos con una buena lluvia.
13.235.10
अपि चण्डालशूद्राणामन्नदानं न गर्हते ।
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दद्यादन्नममत्सरः ॥ १३.२३५.१० ॥
Ni siquiera la donación de comida a los chaṇḍālas y śūdras es censurada; por tanto, hay que dar alimento con todo esfuerzo y sin envidia.
13.235.11
कलत्रं पीडयित्वाऽपि पोषयेदतिथीन्सदा ।
जन्मापि मानुषे लोके तदर्थं हि विधीयते ॥ १३.२३५.११ ॥
Aun afligiendo a la esposa, uno debe alimentar siempre a los huéspedes; pues el nacimiento en el mundo humano también está ordenado para ello.
13.235.12
अन्नदानाच्च लोकांस्तान्सम्प्रवक्ष्याम्यनिन्दिते ।
भवनानि प्रकाशन्ते दिवि तेषां महात्मनाम् ॥ १३.२३५.१२ ॥
Oh irreprochable, te declararé aquellos mundos ganados con la donación de alimento; en el cielo brillan las moradas de esos magnánimos.
13.235.13
अनेकशतभौमानि सान्तर्जलवनानि च ।
वैडूर्यार्चिःप्रकाशपनि हेमरूप्यमयानि च ॥ १३.२३५.१३ ॥
Moradas de cientos de pisos, con aguas y bosques en su interior, resplandecientes con la luz del lapislázuli, hechas de oro y plata.
13.235.14
नानारूपाणि संस्थानां नानारत्नमयानि च ।
चन्द्रमण्डलशुभ्राणि किङ्किणीजालवन्ति च ॥ १३.२३५.१४ ॥
Moradas de diversas formas y estructuras, hechas de muchas gemas, blancas como el disco de la luna, adornadas con redes de campanillas.
13.235.15
तरुणादित्यवर्णानि स्थावराणि चराणि च ।
यथेष्टभक्ष्यभोज्यानि शयनासनवन्ति च ॥ १३.२३५.१५ ॥
Moradas del color del sol naciente, fijas y móviles, con alimentos y bebidas a voluntad, provistas de lechos y asientos.
13.235.16
सर्वकामफलाश्चात्र वृक्षा भवनसंस्थिताः ।
वाप्यो बह्व्यश्च कूपाश्च दीर्घिकाश्च सहस्रशः ॥ १३.२३५.१६ ॥
Aquí los árboles que se alzan dentro de las moradas dan frutos de todo deseo; hay también miles de estanques, pozos y largos embalses.
13.235.17
अरुजानि विशोकानि नित्यानि विविधानि च ।
भवनानि विचित्राणि प्राणदानां त्रिविष्टपे ॥ १३.२३५.१७ ॥
Moradas libres de enfermedad y dolor, eternas, de muchas clases y maravillosas, existen en los tres cielos para quienes dan la vida.
13.235.18
विवस्वतश्च सोमस्य ब्रह्मणश्च प्रजापतेः ।
विशन्ति लोकांस्ते नित्यं जगत्यन्नोदकप्रदाः ॥ १३.२३५.१८ ॥
Entran siempre en los mundos de Vivasvat, Soma, Brahmā y Prajāpati quienes en el mundo son dadores de alimento y agua.
13.235.19
तत्र ते सुचिरं कालं विहृत्याप्सरसां गणैः ।
जायन्ते मानुषे लोके सर्वकल्याणसंयुताः ॥ १३.२३५.१९ ॥
Allí, tras disfrutar largo tiempo con las bandas de apsarases, naces en el mundo humano dotado de toda clase de bendiciones.
13.235.20
बलसंहननोपेता नीरोगाश्चिरजीविनः ।
कुलीना मतिमन्तश्च भवन्त्यन्नप्रदा नराः ॥ १३.२३५.२० ॥
Se convierten en hombres dadores de alimento, dotados de fuerza y de un cuerpo firme, libres de enfermedad, longevos, de noble linaje y sabios.
13.235.21
तस्मादन्नं विशेषेण दातव्यं भूतिमिच्छता ।
सर्वकालं च सर्वस्य सर्वत्र च सदैव च ॥ १३.२३५.२१ ॥
Por ello, quien desee prosperidad debe dar alimento de manera especial, en todo tiempo, a todos, en todas partes y siempre.
13.235.22
सुवर्णदानं परमं स्वर्ग्यं स्वस्त्ययनं महत् ।
तस्मात्ते वर्णयिष्यामि यथावदनुपूर्वशः ॥ १३.२३५.२२ ॥
El don de oro es supremo, conduce al cielo y es un gran rito auspicioso. Por ello te lo describiré debidamente y en orden.
13.235.23
अपि पापकृतं क्रूरं दत्तं रुक्मं प्रकाशयेत् ॥ १३.२३५.२३ ॥
Incluso quien ha cometido una acción pecaminosa y cruel, el oro que ha sido dado le hace resplandecer (purificándolo).
13.235.24
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रिभेभ्यः सुचेतसः ।
देवतास्ते तर्पयन्ति समस्ता इति वैदिकम् ॥ १३.२३५.२४ ॥
Quienes con buen ánimo dan oro a los brahmanes versados en los Vedas complacen a todos los dioses, según dice la palabra védica.
13.235.25
अग्निर्हि देवताः सर्वाः सुवर्णं चाग्निरुच्यते ।
तस्मात्सुवर्णदानेन तृप्ताः स्युः सर्वदेवताः ॥ १३.२३५.२५ ॥
El fuego, en verdad, es todas las deidades, y el oro se llama fuego. Por tanto, con la donación de oro, todas las deidades quedan satisfechas.
13.235.26
अग्न्यभावे तु कुर्वन्ति वह्निस्थानेषु काञ्चनम् ।
तस्मात्सुवर्णदातारः सर्वान्कामानवाप्नुयुः ॥ १३.२३५.२६ ॥
En ausencia de fuego, las personas colocan oro en los lugares del fuego. Por ello, los donantes de oro obtienen todos sus deseos.
13.235.27
आदित्यस्य हुताशस्य लोकान्नानाविधाञ्शुभान् ।
काञ्चनं सम्प्रदायाशु प्रविशन्ति न संशयः ॥ १३.२३५.२७ ॥
Habiendo dado oro, entran rápidamente en los diversos mundos auspiciosos del Sol y del fuego ofrendado; no hay duda.
13.235.28
अलङ्कारं कृतं चापि केवलान्प्रविशिष्यते ।
सौवर्णैर्ब्राह्मणं काले तैरलङ्कृत्य भोजयेत् ॥ १३.२३५.२८ ॥
Un adorno elaborado es considerado superior al oro en bruto. En el momento oportuno, uno debe adornar a un brahmán con objetos de oro y alimentarlo.
13.235.29
य एतत्परमं दानं दत्त्वा सौवर्णमद्भुतम् ।
द्युतिं मेधां वपुः कीर्तिं पुनर्जाते लबेद्ध्रुवम् ॥ १३.२३५.२९ ॥
Quien da este supremo y maravilloso don de oro obtendrá con certeza esplendor, inteligencia, un cuerpo y fama en su próximo nacimiento.
13.235.30
तस्मात्स्वशक्त्या दातव्यं काञ्चनं भुवि मानवैः ।
न ह्येतस्मात्परं लोकेष्वन्यत्पापात्प्रमुच्यते ॥ १३.२३५.३० ॥
Por tanto, los hombres deben dar oro en la tierra según su capacidad. No hay nada superior a esto en los mundos, por lo que el hombre queda libre del pecado.
13.235.31
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि गवां दानमनिन्दिते ।
नहि गोभ्यः परं दानं विद्यते जगति प्रिये ॥ १३.२३५.३१ ॥
Ahora, oh irreprochable, declararé el don de las vacas. En verdad, en el mundo no hay don superior al don de las vacas, oh amada.
13.235.32
लोकान्सिसृक्षुणा पूर्वं गावः सृष्टाः स्वयंभुवा ।
वृत्त्यर्थं सर्वभूतानां तस्मात्ता मातरः स्मृताः ॥ १३.२३५.३२ ॥
Hace tiempo, deseando crear los mundos, el Autoexistente creó las vacas para el sustento de todos los seres; por eso son recordadas como madres.
13.235.33
लोकज्येष्ठा लोकवृत्त्या प्रवृत्ता ।
मय्यायत्ताः सोमनिष्यन्दभूताः।
सौम्याः पुण्याः प्राणदाः कामदाश्च ।
तस्मात्पूज्याः पुण्यकामैर्मनुष्यैः ॥ १३.२३५.३३ ॥
Las mayores del mundo, dispuestas para el sustento del mundo, dependientes de mí, semejantes a los flujos de soma, apacibles, sagradas, dadoras de vida y cumplidoras de deseos; por eso deben ser veneradas por los hombres que desean el mérito.
13.235.34
धेनुं दत्त्वा निभृतां सुशीलां ।
कल्याणवत्सां च पयस्विनीं च।
यावन्ति रोमाणि भवन्ति तस्या-
स्तावत्समाः स्वर्गफलानि भुङ्क्ते ॥ १३.२३५.३४ ॥
Quien da una vaca lechera, dócil, de buen carácter y con un buen ternero, disfruta de los frutos del cielo tantos años como pelos tiene ella en el cuerpo.
13.235.35
प्रयच्छते यः कपिलां सचेलां ।
सकांस्यदोहां कनकाग्र्यशृङ्गीम्।
पुत्राश्च पौत्रांश्च कुलं च सर्व-
मासप्तमं तारयते परत्र च ॥ १३.२३५.३५ ॥
Quien da una vaca kapila, de cuernos rematados en oro, junto con una tela y un recipiente de bronce para ordeñar, redime en el otro mundo a sus hijos, nietos y todo el linaje hasta la séptima generación.
13.235.36
अन्तर्जाताः क्रीतका द्यूतलब्धाः ।
प्राणक्रीताः सोदकाश्चौजसा वा।
कृच्छ्रोत्सृष्टाः पोषणार्थागताश्च ।
द्वारैरेतैस्ताः प्रलब्धाः प्रदद्यात् ॥ १३.२३५.३६ ॥
Se deben dar en donación las vacas obtenidas por estos medios: las nacidas en la casa, las compradas, las ganadas en el juego de dados, las compradas con la propia vida, las entregadas con agua, las tomadas por la fuerza, las abandonadas en la adversidad o las llegadas para su sustento.
13.235.37
कृसाय बहुपुत्राय श्रोत्रियायाहिताग्नये ।
प्रदाय नीरुजां धेनुं लोकान्प्राप्नोत्यनुत्तमान् ॥ १३.२३५.३७ ॥
Quien da una vaca sana a un hombre demacrado con muchos hijos, a un erudito védico o a quien mantiene el fuego sagrado alcanza los mundos supremos.
13.235.38
नृशंसस्य कृतघ्नस्य लुब्धस्यानृतवादिनः ।
हव्यकव्यव्यपेतस्य न दद्याद्गाः कथञ्चन ॥ १३.२३५.३८ ॥
No se deben dar vacas de ninguna manera al cruel, al desagradecido, al avaro, al mentiroso ni a quien ha abandonado las ofrendas a los dioses y a los antepasados.
13.235.39
समानवत्सां यो दद्याद्धेर्नुं विप्रे पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नां सोमलोके महीयते ॥ १३.२३५.३९ ॥
Quien da a un brahmán una vaca lechera, de buen carácter y cubierta con tela, con un ternero del mismo color, es honrado en el mundo de Soma.
13.235.40
समानवत्सां यो दद्यात्कृष्णां धेनुं पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नां लोकान्प्राप्नोत्यपांपतेः ॥ १३.२३५.४० ॥
Quien da una vaca negra, lechera, de buen carácter y cubierta con tela, con un ternero del mismo color, alcanza los mundos de Varuṇa, señor de las aguas.
13.235.41
हिरण्यवर्णां पिङ्गाक्षीं सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
प्रदाय वस्त्रसम्पन्नां यान्ति कौकबेरसद्मनः ॥ १३.२३५.४१ ॥
Tras dar una vaca de color dorado, de ojos pardos, con su ternero, con un recipiente de bronce para ordeñar y adornada con tela, los hombres van a la morada de Kubera.
13.235.42
वायुरेणुसवर्मां च सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
प्रदाय वस्त्रसम्पन्नां वायुलोके महीयते ॥ १३.२३५.४२ ॥
Quien da una vaca con una cubierta semejante al viento y al polvo, con su ternero y su vasija de bronce para ordeñar, bien provista de vestidos, es honrado en el mundo de Vāyu.
13.235.43
समानवत्सां यो धेनुं दत्त्वा गौरीं पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नामग्निलोके महीयते ॥ १३.२३५.४३ ॥
Quien da una vaca blanca, rica en leche, bien formada, cubierta con tela, con un ternero de la misma clase, es honrado en el mundo de Agni.
13.235.44
युवानं बलिनं श्यामं शतेन सह यूथपम् ।
गवेन्द्रं ब्राह्मणेन्द्राय भूरिशृङ्गमलंकृतम् ॥ १३.२३५.४४ ॥
Un toro joven, fuerte, de color oscuro, señor de una manada de cien, el primero de los toros, adornado con muchos cuernos, debe ser dado al más eminente de los brahmanes.
13.235.45
ऋषभं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रियाणां महात्मनाम् ।
ऐश्वर्यमभिजायन्ते जायमानाः पुनःपुनः ॥ १३.२३५.४५ ॥
Quienes dan un toro a los brahmanes sabios de alma grande nacen una y otra vez, y alcanzan la soberanía en cada nacimiento.
13.235.46
गवां मूत्रपुरीषाणि नोद्विजेन कदाचन ।
न चासां मांसमश्नीयाद्गोषु भक्तः सदा भवेत् ॥ १३.२३५.४६ ॥
Nunca se debe mirar con repugnancia la orina y el estiércol de las vacas, ni comer su carne; uno debe ser siempre devoto de las vacas.
13.235.47
ग्रासमुष्टिं परगवे दद्यात्संवत्सरं शुचि ।
अकृत्वा स्वयमाहारं व्रतं तत्सार्वकामिकम् ॥ १३.२३५.४७ ॥
Durante un año, con pureza, uno debe dar un puñado de forraje a la vaca de otro, sin comer él mismo; ese voto cumple todos los deseos.
13.235.48
गवामुभयतः काले नित्यं स्वस्त्ययनं वदेत् ।
न चासां चिन्तयेत्पापमिति धर्मविदो विदुः ॥ १३.२३५.४८ ॥
Respecto a las vacas, uno debe pronunciar siempre bendiciones de bienestar en ambos momentos del día, y no pensar en ellas como pecado; así lo saben los conocedores del dharma.
13.235.49
गावः पवित्रं परमं गोषु लोकाः प्रतिष्ठिताः ।
कथञ्चिन्नावमन्तव्या गावो लोकस्य मातरः ॥ १३.२३५.४९ ॥
Las vacas son supremamente puras; los mundos están establecidos en las vacas. De ninguna manera deben ser despreciadas, pues las vacas son las madres del mundo.
13.235.50
तस्मादेव गवां दानं विशिष्टमिति कथ्यते ।
गोषु पूजा च भक्तिश्च नरस्यायुष्यतां वहेत् ॥ १३.२३५.५० ॥
Por eso se dice que la donación de vacas es especialmente excelsa; la veneración y la devoción hacia las vacas traen longevidad al hombre.
13.235.51
अतःपरं प्रवक्ष्यामि भूमिदानं महाफलम् ।
भूमिदानसमं दानं लोके नास्तीति निश्चयः ॥ १३.२३५.५१ ॥
A continuación declararé la donación de tierra, que da gran fruto; no hay en el mundo un don igual a la donación de tierra: esto es cierto.
13.235.52
गृहयुक्क्षेत्रयुग्वाऽपि भूमिभागः प्रदीयते ।
सुखभोगं निराक्रोशं वास्तुपूर्वं प्रकल्प्य च ॥ १३.२३५.५२ ॥
Se entrega también una porción de tierra con casa o con campo; comenzando por el solar de la vivienda, habiéndola dispuesto para el goce placentero, sin molestia alguna.
13.235.53
ग्रहीतारमलङ्कृत्य वस्त्रपुष्पानुलोपनैः ।
सभृत्यं सपरीवारं भोजयित्वा यथेष्टतः।
यो दद्याद्दक्षिणां काले त्रिरद्भिर्गृह्यतामिति ॥ १३.२३५.५३ ॥
Quien, habiendo adornado al receptor con vestidos, flores y ungüentos, habiéndolo alimentado a su gusto junto con sus sirvientes y familia, entrega la ofrenda en el momento debido, y dice tres veces con agua: «Que esto sea recibido».
13.235.54
एवं भूम्यां प्रदत्तायां श्रद्धया वीतमत्सरैः ।
यावत्तिष्ठति सा भूमिस्तावद्दत्तफलं विदुः ॥ १३.२३५.५४ ॥
Así, cuando la tierra es donada con fe por quienes están libres de envidia, el fruto de la donación dura mientras la tierra perdure, dicen los sabios.
13.235.55
भूमिदः स्वर्गमारुह्य रमते शाश्वतीः समाः ।
अचला ह्यक्षया भूमिः सर्वकामान्दुधुक्षति ॥ १३.२३५.५५ ॥
El donante de tierra, tras ascender al cielo, se regocija durante años sin fin; pues la tierra inmóvil e imperecedera colma todos los deseos como una vaca lechera.
13.235.56
यत्किञ्चित्कुरुते पापं पुरुषो वृत्तिकर्शितः ।
अपि गोकर्णमात्रेण भूमिदानन मुच्यते ॥ १३.२३५.५६ ॥
Cualquier pecado que cometa un hombre agobiado por su sustento, queda libre aun dando tierra del tamaño de la oreja de una vaca.
13.235.57
सुवर्णं रजतं वस्त्रं मणिमुक्तावसूनि च ।
सर्वमेतन्महाभागे भूमिदाने प्रतिष्ठितम् ॥ १३.२३५.५७ ॥
Oro, plata, telas, joyas, perlas y riquezas: todo esto, oh afortunada, reside en la donación de tierra.
13.235.58
भर्तुर्निः श्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्रह्मलोकाय संसिद्धा नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.२३५.५८ ॥
Los devotos del bien supremo de su señor, que entregan la vida y caen en batalla, alcanzan la perfección y van al mundo de Brahmā; no superan al donante de tierra.
13.235.59
हलकृष्टां महीं दद्यात्सर्वबीजफलान्विताम् ।
सुकूपशरणां वाऽपि सा भवेत्सर्वकामदा ॥ १३.२३५.५९ ॥
Se debe dar tierra arada con el arado y dotada de todas las semillas y frutos, o tierra que tenga un buen pozo como refugio; esa tierra concede todos los deseos.
13.235.60
निष्पन्नसस्यां पृथिवीं यो ददाति द्विजन्मनाम् ।
विमुक्तः कलुषैः सर्वैः शकलोकं स गच्छति ॥ १३.२३५.६० ॥
Quien entrega a los dvijas una tierra cargada de cosechas maduras, libre de todas las impurezas, va al mundo de Śakra.
13.235.61
यथा जनित्री क्षीरेणि स्वपुत्रमभिवर्धयेत् ।
एवं सर्वफलैर्भूमिर्दातारमभिवर्धयेत् ॥ १३.२३५.६१ ॥
Como una madre cría a su hijo con leche, así la tierra nutre al donante con todos sus frutos.
13.235.62
ब्राह्मणं वृत्तसम्पन्नमाहिताग्निं शुचिव्रतम् ।
ग्राहयित्वा निजां भूमिं न यान्ति यमसादनम् ॥ १३.२३५.६२ ॥
Quienes hacen que un brahmín de buena conducta, guardián de los fuegos sagrados y de votos puros, reciba su propia tierra no van a la morada de Yama.
13.235.63
यथा चन्द्रमसो वृद्धिरहन्यहनि दृश्यते ।
तथा भूमेः कृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.२३५.६३ ॥
Como el crecimiento de la luna se ve día a día, así el don de la tierra crece con cada cosecha.
13.235.64
यथा बीजानि रोहन्ति प्रकीर्णानि महीतले ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदानगुणार्जिताः ॥ १३.२३५.६४ ॥
Como las semillas esparcidas sobre el suelo brotan, así brotan los deseos ganados por el mérito del don de la tierra.
13.235.65
पितरः पितृलोकस्था देवताश्च दिवि स्थिताः ।
सन्तर्पयन्ति भोगैस्तं यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.२३५.६५ ॥
Los antepasados que habitan el mundo de los padres y los dioses que moran en el cielo satisfacen con placeres a quien da la tierra.
13.235.66
दीर्घायुष्यं वराङ्गत्वं स्फीतां च श्रियमुत्तमाम् ।
परत्र लभते मर्त्यः सम्प्रदाय वसुन्धराम् ॥ १३.२३५.६६ ॥
Un mortal que entrega la tierra en donación obtiene en el otro mundo larga vida, excelencia corporal y una prosperidad abundante y suprema.
13.235.67
एतत्सर्वं मयोद्दिष्टं भूमिदानस्य यत्फलम् ।
श्रद्दधानैर्नरैर्नित्यं श्राव्यमेतत्सनातनम् ॥ १३.२३५.६७ ॥
He declarado todo el fruto de la donación de tierra. Esta enseñanza eterna debe ser siempre escuchada por los hombres de fe.
13.235.68
अतः परं प्रवक्ष्यामि कन्यादानं यथाविधि ।
कन्या देया महादेवि परेषामात्मनोपि वा ॥ १३.२३५.६८ ॥
A continuación declararé la donación de una doncella según la norma. Oh gran diosa, la doncella debe ser entregada a otros, o incluso por uno mismo.
13.235.69
कन्यां शुद्धव्रताचारां कुलरूपसमन्विताम् ।
यस्मै दित्सति पात्राय तेनापि भृशकामिताम् ॥ १३.२३५.६९ ॥
Una doncella de votos y conducta puros, dotada de buena familia y belleza, debe ser muy deseada incluso por el digno receptor a quien uno quiera entregarla.
13.235.70
प्रथमं तत्समाकल्प्य बन्धुभिः कृतनिश्चयः ।
कारयित्वा गृहं पूर्वं दासीदासपरिच्छदैः ॥ १३.२३५.७० ॥
Primero, tras resolverlo con los parientes, y habiendo hecho construir de antemano una casa provista de siervos y siervas y de enseres, debe prepararla.
13.235.71
गृहोपकरणैश्चैव पशुधान्येन संयुताम् ।
तदर्थिने तदर्हाय कन्यां तां समलङ्कृताम् ॥ १३.२३५.७१ ॥
Esa doncella, bien adornada y dotada de utensilios domésticos, ganado y grano, debe ser entregada a quien la solicita y es digno de ella.
13.235.72
सविवाहं यथान्यायं प्रचच्छेदग्निसाक्षिकम् ।
वृत्त्यातीं यथा कृत्वा सद्गृहे तौ निवेशयेत् ॥ १३.२३५.७२ ॥
Con el rito del matrimonio, conforme a la norma y con Agni como testigo, debe entregarse a la novia; habiendo provisto su sustento, debe establecer a ambos en un buen hogar.
13.235.73
एवं कृत्वा वधूदानं तस्य दानस्य गौरवात् ।
प्रेत्यभावे महीयेत स्वर्गलोके यथासुखम् ॥ १३.२३५.७३ ॥
Quien así entrega a una novia, por la grandeza de ese don es honrado tras la muerte en el mundo celestial, con la dicha que le corresponda.
13.235.74
पुनर्जातस्य सौभाग्यं कुलवृद्धिं तथाऽऽप्नुयात् ॥ १३.२३५.७४ ॥
Al renacer, obtiene buena fortuna y el crecimiento de su linaje.
13.235.75
विद्यादानं तथा देवि पात्रभूताय वै ददत् ।
प्रेत्यभावे लभेन्मर्त्यो मेधां वृद्धिं धृतिं स्मृतिम् ॥ १३.२३५.७५ ॥
Oh diosa, asimismo, el mortal que da el don del conocimiento a un receptor digno obtiene, tras la muerte, inteligencia, crecimiento, firmeza y memoria.
13.235.76
अनुरूपाय शिष्याय यश्च विद्यां प्रयच्छति ।
यथोक्तस्य प्रदानस्य फलमानन्त्यमश्नुते ॥ १३.२३५.७६ ॥
Quien imparte conocimiento a un discípulo adecuado disfruta del fruto del don tal como se describió, sin límite.
13.235.77
दापनं त्वथ विद्यानां दरिद्रेभ्योऽर्थवेदनैः ।
स्वयं दत्तेन तुल्यं स्यादिति विद्धि शुभानने ॥ १३.२३५.७७ ॥
Pero sabe, oh de rostro auspicioso, que hacer que se dé conocimiento a los pobres con medios de riqueza equivale a darlo uno mismo.
13.235.78
एवं ते कथितान्येव महादानानि मानिनि ।
त्वत्प्रियार्थं मया देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२३५.७८ ॥
Así te he relatado los grandes dones, oh noble señora. Diosa, por lo que te es querido, ¿qué más deseas oír?