Mahābhārata · Adhyāya 13.235
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.235.1
भगवन्कानि देयानि धर्ममुद्दिश्य मानवैः ।
तान्यहं श्रोतुमिच्छामि तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३५.१ ॥
O Erhabener, welche Dinge sollen die Menschen im Hinblick auf den Dharma geben? Ich möchte sie hören; erkläre sie mir bitte.
13.235.2
अजस्रं धर्मकार्यं च तथा नैमित्तिकं प्रिये ।
अन्नं प्रतिश्रयो दीपः पानीयं तृणमिन्धनम् ॥ १३.२३५.२ ॥
O Geliebte, es gibt die beständige dharmische Pflicht und auch die gelegentliche: Speise, Obdach, Lampe, Trinkwasser, Gras und Brennstoff.
13.235.3
स्नेहो गन्धश्च भैषज्यं तिलाश्च लवणं तथा ।
एवमादि तथाऽन्यश्च दानमाजस्रमुच्यते ॥ १३.२३५.३ ॥
Öl, Duft, Arznei, Sesam und Salz, und dergleichen sowie anderes mehr, heißt es, ist beständiges Geben.
13.235.4
अजस्रदानात्सततमाजस्रमिति निश्चितम् ।
सामान्यं सर्ववर्णानां दानं शृणु समाहिता ॥ १३.२३५.४ ॥
Durch beständiges Geben wird stets Beständigkeit erlangt; das ist gewiss. Die allen Ständen gemeinsame Gabe — höre, o Aufmerksame.
13.235.5
अन्नं प्राणो मनुष्याणामन्नदः प्राणदो भवेत् ।
तस्माकदन्नं विशेषेण दातुमिच्छति मानवः ॥ १३.२३५.५ ॥
Speise ist das Leben der Menschen; wer Speise gibt, wird zum Geber des Lebens. Darum wünscht der Mensch besonders, Speise zu geben.
13.235.6
ब्राह्मणायाभिरूपाय यो दद्यादन्नमीप्सितम् ।
निदधाति निधिं श्रेष्ठं सोऽनन्तं पारलौकिकम् ॥ १३.२३५.६ ॥
Wer einem würdigen Brahmanen gewünschte Speise gibt, legt den besten Schatz an, der im Jenseits unendlich ist.
13.235.7
श्रान्तमध्वपरिश्रान्तमतिथिं गृहमागतम् ।
अर्चयीत प्रयत्नेन स हि यज्ञो वरप्रदः ॥ १३.२३५.७ ॥
Einen Gast, der müde vom Weg ins Haus kommt, soll man sorgfältig ehren; er ist das Opfer, das Gaben gewährt.
13.235.8
कृत्वा तु पातकं कर्म यो दद्यादन्नमर्थिनाम् ।
ब्राह्मणानां विशेषेण सोपहन्ति स्वकं तमः ॥ १३.२३५.८ ॥
Wer nach einer sündhaften Tat den Bittenden Speise gibt, besonders den Brāhmaṇas, vernichtet seine eigene Finsternis.
13.235.9
पितरस्तस्य नन्दन्ति सुवृष्ट्या कर्षका इव ।
पुत्रो यस्य तु पौत्रो वा श्रोत्रियं भोजयिष्यति ॥ १३.२३५.९ ॥
Wessen Sohn oder Enkel einen gelehrten Śrotriya speist, dessen Ahnen freuen sich wie Bauern über guten Regen.
13.235.10
अपि चण्डालशूद्राणामन्नदानं न गर्हते ।
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दद्यादन्नममत्सरः ॥ १३.२३५.१० ॥
Selbst die Speisung von Caṇḍālas und Śūdras wird nicht getadelt; daher soll man mit aller Mühe und ohne Neid Speise geben.
13.235.11
कलत्रं पीडयित्वाऽपि पोषयेदतिथीन्सदा ।
जन्मापि मानुषे लोके तदर्थं हि विधीयते ॥ १३.२३५.११ ॥
Auch wenn man die Ehefrau betrübt, soll man stets die Gäste versorgen; denn auch die Geburt in der Menschenwelt ist eben dazu bestimmt.
13.235.12
अन्नदानाच्च लोकांस्तान्सम्प्रवक्ष्याम्यनिन्दिते ।
भवनानि प्रकाशन्ते दिवि तेषां महात्मनाम् ॥ १३.२३५.१२ ॥
O Makellose, ich werde dir jene Welten verkünden, die durch Speisegaben gewonnen werden; im Himmel leuchten die Wohnungen jener Großherzigen.
13.235.13
अनेकशतभौमानि सान्तर्जलवनानि च ।
वैडूर्यार्चिःप्रकाशपनि हेमरूप्यमयानि च ॥ १३.२३५.१३ ॥
Paläste von vielen hundert Stockwerken, mit Wassern und Hainen im Innern, leuchtend vom Glanz des Lapislazuli, aus Gold und Silber gefertigt.
13.235.14
नानारूपाणि संस्थानां नानारत्नमयानि च ।
चन्द्रमण्डलशुभ्राणि किङ्किणीजालवन्ति च ॥ १३.२३५.१४ ॥
Paläste verschiedenster Gestalt und Bauart, aus vielen Edelsteinen gefertigt, hell wie die Mondscheibe, mit Netzen aus Glöckchen behängt.
13.235.15
तरुणादित्यवर्णानि स्थावराणि चराणि च ।
यथेष्टभक्ष्यभोज्यानि शयनासनवन्ति च ॥ १३.२३५.१५ ॥
Paläste in der Farbe der aufgehenden Sonne, feststehend und beweglich, mit Speisen und Getränken nach Wunsch, mit Betten und Sitzen ausgestattet.
13.235.16
सर्वकामफलाश्चात्र वृक्षा भवनसंस्थिताः ।
वाप्यो बह्व्यश्च कूपाश्च दीर्घिकाश्च सहस्रशः ॥ १३.२३५.१६ ॥
Hier tragen die Bäume, die in den Palästen stehen, Früchte jeden Wunsches; es gibt auch Tausende von Teichen, Brunnen und langen Wasserbecken.
13.235.17
अरुजानि विशोकानि नित्यानि विविधानि च ।
भवनानि विचित्राणि प्राणदानां त्रिविष्टपे ॥ १३.२३५.१७ ॥
Paläste, frei von Krankheit und Kummer, ewig, vielgestaltig und wunderbar, bestehen in den drei Welten für jene, die Leben schenken.
13.235.18
विवस्वतश्च सोमस्य ब्रह्मणश्च प्रजापतेः ।
विशन्ति लोकांस्ते नित्यं जगत्यन्नोदकप्रदाः ॥ १३.२३५.१८ ॥
In die Welten von Vivasvat, Soma, Brahmā und Prajāpati treten sie stets ein, jene, die in der Welt Speise und Wasser geben.
13.235.19
तत्र ते सुचिरं कालं विहृत्याप्सरसां गणैः ।
जायन्ते मानुषे लोके सर्वकल्याणसंयुताः ॥ १३.२३५.१९ ॥
Dort, nachdem du lange Zeit mit den Scharen der Apsarasen geweilt hast, wirst du in der Menschenwelt geboren, mit allem Heil ausgestattet.
13.235.20
बलसंहननोपेता नीरोगाश्चिरजीविनः ।
कुलीना मतिमन्तश्च भवन्त्यन्नप्रदा नराः ॥ १३.२३५.२० ॥
Sie werden zu Männern, die Speise geben, mit Kraft und festem Körperbau begabt, frei von Krankheit, langlebig, von edler Herkunft und klug.
13.235.21
तस्मादन्नं विशेषेण दातव्यं भूतिमिच्छता ।
सर्वकालं च सर्वस्य सर्वत्र च सदैव च ॥ १३.२३५.२१ ॥
Darum soll, wer Wohlstand wünscht, vor allem Speise geben, zu allen Zeiten, allen, überall und immer.
13.235.22
सुवर्णदानं परमं स्वर्ग्यं स्वस्त्ययनं महत् ।
तस्मात्ते वर्णयिष्यामि यथावदनुपूर्वशः ॥ १३.२३५.२२ ॥
Die Goldgabe ist das höchste, himmelführende, große Heilsritual. Darum will ich es dir der Reihe nach, wie es sich gehört, darlegen.
13.235.23
अपि पापकृतं क्रूरं दत्तं रुक्मं प्रकाशयेत् ॥ १३.२३५.२३ ॥
Selbst wer eine sündige, grausame Tat begangen hat, den macht das gegebene Gold strahlend (rein).
13.235.24
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रिभेभ्यः सुचेतसः ।
देवतास्ते तर्पयन्ति समस्ता इति वैदिकम् ॥ १३.२३५.२४ ॥
Wer mit gutem Sinn den schriftkundigen Brahmanen Gold gibt, erfreut alle Götter — so lehrt es der Veda.
13.235.25
अग्निर्हि देवताः सर्वाः सुवर्णं चाग्निरुच्यते ।
तस्मात्सुवर्णदानेन तृप्ताः स्युः सर्वदेवताः ॥ १३.२३५.२५ ॥
Feuer ist fürwahr alle Gottheiten, und Gold wird Feuer genannt. Darum werden durch die Gabe von Gold alle Gottheiten zufriedengestellt.
13.235.26
अग्न्यभावे तु कुर्वन्ति वह्निस्थानेषु काञ्चनम् ।
तस्मात्सुवर्णदातारः सर्वान्कामानवाप्नुयुः ॥ १३.२३५.२६ ॥
Fehlt das Feuer, legen die Menschen Gold an die Stellen des Feuers. Darum erlangen die Geber von Gold alle Wünsche.
13.235.27
आदित्यस्य हुताशस्य लोकान्नानाविधाञ्शुभान् ।
काञ्चनं सम्प्रदायाशु प्रविशन्ति न संशयः ॥ १३.२३५.२७ ॥
Nachdem sie Gold gegeben haben, treten sie rasch in die vielfältigen glückverheißenden Welten der Sonne und des Opferfeuers ein; daran ist kein Zweifel.
13.235.28
अलङ्कारं कृतं चापि केवलान्प्रविशिष्यते ।
सौवर्णैर्ब्राह्मणं काले तैरलङ्कृत्य भोजयेत् ॥ १३.२३५.२८ ॥
Ein gefertigtes Schmuckstück gilt als höher als bloßes Gold. Zur rechten Zeit soll man einen Brahmanen mit goldenen Dingen schmücken und ihn speisen.
13.235.29
य एतत्परमं दानं दत्त्वा सौवर्णमद्भुतम् ।
द्युतिं मेधां वपुः कीर्तिं पुनर्जाते लबेद्ध्रुवम् ॥ १३.२३५.२९ ॥
Wer diese höchste und wunderbare Gabe von Gold gibt, wird in der nächsten Geburt gewiss Glanz, Verstand, einen Körper und Ruhm erlangen.
13.235.30
तस्मात्स्वशक्त्या दातव्यं काञ्चनं भुवि मानवैः ।
न ह्येतस्मात्परं लोकेष्वन्यत्पापात्प्रमुच्यते ॥ १३.२३५.३० ॥
Darum sollen die Menschen auf Erden nach ihrem Vermögen Gold geben. Es gibt in den Welten nichts Höheres als dies, wodurch der Mensch von der Sünde befreit wird.
13.235.31
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि गवां दानमनिन्दिते ।
नहि गोभ्यः परं दानं विद्यते जगति प्रिये ॥ १३.२३५.३१ ॥
Nun, o Makellose, werde ich die Gabe der Kühe verkünden. Denn in der Welt gibt es keine höhere Gabe als die Gabe der Kühe, o Geliebte.
13.235.32
लोकान्सिसृक्षुणा पूर्वं गावः सृष्टाः स्वयंभुवा ।
वृत्त्यर्थं सर्वभूतानां तस्मात्ता मातरः स्मृताः ॥ १३.२३५.३२ ॥
Einst, da er die Welten erschaffen wollte, schuf der Selbstseiende die Kühe zum Unterhalt aller Wesen; darum gelten sie als Mütter.
13.235.33
लोकज्येष्ठा लोकवृत्त्या प्रवृत्ता ।
मय्यायत्ताः सोमनिष्यन्दभूताः।
सौम्याः पुण्याः प्राणदाः कामदाश्च ।
तस्मात्पूज्याः पुण्यकामैर्मनुष्यैः ॥ १३.२३५.३३ ॥
Die Ältesten der Welt, zum Unterhalt der Welt hervorgebracht, von mir abhängig, dem Strom des Soma gleich, sanft, heilig, lebenspendend und wunscherfüllend; darum sollen sie von den Menschen verehrt werden, die Verdienst begehren.
13.235.34
धेनुं दत्त्वा निभृतां सुशीलां ।
कल्याणवत्सां च पयस्विनीं च।
यावन्ति रोमाणि भवन्ति तस्या-
स्तावत्समाः स्वर्गफलानि भुङ्क्ते ॥ १३.२३५.३४ ॥
Wer eine zahme, wohlgesinnte Milchkuh mit einem schönen Kalb gibt, genießt die Früchte des Himmels so viele Jahre, wie Haare an ihrem Körper sind.
13.235.35
प्रयच्छते यः कपिलां सचेलां ।
सकांस्यदोहां कनकाग्र्यशृङ्गीम्।
पुत्राश्च पौत्रांश्च कुलं च सर्व-
मासप्तमं तारयते परत्र च ॥ १३.२३५.३५ ॥
Wer eine kapilā-Kuh mit goldenen Hornspitzen zusammen mit einem Tuch und einem bronzenen Melkgefäß gibt, rettet in der jenseitigen Welt seine Söhne, Enkel und das ganze Geschlecht bis zur siebten Generation.
13.235.36
अन्तर्जाताः क्रीतका द्यूतलब्धाः ।
प्राणक्रीताः सोदकाश्चौजसा वा।
कृच्छ्रोत्सृष्टाः पोषणार्थागताश्च ।
द्वारैरेतैस्ताः प्रलब्धाः प्रदद्यात् ॥ १३.२३५.३६ ॥
Man soll Kühe verschenken, die auf diese Weise erlangt wurden: die im Haus geborenen, die gekauften, die beim Würfelspiel gewonnenen, die mit dem eigenen Leben erkauften, die mit Wasser übergebenen, die mit Gewalt genommenen, die in der Not verlassenen oder die zur Versorgung gekommenen.
13.235.37
कृसाय बहुपुत्राय श्रोत्रियायाहिताग्नये ।
प्रदाय नीरुजां धेनुं लोकान्प्राप्नोत्यनुत्तमान् ॥ १३.२३५.३७ ॥
Wer einem abgemagerten Mann mit vielen Söhnen, einem vedischen Gelehrten oder dem Hüter des heiligen Feuers eine gesunde Kuh schenkt, erlangt die höchsten Welten.
13.235.38
नृशंसस्य कृतघ्नस्य लुब्धस्यानृतवादिनः ।
हव्यकव्यव्यपेतस्य न दद्याद्गाः कथञ्चन ॥ १३.२३५.३८ ॥
Man darf Kühe niemals irgendwie einem grausamen, undankbaren, gierigen oder lügnerischen Menschen geben, noch einem, der die Opfergaben an Götter und Ahnen aufgegeben hat.
13.235.39
समानवत्सां यो दद्याद्धेर्नुं विप्रे पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नां सोमलोके महीयते ॥ १३.२३५.३९ ॥
Wer einem Brahmanen eine milchgebende Kuh mit einem gleichfarbigen Kalb schenkt, gut erzogen und mit Tuch bedeckt, wird in der Welt des Soma geehrt.
13.235.40
समानवत्सां यो दद्यात्कृष्णां धेनुं पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नां लोकान्प्राप्नोत्यपांपतेः ॥ १३.२३५.४० ॥
Wer eine schwarze Milchkuh mit einem gleichfarbigen Kalb schenkt, gut erzogen und mit Tuch bedeckt, erlangt die Welten Varuṇas, des Herrn der Gewässer.
13.235.41
हिरण्यवर्णां पिङ्गाक्षीं सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
प्रदाय वस्त्रसम्पन्नां यान्ति कौकबेरसद्मनः ॥ १३.२३५.४१ ॥
Nachdem man eine goldfarbene, rotäugige Kuh mit ihrem Kalb, mit einem Melkgefäß aus Bronze und mit Tuch geschmückt, geschenkt hat, geht man zur Wohnstätte Kuberas.
13.235.42
वायुरेणुसवर्मां च सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
प्रदाय वस्त्रसम्पन्नां वायुलोके महीयते ॥ १३.२३५.४२ ॥
Wer eine Kuh mit einer Hülle wie Wind und Staub, mit ihrem Kalb und einem Melkgefäß aus Bronze, reich an Gewändern, verschenkt, wird in der Welt Vāyus geehrt.
13.235.43
समानवत्सां यो धेनुं दत्त्वा गौरीं पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नामग्निलोके महीयते ॥ १३.२३५.४३ ॥
Wer eine helle, milchreiche, wohlgeformte, mit Tuch bedeckte Kuh mit einem gleichartigen Kalb verschenkt, wird in der Welt Agnis geehrt.
13.235.44
युवानं बलिनं श्यामं शतेन सह यूथपम् ।
गवेन्द्रं ब्राह्मणेन्द्राय भूरिशृङ्गमलंकृतम् ॥ १३.२३५.४४ ॥
Ein junger, starker, dunkler Stier, Anführer einer Herde von hundert, der erste unter den Stieren, mit vielen Hörnern geschmückt, soll dem Vornehmsten der Brahmanen gegeben werden.
13.235.45
ऋषभं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रियाणां महात्मनाम् ।
ऐश्वर्यमभिजायन्ते जायमानाः पुनःपुनः ॥ १३.२३५.४५ ॥
Wer einen Stier großherzigen, gelehrten Brahmanen gibt, wird immer wieder geboren und erlangt bei jeder Geburt Herrschaft und Wohlstand.
13.235.46
गवां मूत्रपुरीषाणि नोद्विजेन कदाचन ।
न चासां मांसमश्नीयाद्गोषु भक्तः सदा भवेत् ॥ १३.२३५.४६ ॥
Man soll den Urin und Kot der Kühe niemals mit Widerwillen betrachten, noch ihr Fleisch essen; man soll stets den Kühen ergeben sein.
13.235.47
ग्रासमुष्टिं परगवे दद्यात्संवत्सरं शुचि ।
अकृत्वा स्वयमाहारं व्रतं तत्सार्वकामिकम् ॥ १३.२३५.४७ ॥
Ein Jahr lang soll man in Reinheit einer fremden Kuh eine Handvoll Futter geben, ohne selbst zu essen; dieses Gelübde erfüllt alle Wünsche.
13.235.48
गवामुभयतः काले नित्यं स्वस्त्ययनं वदेत् ।
न चासां चिन्तयेत्पापमिति धर्मविदो विदुः ॥ १३.२३५.४८ ॥
Über die Kühe soll man zu beiden Tageszeiten stets Segenswünsche sprechen und nicht an Sünde über sie denken; so wissen es die Kenner des Dharma.
13.235.49
गावः पवित्रं परमं गोषु लोकाः प्रतिष्ठिताः ।
कथञ्चिन्नावमन्तव्या गावो लोकस्य मातरः ॥ १३.२३५.४९ ॥
Kühe sind das Höchste an Reinheit; in den Kühen sind die Welten gegründet. Auf keine Weise dürfen Kühe verachtet werden, denn die Kühe sind die Mütter der Welt.
13.235.50
तस्मादेव गवां दानं विशिष्टमिति कथ्यते ।
गोषु पूजा च भक्तिश्च नरस्यायुष्यतां वहेत् ॥ १३.२३५.५० ॥
Deshalb heißt es, die Gabe von Kühen sei besonders vorzüglich; Verehrung und Hingabe an die Kühe bringen dem Menschen ein langes Leben.
13.235.51
अतःपरं प्रवक्ष्यामि भूमिदानं महाफलम् ।
भूमिदानसमं दानं लोके नास्तीति निश्चयः ॥ १३.२३५.५१ ॥
Als Nächstes werde ich die Landschenkung darlegen, die große Frucht trägt; es gibt in der Welt keine Gabe, die der Landschenkung gleichkommt — das ist gewiss.
13.235.52
गृहयुक्क्षेत्रयुग्वाऽपि भूमिभागः प्रदीयते ।
सुखभोगं निराक्रोशं वास्तुपूर्वं प्रकल्प्य च ॥ १३.२३५.५२ ॥
Ein Stück Land, mit einem Haus oder mit einem Feld, wird gegeben; beginnend mit dem Hausplatz, und es so eingerichtet, dass man es angenehm und ohne Verdruss genießen kann.
13.235.53
ग्रहीतारमलङ्कृत्य वस्त्रपुष्पानुलोपनैः ।
सभृत्यं सपरीवारं भोजयित्वा यथेष्टतः।
यो दद्याद्दक्षिणां काले त्रिरद्भिर्गृह्यतामिति ॥ १३.२३५.५३ ॥
Wer den Empfänger mit Kleidern, Blumen und Salben schmückt, ihn samt Dienerschaft und Gefolge nach Wunsch speisen lässt, zur rechten Zeit die Dakṣiṇā gibt und dreimal mit Wasser spricht: »Dies möge angenommen werden.«
13.235.54
एवं भूम्यां प्रदत्तायां श्रद्धया वीतमत्सरैः ।
यावत्तिष्ठति सा भूमिस्तावद्दत्तफलं विदुः ॥ १३.२३५.५४ ॥
So wissen sie: Wenn Land mit Glauben von Menschen ohne Neid geschenkt wird, bleibt die Frucht der Gabe so lange, wie die Erde besteht.
13.235.55
भूमिदः स्वर्गमारुह्य रमते शाश्वतीः समाः ।
अचला ह्यक्षया भूमिः सर्वकामान्दुधुक्षति ॥ १३.२३५.५५ ॥
Der Landspender, zum Himmel emporgestiegen, freut sich endlose Jahre; denn die unbewegliche, unvergängliche Erde gibt alle Wünsche wie eine Milchkuh.
13.235.56
यत्किञ्चित्कुरुते पापं पुरुषो वृत्तिकर्शितः ।
अपि गोकर्णमात्रेण भूमिदानन मुच्यते ॥ १३.२३५.५६ ॥
Welche Sünde auch immer ein vom Lebensunterhalt geplagter Mensch begeht, er wird schon durch die Gabe von Land so groß wie ein Kuhohr befreit.
13.235.57
सुवर्णं रजतं वस्त्रं मणिमुक्तावसूनि च ।
सर्वमेतन्महाभागे भूमिदाने प्रतिष्ठितम् ॥ १३.२३५.५७ ॥
Gold, Silber, Stoffe, Juwelen, Perlen und Schätze – all dies, o Hochgesegnete, ist im Landgeschenk begründet.
13.235.58
भर्तुर्निः श्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्रह्मलोकाय संसिद्धा नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.२३५.५८ ॥
Wer, dem höchsten Wohl seines Herrn ergeben, sein Leben hingibt und im Kampf erschlagen wird, gelangt zur Vollendung und in Brahmās Welt; doch den Landspender überragen sie nicht.
13.235.59
हलकृष्टां महीं दद्यात्सर्वबीजफलान्विताम् ।
सुकूपशरणां वाऽपि सा भवेत्सर्वकामदा ॥ १३.२३५.५९ ॥
Man soll Land geben, das mit dem Pflug gepflügt und mit allen Samen und Früchten versehen ist, oder Land, das einen guten Brunnen als Zuflucht hat; solches Land gewährt alle Wünsche.
13.235.60
निष्पन्नसस्यां पृथिवीं यो ददाति द्विजन्मनाम् ।
विमुक्तः कलुषैः सर्वैः शकलोकं स गच्छति ॥ १३.२३५.६० ॥
Wer den Zweimalgeborenen Land voller reifer Saat schenkt, wird von allen Makeln befreit und geht in die Welt Śakras.
13.235.61
यथा जनित्री क्षीरेणि स्वपुत्रमभिवर्धयेत् ।
एवं सर्वफलैर्भूमिर्दातारमभिवर्धयेत् ॥ १३.२३५.६१ ॥
Wie eine Mutter ihren Sohn mit Milch nährt, so nährt die Erde den Geber mit all ihren Früchten.
13.235.62
ब्राह्मणं वृत्तसम्पन्नमाहिताग्निं शुचिव्रतम् ।
ग्राहयित्वा निजां भूमिं न यान्ति यमसादनम् ॥ १३.२३५.६२ ॥
Wer einem Brahmanen von gutem Wandel, Hüter der heiligen Feuer und reinen Gelübden, sein eigenes Land übergibt, gelangt nicht in die Wohnstatt Yamas.
13.235.63
यथा चन्द्रमसो वृद्धिरहन्यहनि दृश्यते ।
तथा भूमेः कृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.२३५.६३ ॥
Wie das Wachsen des Mondes Tag für Tag zu sehen ist, so wächst die Landgabe mit jeder Ernte.
13.235.64
यथा बीजानि रोहन्ति प्रकीर्णानि महीतले ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदानगुणार्जिताः ॥ १३.२३५.६४ ॥
Wie die auf den Boden verstreuten Samen sprießen, so sprießen die durch das Verdienst der Landgabe gewonnenen Wünsche empor.
13.235.65
पितरः पितृलोकस्था देवताश्च दिवि स्थिताः ।
सन्तर्पयन्ति भोगैस्तं यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.२३५.६५ ॥
Die Ahnen in der Welt der Väter und die im Himmel weilenden Götter erfreuen mit Genüssen den, der die Erde schenkt.
13.235.66
दीर्घायुष्यं वराङ्गत्वं स्फीतां च श्रियमुत्तमाम् ।
परत्र लभते मर्त्यः सम्प्रदाय वसुन्धराम् ॥ १३.२३५.६६ ॥
Ein Sterblicher, der die Erde verschenkt, erlangt in der jenseitigen Welt langes Leben, Vortrefflichkeit des Körpers und reichen, höchsten Wohlstand.
13.235.67
एतत्सर्वं मयोद्दिष्टं भूमिदानस्य यत्फलम् ।
श्रद्दधानैर्नरैर्नित्यं श्राव्यमेतत्सनातनम् ॥ १३.२३५.६७ ॥
Ich habe die ganze Frucht der Landschenkung dargelegt. Diese ewige Lehre soll von gläubigen Menschen stets gehört werden.
13.235.68
अतः परं प्रवक्ष्यामि कन्यादानं यथाविधि ।
कन्या देया महादेवि परेषामात्मनोपि वा ॥ १३.२३५.६८ ॥
Als Nächstes werde ich die Gabe der Jungfrau nach der Vorschrift darlegen. O große Göttin, eine Jungfrau ist anderen zu geben, oder auch durch sich selbst.
13.235.69
कन्यां शुद्धव्रताचारां कुलरूपसमन्विताम् ।
यस्मै दित्सति पात्राय तेनापि भृशकामिताम् ॥ १३.२३५.६९ ॥
Eine Jungfrau von reinen Gelübden und Lebensführung, begabt mit guter Familie und Schönheit, soll auch vom würdigen Empfänger, dem man sie geben will, sehr begehrt werden.
13.235.70
प्रथमं तत्समाकल्प्य बन्धुभिः कृतनिश्चयः ।
कारयित्वा गृहं पूर्वं दासीदासपरिच्छदैः ॥ १३.२३५.७० ॥
Zuerst soll man, im Einvernehmen mit den Verwandten, vorher ein Haus mit männlichen und weiblichen Dienern und Hausrat erbauen lassen und es bereitstellen.
13.235.71
गृहोपकरणैश्चैव पशुधान्येन संयुताम् ।
तदर्थिने तदर्हाय कन्यां तां समलङ्कृताम् ॥ १३.२३५.७१ ॥
Diese wohlgeschmückte Jungfrau, versehen mit Hausgerät, Vieh und Getreide, soll dem gegeben werden, der sie begehrt und ihrer würdig ist.
13.235.72
सविवाहं यथान्यायं प्रचच्छेदग्निसाक्षिकम् ।
वृत्त्यातीं यथा कृत्वा सद्गृहे तौ निवेशयेत् ॥ १३.२३५.७२ ॥
Mit dem Hochzeitsritus, nach Recht und Ordnung, mit Agni als Zeugen, soll man die Braut geben; nachdem man für ihren Lebensunterhalt gesorgt hat, soll man die beiden in einem guten Haushalt einrichten.
13.235.73
एवं कृत्वा वधूदानं तस्य दानस्य गौरवात् ।
प्रेत्यभावे महीयेत स्वर्गलोके यथासुखम् ॥ १३.२३५.७३ ॥
Wer auf diese Weise eine Braut gegeben hat, wird durch die Größe dieser Gabe nach dem Tod in der Himmelswelt geehrt, so glücklich, wie es ihm gefällt.
13.235.74
पुनर्जातस्य सौभाग्यं कुलवृद्धिं तथाऽऽप्नुयात् ॥ १३.२३५.७४ ॥
Der Wiedergeborene erlangt Glück und das Wachstum seiner Familie.
13.235.75
विद्यादानं तथा देवि पात्रभूताय वै ददत् ।
प्रेत्यभावे लभेन्मर्त्यो मेधां वृद्धिं धृतिं स्मृतिम् ॥ १३.२३५.७५ ॥
O Göttin, ebenso erlangt ein sterblicher Mensch, der einem würdigen Empfänger die Gabe des Wissens schenkt, nach dem Tod Verstand, Wachstum, Standhaftigkeit und Gedächtnis.
13.235.76
अनुरूपाय शिष्याय यश्च विद्यां प्रयच्छति ।
यथोक्तस्य प्रदानस्य फलमानन्त्यमश्नुते ॥ १३.२३५.७६ ॥
Wer einem geeigneten Schüler Wissen gibt, genießt die Frucht der Gabe, wie beschrieben, in unendlichem Maße.
13.235.77
दापनं त्वथ विद्यानां दरिद्रेभ्योऽर्थवेदनैः ।
स्वयं दत्तेन तुल्यं स्यादिति विद्धि शुभानने ॥ १३.२३५.७७ ॥
Doch wisse, o du mit dem glückverheißenden Antlitz, dass die Veranlassung der Wissensgabe an die Armen durch Mittel des Reichtums gleich dem eigenen Geben ist.
13.235.78
एवं ते कथितान्येव महादानानि मानिनि ।
त्वत्प्रियार्थं मया देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२३५.७८ ॥
So habe ich dir die großen Gaben dargelegt, stolze Frau. Göttin, was willst du um deines Geliebten willen noch hören?