Mahābhārata · Adhyāya 13.235
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.235.1
भगवन्कानि देयानि धर्ममुद्दिश्य मानवैः ।
तान्यहं श्रोतुमिच्छामि तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३५.१ ॥
Ó bem-aventurado, que coisas devem os homens dar, tendo o dharma em vista? Desejo ouvi-las; peço que mas declares.
13.235.2
अजस्रं धर्मकार्यं च तथा नैमित्तिकं प्रिये ।
अन्नं प्रतिश्रयो दीपः पानीयं तृणमिन्धनम् ॥ १३.२३५.२ ॥
Ó amada, há o dever dhármico constante e também o ocasional: alimento, abrigo, lâmpada, água potável, capim e combustível.
13.235.3
स्नेहो गन्धश्च भैषज्यं तिलाश्च लवणं तथा ।
एवमादि तथाऽन्यश्च दानमाजस्रमुच्यते ॥ १३.२३५.३ ॥
Óleo, fragrância, remédio, sésamo e sal, e outras coisas semelhantes, diz-se que são dádiva constante.
13.235.4
अजस्रदानात्सततमाजस्रमिति निश्चितम् ।
सामान्यं सर्ववर्णानां दानं शृणु समाहिता ॥ १३.२३५.४ ॥
Pela dádiva constante, a continuidade é sempre alcançada; isto é certo. Ouve, ó atenta, a dádiva comum a todas as castas.
13.235.5
अन्नं प्राणो मनुष्याणामन्नदः प्राणदो भवेत् ।
तस्माकदन्नं विशेषेण दातुमिच्छति मानवः ॥ १३.२३५.५ ॥
O alimento é a vida dos homens; quem dá alimento torna-se doador da vida. Por isso o homem deseja especialmente dar alimento.
13.235.6
ब्राह्मणायाभिरूपाय यो दद्यादन्नमीप्सितम् ।
निदधाति निधिं श्रेष्ठं सोऽनन्तं पारलौकिकम् ॥ १३.२३५.६ ॥
Quem dá alimento desejado a um brâmane digno acumula o melhor tesouro, que é infinito no além.
13.235.7
श्रान्तमध्वपरिश्रान्तमतिथिं गृहमागतम् ।
अर्चयीत प्रयत्नेन स हि यज्ञो वरप्रदः ॥ १३.२३५.७ ॥
Um hóspede que chega cansado do caminho à casa deve ser honrado com diligência; ele é o sacrifício que concede dádivas.
13.235.8
कृत्वा तु पातकं कर्म यो दद्यादन्नमर्थिनाम् ।
ब्राह्मणानां विशेषेण सोपहन्ति स्वकं तमः ॥ १३.२३५.८ ॥
Quem, após ter cometido uma ação pecaminosa, dá alimento aos que o pedem, sobretudo aos brāhmaṇas, destrói a própria escuridão.
13.235.9
पितरस्तस्य नन्दन्ति सुवृष्ट्या कर्षका इव ।
पुत्रो यस्य तु पौत्रो वा श्रोत्रियं भोजयिष्यति ॥ १३.२३५.९ ॥
Aquele cujo filho ou neto alimentar um śrotriya versado, seus antepassados se alegram como os agricultores com a boa chuva.
13.235.10
अपि चण्डालशूद्राणामन्नदानं न गर्हते ।
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दद्यादन्नममत्सरः ॥ १३.२३५.१० ॥
Nem a doação de comida a caṇḍālas e śūdras é censurada; portanto, deve-se dar alimento com todo o esforço e sem inveja.
13.235.11
कलत्रं पीडयित्वाऽपि पोषयेदतिथीन्सदा ।
जन्मापि मानुषे लोके तदर्थं हि विधीयते ॥ १३.२३५.११ ॥
Mesmo afligindo a esposa, deve-se sempre alimentar os hóspedes; pois também o nascimento no mundo humano é ordenado para isso.
13.235.12
अन्नदानाच्च लोकांस्तान्सम्प्रवक्ष्याम्यनिन्दिते ।
भवनानि प्रकाशन्ते दिवि तेषां महात्मनाम् ॥ १३.२३५.१२ ॥
Ó irrepreensível, vou declarar aqueles mundos conquistados pela doação de alimento; no céu brilham as moradas daqueles magnânimos.
13.235.13
अनेकशतभौमानि सान्तर्जलवनानि च ।
वैडूर्यार्चिःप्रकाशपनि हेमरूप्यमयानि च ॥ १३.२३५.१३ ॥
Mansões de centenas de andares, com águas e bosques em seu interior, brilhando com a luz do lápis-lazúli, feitas de ouro e prata.
13.235.14
नानारूपाणि संस्थानां नानारत्नमयानि च ।
चन्द्रमण्डलशुभ्राणि किङ्किणीजालवन्ति च ॥ १३.२३५.१४ ॥
Mansões de formas e estruturas diversas, feitas de muitas gemas, brancas como o disco da lua, adornadas com redes de guizos.
13.235.15
तरुणादित्यवर्णानि स्थावराणि चराणि च ।
यथेष्टभक्ष्यभोज्यानि शयनासनवन्ति च ॥ १३.२३५.१५ ॥
Mansões da cor do sol nascente, fixas e móveis, com alimentos e bebidas à vontade, providas de leitos e assentos.
13.235.16
सर्वकामफलाश्चात्र वृक्षा भवनसंस्थिताः ।
वाप्यो बह्व्यश्च कूपाश्च दीर्घिकाश्च सहस्रशः ॥ १३.२३५.१६ ॥
Aqui as árvores que se erguem dentro das mansões dão frutos de todo desejo; há também milhares de tanques, poços e longos reservatórios.
13.235.17
अरुजानि विशोकानि नित्यानि विविधानि च ।
भवनानि विचित्राणि प्राणदानां त्रिविष्टपे ॥ १३.२३५.१७ ॥
Mansões livres de doença e de tristeza, eternas, de muitos tipos e maravilhosas, existem nos três céus para aqueles que dão a vida.
13.235.18
विवस्वतश्च सोमस्य ब्रह्मणश्च प्रजापतेः ।
विशन्ति लोकांस्ते नित्यं जगत्यन्नोदकप्रदाः ॥ १३.२३५.१८ ॥
Nos mundos de Vivasvat, Soma, Brahmā e Prajāpati eles sempre entram, aqueles que no mundo são doadores de alimento e água.
13.235.19
तत्र ते सुचिरं कालं विहृत्याप्सरसां गणैः ।
जायन्ते मानुषे लोके सर्वकल्याणसंयुताः ॥ १३.२३५.१९ ॥
Lá, após desfrutar por muito tempo com os bandos de apsarases, nasces no mundo humano dotado de todas as bênçãos.
13.235.20
बलसंहननोपेता नीरोगाश्चिरजीविनः ।
कुलीना मतिमन्तश्च भवन्त्यन्नप्रदा नराः ॥ १३.२३५.२० ॥
Tornam-se homens doadores de alimento, dotados de força e de corpo firme, livres de doenças, longevos, de nobre linhagem e sábios.
13.235.21
तस्मादन्नं विशेषेण दातव्यं भूतिमिच्छता ।
सर्वकालं च सर्वस्य सर्वत्र च सदैव च ॥ १३.२३५.२१ ॥
Por isso, quem deseja prosperidade deve dar alimento de modo especial, em todo tempo, a todos, em toda parte e sempre.
13.235.22
सुवर्णदानं परमं स्वर्ग्यं स्वस्त्ययनं महत् ।
तस्मात्ते वर्णयिष्यामि यथावदनुपूर्वशः ॥ १३.२३५.२२ ॥
A doação de ouro é suprema, conduz ao céu e é um grande rito auspicioso. Por isso te descreverei devidamente e em ordem.
13.235.23
अपि पापकृतं क्रूरं दत्तं रुक्मं प्रकाशयेत् ॥ १३.२३५.२३ ॥
Mesmo quem cometeu um ato pecaminoso e cruel, o ouro dado o faz resplandecer (purificando-o).
13.235.24
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रिभेभ्यः सुचेतसः ।
देवतास्ते तर्पयन्ति समस्ता इति वैदिकम् ॥ १३.२३५.२४ ॥
Os que, de bom ânimo, dão ouro aos brâmanes versados nos Vedas, satisfazem todos os deuses — assim diz o Veda.
13.235.25
अग्निर्हि देवताः सर्वाः सुवर्णं चाग्निरुच्यते ।
तस्मात्सुवर्णदानेन तृप्ताः स्युः सर्वदेवताः ॥ १३.२३५.२५ ॥
O fogo é, de fato, todas as divindades, e o ouro é chamado fogo. Portanto, pela doação de ouro, todas as divindades são satisfeitas.
13.235.26
अग्न्यभावे तु कुर्वन्ति वह्निस्थानेषु काञ्चनम् ।
तस्मात्सुवर्णदातारः सर्वान्कामानवाप्नुयुः ॥ १३.२३५.२६ ॥
Na ausência do fogo, as pessoas colocam ouro nos lugares do fogo. Por isso, os doadores de ouro obtêm todos os seus desejos.
13.235.27
आदित्यस्य हुताशस्य लोकान्नानाविधाञ्शुभान् ।
काञ्चनं सम्प्रदायाशु प्रविशन्ति न संशयः ॥ १३.२३५.२७ ॥
Tendo dado ouro, entram rapidamente nos diversos mundos auspiciosos do Sol e do fogo oferecido; não há dúvida.
13.235.28
अलङ्कारं कृतं चापि केवलान्प्रविशिष्यते ।
सौवर्णैर्ब्राह्मणं काले तैरलङ्कृत्य भोजयेत् ॥ १३.२३५.२८ ॥
Um adorno elaborado é considerado superior ao ouro simples. No momento certo, deve-se adornar um brâmane com objetos de ouro e alimentá-lo.
13.235.29
य एतत्परमं दानं दत्त्वा सौवर्णमद्भुतम् ।
द्युतिं मेधां वपुः कीर्तिं पुनर्जाते लबेद्ध्रुवम् ॥ १३.२३५.२९ ॥
Quem der este supremo e maravilhoso dom de ouro obterá, com certeza, esplendor, inteligência, corpo e fama em seu próximo nascimento.
13.235.30
तस्मात्स्वशक्त्या दातव्यं काञ्चनं भुवि मानवैः ।
न ह्येतस्मात्परं लोकेष्वन्यत्पापात्प्रमुच्यते ॥ १३.२३५.३० ॥
Portanto, os homens devem dar ouro na terra de acordo com a sua capacidade. Nada há de superior a isto nos mundos, pelo qual o homem se liberta do pecado.
13.235.31
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि गवां दानमनिन्दिते ।
नहि गोभ्यः परं दानं विद्यते जगति प्रिये ॥ १३.२३५.३१ ॥
Agora, ó irrepreensível, declararei o dom das vacas. Pois no mundo não há dom superior ao dom das vacas, ó amada.
13.235.32
लोकान्सिसृक्षुणा पूर्वं गावः सृष्टाः स्वयंभुवा ।
वृत्त्यर्थं सर्वभूतानां तस्मात्ता मातरः स्मृताः ॥ १३.२३५.३२ ॥
Outrora, desejando criar os mundos, o Autoexistente criou as vacas para o sustento de todos os seres; por isso são lembradas como mães.
13.235.33
लोकज्येष्ठा लोकवृत्त्या प्रवृत्ता ।
मय्यायत्ताः सोमनिष्यन्दभूताः।
सौम्याः पुण्याः प्राणदाः कामदाश्च ।
तस्मात्पूज्याः पुण्यकामैर्मनुष्यैः ॥ १३.२३५.३३ ॥
As mais velhas do mundo, postas em movimento para o sustento do mundo, dependentes de mim, semelhantes às correntes de soma, gentis, sagradas, doadoras de vida e realizadoras de desejos; por isso devem ser veneradas pelos homens que desejam mérito.
13.235.34
धेनुं दत्त्वा निभृतां सुशीलां ।
कल्याणवत्सां च पयस्विनीं च।
यावन्ति रोमाणि भवन्ति तस्या-
स्तावत्समाः स्वर्गफलानि भुङ्क्ते ॥ १३.२३५.३४ ॥
Quem dá uma vaca leiteira, dócil, de boa índole e com um bom bezerro, goza os frutos do céu por tantos anos quantos pelos há no corpo dela.
13.235.35
प्रयच्छते यः कपिलां सचेलां ।
सकांस्यदोहां कनकाग्र्यशृङ्गीम्।
पुत्राश्च पौत्रांश्च कुलं च सर्व-
मासप्तमं तारयते परत्र च ॥ १३.२३५.३५ ॥
Quem dá uma vaca kapilā, de chifres com pontas de ouro, junto com um pano e um vaso de bronze para ordenha, livra no outro mundo seus filhos, netos e toda a linhagem até a sétima geração.
13.235.36
अन्तर्जाताः क्रीतका द्यूतलब्धाः ।
प्राणक्रीताः सोदकाश्चौजसा वा।
कृच्छ्रोत्सृष्टाः पोषणार्थागताश्च ।
द्वारैरेतैस्ताः प्रलब्धाः प्रदद्यात् ॥ १३.२३५.३६ ॥
Deve-se dar as vacas obtidas por estes meios: as nascidas na casa, as compradas, as ganhas no jogo de dados, as compradas com a própria vida, as entregues com água, as tomadas à força, as abandonadas na aflição ou as vindas para sustento.
13.235.37
कृसाय बहुपुत्राय श्रोत्रियायाहिताग्नये ।
प्रदाय नीरुजां धेनुं लोकान्प्राप्नोत्यनुत्तमान् ॥ १३.२३५.३७ ॥
Quem dá uma vaca sadia a um homem esgotado com muitos filhos, a um erudito védico ou a quem mantém o fogo sagrado, alcança os mundos supremos.
13.235.38
नृशंसस्य कृतघ्नस्य लुब्धस्यानृतवादिनः ।
हव्यकव्यव्यपेतस्य न दद्याद्गाः कथञ्चन ॥ १३.२३५.३८ ॥
Não se deve de forma alguma dar vacas ao cruel, ao ingrato, ao avarento, ao mentiroso ou àquele que abandonou as oferendas aos deuses e aos antepassados.
13.235.39
समानवत्सां यो दद्याद्धेर्नुं विप्रे पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नां सोमलोके महीयते ॥ १३.२३५.३९ ॥
Quem dá a um brâmane uma vaca leiteira, de bom comportamento e coberta com tecido, com um bezerro da mesma cor, é honrado no mundo de Soma.
13.235.40
समानवत्सां यो दद्यात्कृष्णां धेनुं पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नां लोकान्प्राप्नोत्यपांपतेः ॥ १३.२३५.४० ॥
Quem dá uma vaca negra, leiteira, de bom comportamento e coberta com tecido, com um bezerro da mesma cor, alcança os mundos de Varuṇa, senhor das águas.
13.235.41
हिरण्यवर्णां पिङ्गाक्षीं सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
प्रदाय वस्त्रसम्पन्नां यान्ति कौकबेरसद्मनः ॥ १३.२३५.४१ ॥
Tendo dado uma vaca de cor dourada, de olhos fulvos, com seu bezerro, com um vaso de bronze para ordenhar e adornada com tecido, vai-se à morada de Kubera.
13.235.42
वायुरेणुसवर्मां च सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
प्रदाय वस्त्रसम्पन्नां वायुलोके महीयते ॥ १३.२३५.४२ ॥
Quem dá uma vaca com cobertura semelhante ao vento e à poeira, com seu bezerro e vasilha de ordenha de bronze, provida de vestes, é honrado no mundo de Vāyu.
13.235.43
समानवत्सां यो धेनुं दत्त्वा गौरीं पयस्विनीम् ।
सुवृत्तां वस्त्रसंछन्नामग्निलोके महीयते ॥ १३.२३५.४३ ॥
Quem dá uma vaca branca, rica em leite, bem formada, coberta com tecido, com um bezerro da mesma espécie, é honrado no mundo de Agni.
13.235.44
युवानं बलिनं श्यामं शतेन सह यूथपम् ।
गवेन्द्रं ब्राह्मणेन्द्राय भूरिशृङ्गमलंकृतम् ॥ १३.२३५.४४ ॥
Um touro jovem, forte, de cor escura, senhor de um rebanho de cem, o primeiro dos touros, adornado com muitos chifres, deve ser dado ao mais eminente dos brâmanes.
13.235.45
ऋषभं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रियाणां महात्मनाम् ।
ऐश्वर्यमभिजायन्ते जायमानाः पुनःपुनः ॥ १३.२३५.४५ ॥
Aqueles que dão um touro a brâmanes eruditos de alma grande renascem repetidamente e alcançam a soberania a cada nascimento.
13.235.46
गवां मूत्रपुरीषाणि नोद्विजेन कदाचन ।
न चासां मांसमश्नीयाद्गोषु भक्तः सदा भवेत् ॥ १३.२३५.४६ ॥
Nunca se deve olhar com repulsa para a urina e o esterco das vacas, nem comer sua carne; deve-se sempre ser devoto das vacas.
13.235.47
ग्रासमुष्टिं परगवे दद्यात्संवत्सरं शुचि ।
अकृत्वा स्वयमाहारं व्रतं तत्सार्वकामिकम् ॥ १३.२३५.४७ ॥
Durante um ano, em pureza, deve-se dar um punhado de forragem à vaca alheia, sem comer o próprio alimento; esse voto realiza todos os desejos.
13.235.48
गवामुभयतः काले नित्यं स्वस्त्ययनं वदेत् ।
न चासां चिन्तयेत्पापमिति धर्मविदो विदुः ॥ १३.२३५.४८ ॥
Acerca das vacas, deve-se sempre proferir bênçãos de bem-estar nos dois momentos do dia, e não pensar nelas como pecado; assim sabem os conhecedores do dharma.
13.235.49
गावः पवित्रं परमं गोषु लोकाः प्रतिष्ठिताः ।
कथञ्चिन्नावमन्तव्या गावो लोकस्य मातरः ॥ १३.२३५.४९ ॥
As vacas são supremamente puras; os mundos estão estabelecidos nas vacas. De modo algum devem ser desprezadas, pois as vacas são as mães do mundo.
13.235.50
तस्मादेव गवां दानं विशिष्टमिति कथ्यते ।
गोषु पूजा च भक्तिश्च नरस्यायुष्यतां वहेत् ॥ १३.२३५.५० ॥
Por isso se diz que a doação de vacas é especialmente excelente; a veneração e a devoção às vacas trazem ao homem longevidade.
13.235.51
अतःपरं प्रवक्ष्यामि भूमिदानं महाफलम् ।
भूमिदानसमं दानं लोके नास्तीति निश्चयः ॥ १३.२३५.५१ ॥
Em seguida declararei a doação de terra, que traz grande fruto; não há no mundo doação igual à doação de terra — isso é certo.
13.235.52
गृहयुक्क्षेत्रयुग्वाऽपि भूमिभागः प्रदीयते ।
सुखभोगं निराक्रोशं वास्तुपूर्वं प्रकल्प्य च ॥ १३.२३५.५२ ॥
Uma porção de terra, com casa ou com campo, é também dada; começando pelo terreno da casa, tendo-a preparado para o gozo agradável, sem aborrecimento.
13.235.53
ग्रहीतारमलङ्कृत्य वस्त्रपुष्पानुलोपनैः ।
सभृत्यं सपरीवारं भोजयित्वा यथेष्टतः।
यो दद्याद्दक्षिणां काले त्रिरद्भिर्गृह्यतामिति ॥ १३.२३५.५३ ॥
Quem, tendo adornado o receptor com vestes, flores e unguentos, tendo-o alimentado à vontade junto com seus servos e família, dá a dakṣiṇā no tempo devido e diz três vezes com água: «Que isto seja recebido».
13.235.54
एवं भूम्यां प्रदत्तायां श्रद्धया वीतमत्सरैः ।
यावत्तिष्ठति सा भूमिस्तावद्दत्तफलं विदुः ॥ १३.२३५.५४ ॥
Assim, quando a terra é doada com fé por aqueles livres de inveja, o fruto da doação dura enquanto a terra perdurar, dizem eles.
13.235.55
भूमिदः स्वर्गमारुह्य रमते शाश्वतीः समाः ।
अचला ह्यक्षया भूमिः सर्वकामान्दुधुक्षति ॥ १३.२३५.५५ ॥
O doador de terra, ao subir ao céu, regozija-se por anos sem fim; pois a terra imóvel e imperecível realiza todos os desejos como uma vaca leiteira.
13.235.56
यत्किञ्चित्कुरुते पापं पुरुषो वृत्तिकर्शितः ।
अपि गोकर्णमात्रेण भूमिदानन मुच्यते ॥ १३.२३५.५६ ॥
Qualquer pecado que um homem exausto pela sobrevivência cometa, ele é libertado mesmo doando terra do tamanho de uma orelha de vaca.
13.235.57
सुवर्णं रजतं वस्त्रं मणिमुक्तावसूनि च ।
सर्वमेतन्महाभागे भूमिदाने प्रतिष्ठितम् ॥ १३.२३५.५७ ॥
Ouro, prata, tecidos, joias, pérolas e tesouros — tudo isto, ó bem-aventurada, está fundado na doação de terra.
13.235.58
भर्तुर्निः श्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्रह्मलोकाय संसिद्धा नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.२३५.५८ ॥
Os que, devotados ao bem supremo de seu senhor, entregam a vida e tombam na batalha, alcançam a perfeição e vão ao mundo de Brahmā; não superam o doador de terra.
13.235.59
हलकृष्टां महीं दद्यात्सर्वबीजफलान्विताम् ।
सुकूपशरणां वाऽपि सा भवेत्सर्वकामदा ॥ १३.२३५.५९ ॥
Deve-se dar terra arada com o arado e dotada de todas as sementes e frutos, ou terra que tenha um bom poço como refúgio; tal terra concede todos os desejos.
13.235.60
निष्पन्नसस्यां पृथिवीं यो ददाति द्विजन्मनाम् ।
विमुक्तः कलुषैः सर्वैः शकलोकं स गच्छति ॥ १३.२३५.६० ॥
Quem dá aos dvijas uma terra carregada de colheitas maduras, libertando-se de todas as impurezas, vai ao mundo de Śakra.
13.235.61
यथा जनित्री क्षीरेणि स्वपुत्रमभिवर्धयेत् ।
एवं सर्वफलैर्भूमिर्दातारमभिवर्धयेत् ॥ १३.२३५.६१ ॥
Assim como a mãe alimenta o filho com leite, a terra alimenta o doador com todos os seus frutos.
13.235.62
ब्राह्मणं वृत्तसम्पन्नमाहिताग्निं शुचिव्रतम् ।
ग्राहयित्वा निजां भूमिं न यान्ति यमसादनम् ॥ १३.२३५.६२ ॥
Aqueles que fazem um brâmane de boa conduta, guardião dos fogos sagrados e de votos puros, receber a sua própria terra não vão à morada de Yama.
13.235.63
यथा चन्द्रमसो वृद्धिरहन्यहनि दृश्यते ।
तथा भूमेः कृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.२३५.६३ ॥
Assim como o crescimento da lua se vê dia após dia, a doação da terra cresce a cada colheita.
13.235.64
यथा बीजानि रोहन्ति प्रकीर्णानि महीतले ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदानगुणार्जिताः ॥ १३.२३५.६४ ॥
Assim como as sementes espalhadas no chão brotam, brotam os desejos conquistados pelo mérito da doação da terra.
13.235.65
पितरः पितृलोकस्था देवताश्च दिवि स्थिताः ।
सन्तर्पयन्ति भोगैस्तं यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.२३५.६५ ॥
Os ancestrais que habitam o mundo dos pais e os deuses que estão no céu satisfazem com prazeres aquele que dá a terra.
13.235.66
दीर्घायुष्यं वराङ्गत्वं स्फीतां च श्रियमुत्तमाम् ।
परत्र लभते मर्त्यः सम्प्रदाय वसुन्धराम् ॥ १३.२३५.६६ ॥
Um mortal que dá a terra em doação obtém no outro mundo longa vida, excelência do corpo e uma prosperidade abundante e suprema.
13.235.67
एतत्सर्वं मयोद्दिष्टं भूमिदानस्य यत्फलम् ।
श्रद्दधानैर्नरैर्नित्यं श्राव्यमेतत्सनातनम् ॥ १३.२३५.६७ ॥
Declarei todo o fruto da doação de terra. Este ensinamento eterno deve sempre ser ouvido pelos homens de fé.
13.235.68
अतः परं प्रवक्ष्यामि कन्यादानं यथाविधि ।
कन्या देया महादेवि परेषामात्मनोपि वा ॥ १३.२३५.६८ ॥
A seguir declararei a doação de uma donzela segundo a regra. Ó grande deusa, a donzela deve ser dada a outros, ou mesmo por si mesma.
13.235.69
कन्यां शुद्धव्रताचारां कुलरूपसमन्विताम् ।
यस्मै दित्सति पात्राय तेनापि भृशकामिताम् ॥ १३.२३५.६९ ॥
Uma donzela de votos e conduta puros, dotada de boa família e beleza, deve ser muito desejada mesmo pelo digno receptor a quem se deseja dá-la.
13.235.70
प्रथमं तत्समाकल्प्य बन्धुभिः कृतनिश्चयः ।
कारयित्वा गृहं पूर्वं दासीदासपरिच्छदैः ॥ १३.२३५.७० ॥
Primeiro, tendo decidido com os parentes e tendo mandado construir antes uma casa provida de servos, servas e utensílios, deve-se prepará-la.
13.235.71
गृहोपकरणैश्चैव पशुधान्येन संयुताम् ।
तदर्थिने तदर्हाय कन्यां तां समलङ्कृताम् ॥ १३.२३५.७१ ॥
Essa donzela, bem adornada e dotada de utensílios domésticos, gado e grão, deve ser dada àquele que a procura e é digno dela.
13.235.72
सविवाहं यथान्यायं प्रचच्छेदग्निसाक्षिकम् ।
वृत्त्यातीं यथा कृत्वा सद्गृहे तौ निवेशयेत् ॥ १३.२३५.७२ ॥
Com o rito do casamento, conforme a norma, tendo Agni como testemunha, deve-se dar a noiva; provendo-lhes o sustento, deve-se estabelecer os dois em um bom lar.
13.235.73
एवं कृत्वा वधूदानं तस्य दानस्य गौरवात् ।
प्रेत्यभावे महीयेत स्वर्गलोके यथासुखम् ॥ १३.२३५.७३ ॥
Quem assim dá uma noiva, pela grandeza desse dom é honrado após a morte no mundo celeste, com a felicidade que lhe couber.
13.235.74
पुनर्जातस्य सौभाग्यं कुलवृद्धिं तथाऽऽप्नुयात् ॥ १३.२३५.७४ ॥
Ao nascer de novo, obtém boa fortuna e o crescimento de sua linhagem.
13.235.75
विद्यादानं तथा देवि पात्रभूताय वै ददत् ।
प्रेत्यभावे लभेन्मर्त्यो मेधां वृद्धिं धृतिं स्मृतिम् ॥ १३.२३५.७५ ॥
Ó deusa, igualmente, o mortal que dá o dom do conhecimento a um receptor digno obtém, após a morte, inteligência, crescimento, firmeza e memória.
13.235.76
अनुरूपाय शिष्याय यश्च विद्यां प्रयच्छति ।
यथोक्तस्य प्रदानस्य फलमानन्त्यमश्नुते ॥ १३.२३५.७६ ॥
Quem dá conhecimento a um discípulo adequado desfruta do fruto do dom, como foi descrito, de forma infinita.
13.235.77
दापनं त्वथ विद्यानां दरिद्रेभ्योऽर्थवेदनैः ।
स्वयं दत्तेन तुल्यं स्यादिति विद्धि शुभानने ॥ १३.२३५.७७ ॥
Mas saibas, ó de rosto auspicioso, que fazer com que o conhecimento seja dado aos pobres por meio de recursos é igual a dá-lo pessoalmente.
13.235.78
एवं ते कथितान्येव महादानानि मानिनि ।
त्वत्प्रियार्थं मया देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२३५.७८ ॥
Assim te contei os grandes dons, ó nobre senhora. Deusa, pelo que te é caro, o que mais desejas ouvir?