Mahābhārata · Adhyāya 13.241
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.241.1
मानुषेष्वेव जीवत्सु गतिर्विज्ञायते न वा ।
यथा शुभगतिर्जीवो नासौ त्वशुभभागिति ॥ १३.२४१.१ ॥
Mientras los seres humanos están vivos, ¿puede conocerse su destino o no? ¿Cómo es que un ser vivo de buen destino no comparte la desgracia?
13.241.2
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२४१.२ ॥
Deseo oír esto; tú deberías declararlo para mí.
13.241.3
तदहं ते प्रवक्ष्यामि जीवितं विद्यते यथा ।
द्विविधाः प्राणिनो लोके दैवमासुरमाश्रिताः ॥ १३.२४१.३ ॥
Por eso te diré cómo es la vida. En el mundo hay dos clases de seres: los que se acogen a la naturaleza divina o a la demoníaca.
13.241.4
मनसा कर्मणा वाचा प्रतिकला भवन्ति ये ।
तादृशानासुरान्विद्धि मर्त्यास्ते नरकालयाः ॥ १३.२४१.४ ॥
Sabe que quienes se oponen con la mente, la acción y la palabra son tales asuras; esos mortales habitan en el infierno.
13.241.5
हिंस्राश्चोराश्च धूर्ताश्च परदाराभिमर्शकाः ।
नीचकर्मरता ये च शौचमङ्गलवर्जिताः ॥ १३.२४१.५ ॥
los violentos, los ladrones y los tramposos, los que tocan a las mujeres ajenas, los que se deleitan en actos viles, y los carentes de pureza y auspicio;
13.241.6
शुचिविद्वेषिणः पापा लोकचारित्रदूषकाः ।
एवं युक्तसमाचारा जीवन्तो नरकालयाः ॥ १३.२४१.६ ॥
Los hostiles a la pureza, los pecadores, los corruptores de la conducta del mundo, que viven con tal proceder, son habitantes del infierno aun en vida.
13.241.7
लोकोद्वेगकराश्चान्ये पशवश्च सरीसृपाः ।
वृक्षाः कण्टकिनो रूक्षास्तादृशान्विद्धि चासुरान् ॥ १३.२४१.७ ॥
Otros que causan angustia al mundo, animales y reptiles, árboles espinosos y ásperos: sabed que estos son asuras.
13.241.8
अपरान्देवपक्षांस्तु शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२४१.८ ॥
Ahora, oh diosa, escucha con atención a los otros del lado de los dioses.
13.241.9
मनोवाक्कर्मभिर्नित्यमनुकूला भवन्ति ये ।
तादृशानमरान्विद्धि ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.९ ॥
A quienes siempre son afables de pensamiento, palabra y obra, reconócelos como inmortales; esos hombres van al cielo.
13.241.10
शौचार्जवपरा धीराः परार्थं नाहरन्ति ये ।
ये समाः सर्वभूतेषु ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१० ॥
Los firmes, dedicados a la pureza y la rectitud, que no toman lo ajeno y son ecuánimes con todos los seres: esos hombres van al cielo.
13.241.11
भयाद्वा वृत्तिहेतोर्वा अनृतं न वदन्ति ये ।
सत्यं वदन्ति सततं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.११ ॥
Quienes nunca dicen falsedad, por miedo o por sustento, sino que siempre hablan la verdad: esos hombres van al cielo.
13.241.12
धार्मिकाः शौचसम्पन्नाः शुक्ला मधुरवादिनः ।
नाकार्यं मनसेच्छन्ति ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१२ ॥
Los justos, dotados de pureza, luminosos y de habla dulce, que ni de corazón desean lo que no debe hacerse: esos hombres van al cielo.
13.241.13
स्वदुःखमिव मन्यन्ते परेषां दुःखवेदनम् ।
दरिद्रा अपि ये केचिद्याचिताः प्रीतिपूर्वकम्।
ददत्येव च यत्किञ्चित्ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१३ ॥
Aquellos que consideran el dolor de los demás como si fuera el suyo propio, y que, aunque pobres, dan con afecto lo poco que tienen cuando se les pide — esos hombres van al cielo.
13.241.14
आस्तिका मङ्गलपराः सततं वृद्धसेविनः ।
पुण्यकर्मपरा नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१४ ॥
Los creyentes, siempre dedicados a lo auspicioso, que sirven constantemente a los mayores y siempre se entregan a obras meritorias — esos hombres van al cielo.
13.241.15
व्रतिनो दानशीलाश्च धर्मशीलाश्च मानवाः ।
ऋजवो मृदवो नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१५ ॥
Los hombres que cumplen votos, son generosos y de naturaleza virtuosa, siempre rectos y amables — esos hombres van al cielo.
13.241.16
गुरुशुश्रूषणपरा देवब्राह्मणपूजकाः ।
कृजज्ञाः कृतविद्याश्च ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१६ ॥
Los dedicados a servir al maestro, que honran a los dioses y a los brahmanes, agradecidos y versados en el saber — esos hombres van al cielo.
13.241.17
जितेन्द्रिया जितक्रोधा जितमानमदाः स्मृताः ।
लोभमात्सर्यहीना ये ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१७ ॥
Aquellos que han vencido los sentidos, la ira, el orgullo y la embriaguez, y están libres de codicia y envidia — esos hombres van al cielo.
13.241.18
निर्मा निरहङ्कारः सानुक्रोशाः स्वबन्धुषु ।
दीनानुकम्पिनो नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१८ ॥
Libres de posesividad y de vanidad, compasivos con sus propios parientes, siempre misericordiosos con los desdichados — esos hombres van al cielo.
13.241.19
ऐहिकेन तु वृत्तेन पारत्रमनुमीयते ।
एवंविधा नरा लोके जीवन्तः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१९ ॥
Por la conducta en este mundo se infiere el otro mundo; hombres de tal índole, viviendo en el mundo, van al cielo.
13.241.20
यदन्यच्च शुभं लोके प्रजानुग्रहकारि च ।
पशवश्चैव वृक्षाश्च प्रजानां हितकारिणः।
तादृशान्देवपक्षस्थानिति विद्धि शुभानने ॥ १३.२४१.२० ॥
Lo demás en el mundo que es auspicioso, que favorece a las criaturas, y también los animales y los árboles que benefician a las criaturas, sábelos situados del lado de los dioses, oh de rostro hermoso.
13.241.21
शुभाशुभप्रयं लोके सर्वं स्थावरजङ्गमम् ।
दैवं शुभमिति प्राहुरासुरं चाशुभं प्रिये ॥ १३.२४१.२१ ॥
En el mundo, todo lo inmóvil y lo móvil es una mezcla de lo auspicioso y lo funesto; a lo auspicioso lo llaman divino, y a lo funesto demoníaco, oh amada.