ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.241
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.241.1
मानुषेष्वेव जीवत्सु गतिर्विज्ञायते न वा ।
यथा शुभगतिर्जीवो नासौ त्वशुभभागिति ॥ १३.२४१.१ ॥
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଜୀବିତ ଥିବାବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ଗତି ଜଣାଯାଏ କି ନାହିଁ? ଶୁଭଗତିସମ୍ପନ୍ନ ଜୀବ କିପରି ଅଶୁଭର ଭାଗୀ ହୁଏ ନାହିଁ?
13.241.2
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२४१.२ ॥
ଏହା ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ତାହା ମୋତେ କହିବା ଆପଣଙ୍କ ପକ୍ଷେ ଉଚିତ।
13.241.3
तदहं ते प्रवक्ष्यामि जीवितं विद्यते यथा ।
द्विविधाः प्राणिनो लोके दैवमासुरमाश्रिताः ॥ १३.२४१.३ ॥
ତେଣୁ ଜୀବନ କିପରି ଥାଏ ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି। ଜଗତରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର: ଦୈବୀ ବା ଆସୁରୀ ସ୍ୱଭାବ ଆଶ୍ରିତ।
13.241.4
मनसा कर्मणा वाचा प्रतिकला भवन्ति ये ।
तादृशानासुरान्विद्धि मर्त्यास्ते नरकालयाः ॥ १३.२४१.४ ॥
ମନ, କର୍ମ ଓ ବାଣୀରେ ଯେଉଁମାନେ ବିରୋଧୀ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସେପରି ଅସୁର ଜାଣ; ସେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ନରକବାସୀ।
13.241.5
हिंस्राश्चोराश्च धूर्ताश्च परदाराभिमर्शकाः ।
नीचकर्मरता ये च शौचमङ्गलवर्जिताः ॥ १३.२४१.५ ॥
ହିଂସକ, ଚୋର ଓ ଧୂର୍ତ୍ତ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ପର୍ଶକାରୀ, ନୀଚ କର୍ମରେ ରତ, ଓ ଶୌଚ-ମଙ୍ଗଳବର୍ଜିତ ଯେଉଁମାନେ;
13.241.6
शुचिविद्वेषिणः पापा लोकचारित्रदूषकाः ।
एवं युक्तसमाचारा जीवन्तो नरकालयाः ॥ १३.२४१.६ ॥
ଶୁଚିତାର ଶତ୍ରୁ, ପାପୀ, ଲୋକାଚାରକୁ ଦୂଷକ, ଏପରି ଆଚରଣରେ ଜୀବନ ଧାରଣକାରୀ ଜୀବିତ ଅବସ୍ଥାରେ ନରକବାସୀ।
13.241.7
लोकोद्वेगकराश्चान्ये पशवश्च सरीसृपाः ।
वृक्षाः कण्टकिनो रूक्षास्तादृशान्विद्धि चासुरान् ॥ १३.२४१.७ ॥
ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ବେଗ ଦେଉଥିବା ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ, ପଶୁ, ସରୀସୃପ, କଣ୍ଟକୀ ଓ ରୁକ୍ଷ ବୃକ୍ଷ — ଏମାନଙ୍କୁ ଅସୁର ବୋଲି ଜାଣ।
13.241.8
अपरान्देवपक्षांस्तु शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२४१.८ ॥
ଏବେ ହେ ଦେବୀ, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତେ ଦେବପକ୍ଷର ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟ ଶୁଣ।
13.241.9
मनोवाक्कर्मभिर्नित्यमनुकूला भवन्ति ये ।
तादृशानमरान्विद्धि ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.९ ॥
ମନ, ବାକ୍ୟ ଓ କର୍ମରେ ସଦା ଅନୁକୂଳ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅମର ବୋଲି ଜାଣ; ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ।
13.241.10
शौचार्जवपरा धीराः परार्थं नाहरन्ति ये ।
ये समाः सर्वभूतेषु ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१० ॥
ଶୌଚ ଓ ସରଳତାରେ ନିରତ ଧୀର ଲୋକେ, ଯେଉଁମାନେ ପରର ଅଧିକାର ହରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସର୍ବପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖନ୍ତି — ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ।
13.241.11
भयाद्वा वृत्तिहेतोर्वा अनृतं न वदन्ति ये ।
सत्यं वदन्ति सततं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.११ ॥
ଭୟ ଯୋଗୁ କିମ୍ବା ଜୀବିକା ପାଇଁ ବି ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା କହନ୍ତି ନାହିଁ, ସଦା ସତ୍ୟ କହନ୍ତି — ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ।
13.241.12
धार्मिकाः शौचसम्पन्नाः शुक्ला मधुरवादिनः ।
नाकार्यं मनसेच्छन्ति ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१२ ॥
ଧାର୍ମିକ, ଶୌଚସଂପନ୍ନ, ଶୁଦ୍ଧ, ମଧୁରଭାଷୀ ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ବି ଅକାର୍ଯ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ — ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ।
13.241.13
स्वदुःखमिव मन्यन्ते परेषां दुःखवेदनम् ।
दरिद्रा अपि ये केचिद्याचिताः प्रीतिपूर्वकम्।
ददत्येव च यत्किञ्चित्ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१३ ॥
ଅନ୍ୟର ଦୁଃଖବେଦନାକୁ ନିଜ ଦୁଃଖ ପରି ମନେ କରନ୍ତି, ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଯାଚିତ ହେଲେ ସ୍ନେହପୂର୍ବକ କିଛି ଦିଅନ୍ତି — ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.241.14
आस्तिका मङ्गलपराः सततं वृद्धसेविनः ।
पुण्यकर्मपरा नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१४ ॥
ଆସ୍ତିକ, ସର୍ବଦା ମଙ୍ଗଳରେ ନିରତ, ନିରନ୍ତର ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିବା, ନିତ୍ୟ ପୁଣ୍ୟକର୍ମରେ ତତ୍ପର — ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.241.15
व्रतिनो दानशीलाश्च धर्मशीलाश्च मानवाः ।
ऋजवो मृदवो नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१५ ॥
ବ୍ରତଧାରୀ, ଦାନଶୀଳ, ଧର୍ମଶୀଳ, ସର୍ବଦା ସରଳ ଓ କୋମଳ ସ୍ୱଭାବର ମନୁଷ୍ୟମାନେ — ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.241.16
गुरुशुश्रूषणपरा देवब्राह्मणपूजकाः ।
कृजज्ञाः कृतविद्याश्च ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१६ ॥
ଗୁରୁ ସେବାରେ ନିରତ, ଦେବ-ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜକ, କୃତଜ୍ଞ, ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ — ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.241.17
जितेन्द्रिया जितक्रोधा जितमानमदाः स्मृताः ।
लोभमात्सर्यहीना ये ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१७ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତିଥିବା, କ୍ରୋଧ ଜିତିଥିବା, ମାନ-ମଦ ଜିତିଥିବା, ଲୋଭ ଓ ମାତ୍ସର୍ଯ୍ୟହୀନ — ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.241.18
निर्मा निरहङ्कारः सानुक्रोशाः स्वबन्धुषु ।
दीनानुकम्पिनो नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१८ ॥
ମମତାହୀନ, ଅହଂକାରହୀନ, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ, ସର୍ବଦା ଦୀନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁକମ୍ପାଶୀଳ — ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.241.19
ऐहिकेन तु वृत्तेन पारत्रमनुमीयते ।
एवंविधा नरा लोके जीवन्तः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१९ ॥
ଐହିକ ଆଚରଣରୁ ହିଁ ପରଲୋକର ଅନୁମାନ ହୁଏ। ଏପରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଜୀବିତ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.241.20
यदन्यच्च शुभं लोके प्रजानुग्रहकारि च ।
पशवश्चैव वृक्षाश्च प्रजानां हितकारिणः।
तादृशान्देवपक्षस्थानिति विद्धि शुभानने ॥ १३.२४१.२० ॥
ଜଗତରେ ଆଉ ଯାହା ଶୁଭ, ଯାହା ପ୍ରଜାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ କରେ, ଏବଂ ପଶୁ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଜାଙ୍କର ହିତ କରନ୍ତି — ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବପକ୍ଷରେ ଅବସ୍ଥିତ ବୋଲି ଜାଣ, ହେ ଶୁଭାନନେ।
13.241.21
शुभाशुभप्रयं लोके सर्वं स्थावरजङ्गमम् ।
दैवं शुभमिति प्राहुरासुरं चाशुभं प्रिये ॥ १३.२४१.२१ ॥
ଜଗତରେ ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସବୁକିଛି ଶୁଭାଶୁଭର ମିଶ୍ରଣ। ଶୁଭକୁ ଦୈବୀ ଏବଂ ଅଶୁଭକୁ ଆସୁରୀ କୁହାଯାଏ, ହେ ପ୍ରିୟେ।