Mahābhārata · Adhyāya 13.241
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.241.1
मानुषेष्वेव जीवत्सु गतिर्विज्ञायते न वा ।
यथा शुभगतिर्जीवो नासौ त्वशुभभागिति ॥ १३.२४१.१ ॥
Kann das Schicksal der Menschen, solange sie leben, erkannt werden oder nicht? Wie kommt es, dass ein Wesen mit gutem Schicksal nicht an Unglück teilhat?
13.241.2
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२४१.२ ॥
Dies möchte ich hören; du solltest es mir verkünden.
13.241.3
तदहं ते प्रवक्ष्यामि जीवितं विद्यते यथा ।
द्विविधाः प्राणिनो लोके दैवमासुरमाश्रिताः ॥ १३.२४१.३ ॥
Darum werde ich dir sagen, wie das Leben beschaffen ist. Es gibt in der Welt zwei Arten von Wesen: die, die sich der göttlichen oder der dämonischen Natur zuwenden.
13.241.4
मनसा कर्मणा वाचा प्रतिकला भवन्ति ये ।
तादृशानासुरान्विद्धि मर्त्यास्ते नरकालयाः ॥ १३.२४१.४ ॥
Wisse, dass diejenigen, die sich durch Geist, Tat und Rede widersetzen, solche Asuras sind; diese Sterblichen wohnen in der Hölle.
13.241.5
हिंस्राश्चोराश्च धूर्ताश्च परदाराभिमर्शकाः ।
नीचकर्मरता ये च शौचमङ्गलवर्जिताः ॥ १३.२४१.५ ॥
die Gewalttätigen, Diebe und Betrüger, die die Frauen anderer berühren, die an niedrigen Taten Gefallen finden, und die ohne Reinheit und Glück sind;
13.241.6
शुचिविद्वेषिणः पापा लोकचारित्रदूषकाः ।
एवं युक्तसमाचारा जीवन्तो नरकालयाः ॥ १३.२४१.६ ॥
Die Feinde der Reinheit, die Sünder, die Verderber des Verhaltens in der Welt, die so handeln, sind schon zu Lebzeiten Bewohner der Hölle.
13.241.7
लोकोद्वेगकराश्चान्ये पशवश्च सरीसृपाः ।
वृक्षाः कण्टकिनो रूक्षास्तादृशान्विद्धि चासुरान् ॥ १३.२४१.७ ॥
Andere, die der Welt Unruhe bereiten, Tiere und Kriechtiere, dornige und rauhe Bäume – solche sollst du als Asuras erkennen.
13.241.8
अपरान्देवपक्षांस्तु शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२४१.८ ॥
Nun, o Göttin, höre aufmerksam auf die anderen auf der Seite der Götter.
13.241.9
मनोवाक्कर्मभिर्नित्यमनुकूला भवन्ति ये ।
तादृशानमरान्विद्धि ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.९ ॥
Die stets in Gedanken, Worten und Taten wohlgesinnt sind, sollst du als Unsterbliche erkennen; jene Menschen gehen in den Himmel.
13.241.10
शौचार्जवपरा धीराः परार्थं नाहरन्ति ये ।
ये समाः सर्वभूतेषु ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१० ॥
Die Standhaften, dem Reinen und Geraden ergeben, die nicht das Gut anderer an sich reißen und allen Wesen gegenüber gleichmütig sind – jene Menschen gehen in den Himmel.
13.241.11
भयाद्वा वृत्तिहेतोर्वा अनृतं न वदन्ति ये ।
सत्यं वदन्ति सततं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.११ ॥
Die aus Furcht oder um des Lebensunterhalts willen niemals Unwahres sagen, sondern stets die Wahrheit sprechen – jene Menschen gehen in den Himmel.
13.241.12
धार्मिकाः शौचसम्पन्नाः शुक्ला मधुरवादिनः ।
नाकार्यं मनसेच्छन्ति ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१२ ॥
Die Rechtschaffenen, mit Reinheit begabt, lauter und süß sprechend, die nicht einmal im Geiste nach dem Unrechten verlangen – jene Menschen gehen in den Himmel.
13.241.13
स्वदुःखमिव मन्यन्ते परेषां दुःखवेदनम् ।
दरिद्रा अपि ये केचिद्याचिताः प्रीतिपूर्वकम्।
ददत्येव च यत्किञ्चित्ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१३ ॥
Wer das Leid anderer wie sein eigenes Leid empfindet und, obwohl arm, auf Bitten liebevoll das Wenige gibt, das er hat — diese Menschen gehen in den Himmel.
13.241.14
आस्तिका मङ्गलपराः सततं वृद्धसेविनः ।
पुण्यकर्मपरा नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१४ ॥
Die Gläubigen, stets dem Heilvollen ergeben, die ständig die Alten verehren und sich immer guten Werken widmen — diese Menschen gehen in den Himmel.
13.241.15
व्रतिनो दानशीलाश्च धर्मशीलाश्च मानवाः ।
ऋजवो मृदवो नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१५ ॥
Menschen, die Gelübde halten, freigebig und von rechtschaffener Art sind, stets aufrichtig und sanft — diese Menschen gehen in den Himmel.
13.241.16
गुरुशुश्रूषणपरा देवब्राह्मणपूजकाः ।
कृजज्ञाः कृतविद्याश्च ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१६ ॥
Wer dem Lehrer zu dienen ergeben ist, Götter und Brahmanen verehrt, dankbar und in der Gelehrsamkeit bewandert ist — diese Menschen gehen in den Himmel.
13.241.17
जितेन्द्रिया जितक्रोधा जितमानमदाः स्मृताः ।
लोभमात्सर्यहीना ये ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१७ ॥
Wer die Sinne besiegt, den Zorn überwunden hat, Stolz und Hochmut bezwungen hat und frei von Gier und Neid ist — diese Menschen gehen in den Himmel.
13.241.18
निर्मा निरहङ्कारः सानुक्रोशाः स्वबन्धुषु ।
दीनानुकम्पिनो नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१८ ॥
Frei von Besitzdenken und Eigendünkel, mitfühlend gegen die eigenen Verwandten, stets barmherzig gegen die Elenden — diese Menschen gehen in den Himmel.
13.241.19
ऐहिकेन तु वृत्तेन पारत्रमनुमीयते ।
एवंविधा नरा लोके जीवन्तः स्वर्गगामिनः ॥ १३.२४१.१९ ॥
Aus dem Verhalten in dieser Welt schließt man auf die jenseitige Welt; solche Menschen gehen, solange sie in der Welt leben, in den Himmel.
13.241.20
यदन्यच्च शुभं लोके प्रजानुग्रहकारि च ।
पशवश्चैव वृक्षाश्च प्रजानां हितकारिणः।
तादृशान्देवपक्षस्थानिति विद्धि शुभानने ॥ १३.२४१.२० ॥
Was sonst in der Welt heilvoll ist, den Geschöpfen Gnade erweist, und auch Tiere und Bäume, die den Geschöpfen nützen — wisse, dass sie auf der Seite der Götter stehen, o Schönangesichtige.
13.241.21
शुभाशुभप्रयं लोके सर्वं स्थावरजङ्गमम् ।
दैवं शुभमिति प्राहुरासुरं चाशुभं प्रिये ॥ १३.२४१.२१ ॥
In der Welt ist alles, was still steht und was sich bewegt, eine Mischung aus Gutem und Bösem; das Gute nennt man göttlich, das Böse dämonisch, o Geliebte.