ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.242
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.242.1
भगवन्मानुषाः केचित्कालधर्ममुपस्थिताः ।
प्राणमोक्षं कथं कृत्वा परत्रि हितमाप्नुयुः ॥ १३.२४२.१ ॥
ಭಗವಂತನೇ! ಕಾಲಧರ್ಮ (ಮರಣ)ವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಕೆಲವು ಮನುಷ್ಯರು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಿತವನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲರು?
13.242.2
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ।
द्विविधं मरणं लोके स्वभावाद्यत्नतस्तथा ॥ १३.२४२.२ ॥
ಸರಿ, ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ದೇವಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಕೇಳು. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮರಣ ಎರಡು ವಿಧ—ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ.
13.242.3
तयोः स्वभावं नापायं यत्नतः करणोद्भवम् ।
एतयोरुभयोर्देवि विधानं शृणु शोभने ॥ १३.२४२.३ ॥
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಭಾವಜ ಮರಣ ದೋಷವಲ್ಲ; ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಉಂಟಾದದ್ದು ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು. ದೇವಿ, ಶೋಭನೆ, ಇವೆರಡರ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೇಳು.
13.242.4
कल्याकल्यशरीरस्य यत्नजं द्विविधं स्मृतम् ।
यत्नजं नाम मरणमात्मत्यागो मुमूर्षया ॥ १३.२४२.४ ॥
ಯೋಗ್ಯ ಅಥವಾ ಅಯೋಗ್ಯ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗುವ ಮರಣ ಎರಡು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಯತ್ನಜ ಮರಣವೆಂದರೆ ಸಾಯುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಆತ್ಮತ್ಯಾಗ.
13.242.5
तत्राकल्यशरीरस्य जरा व्याधिश्च कारणम् ।
महाप्रस्थानगमनं तथा प्रायोपवेशनम्।
जलावगाहनं चैव अग्निचित्यां प्रवेशनम् ॥ १३.२४२.५ ॥
ಅದರಲ್ಲಿ ಅಯೋಗ್ಯ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಮುಪ್ಪು ಮತ್ತು ರೋಗವೇ ಕಾರಣ. ಮಹಾಪ್ರಸ್ಥಾನ ಗಮನ, ಪ್ರಾಯೋಪವೇಶ (ಉಪವಾಸದಿಂದ ಸಾವು), ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದು, ಅಗ್ನಿಚಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಕೂಡ (ಮರಣದ ಮಾರ್ಗಗಳು).
13.242.6
एवं चतुर्विधः प्रोक्त आत्मत्यागो मुमूर्षताम् ।
एतेषां क्रमयोगेन विधानं शृणु शोभने ॥ १३.२४२.६ ॥
ಹೀಗೆ, ಸಾಯಲು ಬಯಸುವವರ ಆತ್ಮತ್ಯಾಗ ನಾಲ್ಕು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳ ಕ್ರಮಯೋಗದಿಂದ ಅದರ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೇಳು, ಶೋಭನೆ.
13.242.7
स्वधर्मयुक्तं गार्हस्थ्यं चिरमूढ्वा विधानतः ।
तत्रानृण्यं च सम्प्राप्य वृद्धो वा व्याधितोऽपि वा ॥ १३.२४२.७ ॥
ಸ್ವಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನವನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಬಹುಕಾಲ ನಡೆಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಋಣಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ವೃದ್ಧನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ರೋಗಿಯಾಗಿರಲಿ,
13.242.8
दर्शयित्वा स्वदौर्बल्यं सर्वानेवानुमान्य च ।
सर्वं विहाय बन्धूंश्च क्रमाणां भरणं तथा ॥ १३.२४२.८ ॥
ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಸರ್ವವನ್ನೂ, ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರಮಾನುಸಾರ ಪೋಷಣೆಯ ಹೊಣೆಯನ್ನೂ (ವಹಿಸಿ),
13.242.9
दानानि विधिवत्कृत्वा धर्मिकार्यर्थमात्मनः ।
अनुज्ञाप्य जनं सर्वं वाचा मधुरया ब्रुवन् ॥ १३.२४२.९ ॥
ವಿಧಿಯಂತೆ ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಜನರಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಂಡು, ಮಧುರ ವಾಣಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ,
13.242.10
अहतं वस्त्रमाच्छाद्य बद्ध्वा तत्कुशरज्जुना ।
उपस्पृश्च प्रतिज्ञाय व्यवसायपुरसरम् ॥ १३.२४२.१० ॥
ಹೊಸ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೊದ್ದು, ಅದನ್ನು ದರ್ಭೆಯ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಕಟ್ಟಿ, ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ನಿಶ್ಚಯದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ,
13.242.11
परित्यज्य ततो ग्राम्यं धर्मं कुर्याद्यथेप्सितम् ।
महाप्रस्तानमिच्छेच्चेत्प्रतिष्ठेतोत्तरां दिशम् ॥ १३.२४२.११ ॥
ನಂತರ ಲೌಕಿಕ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತನಗಿಷ್ಟವಾದಂತೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಮಹಾಪ್ರಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೊರಡಬೇಕು.
13.242.12
भूत्वा तावन्निराहारो यावत्प्राणविमोक्षणम् ।
चेष्टाहानौ शयित्वाऽपि तन्मनाः प्राणमुत्सृजेत्।
एवं पुण्यकृतां लोकानमलान्प्रतिपद्यते ॥ १३.२४२.१२ ॥
ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುವವರೆಗೆ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಇರಬೇಕು. ಚೇಷ್ಟೆ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನಿಟ್ಟು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಗಳ ನಿರ್ಮಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
13.242.13
प्रायोपवेशनं चेच्छेत्तेनैव विधिना नरः ।
देशे पुण्यतमे श्रेष्ठे निराहारस्तु संविशेत् ॥ १३.२४२.१३ ॥
ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಪ್ರಾಯೋಪವೇಶನವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಅದೇ ವಿಧಾನದಿಂದ, ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
13.242.14
अप्राणं तु शुचिर्भूत्वा कुर्वन्दानं स्वशक्तितः ।
पुण्यं परित्यजेत्प्राणानेष धर्मः सनातनः।
एवं कलेवरं त्यक्त्वा स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.२४२.१४ ॥
ಶುಚಿಯಾಗಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದಾನ ಮಾಡುತ್ತ, ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಇದು ಸನಾತನ ಧರ್ಮ. ಹೀಗೆ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
13.242.15
अग्निप्रवेशनं चेच्छेत्तेनैव विधिना शुभे ।
कृत्वा काष्ठमयं चित्यं पुण्यक्षेत्रे नदीषु वा ॥ १३.२४२.१५ ॥
ಶುಭೆಯೇ, ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಅದೇ ವಿಧಾನದಿಂದ, ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನದಿಗಳ ಬಳಿ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಚಿತೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ.
13.242.16
दैवतेभ्यो नमस्कृत्वा कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
भूत्वा शुचिर्व्यवसितः प्रविशेदग्निसंस्तरम्।
सोपि लोकान्यथान्यायं प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणाम् ॥ १३.२४२.१६ ॥
ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಶುಚಿಯಾಗಿ, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅಗ್ನಿ-ಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು. ಅವನು ಕೂಡ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಗಳ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಯಾನುಸಾರ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
13.242.17
जलावगाहनं चेच्छेत्तेनैव विधिना शुभे ।
ख्याते पुण्यतमे तीर्थे निमज्जेत्सुकृतं स्मरन् ॥ १३.२४२.१७ ॥
ಶುಭೆಯೇ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಅದೇ ವಿಧಾನದಿಂದ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ಮುಳುಗಬೇಕು.
13.242.18
सोपि पुण्यतमाँल्लोकान्निःसङ्गात्प्रतिपद्यते ।
ततः कल्यशरीरस्य संत्यागं शृणु तत्वतः ॥ १३.२४२.१८ ॥
ಅವನು ಕೂಡ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನು, ಆರೋಗ್ಯವಂತ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಕೇಳು.
13.242.19
रक्षार्थं क्षत्रियः श्रेष्ठः प्रजापालनकारणात् ।
योधानां भर्तृपिण्डार्थं गुर्वर्थं ब्रह्मचारिणाम् ॥ १३.२४२.१९ ॥
ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಕಾರಣದಿಂದ. ಯೋಧರಿಗೆ ಒಡೆಯನ ಪಿಂಡದ ಸಲುವಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳಿಗೆ ಗುರುವಿನ ಸಲುವಾಗಿ.
13.242.20
गोब्राह्मणार्थं सर्वेषां प्राणत्यागो विधीयते ।
स्वराज्यरक्षणार्तं वा कुजनैः पीडिताः प्रजाः ॥ १३.२४२.२० ॥
ಗೋವು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಲುವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅಥವಾ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು, ಅಥವಾ ದುಷ್ಟರಿಂದ ಪೀಡಿತ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗಾಗಿ.
13.242.21
मोक्तुकामस्त्यजेत्प्राणान्युद्धमार्गे यथाविधि ।
सुसन्नद्धो व्यवसितः सम्प्रविश्यापराङ्मुखः।
एवं राजा मृतः सद्यः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.२४२.२१ ॥
ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಯುದ್ಧಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪ್ರಕಾರ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಲಿ; ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕವಚ ಧರಿಸಿ, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸದೆ — ಹೀಗೆ ಮಡಿದ ರಾಜನು ತಕ್ಷಣ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
13.242.22
तादृशी सुगतिर्नास्ति क्षत्रियस्य विशेषतः ।
भृत्यो वा भर्तृपिण्डार्थं भर्तृकर्मण्युपस्थिते ॥ १३.२४२.२२ ॥
ಅಂತಹ ಸದ್ಗತಿ ಇಲ್ಲ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ; ಅಥವಾ ಒಡೆಯನ ಕಾರ್ಯ ಒದಗಿದಾಗ, ಒಡೆಯನ ಪಿಂಡದ ಸಲುವಾಗಿ ಸೇವಕನು (ಪ್ರಾಣ ನೀಡಬಹುದು).
13.242.23
कुर्वंस्तत्र तु साहाय्यमात्मप्राणानपेक्षया ।
स्वाम्यर्थं संत्यजेत्प्राणान्पुण्याँल्लोकान्स गच्छति ॥ १३.२४२.२३ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಒಡೆಯನಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಪುಣ್ಯಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
13.242.24
स्पृहणीयः सुरगणैस्तत्र नास्ति विचारणा ।
एवं गोब्राह्मणार्थं वा दीनार्थं वा त्यजेत्तनुम् ॥ १३.२४२.२४ ॥
ದೇವಗಣಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವವನು — ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಗೋವು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಲುವಾಗಿ, ಅಥವಾ ದೀನರ ಸಲುವಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
13.242.25
सोपि पुण्यमवाप्नोति आनृशंस्यव्यपेक्षया ।
इत्येते जीवितत्यागे मार्गास्ते समुदाहृताः ॥ १३.२४२.२५ ॥
ಅವನೂ ಕರುಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗದ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
13.242.26
कामक्रोधाद्भयाद्वाऽपि यदि चेत्संत्यजेत्तनुम् ।
सोऽनन्तं नरकं याति आत्महन्तृत्वकारणात् ॥ १३.२४२.२६ ॥
ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ ಅಥವಾ ಭಯದಿಂದಲೂ ಯಾರಾದರೂ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
13.242.27
स्वभावं मरणं नाम न तु चात्मेच्छया भवेत् ।
यथा मृतानां यत्कार्यं तन्मे शृणु यथाविधि ॥ १३.२४२.२७ ॥
ಮರಣವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಬರಬೇಕು, ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದಲ್ಲ. ಮೃತರಿಗಾಗಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳು.
13.242.28
तत्रापि मरणं त्यागो मूढत्यागाद्विशिष्यते ।
भूमौ संवेशयेद्देहं नरस्य विनशिष्यतः ॥ १३.२४२.२८ ॥
ಅಲ್ಲಿಯೂ ಮೂಢತೆಯಿಂದ ತ್ಯಜಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮರಣವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಸಾಯುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹವನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಬೇಕು.
13.242.29
निर्जीवं वृणुयात्सद्यो वाससा तु कलेवरम् ।
माल्यगन्धैरलङ्कृत्य सुवर्णेन च भामिनि ॥ १३.२४२.२९ ॥
ಓ ಭಾಮಿನಿ! ಜೀವವಿಲ್ಲದ ದೇಹವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಬೇಕು; ಹೂಮಾಲೆ, ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಬೇಕು.
13.242.30
श्मशाने दक्षिणे देशे चिताग्नौ प्रदहेन्मृतम् ।
अथवा निक्षिपेद्भूमौ शरीरं जीववर्जितम् ॥ १३.२४२.३० ॥
ಸ್ಮಶಾನದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚಿತೆಯ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮೃತನನ್ನು ದಹಿಸಬೇಕು; ಅಥವಾ ಪ್ರಾಣರಹಿತ ದೇಹವನ್ನು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹೂಳಬೇಕು.
13.242.31
दिवा च शुक्लपक्षश्च उत्तरायणमेव च ।
मुमूर्षूणां प्रशस्तानि विपरीतं तु गर्हितम् ॥ १३.२४२.३१ ॥
ಹಗಲು, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಾಯಣ ಇವು ಸಾಯಲಿರುವವರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತವಾಗಿವೆ; ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದವು ನಿಂದಿತವಾಗಿವೆ.
13.242.32
औदकं चाष्टकाश्राद्धं बहुभिर्बहुभिः कृतम् ।
आप्यायनं मृतानां तत्परलोके भवेच्छुभम्।
एतत्सर्वं मया प्रोक्तं मानुषाणां हितं वचः ॥ १३.२४२.३२ ॥
ಉದಕತರ್ಪಣ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಕಾ ಶ್ರಾದ್ಧ — ಅನೇಕರಿಂದ ಹಲವು ಬಾರಿ ಮಾಡಲ್ಪಡುವವು; ಅವು ಮೃತರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶುಭವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.