மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.242
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.242.1
भगवन्मानुषाः केचित्कालधर्ममुपस्थिताः ।
प्राणमोक्षं कथं कृत्वा परत्रि हितमाप्नुयुः ॥ १३.२४२.१ ॥
பகவானே! காலதர்மம் (மரணம்) அணுகும் சில மனிதர்கள், உயிர் நீத்தலை எவ்வாறு செய்து மறுவுலகில் நன்மையை அடையலாம்?
13.242.2
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ।
द्विविधं मरणं लोके स्वभावाद्यत्नतस्तथा ॥ १३.२४२.२ ॥
சரி, உனக்குச் சொல்கிறேன்; தேவியே, மனம் ஒருமுகப்பட்டுக் கேள். உலகில் மரணம் இரு வகைப்படும்—இயல்பாலும், முயற்சியாலும்.
13.242.3
तयोः स्वभावं नापायं यत्नतः करणोद्भवम् ।
एतयोरुभयोर्देवि विधानं शृणु शोभने ॥ १३.२४२.३ ॥
அவற்றில் இயல்பான மரணம் குற்றமில்லை; முயற்சியால் உண்டாகும் மரணம் செயலால் எழுவது. தேவியே, அழகியே, இவ்விரண்டின் முறையைக் கேள்.
13.242.4
कल्याकल्यशरीरस्य यत्नजं द्विविधं स्मृतम् ।
यत्नजं नाम मरणमात्मत्यागो मुमूर्षया ॥ १३.२४२.४ ॥
தகுதியான அல்லது தகுதியற்ற உடலுக்கு, முயற்சியால் விளையும் மரணம் இருவகையாகச் சொல்லப்படுகிறது. முயற்சியால் விளையும் மரணம் என்பது சாக விரும்பி செய்யப்படும் தன்னுயிர்த் தியாகம்.
13.242.5
तत्राकल्यशरीरस्य जरा व्याधिश्च कारणम् ।
महाप्रस्थानगमनं तथा प्रायोपवेशनम्।
जलावगाहनं चैव अग्निचित्यां प्रवेशनम् ॥ १३.२४२.५ ॥
அவற்றில், தகுதியற்ற உடலுக்குக் காரணம் மூப்பும் நோயும். மகாபிரஸ்தானப் பயணம், பிராயோபவேசம் (உண்ணா நோன்பால் உயிர் துறத்தல்), நீரில் மூழ்குதல், நெருப்புச் சிதையில் நுழைதல் ஆகியவையும் (மரணத்தின் வழிகள்).
13.242.6
एवं चतुर्विधः प्रोक्त आत्मत्यागो मुमूर्षताम् ।
एतेषां क्रमयोगेन विधानं शृणु शोभने ॥ १३.२४२.६ ॥
இவ்வாறு, சாக விரும்புவோரின் தன்னுயிர்த் தியாகம் நான்கு வகையாகச் சொல்லப்பட்டது. இவற்றின் முறையான ஒழுங்கால் அதன் விதியைக் கேள், அழகியே.
13.242.7
स्वधर्मयुक्तं गार्हस्थ्यं चिरमूढ्वा विधानतः ।
तत्रानृण्यं च सम्प्राप्य वृद्धो वा व्याधितोऽपि वा ॥ १३.२४२.७ ॥
சுயதர்மத்திற்கு ஏற்ற இல்லறத்தை நீண்ட காலம் விதிப்படி நடத்தி, அதில் கடன்களிலிருந்து விடுபட்டு, முதியவனாகவோ நோயுற்றவனாகவோ இருந்தாலும்,
13.242.8
दर्शयित्वा स्वदौर्बल्यं सर्वानेवानुमान्य च ।
सर्वं विहाय बन्धूंश्च क्रमाणां भरणं तथा ॥ १३.२४२.८ ॥
தன் பலவீனத்தை வெளிப்படுத்தி, அனைவரிடமும் அனுமதி பெற்று, எல்லாவற்றையும், உறவினர்களையும் விட்டு, அவ்வாறே வரிசைப்படி பராமரிப்பையும் (ஒப்படைத்து),
13.242.9
दानानि विधिवत्कृत्वा धर्मिकार्यर्थमात्मनः ।
अनुज्ञाप्य जनं सर्वं वाचा मधुरया ब्रुवन् ॥ १३.२४२.९ ॥
விதிப்படி தானங்களைச் செய்து, தன் தர்ம காரியத்திற்காக, எல்லா மக்களிடமும் அனுமதி பெற்று, இனிய சொற்களில் பேசியவனாக,
13.242.10
अहतं वस्त्रमाच्छाद्य बद्ध्वा तत्कुशरज्जुना ।
उपस्पृश्च प्रतिज्ञाय व्यवसायपुरसरम् ॥ १३.२४२.१० ॥
புதிய ஆடையைப் போர்த்தி, அதைக் குசப் புல் கயிற்றால் கட்டி, ஆசமனம் செய்து, உறுதியான தீர்மானத்துடன் சபதம் செய்து,
13.242.11
परित्यज्य ततो ग्राम्यं धर्मं कुर्याद्यथेप्सितम् ।
महाप्रस्तानमिच्छेच्चेत्प्रतिष्ठेतोत्तरां दिशम् ॥ १३.२४२.११ ॥
பின்னர் உலகியல் தர்மங்களைத் துறந்து, விருப்பம்போல் செயல்படலாம். மகாபிரஸ்தானத்தை விரும்பினால் வடக்குத் திசையை நோக்கிச் செல்லவேண்டும்.
13.242.12
भूत्वा तावन्निराहारो यावत्प्राणविमोक्षणम् ।
चेष्टाहानौ शयित्वाऽपि तन्मनाः प्राणमुत्सृजेत्।
एवं पुण्यकृतां लोकानमलान्प्रतिपद्यते ॥ १३.२४२.१२ ॥
உயிர் பிரியும் வரை உணவின்றி இருக்க வேண்டும். செயல் நின்றபின் படுத்திருந்தாலும், அதிலேயே மனம் நிலைத்து உயிரை விட வேண்டும். இவ்வாறு புண்ணியம் செய்தவர்களின் மாசற்ற உலகங்களை அடைகிறான்.
13.242.13
प्रायोपवेशनं चेच्छेत्तेनैव विधिना नरः ।
देशे पुण्यतमे श्रेष्ठे निराहारस्तु संविशेत् ॥ १३.२४२.१३ ॥
ஒருவன் பிரायோபவேசனத்தை விரும்பினால், அதே முறையில், மிகவும் புனிதமான சிறந்த இடத்தில் உணவின்றி அமர வேண்டும்.
13.242.14
अप्राणं तु शुचिर्भूत्वा कुर्वन्दानं स्वशक्तितः ।
पुण्यं परित्यजेत्प्राणानेष धर्मः सनातनः।
एवं कलेवरं त्यक्त्वा स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.२४२.१४ ॥
தூய்மையடைந்து, தன் சக்திக்கேற்ப தானம் செய்தபடி, உயிர்களை விட்டுவிட வேண்டும்; இதுவே சனாதன தர்மம். இவ்வாறு உடலைத் துறந்தவன் சொர்க்கலோகத்தில் மகிமை பெறுகிறான்.
13.242.15
अग्निप्रवेशनं चेच्छेत्तेनैव विधिना शुभे ।
कृत्वा काष्ठमयं चित्यं पुण्यक्षेत्रे नदीषु वा ॥ १३.२४२.१५ ॥
சுபமானவளே, ஒருவன் அக்னிப் பிரவேசத்தை விரும்பினால், அதே முறையில், புனித தலத்திலோ ஆறுகளிலோ மரத்தால் ஆன சிதையை அமைத்து.
13.242.16
दैवतेभ्यो नमस्कृत्वा कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
भूत्वा शुचिर्व्यवसितः प्रविशेदग्निसंस्तरम्।
सोपि लोकान्यथान्यायं प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणाम् ॥ १३.२४२.१६ ॥
தேவர்களை வணங்கி, வலம் வந்து, தூய்மையடைந்து, உறுதியுடன் அக்னிப் படுக்கையில் நுழைய வேண்டும். அவனும் புண்ணியம் செய்தவர்களின் உலகங்களை முறைப்படி அடைவான்.
13.242.17
जलावगाहनं चेच्छेत्तेनैव विधिना शुभे ।
ख्याते पुण्यतमे तीर्थे निमज्जेत्सुकृतं स्मरन् ॥ १३.२४२.१७ ॥
சுபமானவளே, ஒருவன் நீரில் மூழ்க விரும்பினால், அதே முறையில், புகழ்பெற்ற மிகப் புனிதமான தீர்த்தத்தில், தன் நற்செயல்களை நினைவு கூர்ந்தபடி மூழ்க வேண்டும்.
13.242.18
सोपि पुण्यतमाँल्लोकान्निःसङ्गात्प्रतिपद्यते ।
ततः कल्यशरीरस्य संत्यागं शृणु तत्वतः ॥ १३.२४२.१८ ॥
அவனும் பற்றின்மையால் மிகப் புண்ணியமான உலகங்களை அடைகிறான். இனி, ஆரோக்கியமான உடலை விடுவதைப் பற்றிய உண்மையைக் கேள்.
13.242.19
रक्षार्थं क्षत्रियः श्रेष्ठः प्रजापालनकारणात् ।
योधानां भर्तृपिण्डार्थं गुर्वर्थं ब्रह्मचारिणाम् ॥ १३.२४२.१९ ॥
பாதுகாப்பின் பொருட்டு க்ஷத்திரியன் சிறந்தவன்; குடிமக்களைக் காக்கும் கடமையின் காரணமாக. வீரர்களுக்கு தலைவனுக்கான பிண்டத்தின் பொருட்டும், பிரம்மசாரிகளுக்கு குருவின் பொருட்டும் (இது சிறந்தது).
13.242.20
गोब्राह्मणार्थं सर्वेषां प्राणत्यागो विधीयते ।
स्वराज्यरक्षणार्तं वा कुजनैः पीडिताः प्रजाः ॥ १३.२४२.२० ॥
பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் ஆக, அனைவருக்கும் உயிர்த்தியாகம் விதிக்கப்பட்டது; அல்லது தனது அரசைக் காக்கும் பொருட்டு, அல்லது தீயவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட குடிமக்களுக்காக.
13.242.21
मोक्तुकामस्त्यजेत्प्राणान्युद्धमार्गे यथाविधि ।
सुसन्नद्धो व्यवसितः सम्प्रविश्यापराङ्मुखः।
एवं राजा मृतः सद्यः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.२४२.२१ ॥
விடுதலையை விரும்புபவன் போர்வழியில் விதிப்படி உயிரை விடட்டும்; நன்கு கவசம் அணிந்து, உறுதியுடன் போருக்குள் நுழைந்து, புறமுதுகு காட்டாமல் — இவ்வாறு இறந்த அரசன் உடனே சுவர்க்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான்.
13.242.22
तादृशी सुगतिर्नास्ति क्षत्रियस्य विशेषतः ।
भृत्यो वा भर्तृपिण्डार्थं भर्तृकर्मण्युपस्थिते ॥ १३.२४२.२२ ॥
இத்தகைய நற்கதி இல்லை, சிறப்பாக க்ஷத்திரியனுக்கு; அல்லது தலைவரின் கடமை வந்தபோது, தலைவனின் பிண்டத்தின் பொருட்டு ஊழியன் (உயிர் கொடுக்கலாம்).
13.242.23
कुर्वंस्तत्र तु साहाय्यमात्मप्राणानपेक्षया ।
स्वाम्यर्थं संत्यजेत्प्राणान्पुण्याँल्लोकान्स गच्छति ॥ १३.२४२.२३ ॥
அங்கு உதவி செய்தபடி, தன் உயிரைக் கருதாமல், தலைவனுக்காக உயிரைத் தியாகம் செய்பவன் புண்ணிய உலகங்களை அடைகிறான்.
13.242.24
स्पृहणीयः सुरगणैस्तत्र नास्ति विचारणा ।
एवं गोब्राह्मणार्थं वा दीनार्थं वा त्यजेत्तनुम् ॥ १३.२४२.२४ ॥
தேவர்கூட்டங்களால் அங்கே அவன் விரும்பப்படுவான்; இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும், அல்லது துயருற்றோருக்காக, உடலைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும்.
13.242.25
सोपि पुण्यमवाप्नोति आनृशंस्यव्यपेक्षया ।
इत्येते जीवितत्यागे मार्गास्ते समुदाहृताः ॥ १३.२४२.२५ ॥
அவனும் கருணையின் நோக்கத்தால் புண்ணியத்தை அடைகிறான். இவ்வாறு உயிரைத் துறக்கும் வழிகள் உனக்கு எடுத்துரைக்கப்பட்டன.
13.242.26
कामक्रोधाद्भयाद्वाऽपि यदि चेत्संत्यजेत्तनुम् ।
सोऽनन्तं नरकं याति आत्महन्तृत्वकारणात् ॥ १३.२४२.२६ ॥
காமத்தாலோ, கோபத்தாலோ அல்லது பயத்தாலோ ஒருவன் உடலைத் துறந்தால், தன்னைத் தானே கொன்றதால் அவன் முடிவற்ற நரகத்தை அடைகிறான்.
13.242.27
स्वभावं मरणं नाम न तु चात्मेच्छया भवेत् ।
यथा मृतानां यत्कार्यं तन्मे शृणु यथाविधि ॥ १३.२४२.२७ ॥
மரணம் இயல்பானதே; தன் விருப்பத்தால் வருவது அல்ல. இறந்தவர்களுக்கு விதிப்படி செய்ய வேண்டிய கடமையை என்னிடமிருந்து விதிப்படி கேள்.
13.242.28
तत्रापि मरणं त्यागो मूढत्यागाद्विशिष्यते ।
भूमौ संवेशयेद्देहं नरस्य विनशिष्यतः ॥ १३.२४२.२८ ॥
அதிலும், மூடத்தனமாகத் துறப்பதைவிட மரணத்தை ஏற்பதே சிறந்தது. இறக்கும் நிலையில் உள்ள மனிதனின் உடலை நிலத்தில் கிடத்த வேண்டும்.
13.242.29
निर्जीवं वृणुयात्सद्यो वाससा तु कलेवरम् ।
माल्यगन्धैरलङ्कृत्य सुवर्णेन च भामिनि ॥ १३.२४२.२९ ॥
ஓ அழகியே! உயிரற்ற உடலை உடனே துணியால் மூட வேண்டும்; மாலைகளாலும் வாசனைப் பொருட்களாலும் பொன்னாலும் அதை அலங்கரிக்க வேண்டும்.
13.242.30
श्मशाने दक्षिणे देशे चिताग्नौ प्रदहेन्मृतम् ।
अथवा निक्षिपेद्भूमौ शरीरं जीववर्जितम् ॥ १३.२४२.३० ॥
சுடுகாட்டின் தென்புறத்தில் சிதைத் தீயில் இறந்தவரை எரிக்க வேண்டும்; அல்லது உயிரற்ற உடலை நிலத்தில் புதைக்க வேண்டும்.
13.242.31
दिवा च शुक्लपक्षश्च उत्तरायणमेव च ।
मुमूर्षूणां प्रशस्तानि विपरीतं तु गर्हितम् ॥ १३.२४२.३१ ॥
பகல், வளர்பிறை பக்கம், உத்தராயணம் ஆகியவையே இறக்கும் நிலையில் உள்ளவர்களுக்குப் புகழ்பெற்றவை; அதற்கு மாறானவை இகழ்வுக்குரியவை.
13.242.32
औदकं चाष्टकाश्राद्धं बहुभिर्बहुभिः कृतम् ।
आप्यायनं मृतानां तत्परलोके भवेच्छुभम्।
एतत्सर्वं मया प्रोक्तं मानुषाणां हितं वचः ॥ १३.२४२.३२ ॥
நீர்க்கடன்களும் அஷ்டகா சிராத்தமும் பலரால் பலமுறை செய்யப்படுகின்றன; அவை இறந்தோருக்கு நிறைவளிக்கின்றன, மறுவுலகில் நற்பயன் தருகின்றன. இவை அனைத்தையும் மனிதர்களின் நன்மைக்காக நான் கூறினேன்.