مهابهاراتا · أدهيايا 13.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.252.1
अथ व्योम्नि महाञ्शब्दः सविद्युत्स्तनयित्नुमान् ।
मेघैश्च गगनं नीलं संरुद्धमभवद्धनैः ॥ १३.२५२.१ ॥
ثم عمّ في السماء صوت عظيم مع البرق والرعد، وغُطّت السماء الزرقاء بالسحب الكثيفة.
13.252.2
प्रावृषीव च पर्जन्यो ववृषे निर्मलं पयः ।
तमश्वैवाभवद्धोरं दिशश्च न चकाशिरे ॥ १३.२५२.२ ॥
كما في موسم المطر صبّ السحاب ماءً صافيًا؛ فصار ذلك الظلام مرعبًا، ولم تُضئ الجهات.
13.252.3
ततो देवगिरौ तस्मिन्रम्ये पुण्ये सनातने ।
न शर्वं भूतसङ्घं वा ददृशुर्मनयस्तदा ॥ १३.२५२.३ ॥
ثم على ذلك الجبل الإلهي الجميل المقدس الأبدي لم يرَ الحكماء حينئذٍ شرفا (شيفا) ولا جماعة الكائنات.
13.252.4
व्यभ्रं च गगनं सद्यः क्षणेन समपद्यत ।
तीर्थयात्रां ततो विप्रा जग्मुश्चान्ये यथागतम् ॥ १३.२५२.४ ॥
وفي لحظة صار السماء خالية من السحب فورًا. ثم مضى البراهمة في رحلة الحج إلى المقدسات، وعاد الآخرون كما جاءوا.
13.252.5
तदद्भुतमचिन्त्यं च दृष्ट्वा ते विस्मिताऽभवन् ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादं त्वत्कथाश्रयम् ॥ १३.२५२.५ ॥
ولما رأوا ذلك المشهد العجيب الذي لا يُتصوَّر دهشوا. وذلك الحوار بين شانكارا وأوما مبنيٌّ على حكايتك.
13.252.6
स भवान्पुरुषव्याघ्र ब्रह्मभूतः सनातनः ।
यदर्थमनुशिष्टा स्मो गिरिपृष्ठे महात्मना ॥ १३.२५२.६ ॥
أنت، يا نمر الرجال، الأزلي الذي صار براهمن، ومن أجله علّمتنا النفس العظيمة على قمة الجبل.
13.252.7
द्वितीयं त्वद्भुतमिदं त्वत्तेजःकृतमद्य वै ।
दृष्ट्वा च विस्मिताः कृष्ण सा च नः स्मृतिरागता ॥ १३.२५२.७ ॥
يا كريشنا، اليوم هذه المعجزة الثانية التي صنعها تألقك؛ لما رأيناها دهشنا، وعادت إلينا تلك الذكرى.
13.252.8
एतत्ते देवदेवस्य माहात्म्यं कथितं प्रभो ।
कपर्दिनो गिरीशस्य महाबाहो जनार्दन ॥ १३.२५२.८ ॥
أيها الرب، لقد رُوي لك هذا المجد لإله الآلهة، رب الجبال ذي الشعر المجدول؛ يا جاناردانا ذا الذراعين العظيمتين.
13.252.9
इत्युक्ताः स तदा कृष्णस्तपोवननिवासिभिः ।
मानयामास तान्सर्वानृषीन्देवकिनन्दनः ॥ १३.२५२.९ ॥
فلما خاطبه سكان غابة التقشف بذلك، أكرم كريشنا، ابن ديفاكي، جميع أولئك الحكماء.
13.252.10
अथर्षयः सम्प्रहृष्टाः पुनस्ते कृष्ममब्रुवन् ।
पुनःपुनर्दर्शयास्मान्सदैव मधुसूदन ॥ १३.२५२.१० ॥
فقال الحكماء، وقد فرحوا جدًا، لكريشنا ثانيةً: يا مادهوسودانا، أرنا نفسك مرارًا وتكرارًا دائمًا.
13.252.11
न हि नः सा रति स्वर्गे या च त्वद्दर्शने विभो ।
तदृतं च महाबाहो यदाह भगवान्भवः ॥ १३.२५२.११ ॥
يا عظيم القدرة، لا نجد تلك اللذة، لذة رؤيتك، حتى في السماء؛ وهذا حق، يا عظيم الذراعين، ما قاله الرب المبارك بهافا.
13.252.12
एतत्ते सर्वमाख्यातं रहस्यमरिकर्शन ।
त्वमेव ह्यर्ततत्त्वज्ञः पृष्टोऽस्मान्पृच्छसे यदा ॥ १३.२५२.१२ ॥
يا مُهلِكَ الأعداء، لقد رُوي لك هذا السر كله؛ فأنت نفسك العارف بحقيقة الأمر، ومع ذلك تسألنا حين تُسأل.
13.252.13
तदस्माभिरिदं गुह्यं त्वत्प्रियार्थमुदाहृतम् ।
न च तेऽविदितं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ १३.२५२.१३ ॥
فلذلك أعلنّا هذا السر لإرضائك، وليس في العوالم الثلاثة شيء يخفى عليك.
13.252.14
जन्म चैव प्रसूतिश्च यच्चान्यत्कारणं विभो ।
वयं तु बहुचापल्यादशक्ता गुह्यधारणे ॥ १३.२५२.१४ ॥
أيها القدير، قد قيل المولد والمنشأ وأي سبب آخر، لكننا لشدة طيشنا لا نقدر على كتمان السر.
13.252.15
ततः स्थिते त्वयि विभो लघुत्वात्प्रलपामहे ।
न हि किञ्चित्तदाश्चर्यं यन्न वेत्ति भवानिह ॥ १३.२५२.१५ ॥
ثم أيها القدير، ما دمت حاضرًا هنا، نهذي من الطيش. ليس هنا عجب لا تعرفه أنت.
13.252.16
दिवि वा भुवि वा देव सर्वं हि विदितं तव ।
साधयाम वयं कृष्ण बुद्धिं पुष्टिमवाप्नुहि ॥ १३.२५२.१६ ॥
سواء في السماء أو على الأرض، أيها الإله، كل شيء معلوم لك. يا كريشنا، لنُتمّ مهمتنا؛ ولتنل أنت الحكمة والقوة.
13.252.17
पुत्रस्ते सदृशस्तात विशिष्टो वा भविष्यति ।
महाप्रभावसंयुक्तो दीप्तिकीर्तिकरः प्रभुः ॥ १३.२५२.१७ ॥
يا عزيزي، سيكون ابنك مماثلًا لك أو أعظم تميزًا، موهوبًا بقوة عظيمة، جالبًا للبهاء والمجد، سيدًا قادرًا.
13.252.18
ततः प्रणम्य देवेशं यादवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य प्रजग्मुस्ते महर्षयः ॥ १३.२५२.१८ ॥
ثم، بعد أن سجد أولئك الحكماء العظام لسيد الآلهة، اليادافي، أفضل الرجال، وطافوا به من اليمين، انصرفوا.
13.252.19
सोयं नारायणः श्रीमन्दीप्त्या परमया युतः ।
व्रतं यथावत्तच्चीर्त्वा द्वारकां पुनरागमत् ॥ १३.२५२.१९ ॥
عاد ذلك النارايانا المجيد، المتحلي بالنور الأعلى، بعد أن أتم ذلك النذر على وجهه، إلى دفاركا.
13.252.20
पूर्णे च दशमे मासि पुत्रोऽस्य परमाद्भुतः ।
रुक्मिण्यां सम्मतो जज्ञे शूरो वंशधरः प्रभो ॥ १३.२५२.२० ॥
ولما اكتمل الشهر العاشر، وُلد من روكمِني ابنه الرائع للغاية، المحبوب، الشجاع، حامل النسل، أيها السيد.
13.252.21
स कामः सर्वभूतानां सर्वभावगतो नृप ।
असुराणां सुराणां च चरत्यन्तर्गतः सदा ॥ १३.२५२.२१ ॥
ذلك الكاما، أيها الملك، يسري في جميع الكائنات وفي جميع أحوال الوجود؛ وهو دائماً يتجول مقيماً في باطن الأسورا والديفا.
13.252.22
सोयं पुरुषशार्दूलो मेघवर्णश्चतुर्भुजः ।
संश्रितः पाण्डवान्प्रेम्णा भवन्तश्चैनमाश्रिताः ॥ १३.२५२.२२ ॥
هذا النمر بين الرجال، لون الغيمة، الرباعي الأذرع، قد تعلّق بالباندافا بمحبة، وأنتم أيضاً لجأتم إليه.
13.252.23
कीर्तिर्लक्ष्मीर्धृतिश्चैवक स्वर्गमार्गस्तथैव च ।
यत्रैष संस्थितस्तत्र देवो विष्णुस्त्रिविक्रमः ॥ १३.२५२.२३ ॥
الشهرة والثروة والثبات وكذلك طريق السماء، كلها حيث يقيم هو؛ هناك الإله فيشنو، ذو الخطوات الثلاث.
13.252.24
सेन्द्रा देवास्त्रयस्त्रिंशदेष नात्र विचारणा ।
आदिदेवो महादेवः सर्वभूतप्रतिश्रयः ॥ १३.२५२.२४ ॥
مع إندرا الآلهة الثلاثة والثلاثون — لا شك في ذلك؛ هو الإله الأول، الإله العظيم، ملجأ جميع الكائنات.
13.252.25
अनादिनिधनोऽव्यक्तो महात्मा मधुसूदनः ।
अयं जातो महातेजाः सुराणामर्थसिद्धये ॥ १३.२५२.२५ ॥
الذي لا بداية له ولا نهاية، غير المتجلّي، العظيم النفس مادهوسودانا؛ وهذا العظيم البهاء قد وُلد لإتمام غاية الآلهة.
13.252.26
सुदुस्तरार्थतत्त्वस्य वक्ता कर्ता च माधवः ।
तव पार्थ जयः कृत्स्नस्तव कीर्तिस्तथाऽतुला ॥ १३.२५२.२६ ॥
ماधوا هو قائل أدقّ حقائق المعاني وفاعلها؛ يا ابن بريثا، لك النصر التام، وكذلك مجدك الذي لا مثيل له.
13.252.27
तवेयं पृथिवी देवी कृत्स्ना नारायणाश्रयात् ।
अयं नाथस्तवाचिन्त्यो यस्य नारायणो गतिः ॥ १३.२५२.२७ ॥
بالاحتماء بنارايانا، تكون الأرض كلها، الإلهة، لك؛ ولك هذا السيد الذي لا يُدرَك، وملجؤه نارايانا.
13.252.28
स भवांस्त्वमुपाध्वर्यू रणाग्नौ हुतवान्नृपान् ।
कृष्णस्रुवेण महता युगान्ताग्निसमेन वै ॥ १३.२५२.२८ ॥
أنت بنفسك، بوصفك كاهنًا مساعدًا، قدّمت الملوك قرابين في نار المعركة بالمِغرفة السوداء العظيمة، المساوية لنار نهاية العصر.
13.252.29
दुर्योधनश्च शोच्योसौ सपुत्रभ्रातृबान्धवः ।
कृतवान्योऽबुधः क्रोधाद्धरिगाण्डीविविग्रहम् ॥ १३.२५२.२९ ॥
ودُريودهانا أيضًا جدير بالشفقة، فقد أشعل، مع أبنائه وإخوته وذويه، بجهل وغضب، الحرب مع هاري وحامل الغاندِيفا.
13.252.30
दैतेया दानवेन्द्राश्च महाकाया महाबलाः ।
चक्राग्नौ क्षयमापन्ना दावाग्नौ शलभा इव ॥ १३.२५२.३० ॥
أبناء ديتي وسادة الدانافا، ذوو الأجسام الضخمة والقوة العظيمة، هلكوا في نار القرص كالفراش في حريق الغابة.
13.252.31
प्रतियोद्धुं न शक्यो हि मानुषैरेव संयुगे ।
विहीनैः पुरुषव्याघ्र सत्त्वशक्तिबलादिभिः ॥ १३.२५२.३१ ॥
يا نمر بين البشر، لا يستطيع البشر حقًا مقاومتهم في القتال، إلا إذا كانوا مجردين من الحيوية والقوة والبأس وما شابهها.
13.252.32
जयो योगी युगान्ताभः सव्यसाची रणाग्रगः ।
तेजसा हतवान्सर्वं सुयोधनवलं नृप ॥ १३.२५२.३२ ॥
أيها الملك، إن جايا اليوغي المتألق كنهاية عصر، الرامي الماهر باليدين، المتقدم في ساحة القتال، قد أهلك بوهجه جيش سويودهانا كله.
13.252.33
यत्तु गोवृषभाङ्केन मुनिभ्यः समुदाहृतम् ।
पुराणं हिमवत्पृष्ठे तन्मे निगदतः शृणु ॥ १३.२५२.३३ ॥
استمع فيما أرويه الحكاية القديمة التي رواها صاحب الشعار الثور للحكماء على ظهر الهيمالايا.
13.252.34
यावत्तस्य भवेत्पुष्टिस्तेजो जीप्तिः पराक्रमः ।
प्रभावः सन्नतिर्जन्म कृष्णे तत्त्रिगुणं विभो ॥ १३.२५२.३४ ॥
أيها القدير، ما له من غذاء ونور وبهاء وبأس وجلال وتواضع ومولد، فذلك في كريشنا مضاعف ثلاث مرات.
13.252.35
कः शक्नोत्यन्यथा कर्तुं तद्यदि स्यात्तथा शृणु ।
यत्रः कृष्णो हि भगवांस्तत्र पुष्टिरनुत्तमा ॥ १३.२५२.३५ ॥
من يستطيع أن يجعله على غير ذلك؟ وإن كان كذلك فاسمع: حيث يكون المبارك كريشنا، هناك الغذاء الأسمى.
13.252.36
वयं त्विहाल्पमतयः परतन्त्राः सुविक्लबाः ।
ज्ञानपूर्वं प्रपन्नाः स्मो मृत्योः पन्थानमव्ययम् ॥ १३.२५२.३६ ॥
نحن هنا قليلو الفهم، تابعون لغيرنا، شديدو الحيرة؛ وبالعلم قد لجأنا إلى طريق الموت الذي لا يفنى.
13.252.37
भवांश्चाप्यार्जवपरः पूर्वं कृत्वा प्रतिश्रयम् ।
राजवृत्तं न लभते प्रतिज्ञापालने रतः ॥ १३.२५२.३७ ॥
وأنت أيضًا، المتمسك بالاستقامة، بعد أن قطعت عهدًا من قبل، لا تنال سلوك الملك لانشغالك بالوفاء بالعهد.
13.252.38
अत्येवात्मवधं लोके राजंस्त्वं बहु मन्यसे ।
न हि प्रतिज्ञा या दत्ता तां प्रहातुमरिंदम ॥ १३.२५२.३८ ॥
أيها الملك، إنك تعظّم في الدنيا حتى هلاك النفس. يا قاهر الأعداء، ليس من الحق أن تترك العهد الذي قُطع.
13.252.39
कालेनायं जनः सर्वो निहतो रणमूर्धनि ।
वयं च कालेन हताः कालो हि परमेश्वरः ॥ १३.२५२.३९ ॥
بفعل الزمن قُتل هؤلاء الناس جميعًا في مقدمة المعركة، ونحن أيضًا قد أُصبنا بالزمن؛ فالزمن هو الرب الأعلى حقًا.
13.252.40
न हि कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुमर्हसि ।
कालो लोहितरक्ताक्षः कृष्णो दण्डी सनातनः ॥ १३.२५२.४० ॥
يا عارف الزمن، لا ينبغي لك أن تحزن وقد مسّك الزمن. الزمن ذو عينين حمراوين كالدم، أسود، حامل العصا، وهو أزلي.
13.252.41
तस्मात्कुन्तीसुत ज्ञातीन्नेह शोचितुमर्हसि ।
व्यपेतमन्युर्नित्यं त्वं भव कौरवनन्दन ॥ १३.२५२.४१ ॥
فلذلك يا ابن كُنتي، لا ينبغي لك أن تحزن هنا على أقربائك. يا فرحة الكوروس، كن دائمًا متحررًا من الحزن والغضب.
13.252.42
माधवस्यास्य महात्म्यं श्रुतं यत्कथितं मया ।
तदेव तावत्पर्याप्तं सज्जनस्य निदर्शनम् ॥ १३.२५२.४२ ॥
إن عظمة مادهافا هذه التي رويتها وسمعتها تكفي الآن؛ فهي مثال الرجل الصالح.
13.252.43
व्यासस्य वचनं श्रुत्वा नारदस्य च धीमतः ।
स्वयं चैव महाराज कृष्णस्यार्हतमस्य वै ॥ १३.२५२.४३ ॥
بعد أن سمعتُ كلام فياسا وكلام الحكيم ناراداً، وأيها الملك العظيم، وعرفتُ بنفسي استحقاق كريشنا.
13.252.44
प्रभावश्चर्षिपूगस्य कथितः सुमहान्मया ।
महेश्वरस्य संवादं शैलपुत्र्याश्च भारत ॥ १३.२५२.४४ ॥
لقد ذكرتُ العظمة الكبيرة لجماعة الحكماء، وأيها البهاراتي، حوار ماهيشفارا وابنة الجبل.
13.252.45
धारयिष्यति यश्चैनं महापुरुषसम्भवम् ।
शृणुयात्कथयेद्वा यः स श्रेयो लभते परम् ॥ १३.२५२.४५ ॥
من يحفظ هذا، المنبثق من الرجل العظيم، أو يسمعه أو يرويه، ينال الخير الأعظم.
13.252.46
भवितारश्च तस्याथ सर्वे कामा यथेप्सिताः ।
प्रेत्य स्वर्गं च लभते नरो नास्त्यत्र संशयः ॥ १३.२५२.४६ ॥
ستتحقق له جميع الرغبات المرجوة، وبعد الموت ينال الإنسان الجنة؛ لا شك في ذلك.
13.252.47
न्याय्यं श्रेयोभिकामेन प्रतिपत्तुं जनार्दनः ।
एष एवाक्षयो विप्रैः स्तुतो राजञ्जनार्दनः ॥ १३.२५२.४७ ॥
من يبتغي الخير فالحق أن يلجأ إلى جاناردانا؛ وهذا الخالد جاناردانا، أيها الملك، قد مدحه البراهمة.
13.252.48
महेश्वरमुखोत्सृष्टा ये च धर्मगुणाः स्मृताः ।
ते त्वया मनसा धार्याः कुरुराज दिवानिशम् ॥ १३.२५२.४८ ॥
وصفات الدَّرْما التي ذُكرت خارجةً من فم ماهيشفارا، فهذه يجب أن تحفظها في قلبك ليلاً ونهاراً، أيها ملك الكوروس.
13.252.49
एवं ते वर्तमानस्य सम्यग्दण्डधरस्य च ।
प्रजापालनदक्षस्य स्वर्गलोको भविष्यति ॥ १३.२५२.४९ ॥
هكذا، لك أنت الذي تسلك هذا السبيل، وتحمل عصا العقاب بحق، وتُحسن حماية رعيتك، سيكون عالم السماء.
13.252.50
धर्मोणापि सदा राजन्प्रजा रक्षितुमर्हसि ।
यस्तस्य विपुलो दण्डः सम्यग्धर्मः स कीर्त्यते ॥ १३.२५२.५० ॥
أيها الملك، ينبغي لك دائماً أن تحمي رعيتك بالدارما. وذلك العقاب العظيم يُعلن أنه الدارما الصحيحة.
13.252.51
य एष कथितो राजन्मया सज्जनसन्निधौ ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादो धर्मसंहितः ॥ १३.२५२.५१ ॥
أيها الملك، هذا الذي قلته بين يدي الأخيار هو حوار شانكارا مع أوما المشتمل على الدارما.
13.252.52
श्रुत्वा वा श्रोतुकामो वाऽप्यर्चयेद्वृषभध्वजम् ।
विशुद्धेनेह भावेन य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.२५२.५२ ॥
من سمعه، أو أراد أن يسمعه، فليعبد ذا راية الثور؛ ومن أراد الازدهار لنفسه، فليفعل ذلك هنا بنية طاهرة.
13.252.53
एष तस्यानवद्यस्य नारदस्य महात्मनः ।
संदेशो देवपूजार्थं तं तथा कुरु पाण्डव ॥ १३.२५२.५३ ॥
هذه رسالة ذلك النارادا الطاهر العظيم النفس، لعبادة الآلهة. أيها الباندافا، فافعل ذلك كما هو.
13.252.54
एतदत्यद्भुतं वृत्तं पुण्ये हि भवति प्रभो ।
वासुदेवस्य कौन्तेय स्थाणोश्चैव स्वभावजम् ॥ १३.२५२.५४ ॥
أيها السيد، يقع هذا الحدث البالغ العجب في موضع مقدس، أيها ابن كونتي، وهو نابع من طبيعة فاسوديفا وسثانو (شيفا).
13.252.55
दशवर्शसहस्राणि बदर्यामेष शाश्वतः ।
तपश्चचार विपुलं सह गाण्डीवधन्वना ॥ १३.२५२.५५ ॥
قام هذا الأزلي مع حامل قوس الغاندِيفا بتقشف عظيم في بَدَري عشرة آلاف عام.
13.252.56
त्रियुगौ पुण्डरीकाक्षौ वासुदेवधनंजयौ ।
विदितौ नारदादेतौ मम व्यासाच्च पार्थिव ॥ १३.२५२.५६ ॥
أيها الملك، هذان هما فاسوديفا ودهانَنجَيا، ذوا العيون اللوتسية في ثلاثة عصور؛ وقد علمتُ ذلك من ناراضا ومن فياسا.
13.252.57
बाल एव महाबाहुश्चकार कदनं महत् ।
कंसस्य पुण्डरीकाक्षो ज्ञातित्रामार्थकारणात् ॥ १३.२५२.५७ ॥
وهو صبي بعدُ، أنزل ذو الذراعين القويتين ذو العيون اللوتسية مذبحة عظيمة بكَنْسَ، لحماية أقربائه.
13.252.58
कर्मणामस्य कौन्तेय नान्तं सङ्ख्यातुमुत्सहे ।
शाश्वतस्य पुराणस्य पुरुषस्य युधिष्ठिर ॥ १३.२५२.५८ ॥
يا ابن كونتي، يا يودهيشتهيرا، لا أستطيع أن أحصي نهاية أفعال هذا الكائن الأزلي القديم.
13.252.59
ध्रुवं श्रेयः परं तात भविष्यति तवोत्तमम् ।
यस्य ते पुरुषव्याघ्रः सखा चायं जनार्दनः ॥ १३.२५२.५९ ॥
يا بني، سيكون لك بلا شك الخير الأعلى والأسمى، لأن جاناردانا، النمر بين الرجال، صديقك.
13.252.60
दुर्योधनं तु शोचामि प्रेत्य लोकेऽपि दुर्मतिम् ।
यत्कृते पृथिवी सर्वा विनष्टा सहयद्विपा ॥ १३.२५२.६० ॥
لكنني أحزن على دُرْيودهَنَ، ذي العقل الشرير، حتى في العالم الآخر، إذ بسببه هلكت الأرض كلها مع الفيلة والخيول.
13.252.61
दुर्योधनापराधेन कर्णस्य शकुनेस्तथा ।
दुःशासनवतुर्थानां कुरवो निधनं गताः ॥ १३.२५२.६१ ॥
بسبب ذنب دُرْيُودْهَنَ وكَرْنَ وشَكُنِي، وبسبب دُحْشَاسَنَ والرابع، لقي الكورو الهلاك.
13.252.62
एवं सम्भाषमाणे तु गाङ्गेये पुरुषर्षभे ।
तूष्णीं बभूव कौरव्यो मध्ये तेषां महात्मनाम् ॥ १३.२५२.६२ ॥
وبينما كان ابن الغانغا، ثور الرجال، يتكلم هكذا، صمت الكوراوي في وسط أولئك العظماء.
13.252.63
तच्छ्रुत्वा विस्मयं जग्मुर्धृतराष्ट्रादयो नृपाः ।
सम्पूज्य मनसा कृष्णं सर्वे प्राञ्जलयऽभवन् ॥ १३.२५२.६३ ॥
ولما سمع ذلك، دهش دهريتاراشتْرا والملوك الآخرون؛ وإذ أكرموا كريشنا في قلوبهم، وقفوا جميعاً مُكَفِّين أيديهم.
13.252.64
ऋषयश्चापि ते सर्वे नारदप्रमुखास्तदा ।
प्रतिगृह्याभ्यनन्दन्त तद्वाक्यं प्रतिपूज्य च ॥ १३.२५२.६४ ॥
وقبل جميع أولئك الحكماء، وعلى رأسهم نارادا، ذلك الكلام، فأكرموه وابتهجوا به.
13.252.65
इत्येतदखिलं सर्वैः पाण्डवो भ्रातृभिः सह ।
श्रुतवान्सुमहाश्चर्यं पुण्यं भीष्मानुशासनम् ॥ १३.२५२.६५ ॥
وهكذا سمع البانداوي، مع جميع إخوته، تعليم بهيشما كله، ذلك التعليم العجيب جداً والمقدس.
13.252.66
युधिष्ठिरस्तु गाङ्गेयं विश्रान्तं भूरिदक्षिणम् ।
पुनरेव महाबुद्धिः पर्यपृच्छन्महीपतिः ॥ १३.२५२.६६ ॥
ثم سأل يُدهشثيرا، سيّد الأرض عظيم العقل، مرة أخرى ابن الغانغا وهو مستريح، الغني بالحكمة.