Mahābhārata · Adhyāya 13.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.252.1
अथ व्योम्नि महाञ्शब्दः सविद्युत्स्तनयित्नुमान् ।
मेघैश्च गगनं नीलं संरुद्धमभवद्धनैः ॥ १३.२५२.१ ॥
Então um grande estrondo surgiu no céu, com relâmpagos e trovões, e o céu azul foi coberto por densas nuvens.
13.252.2
प्रावृषीव च पर्जन्यो ववृषे निर्मलं पयः ।
तमश्वैवाभवद्धोरं दिशश्च न चकाशिरे ॥ १३.२५२.२ ॥
Como na estação chuvosa, a nuvem derramou água pura; aquela escuridão tornou-se terrível, e as direções não brilharam.
13.252.3
ततो देवगिरौ तस्मिन्रम्ये पुण्ये सनातने ।
न शर्वं भूतसङ्घं वा ददृशुर्मनयस्तदा ॥ १३.२५२.३ ॥
Então, naquela montanha divina, bela, sagrada e eterna, os sábios não viram Śarva nem a multidão de seres.
13.252.4
व्यभ्रं च गगनं सद्यः क्षणेन समपद्यत ।
तीर्थयात्रां ततो विप्रा जग्मुश्चान्ये यथागतम् ॥ १३.२५२.४ ॥
Num instante o céu ficou imediatamente sem nuvens. Então os brâmanes partiram em peregrinação, e os outros voltaram como tinham vindo.
13.252.5
तदद्भुतमचिन्त्यं च दृष्ट्वा ते विस्मिताऽभवन् ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादं त्वत्कथाश्रयम् ॥ १३.२५२.५ ॥
Ao ver aquele espetáculo maravilhoso e inconcebível, ficaram admirados. Aquele diálogo de Śaṅkara com Umā se baseia na tua narrativa.
13.252.6
स भवान्पुरुषव्याघ्र ब्रह्मभूतः सनातनः ।
यदर्थमनुशिष्टा स्मो गिरिपृष्ठे महात्मना ॥ १३.२५२.६ ॥
Tu, tigre entre os homens, és o eterno tornado Brahman, por causa de quem fomos instruídos pela grande alma no cume da montanha.
13.252.7
द्वितीयं त्वद्भुतमिदं त्वत्तेजःकृतमद्य वै ।
दृष्ट्वा च विस्मिताः कृष्ण सा च नः स्मृतिरागता ॥ १३.२५२.७ ॥
Ó Kṛṣṇa, hoje, esta segunda maravilha feita pelo teu esplendor; ao vê-la ficámos maravilhados, e essa lembrança nos voltou.
13.252.8
एतत्ते देवदेवस्य माहात्म्यं कथितं प्रभो ।
कपर्दिनो गिरीशस्य महाबाहो जनार्दन ॥ १३.२५२.८ ॥
Ó senhor, esta grandeza do deus dos deuses foi-te contada, a do senhor das montanhas de cabelos emaranhados; ó Janārdana de braços poderosos.
13.252.9
इत्युक्ताः स तदा कृष्णस्तपोवननिवासिभिः ।
मानयामास तान्सर्वानृषीन्देवकिनन्दनः ॥ १३.२५२.९ ॥
Assim interpelado pelos moradores do bosque de penitência, Kṛṣṇa, filho de Devakī, honrou então todos aqueles sábios.
13.252.10
अथर्षयः सम्प्रहृष्टाः पुनस्ते कृष्ममब्रुवन् ।
पुनःपुनर्दर्शयास्मान्सदैव मधुसूदन ॥ १३.२५२.१० ॥
Então os sábios, muito alegres, disseram de novo a Kṛṣṇa: Ó Madhusūdana, mostra-te a nós outra vez e outra vez, sempre.
13.252.11
न हि नः सा रति स्वर्गे या च त्वद्दर्शने विभो ।
तदृतं च महाबाहो यदाह भगवान्भवः ॥ १३.२५२.११ ॥
Ó poderoso, tal deleite como o de ver-te não o temos nem no céu; e é verdade, ó de braços poderosos, o que disse o bem-aventurado Bhava.
13.252.12
एतत्ते सर्वमाख्यातं रहस्यमरिकर्शन ।
त्वमेव ह्यर्ततत्त्वज्ञः पृष्टोऽस्मान्पृच्छसे यदा ॥ १३.२५२.१२ ॥
Ó destruidor de inimigos, todo este segredo te foi contado; tu mesmo conheces a verdade da realidade, e ainda assim nos perguntas quando és interrogado.
13.252.13
तदस्माभिरिदं गुह्यं त्वत्प्रियार्थमुदाहृतम् ।
न च तेऽविदितं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ १३.२५२.१३ ॥
Por isso revelamos este segredo para o teu agrado. Nada nos três mundos te é desconhecido.
13.252.14
जन्म चैव प्रसूतिश्च यच्चान्यत्कारणं विभो ।
वयं तु बहुचापल्यादशक्ता गुह्यधारणे ॥ १३.२५२.१४ ॥
Ó poderoso, foram ditos o nascimento, a origem e qualquer outra causa. Mas, por grande leviandade, não somos capazes de guardar o segredo.
13.252.15
ततः स्थिते त्वयि विभो लघुत्वात्प्रलपामहे ।
न हि किञ्चित्तदाश्चर्यं यन्न वेत्ति भवानिह ॥ १३.२५२.१५ ॥
Então, ó poderoso, enquanto permaneces aqui, tagarelamos por leviandade. Não há aqui maravilha alguma que não conheças.
13.252.16
दिवि वा भुवि वा देव सर्वं हि विदितं तव ।
साधयाम वयं कृष्ण बुद्धिं पुष्टिमवाप्नुहि ॥ १३.२५२.१६ ॥
Seja no céu ou na terra, ó deus, tudo te é conhecido. Ó Kṛṣṇa, cumpramos a nossa tarefa; que obtenhas sabedoria e força.
13.252.17
पुत्रस्ते सदृशस्तात विशिष्टो वा भविष्यति ।
महाप्रभावसंयुक्तो दीप्तिकीर्तिकरः प्रभुः ॥ १३.२५२.१७ ॥
Ó querido, teu filho será teu igual ou ainda mais distinto, dotado de grande poder, trazedor de esplendor e fama, um senhor capaz.
13.252.18
ततः प्रणम्य देवेशं यादवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य प्रजग्मुस्ते महर्षयः ॥ १३.२५२.१८ ॥
Então, tendo se inclinado diante do senhor dos deuses, o Yādava, o melhor dos homens, e o circundado pela direita, aqueles grandes sábios partiram.
13.252.19
सोयं नारायणः श्रीमन्दीप्त्या परमया युतः ।
व्रतं यथावत्तच्चीर्त्वा द्वारकां पुनरागमत् ॥ १३.२५२.१९ ॥
Aquele glorioso Nārāyaṇa, dotado de suprema radiância, tendo cumprido devidamente aquele voto, retornou de novo a Dvārakā.
13.252.20
पूर्णे च दशमे मासि पुत्रोऽस्य परमाद्भुतः ।
रुक्मिण्यां सम्मतो जज्ञे शूरो वंशधरः प्रभो ॥ १३.२५२.२० ॥
Quando se completou o décimo mês, nasceu de Rukmiṇī seu filho, supremamente maravilhoso, amado, heroico e sustentador da linhagem, ó senhor.
13.252.21
स कामः सर्वभूतानां सर्वभावगतो नृप ।
असुराणां सुराणां च चरत्यन्तर्गतः सदा ॥ १३.२५२.२१ ॥
Esse Kāma, ó rei, permeia todos os seres e todos os estados do ser; sempre se move, residindo no interior dos asuras e dos deuses.
13.252.22
सोयं पुरुषशार्दूलो मेघवर्णश्चतुर्भुजः ।
संश्रितः पाण्डवान्प्रेम्णा भवन्तश्चैनमाश्रिताः ॥ १३.२५२.२२ ॥
Este tigre entre os homens, de cor de nuvem e quatro braços, acolheu com amor os Pāṇḍavas, e vós também vos refugiastes nele.
13.252.23
कीर्तिर्लक्ष्मीर्धृतिश्चैवक स्वर्गमार्गस्तथैव च ।
यत्रैष संस्थितस्तत्र देवो विष्णुस्त्रिविक्रमः ॥ १३.२५२.२३ ॥
A glória, a fortuna, a firmeza e, igualmente, o caminho do céu estão onde ele permanece; ali está o deus Viṣṇu, o de três passos.
13.252.24
सेन्द्रा देवास्त्रयस्त्रिंशदेष नात्र विचारणा ।
आदिदेवो महादेवः सर्वभूतप्रतिश्रयः ॥ १३.२५२.२४ ॥
Junto com Indra, os trinta e três deuses — não há dúvida nisso; ele é o deus primordial, o grande deus, refúgio de todos os seres.
13.252.25
अनादिनिधनोऽव्यक्तो महात्मा मधुसूदनः ।
अयं जातो महातेजाः सुराणामर्थसिद्धये ॥ १३.२५२.२५ ॥
Sem começo nem fim, não manifestado, o magnânimo Madhusūdana: este de grande esplendor nasceu para cumprir o propósito dos deuses.
13.252.26
सुदुस्तरार्थतत्त्वस्य वक्ता कर्ता च माधवः ।
तव पार्थ जयः कृत्स्नस्तव कीर्तिस्तथाऽतुला ॥ १३.२५२.२६ ॥
Mādhava é o que proclama e o que realiza a verdade das questões mais difíceis. Ó filho de Pṛthā, a vitória completa é tua, e tua glória é igualmente incomparável.
13.252.27
तवेयं पृथिवी देवी कृत्स्ना नारायणाश्रयात् ।
अयं नाथस्तवाचिन्त्यो यस्य नारायणो गतिः ॥ १३.२५२.२७ ॥
Pelo refúgio em Nārāyaṇa, toda a terra, a deusa, é tua. Este senhor inconcebível é teu, cujo refúgio é Nārāyaṇa.
13.252.28
स भवांस्त्वमुपाध्वर्यू रणाग्नौ हुतवान्नृपान् ।
कृष्णस्रुवेण महता युगान्ताग्निसमेन वै ॥ १३.२५२.२८ ॥
Tu mesmo, como sacerdote auxiliar, ofereceste os reis ao fogo da batalha, com a grande concha escura, igual ao fogo do fim de uma era.
13.252.29
दुर्योधनश्च शोच्योसौ सपुत्रभ्रातृबान्धवः ।
कृतवान्योऽबुधः क्रोधाद्धरिगाण्डीविविग्रहम् ॥ १३.२५२.२९ ॥
Duryodhana também merece piedade, pois com seus filhos, irmãos e parentes, por insensatez e cólera, travou combate contra Hari e o portador do Gāṇḍīva.
13.252.30
दैतेया दानवेन्द्राश्च महाकाया महाबलाः ।
चक्राग्नौ क्षयमापन्ना दावाग्नौ शलभा इव ॥ १३.२५२.३० ॥
Os filhos de Diti e os senhores dos Dānavas, de corpos enormes e grande força, pereceram no fogo do disco, como mariposas num incêndio florestal.
13.252.31
प्रतियोद्धुं न शक्यो हि मानुषैरेव संयुगे ।
विहीनैः पुरुषव्याघ्र सत्त्वशक्तिबलादिभिः ॥ १३.२५२.३१ ॥
Ó tigre entre os homens, na verdade os homens não podem resistir-lhes na batalha, a menos que estejam privados de vigor, poder, força e afins.
13.252.32
जयो योगी युगान्ताभः सव्यसाची रणाग्रगः ।
तेजसा हतवान्सर्वं सुयोधनवलं नृप ॥ १३.२५२.३२ ॥
Ó rei, Jaya, o iogue resplandecente como o fim de uma era, o arqueiro destro com ambas as mãos, o primeiro na batalha, com o seu fulgor abateu todo o exército de Suyodhana.
13.252.33
यत्तु गोवृषभाङ्केन मुनिभ्यः समुदाहृतम् ।
पुराणं हिमवत्पृष्ठे तन्मे निगदतः शृणु ॥ १३.२५२.३३ ॥
Ouve enquanto relato a antiga narrativa que aquele cujo emblema é o touro contou aos sábios no dorso do Himālaya.
13.252.34
यावत्तस्य भवेत्पुष्टिस्तेजो जीप्तिः पराक्रमः ।
प्रभावः सन्नतिर्जन्म कृष्णे तत्त्रिगुणं विभो ॥ १३.२५२.३४ ॥
Ó poderoso, tudo o que ele tem de nutrição, esplendor, brilho, valor, majestade, humildade e nascimento, isso em Kṛṣṇa é triplicado.
13.252.35
कः शक्नोत्यन्यथा कर्तुं तद्यदि स्यात्तथा शृणु ।
यत्रः कृष्णो हि भगवांस्तत्र पुष्टिरनुत्तमा ॥ १३.२५२.३५ ॥
Quem pode fazê-lo de outro modo? Se assim é, escuta: onde está o bem-aventurado Kṛṣṇa, aí está o nutrimento supremo.
13.252.36
वयं त्विहाल्पमतयः परतन्त्राः सुविक्लबाः ।
ज्ञानपूर्वं प्रपन्नाः स्मो मृत्योः पन्थानमव्ययम् ॥ १३.२५२.३६ ॥
Nós aqui somos de pouco entendimento, dependentes dos outros, muito aflitos; com conhecimento, tomamos refúgio no caminho imperecível da morte.
13.252.37
भवांश्चाप्यार्जवपरः पूर्वं कृत्वा प्रतिश्रयम् ।
राजवृत्तं न लभते प्रतिज्ञापालने रतः ॥ १३.२५२.३७ ॥
Tu também, dedicado à retidão, tendo antes feito um compromisso, não alcanças a conduta de um rei, pois estás entregue a cumprir o voto.
13.252.38
अत्येवात्मवधं लोके राजंस्त्वं बहु मन्यसे ।
न हि प्रतिज्ञा या दत्ता तां प्रहातुमरिंदम ॥ १३.२५२.३८ ॥
Ó rei, tu tens em alta conta, no mundo, até a autodestruição. Ó subjugador de inimigos, não é correto abandonar o voto que foi feito.
13.252.39
कालेनायं जनः सर्वो निहतो रणमूर्धनि ।
वयं च कालेन हताः कालो हि परमेश्वरः ॥ १३.२५२.३९ ॥
Pelo tempo todo este povo foi morto na linha de frente da batalha, e também nós fomos abatidos pelo tempo; o tempo, de fato, é o Senhor supremo.
13.252.40
न हि कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुमर्हसि ।
कालो लोहितरक्ताक्षः कृष्णो दण्डी सनातनः ॥ १३.२५२.४० ॥
Ó conhecedor do tempo, tocado pelo tempo, não deves lamentar. O tempo tem olhos vermelhos como sangue, é escuro, empunha o cetro e é eterno.
13.252.41
तस्मात्कुन्तीसुत ज्ञातीन्नेह शोचितुमर्हसि ।
व्यपेतमन्युर्नित्यं त्वं भव कौरवनन्दन ॥ १३.२५२.४१ ॥
Portanto, filho de Kuntī, não deves lamentar aqui pelos teus parentes. Ó alegria dos Kurus, sê sempre livre de tristeza e ira.
13.252.42
माधवस्यास्य महात्म्यं श्रुतं यत्कथितं मया ।
तदेव तावत्पर्याप्तं सज्जनस्य निदर्शनम् ॥ १३.२५२.४२ ॥
Esta grandeza de Mādhava que eu contei e tu ouviste basta por agora; é o exemplo de um homem bom.
13.252.43
व्यासस्य वचनं श्रुत्वा नारदस्य च धीमतः ।
स्वयं चैव महाराज कृष्णस्यार्हतमस्य वै ॥ १३.२५२.४३ ॥
Tendo ouvido as palavras de Vyāsa e do sábio Nārada, e, ó grande rei, tendo ele mesmo conhecido o mérito de Kṛṣṇa.
13.252.44
प्रभावश्चर्षिपूगस्य कथितः सुमहान्मया ।
महेश्वरस्य संवादं शैलपुत्र्याश्च भारत ॥ १३.२५२.४४ ॥
Contei o grande poder da multidão de sábios e, ó Bhārata, o diálogo de Maheśvara e da filha da montanha.
13.252.45
धारयिष्यति यश्चैनं महापुरुषसम्भवम् ।
शृणुयात्कथयेद्वा यः स श्रेयो लभते परम् ॥ १३.२५२.४५ ॥
Quem guardar isto, nascido do grande Puruṣa, ou que o ouvir ou recitar, obtém o bem supremo.
13.252.46
भवितारश्च तस्याथ सर्वे कामा यथेप्सिताः ।
प्रेत्य स्वर्गं च लभते नरो नास्त्यत्र संशयः ॥ १३.२५२.४६ ॥
Para ele todos os desejos almejados se cumprirão, e após a morte o homem alcança o céu; não há dúvida nisso.
13.252.47
न्याय्यं श्रेयोभिकामेन प्रतिपत्तुं जनार्दनः ।
एष एवाक्षयो विप्रैः स्तुतो राजञ्जनार्दनः ॥ १३.२५२.४७ ॥
É justo que quem deseja o bem recorra a Janārdana; este Janārdana imperecível, ó rei, foi louvado pelos brâmanes.
13.252.48
महेश्वरमुखोत्सृष्टा ये च धर्मगुणाः स्मृताः ।
ते त्वया मनसा धार्याः कुरुराज दिवानिशम् ॥ १३.२५२.४८ ॥
As qualidades do dharma recordadas como procedentes da boca de Maheśvara, deves guardá-las na mente dia e noite, ó rei dos Kurus.
13.252.49
एवं ते वर्तमानस्य सम्यग्दण्डधरस्य च ।
प्रजापालनदक्षस्य स्वर्गलोको भविष्यति ॥ १३.२५२.४९ ॥
Assim, para ti, que te conduzes desta forma, que empunhas corretamente o bastão do castigo e és hábil em proteger os súditos, haverá o mundo celeste.
13.252.50
धर्मोणापि सदा राजन्प्रजा रक्षितुमर्हसि ।
यस्तस्य विपुलो दण्डः सम्यग्धर्मः स कीर्त्यते ॥ १३.२५२.५० ॥
Ó rei, deves sempre proteger teus súditos com dharma. Esse grande castigo é proclamado o dharma correto.
13.252.51
य एष कथितो राजन्मया सज्जनसन्निधौ ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादो धर्मसंहितः ॥ १३.२५२.५१ ॥
Ó rei, isto que contei na presença dos justos é o diálogo de Śaṅkara com Umā, repleto de dharma.
13.252.52
श्रुत्वा वा श्रोतुकामो वाऽप्यर्चयेद्वृषभध्वजम् ।
विशुद्धेनेह भावेन य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.२५२.५२ ॥
Quem o ouviu, ou deseja ouvi-lo, que adore o de estandarte de touro; quem deseja prosperidade para si, faça-o aqui com disposição pura.
13.252.53
एष तस्यानवद्यस्य नारदस्य महात्मनः ।
संदेशो देवपूजार्थं तं तथा कुरु पाण्डव ॥ १३.२५२.५३ ॥
Esta é a mensagem daquele Nārada irrepreensível e magnânimo, para a adoração dos deuses. Ó Pāṇḍava, faze-o assim.
13.252.54
एतदत्यद्भुतं वृत्तं पुण्ये हि भवति प्रभो ।
वासुदेवस्य कौन्तेय स्थाणोश्चैव स्वभावजम् ॥ १३.२५२.५४ ॥
Ó senhor, este acontecimento maravilhoso ocorre em lugar sagrado, Ó filho de Kuntī, nascido da própria natureza de Vāsudeva e de Sthāṇu (Śiva).
13.252.55
दशवर्शसहस्राणि बदर्यामेष शाश्वतः ।
तपश्चचार विपुलं सह गाण्डीवधन्वना ॥ १३.२५२.५५ ॥
Por dez mil anos, este eterno, junto com o arqueiro do Gāṇḍīva, praticou grande austeridade em Badarī.
13.252.56
त्रियुगौ पुण्डरीकाक्षौ वासुदेवधनंजयौ ।
विदितौ नारदादेतौ मम व्यासाच्च पार्थिव ॥ १३.२५२.५६ ॥
Ó rei, estes dois são Vāsudeva e Dhanaṃjaya, os de olhos de lótus de três eras; isto aprendi com Nārada e com Vyāsa.
13.252.57
बाल एव महाबाहुश्चकार कदनं महत् ।
कंसस्य पुण्डरीकाक्षो ज्ञातित्रामार्थकारणात् ॥ १३.२५२.५७ ॥
Ainda menino, o de braços poderosos e olhos de lótus causou grande matança em Kaṃsa, para proteger os seus parentes.
13.252.58
कर्मणामस्य कौन्तेय नान्तं सङ्ख्यातुमुत्सहे ।
शाश्वतस्य पुराणस्य पुरुषस्य युधिष्ठिर ॥ १३.२५२.५८ ॥
Ó filho de Kuntī, ó Yudhiṣṭhira, não sou capaz de contar o fim dos atos desta Pessoa eterna e antiga.
13.252.59
ध्रुवं श्रेयः परं तात भविष्यति तवोत्तमम् ।
यस्य ते पुरुषव्याघ्रः सखा चायं जनार्दनः ॥ १३.२५२.५९ ॥
Querido filho, certamente te advirá o bem supremo e mais elevado, pois Janārdana, tigre entre os homens, é teu amigo.
13.252.60
दुर्योधनं तु शोचामि प्रेत्य लोकेऽपि दुर्मतिम् ।
यत्कृते पृथिवी सर्वा विनष्टा सहयद्विपा ॥ १३.२५२.६० ॥
Mas lamento Duryodhana, de mente perversa, mesmo no outro mundo, por cuja causa a terra inteira foi destruída junto com elefantes e cavalos.
13.252.61
दुर्योधनापराधेन कर्णस्य शकुनेस्तथा ।
दुःशासनवतुर्थानां कुरवो निधनं गताः ॥ १३.२५२.६१ ॥
Pela culpa de Duryodhana, de Karṇa e de Śakuni, e de Duḥśāsana e do quarto, os Kuru encontraram a ruína.
13.252.62
एवं सम्भाषमाणे तु गाङ्गेये पुरुषर्षभे ।
तूष्णीं बभूव कौरव्यो मध्ये तेषां महात्मनाम् ॥ १३.२५२.६२ ॥
Enquanto o filho de Gaṅgā, touro entre os homens, falava assim, o Kaurava calou-se no meio daqueles grandes espíritos.
13.252.63
तच्छ्रुत्वा विस्मयं जग्मुर्धृतराष्ट्रादयो नृपाः ।
सम्पूज्य मनसा कृष्णं सर्वे प्राञ्जलयऽभवन् ॥ १३.२५२.६३ ॥
Ao ouvir isso, Dhṛtarāṣṭra e os outros reis ficaram maravilhados; honrando Kṛṣṇa em seus corações, todos se puseram de pé com as palmas unidas.
13.252.64
ऋषयश्चापि ते सर्वे नारदप्रमुखास्तदा ।
प्रतिगृह्याभ्यनन्दन्त तद्वाक्यं प्रतिपूज्य च ॥ १३.२५२.६४ ॥
Todos aqueles sábios, liderados por Nārada, também acolheram aquele discurso, honraram-no e alegraram-se.
13.252.65
इत्येतदखिलं सर्वैः पाण्डवो भ्रातृभिः सह ।
श्रुतवान्सुमहाश्चर्यं पुण्यं भीष्मानुशासनम् ॥ १३.२५२.६५ ॥
Assim, o Pāṇḍava, junto com todos os seus irmãos, ouviu por completo aquele ensinamento de Bhīṣma, sumamente maravilhoso e sagrado.
13.252.66
युधिष्ठिरस्तु गाङ्गेयं विश्रान्तं भूरिदक्षिणम् ।
पुनरेव महाबुद्धिः पर्यपृच्छन्महीपतिः ॥ १३.२५२.६६ ॥
Então Yudhiṣṭhira, o soberano de grande entendimento, interrogou de novo o filho de Gaṅgā, que repousava, rico em sabedoria.