Mahābhārata · Adhyāya 13.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.252.1
अथ व्योम्नि महाञ्शब्दः सविद्युत्स्तनयित्नुमान् ।
मेघैश्च गगनं नीलं संरुद्धमभवद्धनैः ॥ १३.२५२.१ ॥
Da erhob sich am Himmel ein gewaltiges Tosen, mit Blitz und Donner, und der dunkelblaue Himmel wurde von dichten Wolken bedeckt.
13.252.2
प्रावृषीव च पर्जन्यो ववृषे निर्मलं पयः ।
तमश्वैवाभवद्धोरं दिशश्च न चकाशिरे ॥ १३.२५२.२ ॥
Wie in der Regenzeit goss die Wolke klares Wasser nieder; jene Finsternis wurde schrecklich, und die Himmelsrichtungen leuchteten nicht.
13.252.3
ततो देवगिरौ तस्मिन्रम्ये पुण्ये सनातने ।
न शर्वं भूतसङ्घं वा ददृशुर्मनयस्तदा ॥ १३.२५२.३ ॥
Da sahen die Weisen auf jenem lieblichen, heiligen, ewigen Gottesberg weder Śarva noch die Schar der Wesen.
13.252.4
व्यभ्रं च गगनं सद्यः क्षणेन समपद्यत ।
तीर्थयात्रां ततो विप्रा जग्मुश्चान्ये यथागतम् ॥ १३.२५२.४ ॥
Im Nu wurde der Himmel sogleich wolkenfrei. Dann zogen die Brahmanen auf Pilgerfahrt, und die anderen kehrten zurück, wie sie gekommen waren.
13.252.5
तदद्भुतमचिन्त्यं च दृष्ट्वा ते विस्मिताऽभवन् ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादं त्वत्कथाश्रयम् ॥ १३.२५२.५ ॥
Als sie jenes wundersame, unfassbare Geschehen sahen, waren sie erstaunt. Jener Dialog Śaṅkaras mit Umā beruht auf deiner Erzählung.
13.252.6
स भवान्पुरुषव्याघ्र ब्रह्मभूतः सनातनः ।
यदर्थमनुशिष्टा स्मो गिरिपृष्ठे महात्मना ॥ १३.२५२.६ ॥
Du, Tiger unter den Menschen, bist der Ewige, zu Brahman geworden, um dessentwillen wir von der großen Seele auf dem Bergesgipfel unterwiesen wurden.
13.252.7
द्वितीयं त्वद्भुतमिदं त्वत्तेजःकृतमद्य वै ।
दृष्ट्वा च विस्मिताः कृष्ण सा च नः स्मृतिरागता ॥ १३.२५२.७ ॥
O Kṛṣṇa, heute, dieses zweite Wunder, durch deinen Glanz gewirkt; als wir es sahen, waren wir erstaunt, und jene Erinnerung ist uns zurückgekehrt.
13.252.8
एतत्ते देवदेवस्य माहात्म्यं कथितं प्रभो ।
कपर्दिनो गिरीशस्य महाबाहो जनार्दन ॥ १३.२५२.८ ॥
O Herr, diese Größe des Gottes der Götter wurde dir verkündet, des Herrn der Berge mit dem Haarknoten; o Janārdana mit den mächtigen Armen.
13.252.9
इत्युक्ताः स तदा कृष्णस्तपोवननिवासिभिः ।
मानयामास तान्सर्वानृषीन्देवकिनन्दनः ॥ १३.२५२.९ ॥
So angesprochen von den Bewohnern des Büßerhains, ehrte Kṛṣṇa, der Sohn der Devakī, alle jene Weisen.
13.252.10
अथर्षयः सम्प्रहृष्टाः पुनस्ते कृष्ममब्रुवन् ।
पुनःपुनर्दर्शयास्मान्सदैव मधुसूदन ॥ १३.२५२.१० ॥
Da sprachen die hocherfreuten Weisen erneut zu Kṛṣṇa: O Madhusūdana, zeige dich uns immer wieder, stets.
13.252.11
न हि नः सा रति स्वर्गे या च त्वद्दर्शने विभो ।
तदृतं च महाबाहो यदाह भगवान्भवः ॥ १३.२५२.११ ॥
O Mächtiger, eine solche Freude wie dich zu sehen haben wir nicht einmal im Himmel; und wahr ist, o Mächtigarmiger, was der gesegnete Bhava sagte.
13.252.12
एतत्ते सर्वमाख्यातं रहस्यमरिकर्शन ।
त्वमेव ह्यर्ततत्त्वज्ञः पृष्टोऽस्मान्पृच्छसे यदा ॥ १३.२५२.१२ ॥
O Bezwinger der Feinde, all dieses Geheimnis wurde dir erzählt; du selbst kennst ja die Wahrheit der Wirklichkeit, und doch fragst du uns, wenn du befragt wirst.
13.252.13
तदस्माभिरिदं गुह्यं त्वत्प्रियार्थमुदाहृतम् ।
न च तेऽविदितं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ १३.२५२.१३ ॥
Darum haben wir dir zu Gefallen dieses Geheimnis verkündet. Nichts in den drei Welten ist dir unbekannt.
13.252.14
जन्म चैव प्रसूतिश्च यच्चान्यत्कारणं विभो ।
वयं तु बहुचापल्यादशक्ता गुह्यधारणे ॥ १३.२५२.१४ ॥
O Mächtiger, Geburt, Ursprung und jede andere Ursache sind gesagt worden. Doch aus großer Unbeständigkeit sind wir unfähig, das Geheimnis zu bewahren.
13.252.15
ततः स्थिते त्वयि विभो लघुत्वात्प्रलपामहे ।
न हि किञ्चित्तदाश्चर्यं यन्न वेत्ति भवानिह ॥ १३.२५२.१५ ॥
Nun, o Mächtiger, da du hier weilst, plaudern wir aus Leichtsinn. Hier gibt es kein Wunder, das du nicht kennst.
13.252.16
दिवि वा भुवि वा देव सर्वं हि विदितं तव ।
साधयाम वयं कृष्ण बुद्धिं पुष्टिमवाप्नुहि ॥ १३.२५२.१६ ॥
Ob im Himmel oder auf Erden, o Gott, ist dir alles bekannt. O Kṛṣṇa, lass uns unsere Aufgabe vollenden; mögest du Weisheit und Kraft erlangen.
13.252.17
पुत्रस्ते सदृशस्तात विशिष्टो वा भविष्यति ।
महाप्रभावसंयुक्तो दीप्तिकीर्तिकरः प्रभुः ॥ १३.२५२.१७ ॥
O Lieber, dein Sohn wird dir gleich sein oder noch hervorragender, mit großer Macht begabt, Bringer von Glanz und Ruhm, ein fähiger Herrscher.
13.252.18
ततः प्रणम्य देवेशं यादवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य प्रजग्मुस्ते महर्षयः ॥ १३.२५२.१८ ॥
Dann verneigten sich jene großen Weisen vor dem Herrn der Götter, dem Yādava, dem besten der Männer, umschritten ihn rechtsherum und zogen fort.
13.252.19
सोयं नारायणः श्रीमन्दीप्त्या परमया युतः ।
व्रतं यथावत्तच्चीर्त्वा द्वारकां पुनरागमत् ॥ १३.२५२.१९ ॥
Jener glorreiche Nārāyaṇa, mit höchstem Glanz begabt, kehrte, nachdem er jenes Gelübde gebührend vollendet hatte, wieder nach Dvārakā zurück.
13.252.20
पूर्णे च दशमे मासि पुत्रोऽस्य परमाद्भुतः ।
रुक्मिण्यां सम्मतो जज्ञे शूरो वंशधरः प्रभो ॥ १३.२५२.२० ॥
Als der zehnte Monat vollendet war, wurde ihm von Rukmiṇī ein überaus wundersamer, geliebter, heldenhafter Sohn geboren, Stütze der Linie, o Herr.
13.252.21
स कामः सर्वभूतानां सर्वभावगतो नृप ।
असुराणां सुराणां च चरत्यन्तर्गतः सदा ॥ १३.२५२.२१ ॥
Jener Kāma, o König, durchdringt alle Wesen und alle Daseinszustände; er bewegt sich stets im Innern der Asuras und der Götter.
13.252.22
सोयं पुरुषशार्दूलो मेघवर्णश्चतुर्भुजः ।
संश्रितः पाण्डवान्प्रेम्णा भवन्तश्चैनमाश्रिताः ॥ १३.२५२.२२ ॥
Dieser Tiger unter den Männern, wolkenfarben und vierarmig, hat die Pāṇḍavas liebevoll in seinen Schutz genommen, und auch ihr habt bei ihm Zuflucht gesucht.
13.252.23
कीर्तिर्लक्ष्मीर्धृतिश्चैवक स्वर्गमार्गस्तथैव च ।
यत्रैष संस्थितस्तत्र देवो विष्णुस्त्रिविक्रमः ॥ १३.२५२.२३ ॥
Ruhm, Glück, Standhaftigkeit und ebenso der Weg zum Himmel sind dort, wo er weilt; dort ist der Gott Viṣṇu, der Dreischreitende.
13.252.24
सेन्द्रा देवास्त्रयस्त्रिंशदेष नात्र विचारणा ।
आदिदेवो महादेवः सर्वभूतप्रतिश्रयः ॥ १३.२५२.२४ ॥
Zusammen mit Indra die dreiunddreißig Götter — daran ist kein Zweifel; er ist der Urgott, der große Gott, die Zuflucht aller Wesen.
13.252.25
अनादिनिधनोऽव्यक्तो महात्मा मधुसूदनः ।
अयं जातो महातेजाः सुराणामर्थसिद्धये ॥ १३.२५२.२५ ॥
Ohne Anfang und Ende, unoffenbart, der großgesinnte Madhusūdana – dieser Glanzvolle ist geboren, um das Ziel der Götter zu erfüllen.
13.252.26
सुदुस्तरार्थतत्त्वस्य वक्ता कर्ता च माधवः ।
तव पार्थ जयः कृत्स्नस्तव कीर्तिस्तथाऽतुला ॥ १३.२५२.२६ ॥
Mādhava ist der Verkünder und Vollbringer der Wahrheit der schwierigsten Dinge. O Sohn der Pṛthā, dir gehört der vollständige Sieg, und ebenso dein unvergleichlicher Ruhm.
13.252.27
तवेयं पृथिवी देवी कृत्स्ना नारायणाश्रयात् ।
अयं नाथस्तवाचिन्त्यो यस्य नारायणो गतिः ॥ १३.२५२.२७ ॥
Durch die Zuflucht bei Nārāyaṇa gehört dir die ganze Erde, die Göttin. Dieser unfassbare Herr ist dein, dessen Zuflucht Nārāyaṇa ist.
13.252.28
स भवांस्त्वमुपाध्वर्यू रणाग्नौ हुतवान्नृपान् ।
कृष्णस्रुवेण महता युगान्ताग्निसमेन वै ॥ १३.२५२.२८ ॥
Du selbst hast als Hilfspriester die Könige im Feuer der Schlacht geopfert, mit dem großen dunklen Löffel, gleich dem Feuer am Ende eines Weltalters.
13.252.29
दुर्योधनश्च शोच्योसौ सपुत्रभ्रातृबान्धवः ।
कृतवान्योऽबुधः क्रोधाद्धरिगाण्डीविविग्रहम् ॥ १३.२५२.२९ ॥
Auch Duryodhana ist zu bedauern, der mit seinen Söhnen, Brüdern und Verwandten aus Unverstand und Zorn den Streit mit Hari und dem Träger des Gāṇḍīva begann.
13.252.30
दैतेया दानवेन्द्राश्च महाकाया महाबलाः ।
चक्राग्नौ क्षयमापन्ना दावाग्नौ शलभा इव ॥ १३.२५२.३० ॥
Die Söhne der Diti und die Herren der Dānavas, von riesigem Körper und großer Kraft, fanden im Feuer des Diskus den Untergang, wie Motten im Waldbrand.
13.252.31
प्रतियोद्धुं न शक्यो हि मानुषैरेव संयुगे ।
विहीनैः पुरुषव्याघ्र सत्त्वशक्तिबलादिभिः ॥ १३.२५२.३१ ॥
O Tiger unter den Menschen, in der Schlacht können Menschen ihnen wahrlich nicht widerstehen, es sei denn, sie sind ihrer Lebenskraft, Macht, Stärke und dergleichen beraubt.
13.252.32
जयो योगी युगान्ताभः सव्यसाची रणाग्रगः ।
तेजसा हतवान्सर्वं सुयोधनवलं नृप ॥ १३.२५२.३२ ॥
O König, Jaya, der Yogin, strahlend wie das Ende eines Weltalters, der beidhändige Bogenschütze, der Vorderste im Kampf, hat mit seinem Glanz das ganze Heer Suyodhanas niedergeschlagen.
13.252.33
यत्तु गोवृषभाङ्केन मुनिभ्यः समुदाहृतम् ।
पुराणं हिमवत्पृष्ठे तन्मे निगदतः शृणु ॥ १३.२५२.३३ ॥
Höre, wie ich die alte Erzählung wiedergebe, die er, dessen Zeichen der Stier ist, den Weisen auf dem Rücken des Himālaya berichtete.
13.252.34
यावत्तस्य भवेत्पुष्टिस्तेजो जीप्तिः पराक्रमः ।
प्रभावः सन्नतिर्जन्म कृष्णे तत्त्रिगुणं विभो ॥ १३.२५२.३४ ॥
O Mächtiger, was an Nährkraft, Glanz, Strahlkraft, Tapferkeit, Macht, Demut und Geburt ihm zukommt, das ist bei Kṛṣṇa dreifach.
13.252.35
कः शक्नोत्यन्यथा कर्तुं तद्यदि स्यात्तथा शृणु ।
यत्रः कृष्णो हि भगवांस्तत्र पुष्टिरनुत्तमा ॥ १३.२५२.३५ ॥
Wer könnte es anders machen? Wenn es so ist, höre: Wo der gesegnete Kṛṣṇa ist, dort ist die höchste Nährkraft.
13.252.36
वयं त्विहाल्पमतयः परतन्त्राः सुविक्लबाः ।
ज्ञानपूर्वं प्रपन्नाः स्मो मृत्योः पन्थानमव्ययम् ॥ १३.२५२.३६ ॥
Wir hier sind von geringem Verstand, abhängig von anderen, sehr verwirrt; mit Erkenntnis haben wir Zuflucht genommen beim unvergänglichen Pfad des Todes.
13.252.37
भवांश्चाप्यार्जवपरः पूर्वं कृत्वा प्रतिश्रयम् ।
राजवृत्तं न लभते प्रतिज्ञापालने रतः ॥ १३.२५२.३७ ॥
Auch du, auf Aufrichtigkeit bedacht, der zuvor ein Gelübde abgelegt hat, erlangst nicht das Verhalten eines Königs, da du dem Halten des Gelübdes ergeben bist.
13.252.38
अत्येवात्मवधं लोके राजंस्त्वं बहु मन्यसे ।
न हि प्रतिज्ञा या दत्ता तां प्रहातुमरिंदम ॥ १३.२५२.३८ ॥
O König, du achtest in der Welt sogar die Selbstvernichtung zu hoch. O Bezwinger der Feinde, es ist nicht recht, das gegebene Gelübde aufzugeben.
13.252.39
कालेनायं जनः सर्वो निहतो रणमूर्धनि ।
वयं च कालेन हताः कालो हि परमेश्वरः ॥ १३.२५२.३९ ॥
Durch die Zeit wurde dieses ganze Volk an der Spitze der Schlacht erschlagen, und auch wir sind von der Zeit getroffen worden; die Zeit ist fürwahr der höchste Herr.
13.252.40
न हि कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुमर्हसि ।
कालो लोहितरक्ताक्षः कृष्णो दण्डी सनातनः ॥ १३.२५२.४० ॥
O Kenner der Zeit, von der Zeit berührt, solltest du nicht trauern. Die Zeit hat blutrote Augen, ist dunkel, trägt den Stab und ist ewig.
13.252.41
तस्मात्कुन्तीसुत ज्ञातीन्नेह शोचितुमर्हसि ।
व्यपेतमन्युर्नित्यं त्वं भव कौरवनन्दन ॥ १३.२५२.४१ ॥
Daher, Sohn der Kuntī, solltest du hier nicht um deine Verwandten trauern. O Freude der Kauravas, sei stets frei von Kummer und Zorn.
13.252.42
माधवस्यास्य महात्म्यं श्रुतं यत्कथितं मया ।
तदेव तावत्पर्याप्तं सज्जनस्य निदर्शनम् ॥ १३.२५२.४२ ॥
Diese Größe Mādhavas, die ich erzählt habe und die du gehört hast, genügt vorerst; sie ist das Beispiel eines guten Menschen.
13.252.43
व्यासस्य वचनं श्रुत्वा नारदस्य च धीमतः ।
स्वयं चैव महाराज कृष्णस्यार्हतमस्य वै ॥ १३.२५२.४३ ॥
Nachdem ich die Worte Vyāsas und des weisen Nārada gehört habe, und, o großer König, selbst die Würdigkeit Kṛṣṇas erkannt habe.
13.252.44
प्रभावश्चर्षिपूगस्य कथितः सुमहान्मया ।
महेश्वरस्य संवादं शैलपुत्र्याश्च भारत ॥ १३.२५२.४४ ॥
Ich habe die große Macht der Schar der Weisen erzählt, und, o Bhārata, den Dialog zwischen Maheśvara und der Bergtochter.
13.252.45
धारयिष्यति यश्चैनं महापुरुषसम्भवम् ।
शृणुयात्कथयेद्वा यः स श्रेयो लभते परम् ॥ १३.२५२.४५ ॥
Wer dies, aus dem großen Puruṣa hervorgegangen, im Gedächtnis behält, es hört oder vorträgt, erlangt das höchste Heil.
13.252.46
भवितारश्च तस्याथ सर्वे कामा यथेप्सिताः ।
प्रेत्य स्वर्गं च लभते नरो नास्त्यत्र संशयः ॥ १३.२५२.४६ ॥
Für ihn werden alle ersehnten Wünsche in Erfüllung gehen, und nach dem Tod erlangt der Mensch den Himmel; daran besteht kein Zweifel.
13.252.47
न्याय्यं श्रेयोभिकामेन प्रतिपत्तुं जनार्दनः ।
एष एवाक्षयो विप्रैः स्तुतो राजञ्जनार्दनः ॥ १३.२५२.४७ ॥
Es ist recht, dass derjenige, der das Heil begehrt, sich Janārdana zuwendet; diesen unvergänglichen Janārdana, o König, haben die Brahmanen gepriesen.
13.252.48
महेश्वरमुखोत्सृष्टा ये च धर्मगुणाः स्मृताः ।
ते त्वया मनसा धार्याः कुरुराज दिवानिशम् ॥ १३.२५२.४८ ॥
Die Tugenden des Dharma, die als aus dem Munde Maheśvaras hervorgegangen überliefert sind, sollst du, o König der Kurus, Tag und Nacht im Geiste bewahren.
13.252.49
एवं ते वर्तमानस्य सम्यग्दण्डधरस्य च ।
प्रजापालनदक्षस्य स्वर्गलोको भविष्यति ॥ १३.२५२.४९ ॥
So wird dir, der du so handelst, die Strafe recht führt und im Schutz der Untertanen geschickt ist, die Himmelswelt zuteil werden.
13.252.50
धर्मोणापि सदा राजन्प्रजा रक्षितुमर्हसि ।
यस्तस्य विपुलो दण्डः सम्यग्धर्मः स कीर्त्यते ॥ १३.२५२.५० ॥
O König, du sollst deine Untertanen stets mit Dharma schützen. Jene große Strafe wird als rechtes Dharma verkündet.
13.252.51
य एष कथितो राजन्मया सज्जनसन्निधौ ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादो धर्मसंहितः ॥ १३.२५२.५१ ॥
O König, was ich in Gegenwart der Guten erzählt habe, ist der dharma-reiche Dialog Śaṅkaras mit Umā.
13.252.52
श्रुत्वा वा श्रोतुकामो वाऽप्यर्चयेद्वृषभध्वजम् ।
विशुद्धेनेह भावेन य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.२५२.५२ ॥
Wer es gehört hat oder zu hören wünscht, der verehre den Stierbannerträger; wer Wohlergehen für sich selbst wünscht, tue dies hier mit reinem Sinn.
13.252.53
एष तस्यानवद्यस्य नारदस्य महात्मनः ।
संदेशो देवपूजार्थं तं तथा कुरु पाण्डव ॥ १३.२५२.५३ ॥
Dies ist die Botschaft jenes makellosen, großherzigen Nārada, zur Verehrung der Götter. O Pāṇḍava, tu es so.
13.252.54
एतदत्यद्भुतं वृत्तं पुण्ये हि भवति प्रभो ।
वासुदेवस्य कौन्तेय स्थाणोश्चैव स्वभावजम् ॥ १३.२५२.५४ ॥
O Herr, dieses überaus wunderbare Geschehen ereignet sich an heiliger Stätte, o Sohn der Kuntī, entsprungen der Natur Vāsudevas und Sthāṇus (Śivas).
13.252.55
दशवर्शसहस्राणि बदर्यामेष शाश्वतः ।
तपश्चचार विपुलं सह गाण्डीवधन्वना ॥ १३.२५२.५५ ॥
Zehntausend Jahre lang vollzog dieser Ewige zusammen mit dem Bogenschützen des Gāṇḍīva in Badarī große Askese.
13.252.56
त्रियुगौ पुण्डरीकाक्षौ वासुदेवधनंजयौ ।
विदितौ नारदादेतौ मम व्यासाच्च पार्थिव ॥ १३.२५२.५६ ॥
O König, diese beiden sind Vāsudeva und Dhanaṃjaya, die lotusäugigen Wesen dreier Zeitalter; dies erfuhr ich von Nārada und von Vyāsa.
13.252.57
बाल एव महाबाहुश्चकार कदनं महत् ।
कंसस्य पुण्डरीकाक्षो ज्ञातित्रामार्थकारणात् ॥ १३.२५२.५७ ॥
Schon als Knabe richtete der starkarmige Lotusäugige ein großes Blutbad an Kaṃsa an, um seine Verwandten zu schützen.
13.252.58
कर्मणामस्य कौन्तेय नान्तं सङ्ख्यातुमुत्सहे ।
शाश्वतस्य पुराणस्य पुरुषस्य युधिष्ठिर ॥ १३.२५२.५८ ॥
O Sohn der Kuntī, o Yudhiṣṭhira, ich vermag das Ende der Taten dieser ewigen, uralten Person nicht zu zählen.
13.252.59
ध्रुवं श्रेयः परं तात भविष्यति तवोत्तमम् ।
यस्य ते पुरुषव्याघ्रः सखा चायं जनार्दनः ॥ १३.२५२.५९ ॥
Lieber Sohn, höchstes und bestes Heil wird dir gewiss zuteilwerden, denn Janārdana, der Tiger unter den Menschen, ist dein Freund.
13.252.60
दुर्योधनं तु शोचामि प्रेत्य लोकेऽपि दुर्मतिम् ।
यत्कृते पृथिवी सर्वा विनष्टा सहयद्विपा ॥ १३.२५२.६० ॥
Doch ich betrauere Duryodhana, den Bösgesinnten, auch in der jenseitigen Welt, um dessentwillen die ganze Erde samt Elefanten und Pferden zugrunde ging.
13.252.61
दुर्योधनापराधेन कर्णस्य शकुनेस्तथा ।
दुःशासनवतुर्थानां कुरवो निधनं गताः ॥ १३.२५२.६१ ॥
Durch die Schuld Duryodhanas, Karṇas und Śakunis, sowie Duḥśāsanas und des Vierten, fanden die Kurus den Untergang.
13.252.62
एवं सम्भाषमाणे तु गाङ्गेये पुरुषर्षभे ।
तूष्णीं बभूव कौरव्यो मध्ये तेषां महात्मनाम् ॥ १३.२५२.६२ ॥
Während der Sohn der Gaṅgā, der Stier unter den Männern, so sprach, verstummte der Kaurava inmitten jener großen Seelen.
13.252.63
तच्छ्रुत्वा विस्मयं जग्मुर्धृतराष्ट्रादयो नृपाः ।
सम्पूज्य मनसा कृष्णं सर्वे प्राञ्जलयऽभवन् ॥ १३.२५२.६३ ॥
Als sie dies hörten, gerieten Dhṛtarāṣṭra und die anderen Könige in Staunen; Kṛṣṇa im Herzen ehrend, standen alle mit gefalteten Händen da.
13.252.64
ऋषयश्चापि ते सर्वे नारदप्रमुखास्तदा ।
प्रतिगृह्याभ्यनन्दन्त तद्वाक्यं प्रतिपूज्य च ॥ १३.२५२.६४ ॥
Auch alle jene Weisen unter Führung Nāradas nahmen diese Rede an, ehrten sie und freuten sich.
13.252.65
इत्येतदखिलं सर्वैः पाण्डवो भ्रातृभिः सह ।
श्रुतवान्सुमहाश्चर्यं पुण्यं भीष्मानुशासनम् ॥ १३.२५२.६५ ॥
So hörte der Pāṇḍava zusammen mit allen seinen Brüdern die ganze, höchst wunderbare und heilige Belehrung Bhīṣmas.
13.252.66
युधिष्ठिरस्तु गाङ्गेयं विश्रान्तं भूरिदक्षिणम् ।
पुनरेव महाबुद्धिः पर्यपृच्छन्महीपतिः ॥ १३.२५२.६६ ॥
Da befragte Yudhiṣṭhira, der Herrscher von großem Verstand, erneut den Sohn der Gaṅgā, der ruhte und reich an Weisheit war.